RSS

Category Archives: Uncategorized

Πλησιάζει η μέρα…στο πιο ρεαλιστικό

Πλησιάζει η μέρα…στο πιο ρεαλιστικό

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Τα μπλα μπλα της Lalio (Lamprini): Πλησιάζει η μέρα...

 

Πλησιάζει η μέρα…

 

που οι άνθρωποι άλλα θα λένε και άλλα θα εννοούν

που οι υποκριτές θα είναι οι μοναδικοί ανθρώπινοι χαρακτήρες, κυρίαρχοι μιας κοινωνίας που τους αφήσαμε να φτιάξουν

που τα όνειρα των ανθρώπων θα πνίγονται πριν καν γεννηθούν στο μυαλό τους

που η γνώση θα είναι εμπόρευμα που θα πουλιέται από αυτούς που την κατέχουν, σε όσους μπορούν να την αγοράσουν

που οι ανθρώπινες ζωές  θα κοστολογούνται με το χρήμα γιατί το χρήμα θα είναι πιο πάνω από τις ανθρώπινες ζωές

που όσοι δεν κλέβουν θα αισθάνονται μαλάκες και όσοι κλέβουν θα αποτελούν ιδανικά πρότυπα

που η αξιοπρέπεια θα συνθλίβεται από την καθημερινότητα

που η πρωτοχρονιά θα ευαγγελίζεται το καλύτερο γιατί η χρονιά που θα φεύγει θα είναι πάντα χειρότερη από την προηγούμενη

που τα δώρα  θα είναι μια καταναγκαστική διαφημιστική παρότρυνση, μια τυπική διαδικασία προσαρμοσμένη στα καταναλωτικά πρότυπα

που οι καθρέφτες των πρωταγωνιστών της χαριτωμενιάς θα καμαρώνουν για τα είδωλά τους

που θα πεθαίνουν άνθρωποι από την πείνα, το κρύο και τη μοναξιά, ανήμποροι να αντιδράσουν

που η σοφία των ανθρώπων θα είναι οδηγός για την σκλαβιά και όχι για την απελευθέρωσή τους

που θα υπάρχουν ποιητές να γράφουν μόνο για τη θλίψη των ανθρώπων, και τραγουδιστές που να τραγουδούν μόνο την αδικία

που η ηθική θα είναι άγνωστη λέξη και απαγορευμένη από τα ετυμολογικά λεξικά

που οι άνεργοι και οι υποαπασχολούμενοι θα είναι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού

που οι άνθρωποι θα διεκδικούν το αυτονόητο γιατί θα το έχουν ήδη απολέσει

που οι τράπεζες, οι οίκοι αξιολόγησης και όλα τα συναφή τερατουργήματα θα αποτελούν τους σύγχρονους ναούς λατρείας και εξουσίας

που θα υπάρχει μόνο ελεημοσύνη γιατί θα υπάρχουν πλούσιοι που θα γίνονται πλουσιότεροι και φτωχοί που θα γίνονται φτωχότεροι

που τα μωρά θα γεννιούνται, όχι για να αφήσουν το στίγμα τους στην εξέλιξη της ανθρωπότητας αλλά για να ξεχρεώσουν το καταγεγραμμένο χρέος τους στα κιτάπια κάποιας τράπεζας, ισόβιοι σκλάβοι στην αυτοκρατορία του πλούτου

που τα παλιά και νέα τζάκια θα είναι μονίμως αναμμένα με τους ιδιοκτήτες τους να απολαμβάνουν τη θαλπωρή και την ηρεμία που θα τους προσφέρουν

που η κοινωνία μας θα γεμίσει με Τσίπρηδες, Λιάπηδες, Βουλγαράκηδες, Μητσοτάκηδες, Γεωργιάδηδες, Παπανδρέου, Βενιζέλους, Καραμανλήδες, Παπακωνσταντίνου και Σαμαράδες καθώς το κεφαλαίο αρχικό γράμμα των επωνύμων μας θα είναι τίτλος τιμής που θα αποδίδεται στον καθένα με τη γέννησή του, με την προϋπόθεση ότι δεν θα είναι ταπεινής καταγωγής

που οι άνθρωποι θα ζουν μόνιμα με το φόβο και με την ελπίδα ότι τα πράγματα, κάποια στιγμή θα βελτιωθούν, με ευχές και με την εμφάνιση χαρισματικών ηγετών και ηγετίσκων

Ο καθένας μπορεί να διαλέξει την εκδοχή που προτιμά για τη Μέρα που πλησιάζει. Από  τη μια ο ρεαλισμός από την άλλη η «ουτοπία».

Για την πρώτη εκδοχή, δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια γιατί ήδη τη βιώνουμε, ενώ για τη δεύτερη τα πράγματα γίνονται «ζόρικα».

Όμως, κοιτώντας προς τα πίσω θα διαπιστώσουμε ότι ο άνθρωπος απέκτησε το πραγματικό του μπόι όχι με ρεαλιστικές ενέργειες αλλά όταν ακολούθησε το άπιαστο και την «ουτοπία», μια «ουτοπία» που μοιάζει με μονόδρομο για τη ζωή και όχι την επιβίωση, μια «ουτοπία» που γίνεται ο πιο ρεαλιστικός δρόμος για την απελευθέρωση του ανθρώπου.

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Πλησιάζει η μέρα…

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα στέκονται

Πλησιάζει η μέρα…
Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης
 
Πλησιάζει η μέρα…
που οι άνθρωποι θα θέλουν να λένε αυτό που εννοούν
που οι άνθρωποι θα θέλουν να εννοούν αυτό που λένε
που οι υποκριτές θα είναι ελάχιστοι, θλιβερά απομεινάρια μιας εποχής που έφυγε
που τα όνειρα θα οδηγούν τους ανθρώπους προς την πραγματοποίησή τους
που η γνώση θα είναι κοινωνικό αγαθό, δώρο σε όλα τα παιδιά του κόσμου από όσους την κατέχουν πραγματικά
που οι ανθρώπινες ζωές δεν θα κοστολογούνται με το χρήμα γιατί θα είναι υπεράνω χρημάτων
που όσοι δεν κλέβουν δεν θα αισθάνονται μαλάκες αλλά περήφανοι
που η αξιοπρέπεια δεν θα συνθλίβεται από την καθημερινότητα
που η πρωτοχρονιά δεν θα ευαγγελίζεται το καλύτερο γιατί αυτό θα υπάρχει ήδη
που τα δώρα δεν θα είναι μια καταναγκαστική διαφημιστική παρότρυνση αλλά ένα κομμένο λουλούδι από την αυλή της ψυχής μας, πολύ μεγαλύτερης αξίας από τα καταναλωτικά πρότυπα
που οι καθρέφτες των πρωταγωνιστών της χαριτωμενιάς θα σπάνε μη μπορώντας να αντέξουν την ασχήμια
που δεν θα πεθαίνουν άνθρωποι από την πείνα, το κρύο και τη μοναξιά
που η σοφία των ανθρώπων θα είναι οδηγός για την απελευθέρωση και όχι για τη σκλαβιά
που δεν θα υπάρχουν ποιητές να γράφουν για τη θλίψη των ανθρώπων, ούτε τραγουδιστές που να τραγουδούν την αδικία
που η ηθική θα είναι νόμος άγραφος άρα δυνατός και ανίκητος
που οι μόνοι άνεργοι θα είναι οι κατ’ επάγγελμα ηγέτες και ηγετίσκοι
που οι άνθρωποι δεν θα διεκδικούν το αυτονόητο γιατί θα το έχουν ήδη κατακτήσει
που οι τράπεζες, οι οίκοι αξιολόγησης και όλα τα συναφή τερατουργήματα θα αποτελούν μουσειακά κτήρια που θα θυμίζουν την πιο σκοτεινή περίοδο στην ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης
που δεν θα υπάρχει ελεημοσύνη γιατί δεν θα υπάρχουν πλούσιοι να δημιουργούν τους φτωχούς που θα ελεημονούν
που τα μωρά θα γεννιούνται για να αφήσουν το στίγμα τους στην εξέλιξη της ανθρωπότητας και όχι για να ξεχρεώσουν το καταγεγραμμένο χρέος τους στα κιτάπια κάποιας τράπεζας
που τα παλιά και νέα τζάκια θα είναι μονίμως σβηστά με τους ιδιοκτήτες τους καταδικασμένους να καθαρίζουν τις καμινάδες τους από τη μαύρη και δηλητηριώδη κάπνα τους
που η κοινωνία μας θα γεμίσει με λιάπηδες, βουλγαράκηδες, μητσοτάκηδες, γεωργιάδηδες, παπανδρέου, βενιζέλους, καραμανλήδες και παπακωνσταντίνου, καθώς το κεφαλαίο αρχικό γράμμα των επωνύμων μας θα είναι τίτλος τιμής και δεν θα αποδίδεται στον καθένα με τη γέννησή του
που οι άνθρωποι δεν θα ζουν ούτε με το φόβο ούτε με την ελπίδα γιατί θα είναι και θα αισθάνονται πραγματικά λεύτεροι.
 

Ετικέτες: , , , , , ,

Αγαπημένοι μου

Αγαπημένοι μου

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Αγαπημένοι μου μαθητές.

Πέρασαν αρκετές μέρες που δεν συναντηθήκαμε και η αλήθεια είναι πως μου λείψατε λίγο.

Μην το διαδίδετε όμως γιατί μπορεί να το μάθουν και τίποτα έγκριτοι και αντικειμενικοί δημοσιογράφοι και να μην το πιστέψουν γιατί θεωρούν ότι μου είναι πολύ ευχάριστο που δεν σας συναντώ.

Κούνια που τους κούναγε γιατί καθόλου δεν γνωρίζουν, όπως εσείς, πως πάντα κοιτιόμαστε στα μάτια, ίσα κατάματα, και λέμε πάντα αλήθειες γιατί αλλιώς … μεγαλώνει η μύτη μας.

Εύχομαι να είστε καλά εσείς και οι δικοί σας και ο κόσμος όλος όμως βλέπετε και μαθαίνετε τι γίνεται.

Κρατείστε ζεστή την ψυχή σας και ανοιχτό το μυαλό γιατί πάντα το μυαλό είναι ο στόχος.

Μακάρι να μην προέκυψαν σε σας και τους δικούς σας προβλήματα οικονομικά ή ανεργίας αν και λίγο δύσκολο να μην έχει συμβεί.

Μη νομίσετε. Και σε μας που ακόμη δεν πείραξαν τους μισθούς μας, αν και το σκέφτονται, οικονομικές επιπτώσεις υπάρχουν. Δεν είμαστε μόνοι μας. Έχουμε παιδιά, εγγόνια, συγγενείς και φίλους που μπορεί να έχουν τούτη την ώρα ανάγκη. Κι επειδή είμαστε άνθρωποι πάνω από όλα δεν τα κλείνουμε τα μάτια ούτε κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε.

Ξέρετε, μπορεί να ακούσετε τούτες τις μέρες πολλά για μένα και τους συναδέλφους μου. Ότι είμαστε τεμπέληδες, ανειδίκευτοι, ακαμάτηδες και άλλα τέτοια επειδή ζητάμε δωρεάν ίντερνετ και τάμπλετ για όλους εσάς και για όλους εμάς για να μην στερείτε κανένας σας τη δυνατότητα να μάθει ή να πληροφορηθεί κάτι. Ναι δε λέω να διδαχτεί γιατί η διδασκαλία είναι άλλο πράγμα. Θέλει προσωπική επαφή και το ξέρετε. Εσείς το ξέρετε. Οι καλοθελητές όχι.

Όμως πάντα βρίσκαμε τρόπο επικοινωνίας. Και τώρα βρήκαμε και θα βρούμε κι άλλους καλύτερους μέχρι να ξανανταμώσουμε.

Μέχρι τότε κρατήστε την ψυχή και το μυαλό σας σε εγρήγορση, τόσα και τόσα «παραμύθια» υπάρχουν σε πολλά βιβλία. Βρείτε αυτό που σας ταιριάζει που σας πάει ένα βήμα πιο μπροστά μακριά από πρωτόγονα ένστικτα. Ένα βήμα πιο κοντά στον άνθρωπο.

Μην πιστέψετε ότι δεν θα περάσει. Θα περάσει. Κάποια στιγμή θα τελειώσει. Θα το κάνουμε εμείς να τελειώσει. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας και κυρίως το χρωστάμε σε σας.

Σας στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά με την ευχή να προσέχετε και να παραμείνετε υγιείς και στο σώμα και στην ψυχή και στο μυαλό.

Με αγάπη και προσμονή

Χ.Κ

 

Ετικέτες: , , , , , , ,

Χειροκροτήστε παρακαλώ

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, δαχτυλίδι και κοντινό πλάνο

Χειροκροτήστε παρακαλώ

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Χειροκροτήστε παρακαλώ. Ναι σε εσάς το λέω,

 

που πριν λίγα χρόνια συμφωνούσατε με όλες εκείνες τις υποκριτικές γλοιώδεις φωνές που τσίριζαν στα τηλεοπτικά μπαλκόνια και παράθυρα ζητώντας «περικοπές στο δημόσιο τομέα και απολύσεις». Πιστέψατε, καημένοι μου πως οι υπεύθυνοι των δεινών σας ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι.

 

που όταν ξέσπασε η καπιταλιστική κρίση συμφωνούσατε με τους υπουργούς και τους πρωθυπουργούς που σας έλεγαν πως πρέπει να μειωθούν οι κοινωνικές παροχές, να κλείσουν σχολεία και νοσοκομεία, να καταργηθεί «η βοήθεια στο σπίτι», να περάσει η καθαριότητα σε ιδιώτες, να μειωθούν οι μισθοί και να γυρίσει το ρολόι των εργασιακών σχέσεων στο μεσαίωνα.

 

που τρέχατε να ευθυγραμμιστείτε με τα τηλεοπτικά και δημοσιογραφικά παπαγαλάκια για το ποιος θα βρίσει πρώτος όποιους ύψωναν ανάστημα με απεργίες και διαδηλώσεις, προσπαθώντας να περισώσουν ότι μπορούσαν από τα εργασιακά δικαιώματα και κυρίως από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

 

που ως ανόητοι οπαδοί πανηγυρίζατε για το ξεπούλημα της Ολυμπιακής, των μέσων μαζικής μεταφοράς, του ΟΣΕ, της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, των λιμανιών, των αεροδρομίων και την κατάργηση των επιδοτούμενων ακτοπλοϊκών γραμμών και πτήσεων.

 

που στοιχηθήκατε πίσω από όσους υποστήριζαν πως πρέπει να απολυθούν οι καθαρίστριες, να ριχτούν στον καιάδα οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα, να εισέλθει σε όλους τους τομείς της ζωής μας ο ιδιωτικός τομέας.

 

που ζητούσατε χωρίς δεύτερη σκέψη να συρρικνωθεί το ΕΚΑΒ και οι υπηρεσίες του. Σε παπάδες, στρατό και αστυνομία να υπάρχει επάρκεια και όλα τα άλλα είναι περιττά.

 

που νιώσατε εθνικά υπερήφανοι με το πάρτι των ολυμπιακών αγώνων και βγάλατε τις γαλανόλευκες στα μπαλκόνια για να γιορτάσετε το γεγονός πως κάποιοι έτρωγαν με χίλιες μασέλες προετοιμάζοντας τον μετέπειτα οικονομικό θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων στον βωμό της περιβόητης «κρίσης».

 

που τα προηγούμενα χρόνια μα και πριν από λίγες μέρες χειροκροτούσατε όλους αυτούς που προετοίμασαν και υλοποίησαν την κατεδάφιση των δωρεάν δημόσιων παροχών υγείας και παιδείας και τώρα σας κουνούν το δάκτυλο της ατομικής ευθύνης, ζητώντας σας μάλιστα με περισσή υποκρισία, να βγείτε στα μπαλκόνια και να χειροκροτήσετε αυτούς που όλο το προηγούμενο διάστημα τους χαρακτήριζαν τεμπέληδες και χαραμοφάηδες.

 

που ξεχνάτε τόσο εύκολα όλους εκείνους που σας κορόιδεψαν, σας λήστεψαν, σας εξαπάτησαν, σας έκαναν φτωχούς, σας έριξαν στην ανεργία και τώρα εμφανίζονται μπροστά σας ως σωτήρες.

 

που γνωρίζετε πολύ καλά πως το δίκιο σας δεν θα το βρείτε χειροκροτώντας στα μπαλκόνια, αλλά διεκδικώντας το εκεί που προσπαθούν να σας το στραγγαλίσουν.

 

Χειροκροτήστε λοιπόν, την άλλη φορά που θα βρεθείτε στο πεζοδρόμιο, εκείνους που θα πορεύονται δίπλα σας στο δρόμο του αγώνα όπως έκαναν και τότε, όπως θα κάνουν και αύριο.

Δοκιμάστε να πορευτείτε μαζί τους, με όλους όσους έντιμα και μόνιμα έχουν πάντα πάνω από όλα την αξία της ανθρώπινης ζωής και όχι την αξία του χρήματος και του κέρδους.

Πάντα αυτοί που αγαπούν την ανθρώπινη ζωή, αυτοί και μόνο αυτοί είναι οι πραγματικοί νικητές.

 

Ετικέτες: , , , , , , ,

Το ψέκασμα

Το ψέκασμα

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

– Γιατί με ψεκάζεις με φυτοφάρμακα αγρότη;
– Γιατί είσαι εισβολέας. Θες να μου πάρεις το σπίτι και το βιος μου.
– Εγώ; Μα στο πήρε ήδη η φίλη σου η τράπεζα όπως μαθαίνω, και το βιος σου επίσης στο έχει υποθηκευμένο. Το δικό μου το σπίτι το γκρέμισαν οι βόμβες. Έμαθα ότι αυτοί που σου πήραν το σπίτι με αυτούς που γκρέμισαν το δικό μου πιστεύουν στον ίδιο θεό και έχουν την ίδια πατρίδα.
– Είσαι μουσουλμάνος κι εγώ χριστιανός.
– Εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ, όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ λέει ένα τραγούδι αλλά μάλλον εσύ δεν το ακούς συχνά. Μάλλον δεν σου αρέσει.

– Ότι και να λες θα σε ψεκάσω.

–  Όχι εμένα. Εμένα μη με ψεκάσεις. Σκέψου. Κοίτα γύρω σου και σκέψου. Αύριο θα σε βάλλουν να ψεκάσεις και Έλληνες αν δεν το έχεις κάνει ήδη και τότε τι θα πεις; Θα πεις πάλι «μόνο Έλληνες»;  Μην τους αφήνεις να σε κάνουν τσακάλι. Γιατί δεν ψεκάζεις αυτούς που με έκαναν πρόσφυγα; Φοβάσαι μάλλον. Καταλαβαίνω…

– Θα πάρεις τη δουλειά των παιδιών μου. Δεν σε αφήνω να περάσεις.

– Ποια δουλειά αγρότη; Αφού τα παιδιά σου είναι άνεργα ή έχουν φύγει μετανάστες. Τα δικά μου, πεινασμένα όπως κι εγώ. Άλλωστε δεν θέλω να μείνω στον τόπο σου. Είναι όμορφος, δε λέω, αλλά εγώ θέλω να περάσω μόνο για να πάω να βρω τους δικούς μου σε άλλη χώρα πέρα από δω.

– Κουβαλάς αρρώστιες θα με κολλήσεις.

– Εγώ; Για δες αγρότη, ποιος σου κουβάλησε την τωρινή αρρώστια με την κορώνα;

– Είσαι απολίτιστος, να φύγεις, να πας στον τόπο σου.

– Κι ο δικός σου πολιτισμός αγρότη ποιος είναι; Αυτός που μου δείχνεις τώρα; Στον τόπο σας έζησαν μεγάλοι φιλόσοφοι και στοχαστές που μίλησαν για τον άνθρωπο. Μάλλον εσύ δεν έτυχε να τους γνωρίσεις αν κρίνω από αυτά που κάνεις. Πάντως, έρχομαι από τόπο που γέννησε πολιτισμό ίσως και πριν από τον δικό σας. Αλλά ο πολιτισμός είναι για να σε κάνει καλύτερο, όχι χειρότερο.

– Να πας στον τόπο σου είπα. Ο δικός μου δεν μπορεί να σας χωρέσει όλους.

– Στον τόπο μου δεν έχω σπίτι, ούτε δουλειά. Μας τα πήραν όλα. Οι ίδιοι που κλέβουν κι εσένα αγρότη. Αυτοί οι ίδιοι με έκαναν πρόσφυγα και μετανάστη. Κι εσύ αγρότη, τώρα που το λες, κι εσύ δεν έχεις συγγενείς στα ξένα; Ή μήπως κι εσύ ήρθες από απέναντι; Μήπως είσαι τουρκόσπορος αγρότη;

– Εγώ είμαι Έλληνας από πάππου προς πάππου.

– Μπράβο σου αγρότη. Αν με ψεκάσεις θα μείνεις μόνο Έλληνας. Αν μου δώσεις λίγο νερό από το παγούρι σου θα γίνεις και Άνθρωπος. Διάλεξε. Μπορείς να είσαι και τα δύο.

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Αϊσέ σημαίνει Ζωή

Αϊσέ σημαίνει Ζωή
Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Αφηγητής 1 (Αφ1) Αφηγητής 2 (Αφ2) Αϊσέ (Α)
Ζωή (Ζ) Μάνα Ζωής (Μ.Ζ)

(Αφ1): Τούτη η ιστορία που θα σας αφηγηθούμε, δεν υμνεί τους πρωταγωνιστές του ξεσηκωμού του 1821. Άλλωστε αυτοί δεν το έχουν ανάγκη. Όλοι τούς γνωρίζουν λίγο-πολύ και από την καλή και από την ανάποδη.
Η ιστορία ετούτη υμνεί τον άνθρωπο τον απλό, τον καθημερινό, τον αληθινό που συγκρίνει το μπόι του με το μπόι της ηθικής και τη δύναμή του, με τη δύναμη της ψυχής.

(Αφ2): Ας αφήσουμε όμως την ιστορία να την πουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.
Βρισκόμαστε στον κάμπο της Θεσσαλίας γύρω στα 1820.
Εδώ, εκτός από τους ντόπιους Έλληνες κατοικούν, και οι «Κονιάρηδες» ή «Κονιαραίοι», έποικοι από το Ικόνιο της Τουρκίας. Τόσο οι Τούρκοι έποικοι όσο και οι ντόπιοι Έλληνες, είχαν την υποχρέωση να αποδίδουν τους φόρους στο Σουλτάνο. Οι πρόκριτοι, ή προεστοί ή δημογέροντες ήταν αυτοί που μάζευαν τους φόρους.
Τι κι αν ήταν χριστιανοί;
Έδειχναν την ίδια σκληρότητα τόσο απέναντι στους έλληνες όσο και απέναντι στους Κονιάρηδες. Ήταν φοροεισπράκτορες και έπρεπε να κάνουν τη δουλειά τους. Αλλιώς θα έχαναν τα προνόμια που τους είχε δώσει ο Σουλτάνος.
Εδώ που τα λέμε, όλο και κάποιο κέρδος είχαν από τους φόρους που συγκέντρωναν.
Ας κάνουμε λίγη ησυχία. Κάποιος έρχεται…

(Α): Ζωή! Ζωή! Πού είσαι; Έλα βγες. Φανερώσου. Δεν παίζουμε κρυφτό τώρα. Έλα σε παρακαλώ τζιέρι μου.
(Ψάχνει δεξιά και αριστερά)
(Εμφανίζεται δειλά-δειλά η Ζωή)
(Ζ): Αϊσέ. Εδώ είμαι. Έλα.
(Α): Γιατί κρύφτηκες;
(Ζ): (Φοβισμένη) Το πρωί πέρασε από εδώ ο προεστός με τους ανθρώπους του. Ήρθε να μαζέψει το φόρο. Του πατέρα μου του έλειπαν πέντε γρόσια. Αγρίεψε ο πρόκριτος. Οι δικοί του έσπασαν όλες τις γλάστρες στον κήπο. Τα ζουμπούλια μου. Κατάστρεψαν τα ζουμπούλια μου.
(Α): Μην κλαις. Θα σου δώσω από τις δικές μου. Πάω να το πω στη μάνα μου.
(Ζ): Θα περάσει πάλι αύριο είπε. Αν δεν βρει τα πέντε γρόσια, θα τον πάρουν μαζί τους να τον κλείσουν στο μπουντρούμι.
(Α): Στο μπουντρούμι; Πριν κάποιους μήνες έκλεισαν τον πατέρα μου εκεί.
(Ζ): Γιατί;
(Α): Τσακώθηκε με έναν από τα τσιράκια του προεστού. Ήρθε μια μέρα να μας πάρει την κατσίκα γιατί λέει ο σουλτάνος διέταξε έκτακτο χαράτσι. Ο πατέρας μου δεν τον άφησε. «Που θα βρω γάλα για τα παιδιά μου;» τον ρώτησε. Εκείνος δεν έκανε πίσω μέχρι που ήρθαν στα χέρια. Έφυγε το τσιράκι μα την άλλη μέρα ήρθαν πέντε- έξι και τον πήραν σηκωτό. Εφτά μέρες τον είχαν στο μπουντρούμι μόνο με νερό.
(Ζ): Και πώς βγήκε;
(Α): Δεν ξέρω. Τον ρώτησα σαν ήρθε στο σπίτι αλλά ούτε εκείνος ήξερε. Ο δεσμοφύλακας του είπε πως κάποιος πλήρωσε το χρέος του και ο προεστός τον άφησε λεύτερο. Ακούστηκε πως ήταν ο πατέρας σου μα εκείνος ποτέ δεν το παραδέχτηκε.

(Αφ1): Η ζωή εκεί στον κάμπο κυλούσε δύσκολα για τους πιο πολλούς. Ντόπιοι και Κονιαραίοι έβραζαν στο ίδιο καζάνι. Δουλειά στα χωράφια και στα κοπάδια νύχτα με νύχτα. Το ψωμί και το φαΐ λιγοστό. Τα γρόσια ακόμα πιο λίγα. Οι πρόκριτοι για να τα έχουν καλά με τον σουλτάνο και να απολαμβάνουν τα προνόμια γίνονταν αδίστακτοι. Τι κι αν οι ίδιοι ήταν χριστιανοί; Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν τα γρόσια.

(Αφ2): Τώρα τελευταία οι κάτοικοι του χωριού ήταν αναστατωμένοι. Ακούγονταν πως οι ξένες δυνάμεις ήθελαν να τα βάλουν με το σουλτάνο. Για το σκοπό αυτό ξεσήκωναν τους έλληνες προεστούς να συνδράμουν και δεν θα έχαναν. Τα προνόμιά τους θα πολλαπλασιάζονταν και τα κέρδη τους θα αβγάτιζαν. Από κοντά και ο κόσμος που πίστευε πως με τους δυτικούς ή τους ρώσους θα ήταν καλύτερα. Ήταν κι εκείνος ο Ρήγας που υποστήριζε πως όλοι οι λαοί των Βαλκανίων έπρεπε να ενωθούν και πως μόνο έτσι θα διώξουν τον Σουλτάνο και τα μπέρδευε τα πράγματα. Αλλά μάλλον τους ενοχλούσαν τα λόγια του. Γι’ αυτό και τον σκότωσαν.
Κάποιος έρχεται…Είναι η μάνα της Ζωής. Επιστρέφει από τις φυλακές.

(Ζ) : Έλα βρε μάνα. Κόπηκε η ψυχή μου. Γιατί άργησες;
(Μ.Ζ): Στάσου Ζωή μου. Στάσου να κάτσω. Τι κάνεις Αϊσέ μου;
(Α): Καλά είμαι κυρά Σοφία. Εδώ τα λέμε με τη Ζωή. Έμαθα τα νέα και… θύμωσα. Θύμωσα πολύ κυρά Σοφία. Ως που θα πάει αυτή η κατάσταση; Έτσι μου΄ρχεται να βρω δυναμίτη και να πάω στο κονάκι του προεστού να τους ανατινάξω όλους.
(Μ.Ζ): Σώπα κόρη μου. Μη μιλάς έτσι. Θα μας ακούσει κανένας ρουφιάνος και θα βρούμε τον μπελά μας. Γέμισε ο τόπος κι από δαύτους. Άλλοι δουλεύουν για τον σουλτάνο, άλλοι για τους δημογέροντες και μερικοί και για τους δύο. Τα ζαγάρια!
(Ζ): Μάνα, έχει δίκιο η Αϊσέ. Αχ και να ήμουνα άντρας και θα σου’ λεγα εγώ. Να μπορούσα μόνο να βρω ένα τουφέκι.
(Μ.Ζ): Σταμάτα είπα. Θα μας ακούσουν. Και τι θα μπορούσες να κάνεις θαρρείς με ένα τουφέκι. Ένα μόνο δεν φτάνει. Χρειάζονται πολλά.
(Α): Κι άλλο ένα το δικό μου. Κανείς μας εδώ στον κάμπο δεν έχει στον ήλιο μοίρα κυρά Σοφία.
(Μ.Ζ): Ο σουλτάνος έχει μιλιούνια τουφέκια. Και στρατό και ιππικό.
(Ζ): Τώρα είναι ευκαιρία που πολεμάει με τον Αλή Πασά. Ακούγεται πως κάτι ετοιμάζουν οι καπεταναίοι στο Μωριά.
(Μ.Ζ): Το καλό που σου θέλω να κλείνεις τα αυτιά σου και να μην ακούς.
(Α): Να δεις κυρά Σοφία που θα μας βάλουν να σφαχτούμε για το ποιος θα μας κλέβει περισσότερο. Θα μας βάλουν να διαλέξουμε ανάμεσα στο λύκο και στο τσακάλι.
(Μ.Ζ): Σώπα κι εσύ Αϊσέ. Μη μιλάς έτσι. Σήμερα καθόμαστε εδώ και αύριο μπορεί να μας κάνουν εχθρούς.
(Ζ): Εχθρός με την Αϊσέ ποτέ δεν θα γίνω για κανενός το χατίρι.

(Αφ1): Η Αϊσέ μετέφερε τα κακά μαντάτα στους δικούς της. Το άκουσε ο πατέρας της και πετάχτηκε πάνω. Την άλλη μέρα πήρε την κατσίκα και την πήγε στον προεστό. «Πάρτην», του είπε, «μα θα αφήκεις λεύτερο τον πατέρα της Ζωής και αυτό να μείνει μεταξύ μας».

(Αφ2): Γύρισε ο πατέρας στο σπίτι και σαν αντάμωσε τη Ζωή την αγκάλιασε σφιχτά. Θα έρθει η ώρα που θα εκδικηθεί, είπε στην κόρη του, και κίνησε μετά για το χωράφι που βρισκόταν πέρα στο βάλτο.

(Αφ1): Πέρασαν οι μήνες και στο Μωριά κήρυξαν οι έλληνες την επανάσταση στο σουλτάνο. Από κοντά και οι πρόκριτοι που μυρίστηκαν γρόσια. Οι Κονιαραίοι και οι έλληνες στον κάμπο της Θεσσαλίας τώρα λογαριάζονταν για εχθροί. Η Ζωή και η Αϊσέ δεν δέχτηκαν να πατήσουν τον όρκο φιλίας που είχαν δώσει.

(Αφ2): Σαν ζόρισαν τα πράγματα έφυγαν ένα βράδυ και κίνησαν προς τα δυτικά. Βρέθηκαν στα βουνά και από τότε κανένας δεν έμαθε τι απέγιναν. Άλλοι είπαν πως τις χάλασαν οι Τούρκοι, άλλοι πάλι πως τις έπιασαν αιχμάλωτες οι έλληνες.
Το βέβαιο είναι πως αρνήθηκαν να σκοτώσουν τη φιλία τους για τα γρόσια του σουλτάνου και των προεστών. Αρνήθηκαν να σκοτώσουν η μία την άλλη γιατί, αν δεν το καταλάβατε:
Αϊσέ σημαίνει Ζωή και Ζωή σημαίνει Αϊσέ.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 18 Φεβρουαρίου 2020 in Uncategorized

 

Το «σχολείο της»

Το “σχολείο της”
Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη
Μια αληθινή ιστορία

Η μικρή θα πήγαινε επιτέλους σχολείο. Τα εμπόδια, επιτέλους, ξεπεράστηκαν χάρη στην επιμονή κάποιων ανθρώπων και στη θέληση κάποιων δασκάλων.
Εκείνο το πρωινό δεν ήταν σαν τα προηγούμενα. Δεν χωρούσαν δεύτερες σκέψεις. Ούτε στενοχώριες, ούτε μνήμες. Τίποτα δεν έπρεπε να σκιάσει τη σημερινή μέρα. Κανένα ίχνος λύπης δεν έπρεπε να φαίνεται στο μικρό της προσωπάκι.
Έβαλε τα καλά της και μέσα της και έξω της. Το ίδιο και οι δικοί της. Ήταν μέρα γιορτής και για κείνη και για τους δικούς της.
Όσο κι αν φαίνεται παράξενο αυτή είναι η αλήθεια. Πάει καιρός από τότε που πήγε για τελευταία φορά στο σχολείο. Πάνω από χρόνο. Στο σχολείο της. Τώρα το “σχολείο της” δεν υπάρχει. Μία μάζα από κομμάτια τσιμέντο και σίδερα να εξέχουν μαζί με ότι είχε απομείνει από τα θρανία.
Κάπου εκεί μέσα ήταν θαμμένο και ένα κομμάτι από την ψυχούλα της.
Ας μην το έλεγε. Ας μην το έδειχνε.
Όταν έπαιρνε βιβλίο στα χέρια της και το άνοιγε, ο πόνος δεν την άφηνε να συνεχίσει. Το ξαναέκλεινε. Δεν άντεχε το βιβλίο χωρίς το σχολείο της.
Μετά την εγγραφή της πήγαν στο διπλανό βιβλιοπωλείο για σχολική τσάντα.
Την είχε λατρέψει εκείνη την τσάντα. Κάθε που πέρναγε με τους δικούς της έξω από το μαγαζί, κολλούσε το μουτράκι της στο τζάμι της βιτρίνας και τα μαύρα ματάκια της γίνονταν ροζ από το χρώμα της τσάντας.
Μπαίνοντας στο βιβλιοπωλείο, τα μάτια της μικρής καρφώθηκαν στην ροζ σχολική τσάντα.
Έτρεξε, την πήρε στα χέρια της, την έκρυψε στην αγκαλιά της και περίμενε με τα μάτια τα δικά της, καρφωμένα σε εκείνα της μητέρας της, να της γνέψει αυτό που περίμενε.
Όταν η μητέρα της, έκλεισε τα μάτια συγκαταβατικά, η μικρή την αγκάλιασε, μαζί με την τσάντα, και βούρκωσε.
Η βιβλιοπώλης κοιτούσε με περιέργεια.
Όταν έμαθε για την περίπτωσή της και τι δεν της χάρισε.
Μολύβια, τετράδια, γομολάστιχες, ξύστρες και ότι άλλο θα μπορούσε να κάνει ένα παιδικό προσωπάκι να φωτίσει από χαρά.
“Πάρτα κούκλα μου. Πάρτα. Δικά σου για να πιάσουν τόπο”, της είπε με λόγια που τα βάθη της καρδιάς της δεν είχαν άλλα να φανερώσουν
Δεν έχει σημασία αν η μικρή είναι από τον Περισσό, την Αλσούπολη, το Ιράν, τη Συρία ή από οπουδήποτε άλλου.
Σημασία έχει ότι είναι ένα παιδί, ένα ολόκληρο σύμπαν δηλαδή, και ότι όσο και να θέλουν κάποιοι μαυρόψυχοι, η ανθρωπιά πάντα θα υπερισχύει γιατί άνθρωπος σημαίνει δυο σκαλιά πάνω από το «ζώο».
Άνθρωπος σημαίνει να αγαπάς όλα τα παιδιά του κόσμου και χίλιες φορές πιο πολύ αυτά που έχουν ανάγκη.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 6 Φεβρουαρίου 2020 in Uncategorized

 
 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: