RSS

Category Archives: Uncategorized

Είστε τόση δα μικρή κυρία υπουργέ ΨΥΧΙΚΑ ΝΟΣΟΥΝΤΕΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΙΜΟΙ

 

Είστε τόση δα μικρή κυρία υπουργέ

ΨΥΧΙΚΑ ΝΟΣΟΥΝΤΕΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΙΜΟΙ

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Θα ήμουν από τους τελευταίους, αν όχι ο τελευταίος, που θα στεκόμουν με έλλειψη σεβασμού απέναντι σε ανθρώπους που αγωνίστηκαν και αντιστάθηκαν ενάντια στη χούντα του ‘67.
Ακόμη κι αν η μετέπειτα πορεία τους δεν ήταν ούτε αντίστοιχη ούτε ανάλογη με την αντιδικτατορική τους δράση, δεν μπορώ να διαγράψω τη στάση τους στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο η οποία ούτε δεδομένη ήταν ούτε αναμενόμενη από όλους.
Υπήρξαν αγωνιστές ενάντια στη χούντα που συνέχισαν να πορεύονται πάνω στις ίδιες αρχές, χωρίς να συμβιβαστούν στη νέα τάξη πραγμάτων και χωρίς να ανταλλάξουν την οξεία δράση τους με στρογγυλεμένες απόψεις που μπορεί να τους εξασφάλιζαν κάποιον περιζήτητο θεσμικό θώκο, όπως έκαναν μερικοί, επίσης αγωνιστές ενάντια στη χούντα.
Το να θεωρεί όμως κάποιος ψυχικά νοσούντες τους πρώτους επειδή δεν ανήκει σε αυτούς, το θεωρώ τουλάχιστον μικροψυχία. Όταν, δε, προχωράει τα επιχειρήματά του λέγοντας πως δεν είναι όλα πολιτική, αγνοώντας εσκεμμένα το ταξικό πρόσημο της πολιτικής, τότε μιλάμε για συνειδητή επιλογή μηδενισμού της σημασίας του αντιδικτατορικού αγώνα και των οραμάτων του κι ας είναι και σκηνοθέτης κι ας είναι και συγγραφέας.
Όμως, η άποψη περί ψυχικά νοσούντων, όταν διατυπώνεται από μία νυν αναπληρώτρια υπουργό, την κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου, η οποία στα 26 της, εντάχθηκε στη Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών του ΟΟΣΑ στο Παρίσι, ως ειδική στον ανταγωνισμό και το 2016 ήταν η υπεύθυνη οικονομολόγος της ομάδας των κατασκευών για την Τρίτη Εργαλειοθήκη Ανταγωνισμού του ΟΟΣΑ, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη ούτε να θεωρηθεί μια απλή προσωπική γνώμη μιας 32χρονης υπουργού η οποία δεν έζησε στη χούντα και άρα δικαιολογείται και μία τέτοια “αστοχία”.
Ειδικά όταν, ούτε η ίδια έχει προβεί σε κάποια διορθωτική δήλωση όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά ούτε και η κυβέρνηση κράτησε αποστάσεις από τα όσα εκείνη υποστήριξε, τότε προκύπτει το συμπέρασμα ότι πρόκειται για προσπάθεια συκοφάντησης του αντιδικτατορικού αγώνα και των αιτημάτων του.
Αν αυτοί που αντιστάθηκαν στη χούντα και συνέχισαν να αγωνίζονται θεωρώντας ότι η πτώση της δεν αποτέλεσε ολοκληρωτική εκπλήρωση του αγώνα τους είναι ψυχικά νοσούντες τότε αυτοί που ξέχασαν ποια συμφέροντα εξυπηρέτησε η χούντα, τι είναι; Ψυχικά προσαρμόσιμοι;
Το γεγονός ότι κάποιοι από τους ψυχικά προσαρμόσιμους συναναστραφήκαν με όσους ωφελήθηκαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο από την επταετία της χούντας, προφανώς, κατά την κυρία υπουργό πρέπει να θεωρηθεί απολύτως φυσιολογικό, άρα ψυχικά υγιές.
Προσωπικά, είμαι με τους ψυχικά νοσούντες και όχι με τους ψυχικά προσαρμόσιμους κυρία Μιχαηλίδου.
Την περίοδο της χούντας κάποιοι αυτοεξορίστηκαν στο Παρίσι, κάποιοι συνεργάστηκαν με τους χουντικούς, κάποιοι τους αποδέχτηκαν και κάποιοι άλλοι αντιστάθηκαν, βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν και ορισμένοι θυσίασαν και τη ζωή τους.
Νέοι όπως εσείς και πιο νέοι ακόμη που δεν πρόλαβαν να σπουδάσουν και να ζήσουν.
Ε λοιπόν κάποιοι παρέμειναν “άρρωστοι” και κάποιοι προσαρμόστηκαν στις νέες συνθήκες.
Θα μπορούσα να διακινδυνεύσω να εκφράσω γνώμη για το ποια νομίζω πως θα ήταν η δική σας στάση αν ζούσατε στη χούντα, με βάση τα όσα είπατε αλλά δεν θα το κάνω για να μην σας αδικήσω.
Πάντως κυρία υπουργέ πιστέψτε με, στέκεστε τόση δα μικρή απέναντι σε όλους αυτούς τους ψυχικά νοσούντες!

 

 

 

Advertisements
 
Σχολιάστε

Posted by στο Ιουλίου 21, 2019 in Uncategorized

 

Γιορτάζοντας τη νίκη του Κούλη

Γιορτάζοντας τη νίκη του Κούλη
Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Έτυχε την επομένη των εκλογών να έχει γενέθλια φίλος κι αδερφός.
Έτυχε την επομένη της “νίκης” του Κούλη να γιορτάζει φίλος καρδιακός τη μέρα των γενεθλίων του.
Έτυχε να βρεθούμε τυχαία στη Λαμπρινή, παρέα μικρή κι αγαπημένη. Μη ρωτήσετε αν υπήρχε στεναχώρια για την νίκη του Κούλη ή για την ήττα του Αλέξη. Τέτοια ερωτήματα μοιάζουν με εκείνα που αγωνιούν για το αν πεθάναμε που έχασε ο γάβρος ή κέρδισε ο βάζελος.
Για τη δική μας την παρέα τα πράγματα ήταν πιο απλά.
Αγωνίζεσαι;
Διεκδικείς;
Κερδίζεις.
Όχι μόνο εσύ αλλά και οι διπλανοί σου.
Δεν αγωνίζεσαι; Το πολύ-πολύ να κερδίσεις μόνο εσύ. Λίγο ρουσφέτι, λίγο γλύψιμο.
Αλλά, είναι κέρδος αυτό;
Κέρδος μόνο για το τομάρι σου;
Λες κι είσαι σκουλήκι;
Για τη δική μας την παρέα αυτά ήταν ληγμένα. Η επόμενη μέρα πάλι απέναντι με τους αιώνιους “απέναντι” θα μας έβρισκε. Αλί σ’αυτούς που έχουν το νου τους στην κουτάλα και πέφτουν να πεθάνουν σαν τη χάσουν ή πετάνε στα ουράνια σαν την ακουμπήσουν.
Τι δηλαδή; Επειδή βγήκε ένας “νωματάρχης” και είπε “θα μιλήσουν τα γκλομπς” θαρρεί πως εμείς τρομάξαμε; Μάλλον εκείνος έδειξε τον τρόμο του ξέροντας τι θα ακολουθήσει. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι τη δική μας την παρέα κάτι τέτοιες δηλώσεις την ερεθίζουν. Δεν την τρομάζουν. Άλλωστε το λέει και το τραγούδι: “Είμαστε αλάνια, διαλεχτά παιδιά μέσα στην πιάτσα, και δεν την τρομάζουν, οι φουρτούνες τη δική μας ράτσα”
Κι εκεί, λοιπόν, που το γιορτάζαμε και το γλεντάγαμε και λέγαμε ότι λείπει ο Γιάννης που ψήφισε ΚΚΕ και ο άλλος ο αδερφός που ψήφισε Νύχτα52 νάσου και εμφανίζεται το καλλιτεχνικό ντουέτο Γιάννης-Μπάμπης. Μία κιθάρα και ένα ακορντεόν και πολλή ψυχή και πολύ μεράκι. Τι άλλο θέλει ο άνθρωπος για να γίνει μεγάλος;
Οι συστάσεις σύντομες και περνάμε αμέσως στο ψητό.
“Ούτε στρώμα να πλαγιάσω,…………..
Μα εγώ δε ζω γονατιστός είμαι της γερακίνας γιος……..”
Και το γλέντι ανάβει.
Η “θεατρίνα” του αδερφού μου του Θοδωρή. “Πλήγωσέ με όσο θέλεις”, του άλλου αδερφού του Γιάννη,
Και φτάνουμε και στα δημοτικά διότι αφενός το καλλιτεχνικό ντουέτο ήταν πολυτάλαντο και αφετέρου τι γλέντι υπέρ της νίκης του Κούλη θα ήταν αυτό χωρίς τη δημοτική παραδοσιακή μουσική;
“Μια μάνα απόψε μάλωνε”, για όσους γνωρίζουν από ξενιτιά, και τα δάκρυα ανακατεύονται με το κρασί.
Ακολουθούν τα “Μαύρα μάτια” του “τσιγγάνου” ο οποίος αν ζούσε, για τον Αλέξη τον Κούγια τον μορφωμένο τον αρχιδικηγόρο θα ήταν μειωμένης αξίας όταν θα πήγαινε να ψηφίσει μη χ#σ% και τον Κούγια και τη λεβεντιά του (του Κούγια).
Τα κεράσματα δίνουν και παίρνουν έτσι από το πουθενά. Η πλατεία της Λαμπρινής γίνεται μια πρόχειρη και όμορφη εξέδρα υπαίθριας συναυλίας.
Το αφεντικό του καταστήματος στέκεται απορώντας πότε στήθηκε αυτό το γλέντι για τη νίκη του Κούλη.
Η γιορτή νίκης συνεχίζεται με το “Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινε και να φτιάξω μια καινούργια, κοινωνία άλλην ε” και κορυφώνεται όταν το ανωτέρω τραγούδι το κάνει ζεϊμπέκικο στα πόδια της ο ήλιος της ζωής μου.
Και τι δεν τραγουδήσαμε απόψε; Και πόσα τραγούδια δεν χορέψαμε; Εκεί στην πλατεία η παρέα μας, μαζί με τις παρέες των διπλανών τραπεζιών, για τον αδερφό που είχε τα γενέθλιά του, για τη νίκη του Κούλη και την ήττα του Αλέξη.
Για τις νίκες μα και τις ήττες της ζωής που δόθηκαν πριν από μας για όλους εμάς. Δεν τις ξεχνάμε. Πορευόμαστε με αυτές. Ευτυχώς, τις θυμόμαστε.
Μα είχε περάσει η ώρα και το γαλανόλευκο όχημα έκανε την εμφάνισή του.
Ο Γιάννης ο καλλιτέχνης χάιδεψε λίγο το ακορντεόν, παράγγειλε στην κιθάρα του Μπάμπη το “σολ”, δεν ξέρω γιατί, και σιγοτραγουδήσαμε όσο χρειαζόταν για να ακούσει ο “νωματάρχης” στο μπατσικό το διαχρονικό “τούτοι οι μπάτσοι που’ ρθαν τώρα”.
Το όχημα με τη σειρήνα έφυγε σχεδόν αμέσως κι εμείς συνεχίσαμε το γλέντι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες όπως αρμόζει στα γενέθλια ενός αδερφού μα και στη νίκη του Κούλη.

 
Σχολιάστε

Posted by στο Ιουλίου 13, 2019 in Uncategorized

 

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Χρήστου Κυργιάκη «αγώνες ζωής… βιώματα…αγάπες…όνειρα»

https://www.pubbuh.com/MOBpubbuhDetails.aspx?p=8afee548_198e_486e_a6b0_eeff13a8b6fb

 

 
Σχολιάστε

Posted by στο Ιουνίου 17, 2019 in Uncategorized

 

Ένα παραμύθι για τα αστικά πολιτικά ήθη

  1. Ένα παραμύθι για τα αστικά πολιτικά ήθη
    Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

– Ας μιλήσουμε λοιπόν με αλήθειες κι ας πούμε τα πράγματα ως έχουν. Πιστεύεις όντως ότι το ο γιος μας αξίζει να γίνει πρωθυπουργός ή θα γίνει επειδή το βάρος του ονόματός του θα το επιβάλλει;
– Μα ακριβώς γι’ αυτό το αξίζει επειδή το όνομα που φέρει είναι βαρύ. Αγαπητή μου, εσύ πιστεύεις ότι αν δεν είχαμε τα ονόματα που έχουμε θα είχαμε συναντηθεί ποτέ; Χωρίς τα ονόματά μας δεν θα υπήρχε γάμος ούτε και ο γιος μας για τον οποίο συζητάμε.
– Δεν ήταν μόνο τα ονόματα, ήταν και τα χρήματα, έτσι δεν είναι;
– Μη γίνεσαι γελοία. Μαζί δεν πάνε αυτά;
– Όχι πάντα χρυσέ μου και το ξέρεις. Από τρεις χρεωκοπίες σε γλίτωσε ο μπαμπάς μου γιατί ο δικός σου ο μπαμπάς είχε αδυναμίες στον τζόγο και στον ποδόγυρο.
– Με το αζημίωτο το έκανε και το γνωρίζεις πολύ καλά. Τόσες δουλειές του έδωσα, στην αρχή ως υπουργός και αργότερα ως πρωθυπουργός. Μη μου πεις τώρα ότι μου έκανε και χάρη. Άλλωστε, το καλό της κόρης του είχε κατά νου και τίποτε άλλο.
– Όχι δα. Τον εγγονό του δεν τον σκέφτηκε;
– Φυσικά, έχει το όνομά του και το δεύτερο επώνυμό του. Ήταν όρος πριν γίνει ο γάμος μας. Πώς μπορώ να το ξεχάσω;
– Μεγαλώνεις και παραξενεύεις λέω εγώ. Παλιότερα δεν ήσουν έτσι. Σα να μη θέλεις να δεις το παιδί μας πρωθυπουργό.
– Μου φαίνεται πρέπει να κόψεις τις καθημερινές επαφές με τον πατέρα σου κι εσύ και ο γιος μας. Άκου «μεγαλώνω και παραξενεύω»! Μάλλον ξεχνάς από πότε έχεις να με πλησιάσεις σαν γυναίκα, σαν σύζυγός.
– Μάλλον εσύ ξεχνάς πως αυτό που με γοήτευε πάντα σε σένα δεν ήταν ούτε η ομορφιά σου ούτε η εξυπνάδα σου αλλά η εξουσία που κατείχες. Χωρίς αυτήν δεν νομίζω να σου έριχνα ούτε μισή ματιά. Όμως αυτό το πάθος που είχες για την εξουσία ήταν τόσο διαπεραστικό που μου παρέλυε το κορμί όταν σε άκουγα να μιλάς.
– Αλήθεια ε!
– Άλλωστε γι’ αυτό σε πρόσεξε και ο μπαμπάς. Αυτός ήταν και ο λόγος που σε στήριξε. Ήξερε πως για την εξουσία θα έκανες τα πάντα. Ακόμη και με το διάβολο θα συμμαχούσες.
– Και είναι κακό αυτό;
– Όχι βέβαια. Για την εποχή που ζήσαμε, καθόλου κακό. Όμως στις μέρες μας δεν αρέσουν αυτά στον κόσμο.
– Εμένα μου λες!
– Πρέπει να πείσουμε τον κόσμο ότι ο γιος μας είναι ενάντια στην οικογενειοκρατία και ότι δεν χρειάζεται τη στήριξη του μπαμπά του για να κυβερνήσει. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να αποσυρθείς διακριτικά, να κάνεις στην άκρη για να ανοίξει ο δρόμος για το γιο μας.
– Αγαπητή μου, Το έχω ήδη δρομολογήσει και είναι σύμφωνος και ο μπαμπάς σου. Ο καλύτερος τρόπος για να εξακολουθήσω να κυβερνάω εγώ και να συνεχίσει να πλουτίζει ο μπαμπάς σου είναι να γίνει πρωθυπουργός ο γιος μας.
– Να βάλω ένα ποτό ακόμα;

 
1 σχόλιο

Posted by στο Δεκέμβριος 25, 2018 in ΚΥΡΓΙΑΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, Uncategorized

 

Ένα παραμύθι για λερωμένες φωλιές

Ένα παραμύθι για λερωμένες φωλιές
Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

– Είναι τραγικό, δεν το χωράει το μυαλό μου. Πώς μπόρεσε και πλαστογράφησε το απολυτήριο; Και να πεις ότι είχε και τόσο μεγάλο όφελος! Ε, τι λες κι εσύ αγάπη μου;
– Μη μιλάς για όφελος σε τούτο το σπίτι της προσφοράς και της ανιδιοτέλειας.
– Δε λέω, κι εσύ δεν πάτησες ποτέ σου σε πανεπιστήμιο, δεν έκανες ποτέ σου μεταπτυχιακό. Θυμάσαι χρυσέ μου που φρόντισε ο Μεγάλος και ο μπαμπάς και σου ήρθαν και τα δύο στο σπίτι; Θυμάσαι πόσο χαρήκαμε εκείνο το πρωινό; Αξέχαστο θα μου μείνει. Τι ρομαντική απόδραση στην Αίγινα! Ας είναι καλά ο θείος με το σκάφος.
– Άστα τώρα μην τα σκαλίζεις. Εγώ ήμουνα ταγμένος. Για το καλό της χώρας. Χωρίς αυτά δεν θα γινόμουνα ποτέ καθηγητής στο πανεπιστήμιο, ούτε και υπουργός αργότερα όταν χρειάστηκε να παρθούν γενναίες αποφάσεις για το μέλλον της χώρας. Τότε που τα χέρια των δειλών έτρεμαν για να βάλουν την υπογραφή τους σε οδυνηρές αποφάσεις, έπρεπε κάποιοι σαν και μας να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα. Και τι εισπράξαμε; Αχαριστία.
– Ας μην υπερβάλουμε γλυκέ μου. Δεν εισπράξαμε και λίγα. Τώρα έρχεστε πάλι στο προσκήνιο. Βλέπεις ο κόσμος και γρήγορα ξεχνάει και βαθιά δεν το ψάχνει. Άλλωστε, λίγοι ξέρουν την αλήθεια για σένα και όσοι την ξέρουν έχουν και τη δική τους τη φωλιά λερωμένη.
– Τι θες να πεις καλή μου;
– Τίποτα μην ταράζεσαι. Άλλωστε αν φτάσει ο κόμπος στο χτένι υπάρχει και η Τυφλή. Κανείς δεν αμφισβητεί την Τυφλή. Όλοι δηλώνουν πως την εμπιστεύονται απόλυτα.
– Λες για τον Μακρυκοσμά; Τι φταίει αυτός αν η Τυφλή έτσι αποφάσισε.
– Και γι’ αυτόν και για τον Λέσβιο και για τον Δήμαρχο και για πολλούς άλλους.
– Εμένα τώρα μου ήρθε στο μυαλό εκείνος ο ανόητος που έκλεψε μολύβια για το γιο του επειδή δεν είχε, λέει, να γράψει για το σχολείο. Μα είναι δυνατόν; Είναι λόγος αυτός για να κλέψεις, είναι λόγος να παρανομήσεις και να χαλάσεις το ποινικό σου μητρώο; Άσε το ρεζιλίκι του κόσμου!
– Έλα ντε. Κλέβεις μόνο αν αξίζει πραγματικά τον κόπο. Μόνο αν «είναι πολλά τα λεφτά Άρη». Άλλωστε μόνο τότε είναι σχεδόν βέβαιο-τι το ήθελα το «σχεδόν»;- ότι όχι μόνο θα τη γλυτώσεις αλλά θα σε πούνε και μάγκα.
– Τι λες πάλι αγάπη μου; Ποιος είναι ο Άρης; Είπαμε, κάτι τέτοια ονόματα να μην λέγονται στο σπίτι. Ακούνε και τα παιδιά. Θα μας περάσουνε για Αριστερούς.
– Έχεις δίκιο. Θα τύχει καμιά φορά να συναντήσουν κανέναν πραγματικά Αριστερό και δεν θα τον αναγνωρίσουν. Θα τους φουσκώσει τα μυαλά και αλίμονο μας.
– Τι λες; Πάμε μια βόλτα στην παραλία τώρα που όλοι τρέχουν να χωθούν στα μαγαζιά σαν τα πρόβατα;
– Ναι χρυσέ μου πάμε. Αύριο σε περιμένει δύσκολη μέρα. Έχεις παράσταση πάλι, μην το ξεχνάς.

Σ.Σ
Όλα τα παραπάνω είναι αποκυήματα φαντασίας. Όπως έλεγε και ο Μποστ στη
«Μήδεια»: «Εδώ δεν γίνονται αυτά…»

 
Σχολιάστε

Posted by στο Νοέμβριος 26, 2018 in Uncategorized

 

Πράγματι στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχαν «νεκροί»

Πράγματι στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχαν «νεκροί»
Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Μου δόθηκε κάποιες φορές η ευκαιρία να συνομιλήσω με ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου από κοντά.
Μη βιαστείς κυρ Κουμουτσάκο, ούτε κι εσύ κυρ Άδωνι-Σπυρίδωνα, να πάει το μυαλό σου στους ελάχιστους που εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους με θέσεις, μισθούς και αξιώματα. Άλλωστε είναι εκατοντάδες αυτοί που εξαργύρωσαν τη ΜΗ συμμετοχή τους με θέσεις, μισθούς και αξιώματα και δεν ντρέπονται γι’ αυτό.
Αναφέρομαι σε ανθρώπους άγνωστους, που φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν έτσι επειδή γούσταραν το δίκιο και έφτυναν την αδικία, επειδή τους την έδινε να ανασαίνουν το μολυσμένο χουντικό αέρα και θέλησαν με τις φωνές και τα συνθήματά τους να προκαλέσουν την οργή του βοριά για να φυσήξει. Και πράγματι φύσηξε.
Αυτοί λοιπόν με διαβεβαίωσαν, ακούς κυρ Κουμουτσάκο κι εσύ κυρ Άδωνι-Σπυρίδωνα, πως πράγματι στο πολυτεχνείο ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ «ΝΕΚΡΟΙ», ούτε μέσα ούτε έξω από αυτό.
Όλοι τους έσφυζαν από ζωή, όλοι τους διψούσαν για δικαιοσύνη και ισονομία, όλοι τους ήταν γεμάτοι ανθρωπιά και αισθήματα που δεν κοιτούσαν μόνο το τομαράκι τους, το σπιτάκι τους και την δουλίτσα τους.
Ακόμη κι αυτοί που τους τσάκισαν τα κόκκαλα, ακόμα κι αυτοί που εκτελέστηκαν με ευθεία βολή από τα χέρια παλικαρά, ήταν πιο ζωντανοί από τους βασανιστές και τους εκτελεστές τους.
«Νεκροί» από ανθρωπιά κι αισθήματα ήταν οι χουντικοί και το σινάφι τους, οι Ντερτιλήδες και οι παρέες τους, όλοι αυτοί που δεν κατάφεραν ποτέ τους να μυρίσουν γαρύφαλλο γιατί μαραινόταν με το που το άγγιζαν και που δεν τραγούδησαν ποτέ τους κανέναν ποιητή γιατί η βρώμικη ανάσα τους σκότωνε τις λέξεις.
«Νεκροί» και άδειοι που σέρνουν απλώς τα σαρκία τους κατά αγέλες χτυπώντας ανυπεράσπιστους, είναι οι απόγονοι των συνταγματαρχών και των συνεργατών τους όπως «νεκρό» και άδειο είναι το σύστημα που τους έθρεψε και τους τρέφει.
Πάρτε το λοιπόν απόφαση, στο Πολυτεχνείο δεν υπήρξαν «νεκροί», γι’ αυτό και μένει ακόμη ζωντανό.
Είναι, πώς να το πω, σαν το δίκιο που πάντα ξεπηδάει και εμφανίζεται εκεί που λες πως ξέμπλεξες με δαύτο και πως πάει τελείωσε και νίκησε η αδικία.
Πάντα έτσι θα είναι, πάρτε το κι αυτό απόφαση.

 
Σχολιάστε

Posted by στο Νοέμβριος 22, 2018 in Uncategorized

 

Κατάντια για τον άνθρωπο

Κατάντια για τον άνθρωπο
Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη
Κατάντια για τον άνθρωπο να βάζει την περιουσία του στη θέση της ψυχής του.
Κατάντια για τον άνθρωπο να μετράει τον άνθρωπο με τα γρόσια και με τη γλώσσα και με το χρώμα του δέρματος πνιγμένος στην αρρωστημένη κανονικότητά του.
Κατάντια για τον άνθρωπο να φτιάχνει κοινωνίες που μισούν τον άνθρωπο και σφαγιάζουν ότι όρισαν οι ίδιες ως διαφορετικό.
Κατάντια για τον άνθρωπο να βουτάει στην υποκρισία και να χρήζει «μάγκα» το λαμόγιο, τον κλέφτη του ανθρώπινου ιδρώτα, τον εκμεταλλευτή του πόνου, την ίδια ώρα που βρίζει τον εγκληματία που έκλεψε μολύβια για το παιδί του και στέρησε τα υπερκέρδη από τον νόμιμο και καλό και καημένο επιχειρηματία.
Κατάντια για τον άνθρωπο να δίνει συγχωροχάρτι στις κερκίδες στον λαθρέμπορο έναντι μιας καλής μεταγραφής και να χαίρεται που ένα ακόμα πρεζόνι, πελάτης του λαθρέμπορου, καθαγιάζει με το χαμό του τις δικές του αμαρτίες βγαίνοντας νικητής επειδή νομίζει πως το δικό του το παιδί δεν θα γίνει ποτέ πρεζόνι.
Κατάντια για τον άνθρωπο να επικαλείται τη διαφύλαξη της περιουσίας του όταν σπάει κεφάλια και τσακίζει κόκκαλα με κλωτσιές και γίνεται ο ίδιος δικαστής και εκτελεστής μαζί. Κι αναρωτιέσαι και λες: πώς είναι δυνατόν να μην νιώθει τον πόνο από την κλωτσιά στο ίδιο του το κεφάλι;
«Το δικό μου το παιδί δεν θα γίνει ποτέ ούτε πούστης ούτε πρεζάκι. Το δικό μου το παιδί είναι μαύρη μερσεντές, κόκκινη φεράρι, κίτρινη λαμποργκίνι και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ροζ ντε σε βω. Το δικό μου το παιδί είναι κανονικό, προορισμένο μόνο να αριστεύσει. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι το παιδί μου αφού είναι δικό μου;»
«Πατέρα το δικό σου το παιδί θέλει να είναι ο εαυτός του μα πάνω απ’ όλα θέλει να συνεχίσει να είναι άνθρωπος. Να μάθει να στέκεται στα πόδια του και μετά να πετάξει. Το ακούς πατέρα; Κι αν θες σε παρακαλώ να είσαι στα μάτια μου παλικάρι να τα βάλεις μ’αυτούς που σε καταπιέζουν στη δουλειά και στη ζωή σου. Να θυμάσαι πως το παιδί σου δεν είναι κανονικό αλλά ιδιαίτερο. Σκέψου λίγο πως αν όλα τα παιδιά ήταν ίδια δεν θα αναγνώριζες το δικό σου. Καληνύχτα πατέρα και να θυμάσαι πως αυτός που σκότωσες σήμερα με τις κλωτσιές τον περιμένει το βράδυ ο δικός του πατέρας,
Το παιδί σου αλλά όχι κτήμα σου».
Σήμερα γιορτάζουν όλοι οι κυρ-Παντελήδες.

 

Ετικέτες: ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: