RSS

Author Archives: kyrgiakischristos

About kyrgiakischristos

Ονομάζομαι Χρήστος Κυργιάκης. Γεννήθηκα στο Σταυρό Καρδίτσας ,ένα καμποχώρι φιλόξενο και ήσυχο που βρίσκεται 4 περίπου χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Καρδίτσας από δύο γονείς,τον Επαμεινώνδα και τη Βαϊα τους οποίους πάντα θα θυμάμαι και θα αγαπώ. Εκεί τελείωσα το 4θέσιο δημοτικό σχολείο και στη συνέχεια φοίτησα στο 1ο Γυμνάσιο και κατόπιν στο 1ο Λύκειο Καρδίτσας. Το 1986 πέρασα στο Φυσικό Αθήνας με πανελλήνιες εξετάσεις (20ος) και κατέβηκα στην Αθήνα γεμάτος όνειρα με την ελπίδα να βοηθήσω κι εγώ ώστε ο κόσμος να γίνει πιο δίκαιος. Εξακολουθώ ακόμη να το ελπίζω και να κάνω ότι μπορώ προς αυτή την κατεύθυνση. Τελειώνοντας τις σπουδές και μετά το στρατιωτικό,ασχολήθηκα με τα φροντιστήρια και με τη συγγραφή βοηθημάτων φυσικής με αποκλειστικό σκοπό να βοηθήσω τα τους μαθητές στην προσπάθεια που κάνουν για να κατακτήσουν τη γνώση. Τα τελευταία 8 χρόνια υπηρετώ στη δημόσια εκπαίδευση την οποία πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω, ως αναπληρωτής για 4 χρόνια και ως μόνιμος τα υπόλοιπα. Από το 1994 είμαι παντρεμένος με τη Φωτεινή με την οποία αποκτήσαμε τέσσερα παιδιά,τέσσερα αστέρια στον προσωπικό μας ουρανό. Αυτά για αρχή.........................

Έλα βρε μάνα. Κάτσε. Κάτσε δίπλα μου και πες μου.

Έλα βρε μάνα. Κάτσε. Κάτσε δίπλα μου και πες μου.
Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Έλα βρε μάνα. Κάτσε. Κάτσε δίπλα μου και πες μου.
Πες μου για τότε, που ήσουν εσύ τεσσάρων, η τρίτη από τα πέντε παιδιά που άφησε πίσω ο παππούς ο Λάμπρος σαν βγήκε στο βουνό να για να σταθεί απέναντι από τους φασίστες του Χίτλερ.
Πες μου για τους δωσίλογους και τους συνεργάτες των Γερμανών που σε τρόμαζαν τα βράδια. Μη και δεν ήταν Έλληνες; Και αφού ήταν, πώς και δεν είχαν έμφυτη την ανάγκη να πολεμήσουν τον τύραννο; Τρόμαζες πολύ σαν έπαιρναν οι Γερμανοί τη Λάμπραινα για “συζήτηση”; Έκλαιγες ή ήσουν θυμωμένη;
Πες μου για τα τραγούδια που έλεγες στα μικρότερα όταν έλειπε η μάνα.
Πες μου για τότε που τα έκρυβες μέσα στο σιτάρι για να μην τα βρούνε οι “πατριώτες” συνεργάτες των Γερμανών και τα τρομάξουν.
Έλα βρε μάνα. Κάτσε. Κάτσε δίπλα μου και πες μου.
Πες μου για μετά που κατάλαβες πως δεν θα έχεις στο εξής πατέρα γιατί ο δικός σου πατέρας διάλεξε να σταθεί απέναντι και όχι δίπλα στους φασίστες.
Πες μου βρε μάνα. Πες μου πόσο περήφανη ένιωθες γι’ αυτό σε όλη σου τη ζωή και πόσο πολύ θα ντρεπόσουν αν ήταν δωσίλογος ή μαυραγορίτης!
Πες μου για μετά που πήγες στο σχολείο, που ήσουν το ορφανό όπως και πολλά ακόμη παιδιά από το χωριό. Βλέπεις ήταν ανταρτοχώρι όχι παίξε γέλασε.
Πες μου για όταν πήγες στο γυμνάσιο για να μάθεις γράμματα κατά πως ήθελε ο πατέρας αλλά βιβλία δεν είχες. Μήτε και παπούτσια. Και το φαΐ λιγοστό. Μα δεν σ’ ένοιαζε τόσο γι’ αυτά. Για τα βιβλία σε πονούσε. Που δεν τα είχες και δεν μπορούσες να διαβάσεις τα μαθηματικά.
Είχε το γειτονόπουλο και φαΐ και παπούτσια και βιβλία. Μα δεν σου έδινε. Για τα βιβλία λέω. Για να διάβαζες κι εσύ δυο αράδες μπας και τέλειωνες το γυμνάσιο.
Πάλεψες, προσπάθησες. Πες πόσο προσπάθησες. Δεν μπόρεσες όμως να γίνεις “άριστη”.
Έλα βρε μάνα. Κάτσε. Κάτσε δίπλα μου και πες μου.
Πες μου για μετά. Για τη δουλειά στα χωράφια. Για το να μεγαλώνετε πέντε παιδιά και μία μάνα μόνη που δεν προλάβαινε να σκουπίζει τα δάκρυα για να μην τη δείτε να κλαίει.
Πες μου για το πόσο σου άρεσε να τραγουδάς και να γλεντάς τις πίκρες και τις αναποδιές πάντα με το τραγούδι και μόνο με το τραγούδι.
Πες μου για τα όνειρά σου για έναν καλύτερο κόσμο και μια πιο όμορφη ζωή και για σένα και για όλους. Ακόμα και για το γειτονόπουλο που δεν σου έδωσε ποτέ να διαβάσεις εκείνα τα βιβλία.
Πες μου για μετά που παντρεύτηκες κι έκανες δική σου οικογένεια.
Πες μου για τότε που έλειπε ακόμα και το ψωμί για τα παιδιά σου, για τότε που η μόνη τροφή ήταν δυο κρεμμύδια και λίγη ζάχαρη τυλιγμένη στο μαντήλι για όταν έκλαιγαν τα μωρά.
Πες μου για τότε που μας νανούριζες κατάκοπη από τη δουλειά στα χωράφια, δικά μας και ξένα, όταν ψηνόμασταν στον πυρετό μα τα φάρμακα ήταν ανύπαρκτα και ο γιατρός δυσεύρετος.
Πες μας για το πόσο καμάρωνες που μεγαλώναμε κι ανθίζαμε κι έλεγες χαλάλι οι κόποι, οι στερήσεις και η κούραση.
Έλα βρε μάνα. Κάτσε. Κάτσε δίπλα μου και πες μου.
Γιατί έκανες δικά σου “θέλω” τα “θέλω” των παιδιών σου;
Πώς μπόρεσες κι έζησες τις ζωές των παιδιών σου και όχι τη δική σου;
Αχ βρε μάνα!

 
Σχολιάστε

Posted by στο Νοέμβριος 7, 2019 in Uncategorized

 

Όλες οι ευχές του κόσμου δικές σου μικρούλι μου

«Αυτοί που μας πήραν το βιβλίο απ’ το χέρι,
μας κατηγορούν γιατί μείναμε αδιάβαστοι»
– Μπέρτολτ Μπρεχτ
Όλες οι ευχές του κόσμου δικές σου μικρούλι μου
Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη
 
Ετών έξι και μισό. Μπόι ένα και είκοσι, κιλά είκοσι, μυαλό ξουράφι και ψυχή να μοιράσεις σε όλο τον κόσμο.
Δεν πρόλαβες μικρούλι μου να χορτάσεις τον ύπνο και πρέπει να ξυπνάς από τα χαράματα για να πας στο σχολείο μέχρι το απόγευμα….
Όμως, ακούς τους γονείς σου να λένε πως είσαι τυχερός κι εσύ κι αυτοί μαζί.
«Πάλι καλά», μονολογούν και ομολογούν κάθε βράδυ.
«Ευτυχώς που υπάρχει κι αυτή η δουλειά».
«Ας είναι και τόσες ώρες, αρκεί που υπάρχει».
«Αν λείψει, θα πούμε το ψωμί, ψωμάκι».
Τι καταλαβαίνεις εσύ μικρούλι μου από όλα αυτά;
Πολλά και τίποτα.
Αισθάνεσαι πως κάτι δεν πάει καλά γιατί βλέπεις τη διαφορά. Στα ψώνια, δεν υπάρχει πλέον σοκολάτα για σένα. Ούτε παιχνίδι, όπως υπήρχε παλιότερα.
 
Μόνο «που και που», όπως λέει χαρακτηριστικά η μαμά.
Αντιλαμβάνεσαι πως κάτι τρέχει και τότε δεν έχεις την ίδια όρεξη για να παίξεις. Ούτε γελάς τόσο συχνά γιατί και οι γονείς σου το ελάττωσαν πολύ το γέλιο.
«Που και που» κι αυτό, όπως με τα παιχνίδια και τις σοκολάτες σου.
Καταλαβαίνεις πως κάτι κακό έχει συμβεί χωρίς να χρειάζεται να σου το πει κάποιος. Το άκουσες και μόνος σου. Τότε που σηκώθηκες το βράδυ να πιεις νερό, άκουσες τους γονείς να λένε πως «δεν τα βγάζουν πέρα». Άλλωστε φέτος δεν πήγες ούτε διακοπές όπως άλλες χρονιές.
Γι’ αυτό και συ αποφάσισες να μην τους πεις ότι στενοχωριέσαι που θα είσαι τόσες ώρες στο σχολείο.
Αποφάσισες να τους δείχνεις πως είσαι χαρούμενος και να κρύβεις το δάκρυ που κυλάει άθελά σου όταν τους χαιρετάς το πρωί, τότε που ένας κόμπος ανεβαίνει σιγά-σιγά στο στηθάκι σου χωρίς να ξέρεις το γιατί.
Όλες οι ευχές του κόσμου δικές σου μικρούλι μου, γιατί είσαι μαζί «Όλες οι Ευχές» και «Όλος ο Κόσμος».
Αλίμονο μόνο σε όσους, γεμάτοι υποκρισία, σε τοποθετούν στα λόγια «πρώτα» και στην πράξη σε μετράνε «τελευταία».
Φέτος στη σχολική σου τσάντα δεν πήρες πολλά βιβλία. Αναρωτιέσαι λίγο και θυμάσαι τις ιστορίες που σου έλεγε ο παππούς πως σαν ήταν κι εκείνος μικρός, δεν είχε βιβλία για να διαβάσει. Αυτό σε ανακουφίζει κάπως. Στην αρχή νόμισες πως έκανες κάτι κακό και γι’ αυτό δεν σου έδωσαν βιβλία. Όμως εσύ είσαι τόσο μικρός, πότε πρόλαβες να τους κάνεις να θυμώσουν μαζί σου; Αφού δεν τους έχεις ξαναδεί.
Μετά άκουσες τη μαμά να λέει πως θα πρέπει να πάει στο βιβλιοπωλείο να αγοράσει τα βιβλία που σου λείπουν και έπειτα μια άλλη μαμά, θύμωσε με τη δική σου και της είπε πως τα βιβλία πρέπει να τα δίνει δωρεάν το κράτος. Δεν σου άρεσε που εκείνη η κυρία μίλησε θυμωμένα στη μαμά σου. Αλλά πάλι είδες πως τελικά συμφώνησαν και έτσι ησύχασες κάπως.
Θυμήθηκες πάλι τον παππού σου που σου είπε πως πρέπει να μάθεις γράμματα για να μπορείς να διαβάζεις ό,τι θέλεις και πως πάντα πρέπει να ρωτάς γι’ αυτά που θα θέλεις να μάθεις.
«Ποιους να ρωτάω;» απόρησες τότε.
«Όποιον σου ακονίζει το μυαλό και σου ομορφαίνει την ψυχή», ήταν η απάντηση του παππού. Όμως δεν πρόλαβε να σου πει πώς θα τους ξεχωρίζεις αυτούς που σου ακονίζουν το μυαλό και σου ομορφαίνουν την ψυχή;
Μην ανησυχείς μικρούλη μου, ξεχωρίζουν. Μπορεί να είναι λιγότεροι από όσοι θα έπρεπε αλλά είναι πολύ περισσότεροι από όσοι ίσως φαντάζεσαι. Αρκεί να έχεις το μυαλό και την ψυχή σου ανοιχτά.
 
Σχολιάστε

Posted by στο Σεπτεμβρίου 11, 2019 in Uncategorized

 

Η ελέω χρήματος αριστεία αποτελεί γάγγραινα για την κοινωνία

Η ελέω χρήματος αριστεία αποτελεί γάγγραινα για την κοινωνία

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Και έβγαλαν πάλι τα όρνεα σε παράταξη. Με βήμα και ρυθμό όπως ταιριάζει σε δειλούς που θέλουν να δείχνουν θαρραλέοι και να προκαλούν το φόβο για να κρύβουν το δικό τους τρόμο.
Γιατί σαν έχεις άδικο ο φόβος σε πλημμυρίζει και γίνεται τρόμος όταν πας να χτυπήσεις τον αδικημένο.
Ανθρωπάκια μικρά, χωρίς στάλα φιλότιμο, πήραν θαρρούν αποφάσεις τρανές και διέταξαν τα ανθρωποειδή να πάνε και να τρομάξουν ψυχές παιδικές.
Αλήθεια, πόσο πανικό βιώνει εκείνος που πιστεύει πως θα σβήσει την εικόνα της αδικίας από το βλέμμα ενός ανυπεράσπιστου παιδιού, μόνο και μόνο επειδή φοράει κράνος, κρατάει ασπίδα και έχει αδειάσει από αισθήματα;
Αλήθεια, πόσο πανικό βιώνει εκείνος που πιστεύει πως θα σβήσει το χαμόγελο από τα χείλη ενός ανυπεράσπιστου παιδιού, μόνο και μόνο επειδή φοράει ακριβό κοστούμι και υπογράφει αποφάσεις με στυλό που στάζουν χολή και όχι μελάνι.
Πόσο στεγνοί και πόσο στυγνοί έχουν γίνει για να μπορούν μετά να πάνε και να αγκαλιάζουν με “στοργή” τα δικά τους παιδιά;
Ξεφτίλα!
Και πιστεύουν αλήθεια ότι τα δικά τους παιδιά δεν θα διακρίνουν το ψυχρό κενό που κρύβουν μέσα τους; Διότι έτσι είναι το κενό. Σιωπηλό και κρύο!
Και όλοι οι υπόλοιποι, οι θεατές ντε, το φιλοθεάμον κοινό, που δημιουργεί τα νούμερα τηλεθέασης και τα εκλογικά ποσοστά, με πόση σκέψη και περισσή σοφία θα συμπεράνουν πως κακώς οι γονείς των προσφυγόπουλων έθεσαν σε κίνδυνο τα παιδιά τους; Οι ίδιοι δεν θα το έκαναν ποτέ αυτό!
Πόσο τους ανακουφίζει αυτό το εύκολο συμπέρασμα που με τόση θλίψη διατυπώνουν από τη θαλπωρή του καναπέ τους και τη σιγουριά της σπιτικής ασφάλειας που τους παρέχει πρόσκαιρα το στεγαστικό της τράπεζας για όσο θα μπορούν να το πληρώνουν!
Με την ίδια ευκολία και την ίδια σιγουριά, όλοι οι υπόλοιποι, οι θεατές ντε, το φιλοθεάμον κοινό, που δημιουργεί τα νούμερα τηλεθέασης και τα εκλογικά ποσοστά, θα δώσουν τα θερμά τους συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που “πέτυχαν” στις πανελλαδικές εξετάσεις και θα χτυπήσουν με κατανόηση και ανείπωτη αγάπη την πλάτη στα παιδιά που “απέτυχαν” λέγοντάς τους στοργικά πως όλοι έχουν δικαίωμα σε μια δεύτερη ευκαιρία.
Αλήθεια, δεύτερη ευκαιρία για ποιον; Και η προσπάθεια; Δεν μετράει; Δεν επιβραβεύεται; Μόνο το αποτέλεσμα έχει αξία και μάλιστα σε ένα προκαθορισμένο πλαίσιο που καθορίστηκε όχι με βάση τις ανάγκες των παιδιών αλλά με βάση τις ανάγκες της αγοράς;
Και θα είναι αυτοί οι ίδιοι που θα σαγηνευτούν από τις σειρήνες των άριστων.
Άραγε ποιων άριστων;
Αυτών που με κόπο, προσπάθεια, ξενύχτια και θυσίες θριάμβευσαν στην εξεταστική αρένα;
Όχι βέβαια!
Των “άλλων άριστων”. Των ελέω θεού-για το χρήμα μιλάω-και ονόματος και “οικογενειακής παράδοσης”.
Δεν χρειάζονται πολλά. Λίγο να δούμε τα ονόματα των κυβερνόντων και των κατόχων του πλούτου τα τελευταία ογδόντα χρόνια και εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε ποιοι “εξ ορισμού” άριστοι έχουν συμφέρον να πουλήσουν το παραμύθι της αριστείας στους πληβείους.
Ποιοι είναι οι πληβείοι;
Μα όλοι οι υπόλοιποι, οι θεατές ντε, το φιλοθεάμον κοινό, που δημιουργεί τα νούμερα της τηλεθέασης και τα εκλογικά ποσοστά.
Ευτυχώς υπάρχουν κι εκείνοι που θα αμφισβητούν πάντα την ελέω θεού αριστεία και θα κάνουν ότι μπορούν για να τη συντρίψουν γιατί αποτελεί γάγγραινα που κατατρώει τις σάρκες και σωστό δηλητήριο που κυλάει στις φλέβες μιας κοινωνίας.
Αν υπάρχει μια αποδεκτή “αριστεία” είναι αυτή που μετριέται με τον αγώνα και τη διεκδίκηση για το δίκιο των πολλών, με την προσφορά και την αλληλεγγύη, στον συνάνθρωπο, στο συνοδοιπόρο, στο σύντροφο, στο φίλο, στον άγνωστο, χωρίς φραγμούς που σχετίζονται με την όποια διαφορετικότητα.
Η “αριστεία” που συνδέεται με την ανθρώπινη εκμετάλλευση και υποτάσσεται στο κέρδος με σκοπό τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και τη συνέχιση της κυριαρχίας των λίγων εις βάρος των πολλών δεν μπορεί να έχει θέση σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται ανθρώπινη.
Δεν λείπουν οι τίτλοι αριστείας από τα παιδιά μας.
Η προσοχή μας και η αποδοχή μας τους λείπουν.
Και μια αγκαλιά, όχι χτύπημα στην πλάτη γεμάτο λύπηση, για να καταλάβουν ότι είναι μοναδικά και το καθένα ξεχωριστά ένα ολόκληρο σύμπαν.

 

 

 

Ετικέτες: , , , ,

Είστε τόση δα μικρή κυρία υπουργέ ΨΥΧΙΚΑ ΝΟΣΟΥΝΤΕΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΙΜΟΙ

 

Είστε τόση δα μικρή κυρία υπουργέ

ΨΥΧΙΚΑ ΝΟΣΟΥΝΤΕΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΙΜΟΙ

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Θα ήμουν από τους τελευταίους, αν όχι ο τελευταίος, που θα στεκόμουν με έλλειψη σεβασμού απέναντι σε ανθρώπους που αγωνίστηκαν και αντιστάθηκαν ενάντια στη χούντα του ‘67.
Ακόμη κι αν η μετέπειτα πορεία τους δεν ήταν ούτε αντίστοιχη ούτε ανάλογη με την αντιδικτατορική τους δράση, δεν μπορώ να διαγράψω τη στάση τους στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο η οποία ούτε δεδομένη ήταν ούτε αναμενόμενη από όλους.
Υπήρξαν αγωνιστές ενάντια στη χούντα που συνέχισαν να πορεύονται πάνω στις ίδιες αρχές, χωρίς να συμβιβαστούν στη νέα τάξη πραγμάτων και χωρίς να ανταλλάξουν την οξεία δράση τους με στρογγυλεμένες απόψεις που μπορεί να τους εξασφάλιζαν κάποιον περιζήτητο θεσμικό θώκο, όπως έκαναν μερικοί, επίσης αγωνιστές ενάντια στη χούντα.
Το να θεωρεί όμως κάποιος ψυχικά νοσούντες τους πρώτους επειδή δεν ανήκει σε αυτούς, το θεωρώ τουλάχιστον μικροψυχία. Όταν, δε, προχωράει τα επιχειρήματά του λέγοντας πως δεν είναι όλα πολιτική, αγνοώντας εσκεμμένα το ταξικό πρόσημο της πολιτικής, τότε μιλάμε για συνειδητή επιλογή μηδενισμού της σημασίας του αντιδικτατορικού αγώνα και των οραμάτων του κι ας είναι και σκηνοθέτης κι ας είναι και συγγραφέας.
Όμως, η άποψη περί ψυχικά νοσούντων, όταν διατυπώνεται από μία νυν αναπληρώτρια υπουργό, την κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου, η οποία στα 26 της, εντάχθηκε στη Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών του ΟΟΣΑ στο Παρίσι, ως ειδική στον ανταγωνισμό και το 2016 ήταν η υπεύθυνη οικονομολόγος της ομάδας των κατασκευών για την Τρίτη Εργαλειοθήκη Ανταγωνισμού του ΟΟΣΑ, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη ούτε να θεωρηθεί μια απλή προσωπική γνώμη μιας 32χρονης υπουργού η οποία δεν έζησε στη χούντα και άρα δικαιολογείται και μία τέτοια “αστοχία”.
Ειδικά όταν, ούτε η ίδια έχει προβεί σε κάποια διορθωτική δήλωση όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά ούτε και η κυβέρνηση κράτησε αποστάσεις από τα όσα εκείνη υποστήριξε, τότε προκύπτει το συμπέρασμα ότι πρόκειται για προσπάθεια συκοφάντησης του αντιδικτατορικού αγώνα και των αιτημάτων του.
Αν αυτοί που αντιστάθηκαν στη χούντα και συνέχισαν να αγωνίζονται θεωρώντας ότι η πτώση της δεν αποτέλεσε ολοκληρωτική εκπλήρωση του αγώνα τους είναι ψυχικά νοσούντες τότε αυτοί που ξέχασαν ποια συμφέροντα εξυπηρέτησε η χούντα, τι είναι; Ψυχικά προσαρμόσιμοι;
Το γεγονός ότι κάποιοι από τους ψυχικά προσαρμόσιμους συναναστραφήκαν με όσους ωφελήθηκαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο από την επταετία της χούντας, προφανώς, κατά την κυρία υπουργό πρέπει να θεωρηθεί απολύτως φυσιολογικό, άρα ψυχικά υγιές.
Προσωπικά, είμαι με τους ψυχικά νοσούντες και όχι με τους ψυχικά προσαρμόσιμους κυρία Μιχαηλίδου.
Την περίοδο της χούντας κάποιοι αυτοεξορίστηκαν στο Παρίσι, κάποιοι συνεργάστηκαν με τους χουντικούς, κάποιοι τους αποδέχτηκαν και κάποιοι άλλοι αντιστάθηκαν, βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν και ορισμένοι θυσίασαν και τη ζωή τους.
Νέοι όπως εσείς και πιο νέοι ακόμη που δεν πρόλαβαν να σπουδάσουν και να ζήσουν.
Ε λοιπόν κάποιοι παρέμειναν “άρρωστοι” και κάποιοι προσαρμόστηκαν στις νέες συνθήκες.
Θα μπορούσα να διακινδυνεύσω να εκφράσω γνώμη για το ποια νομίζω πως θα ήταν η δική σας στάση αν ζούσατε στη χούντα, με βάση τα όσα είπατε αλλά δεν θα το κάνω για να μην σας αδικήσω.
Πάντως κυρία υπουργέ πιστέψτε με, στέκεστε τόση δα μικρή απέναντι σε όλους αυτούς τους ψυχικά νοσούντες!

 

 

 

 
Σχολιάστε

Posted by στο Ιουλίου 21, 2019 in Uncategorized

 

Γιορτάζοντας τη νίκη του Κούλη

Γιορτάζοντας τη νίκη του Κούλη
Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Έτυχε την επομένη των εκλογών να έχει γενέθλια φίλος κι αδερφός.
Έτυχε την επομένη της “νίκης” του Κούλη να γιορτάζει φίλος καρδιακός τη μέρα των γενεθλίων του.
Έτυχε να βρεθούμε τυχαία στη Λαμπρινή, παρέα μικρή κι αγαπημένη. Μη ρωτήσετε αν υπήρχε στεναχώρια για την νίκη του Κούλη ή για την ήττα του Αλέξη. Τέτοια ερωτήματα μοιάζουν με εκείνα που αγωνιούν για το αν πεθάναμε που έχασε ο γάβρος ή κέρδισε ο βάζελος.
Για τη δική μας την παρέα τα πράγματα ήταν πιο απλά.
Αγωνίζεσαι;
Διεκδικείς;
Κερδίζεις.
Όχι μόνο εσύ αλλά και οι διπλανοί σου.
Δεν αγωνίζεσαι; Το πολύ-πολύ να κερδίσεις μόνο εσύ. Λίγο ρουσφέτι, λίγο γλύψιμο.
Αλλά, είναι κέρδος αυτό;
Κέρδος μόνο για το τομάρι σου;
Λες κι είσαι σκουλήκι;
Για τη δική μας την παρέα αυτά ήταν ληγμένα. Η επόμενη μέρα πάλι απέναντι με τους αιώνιους “απέναντι” θα μας έβρισκε. Αλί σ’αυτούς που έχουν το νου τους στην κουτάλα και πέφτουν να πεθάνουν σαν τη χάσουν ή πετάνε στα ουράνια σαν την ακουμπήσουν.
Τι δηλαδή; Επειδή βγήκε ένας “νωματάρχης” και είπε “θα μιλήσουν τα γκλομπς” θαρρεί πως εμείς τρομάξαμε; Μάλλον εκείνος έδειξε τον τρόμο του ξέροντας τι θα ακολουθήσει. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι τη δική μας την παρέα κάτι τέτοιες δηλώσεις την ερεθίζουν. Δεν την τρομάζουν. Άλλωστε το λέει και το τραγούδι: “Είμαστε αλάνια, διαλεχτά παιδιά μέσα στην πιάτσα, και δεν την τρομάζουν, οι φουρτούνες τη δική μας ράτσα”
Κι εκεί, λοιπόν, που το γιορτάζαμε και το γλεντάγαμε και λέγαμε ότι λείπει ο Γιάννης που ψήφισε ΚΚΕ και ο άλλος ο αδερφός που ψήφισε Νύχτα52 νάσου και εμφανίζεται το καλλιτεχνικό ντουέτο Γιάννης-Μπάμπης. Μία κιθάρα και ένα ακορντεόν και πολλή ψυχή και πολύ μεράκι. Τι άλλο θέλει ο άνθρωπος για να γίνει μεγάλος;
Οι συστάσεις σύντομες και περνάμε αμέσως στο ψητό.
“Ούτε στρώμα να πλαγιάσω,…………..
Μα εγώ δε ζω γονατιστός είμαι της γερακίνας γιος……..”
Και το γλέντι ανάβει.
Η “θεατρίνα” του αδερφού μου του Θοδωρή. “Πλήγωσέ με όσο θέλεις”, του άλλου αδερφού του Γιάννη,
Και φτάνουμε και στα δημοτικά διότι αφενός το καλλιτεχνικό ντουέτο ήταν πολυτάλαντο και αφετέρου τι γλέντι υπέρ της νίκης του Κούλη θα ήταν αυτό χωρίς τη δημοτική παραδοσιακή μουσική;
“Μια μάνα απόψε μάλωνε”, για όσους γνωρίζουν από ξενιτιά, και τα δάκρυα ανακατεύονται με το κρασί.
Ακολουθούν τα “Μαύρα μάτια” του “τσιγγάνου” ο οποίος αν ζούσε, για τον Αλέξη τον Κούγια τον μορφωμένο τον αρχιδικηγόρο θα ήταν μειωμένης αξίας όταν θα πήγαινε να ψηφίσει μη χ#σ% και τον Κούγια και τη λεβεντιά του (του Κούγια).
Τα κεράσματα δίνουν και παίρνουν έτσι από το πουθενά. Η πλατεία της Λαμπρινής γίνεται μια πρόχειρη και όμορφη εξέδρα υπαίθριας συναυλίας.
Το αφεντικό του καταστήματος στέκεται απορώντας πότε στήθηκε αυτό το γλέντι για τη νίκη του Κούλη.
Η γιορτή νίκης συνεχίζεται με το “Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινε και να φτιάξω μια καινούργια, κοινωνία άλλην ε” και κορυφώνεται όταν το ανωτέρω τραγούδι το κάνει ζεϊμπέκικο στα πόδια της ο ήλιος της ζωής μου.
Και τι δεν τραγουδήσαμε απόψε; Και πόσα τραγούδια δεν χορέψαμε; Εκεί στην πλατεία η παρέα μας, μαζί με τις παρέες των διπλανών τραπεζιών, για τον αδερφό που είχε τα γενέθλιά του, για τη νίκη του Κούλη και την ήττα του Αλέξη.
Για τις νίκες μα και τις ήττες της ζωής που δόθηκαν πριν από μας για όλους εμάς. Δεν τις ξεχνάμε. Πορευόμαστε με αυτές. Ευτυχώς, τις θυμόμαστε.
Μα είχε περάσει η ώρα και το γαλανόλευκο όχημα έκανε την εμφάνισή του.
Ο Γιάννης ο καλλιτέχνης χάιδεψε λίγο το ακορντεόν, παράγγειλε στην κιθάρα του Μπάμπη το “σολ”, δεν ξέρω γιατί, και σιγοτραγουδήσαμε όσο χρειαζόταν για να ακούσει ο “νωματάρχης” στο μπατσικό το διαχρονικό “τούτοι οι μπάτσοι που’ ρθαν τώρα”.
Το όχημα με τη σειρήνα έφυγε σχεδόν αμέσως κι εμείς συνεχίσαμε το γλέντι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες όπως αρμόζει στα γενέθλια ενός αδερφού μα και στη νίκη του Κούλη.

 
Σχολιάστε

Posted by στο Ιουλίου 13, 2019 in Uncategorized

 

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Χρήστου Κυργιάκη «αγώνες ζωής… βιώματα…αγάπες…όνειρα»

https://www.pubbuh.com/MOBpubbuhDetails.aspx?p=8afee548_198e_486e_a6b0_eeff13a8b6fb

 

 
Σχολιάστε

Posted by στο Ιουνίου 17, 2019 in Uncategorized

 

Ένα παραμύθι για τα αστικά πολιτικά ήθη

  1. Ένα παραμύθι για τα αστικά πολιτικά ήθη
    Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

– Ας μιλήσουμε λοιπόν με αλήθειες κι ας πούμε τα πράγματα ως έχουν. Πιστεύεις όντως ότι το ο γιος μας αξίζει να γίνει πρωθυπουργός ή θα γίνει επειδή το βάρος του ονόματός του θα το επιβάλλει;
– Μα ακριβώς γι’ αυτό το αξίζει επειδή το όνομα που φέρει είναι βαρύ. Αγαπητή μου, εσύ πιστεύεις ότι αν δεν είχαμε τα ονόματα που έχουμε θα είχαμε συναντηθεί ποτέ; Χωρίς τα ονόματά μας δεν θα υπήρχε γάμος ούτε και ο γιος μας για τον οποίο συζητάμε.
– Δεν ήταν μόνο τα ονόματα, ήταν και τα χρήματα, έτσι δεν είναι;
– Μη γίνεσαι γελοία. Μαζί δεν πάνε αυτά;
– Όχι πάντα χρυσέ μου και το ξέρεις. Από τρεις χρεωκοπίες σε γλίτωσε ο μπαμπάς μου γιατί ο δικός σου ο μπαμπάς είχε αδυναμίες στον τζόγο και στον ποδόγυρο.
– Με το αζημίωτο το έκανε και το γνωρίζεις πολύ καλά. Τόσες δουλειές του έδωσα, στην αρχή ως υπουργός και αργότερα ως πρωθυπουργός. Μη μου πεις τώρα ότι μου έκανε και χάρη. Άλλωστε, το καλό της κόρης του είχε κατά νου και τίποτε άλλο.
– Όχι δα. Τον εγγονό του δεν τον σκέφτηκε;
– Φυσικά, έχει το όνομά του και το δεύτερο επώνυμό του. Ήταν όρος πριν γίνει ο γάμος μας. Πώς μπορώ να το ξεχάσω;
– Μεγαλώνεις και παραξενεύεις λέω εγώ. Παλιότερα δεν ήσουν έτσι. Σα να μη θέλεις να δεις το παιδί μας πρωθυπουργό.
– Μου φαίνεται πρέπει να κόψεις τις καθημερινές επαφές με τον πατέρα σου κι εσύ και ο γιος μας. Άκου «μεγαλώνω και παραξενεύω»! Μάλλον ξεχνάς από πότε έχεις να με πλησιάσεις σαν γυναίκα, σαν σύζυγός.
– Μάλλον εσύ ξεχνάς πως αυτό που με γοήτευε πάντα σε σένα δεν ήταν ούτε η ομορφιά σου ούτε η εξυπνάδα σου αλλά η εξουσία που κατείχες. Χωρίς αυτήν δεν νομίζω να σου έριχνα ούτε μισή ματιά. Όμως αυτό το πάθος που είχες για την εξουσία ήταν τόσο διαπεραστικό που μου παρέλυε το κορμί όταν σε άκουγα να μιλάς.
– Αλήθεια ε!
– Άλλωστε γι’ αυτό σε πρόσεξε και ο μπαμπάς. Αυτός ήταν και ο λόγος που σε στήριξε. Ήξερε πως για την εξουσία θα έκανες τα πάντα. Ακόμη και με το διάβολο θα συμμαχούσες.
– Και είναι κακό αυτό;
– Όχι βέβαια. Για την εποχή που ζήσαμε, καθόλου κακό. Όμως στις μέρες μας δεν αρέσουν αυτά στον κόσμο.
– Εμένα μου λες!
– Πρέπει να πείσουμε τον κόσμο ότι ο γιος μας είναι ενάντια στην οικογενειοκρατία και ότι δεν χρειάζεται τη στήριξη του μπαμπά του για να κυβερνήσει. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να αποσυρθείς διακριτικά, να κάνεις στην άκρη για να ανοίξει ο δρόμος για το γιο μας.
– Αγαπητή μου, Το έχω ήδη δρομολογήσει και είναι σύμφωνος και ο μπαμπάς σου. Ο καλύτερος τρόπος για να εξακολουθήσω να κυβερνάω εγώ και να συνεχίσει να πλουτίζει ο μπαμπάς σου είναι να γίνει πρωθυπουργός ο γιος μας.
– Να βάλω ένα ποτό ακόμα;

 
1 σχόλιο

Posted by στο Δεκέμβριος 25, 2018 in ΚΥΡΓΙΑΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, Uncategorized

 
 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: