RSS

Tag Archives: ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Θεραπεύοντας τον βασανιστή της – Άνθρωπος ή θηρίο;

Θεραπεύοντας τον βασανιστή της – Άνθρωπος ή θηρίο;

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Η Άννα Γουναρίδη, καταξιωμένη χειρούργος ορθοπεδικός ετοιμαζόταν να φύγει από το νοσοκομείο λίγο πριν τα μεσάνυχτα, μετά από μία εξαντλητική μέρα. Αμέτρητα χειρουργεία εξαιτίας ενός τροχαίου με πολλούς τραυματίες.

Είχε και το πρόβλημα με το δεξί της πόδι που την έκανε, στην κυριολεξία, να μην μπορεί να κάνει βήμα. Προίκα από τα βασανιστήρια στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ την περίοδο της χούντας.

Τη χτυπούσαν και τη βασάνιζαν μια μέρα ολόκληρη, μετά τη σύλληψή της στις 15 Νοεμβρίου του 1973. Δεν σταμάτησαν να τη χτυπούν ακόμη κι όταν ούρλιαζε από τον πόνο και τους έλεγε πως έσπασε το δεξί της γόνατο. Την άφησαν ήσυχη μόνο όταν σύρθηκε λιπόθυμη στο πάτωμα. Όταν μετά από μια βδομάδα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο το κακό είχε ήδη γίνει. Η επέμβαση στο χτυπημένο γόνατο έφερε ελάχιστα αποτελέσματα. Από τότε περπατούσε κουτσαίνοντας και κάθε φορά που κουραζόταν την έπιανε ένας ανυπόφορος πόνος. Αυτόν περιέγραφε και τώρα στη φίλη της την Ελέν ,την αναισθησιολόγο.

 

Α: Όποτε έχουμε εφημερία και πέφτουν πολλά χειρουργεία τα ίδια περνάω. Πόσα παυσίπονα να πάρω;

Ε: Έλα, εντάξει. Θα πας τώρα στο σπίτι σου και θα ξεκουραστείς.

Α: Δεν νομίζω να μπορέσω να ξεκουραστώ.

Ε: Γιατί;

Α: Σήμερα είναι 15 Νοεμβρίου! Σαν σήμερα πριν από 41 χρόνια, έζησα το μεγαλύτερο εφιάλτη της ζωής μου, το ξέχασες;

Ε: Καλά, δεν θα το ξεπεράσεις ποτέ;

Α: Το έχεις εύκολο; Κάθε βήμα που κάνω, μου θυμίζει το σπασμένο μου γόνατο. Κάθε φορά που κουράζομαι λίγο παραπάνω, υποφέρω όσο δεν φαντάζεσαι. Νομίζεις πως δεν έχω κάνει προσπάθειες να το ξεπεράσω. Όταν όμως πλησιάζει η επέτειος, τις νύχτες ξυπνάνε οι εφιάλτες. Μου έρχεται στο μυαλό μου λεπτό προς λεπτό εκείνη η νύχτα με κάθε λεπτομέρεια. Το πώς μας έπιασαν, πώς μας μετέφεραν στα κρατητήρια της ΕΣΑ στη Μπουμπουλίνας.

Ε: Ηρέμησε σε παρακαλώ. Έχεις αρχίσει και τρέμεις. Δεν το βλέπεις;

Α: Το πώς άρχισαν να με βασανίζουν. Ζητούσαν ονόματα, συνωμοτικά σχέδια. Τίποτα από αυτά δεν υπήρχε. Το μυαλό μου φτάνει μέχρι τη στιγμή που ούρλιαξα από τον πόνο όταν ο βασανιστής μου, δεν ήταν πάνω από 25 χρονών, μου τσάκιζε το γόνατο. Μετά λιποθύμησα. Από τότε η ζωή μου άλλαξε, έσπασε όπως και το γόνατό. Έχασα το χαμόγελό μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρόσωπο του κι εκείνη την βαθιά ουλή που είχε στο δεξί του χέρι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το όνομά του. Το έμαθα αργότερα, τυχαία, τη μέρα που έφευγα από την ΕΣΑ.

Ε: Μα τι λες τώρα; Κατάφερες να γίνεις η κορυφαία ορθοπεδικός της χώρας με παγκόσμιο κύρος. Μια χαρά τα πήγες στη ζωή σου.

Α: Δεν καταλαβαίνεις; Ασχολήθηκα μόνο με την επιστήμη για να καλύψω την έλλειψη από τις χαρές της ζωής. Μια συντροφιά, μια σχέση, μια αγάπη, ένα παιδί! Όλα αυτά τα αρνήθηκα. Δεν ήθελα να είμαι με κάποιον που θα με λυπάται.

Πριν προλάβουν η Άννα και η Ελένη να φύγουν ένας ειδικευόμενος γιατρός κατέφτασε βιαστικός.

Γ: Ετοιμαστείτε γρήγορα. Έχουμε επείγον περιστατικό. Ένας ηλικιωμένος, γύρω στα 65, έπεσε από τον δεύτερο. Έρχεται με συντριπτικά κατάγματα στη σπονδυλική του στήλη.

Α: Ωραία. Γιατί δεν φωνάζεις το Γιώργο. Νομίζω έχει έρθει.

Γ: Μόνο εσύ μπορείς να αναλάβεις την περίπτωσή του. Είναι ακριβώς στο στοιχείο σου.

Α: Κι έλεγα να πάω στο σπίτι να ηρεμήσω. Εντάξει. Ετοιμάστε τον κι ερχόμαστε.

Σε λίγα λεπτά βρέθηκαν στο χειρουργείο. Ο τραυματίας ήταν έτοιμος. Η Ελένη ξεκίνησε τη χορήγηση του αναισθητικού και η Άννα έπιασε το νυστέρι. Ξαφνικά, το νυστέρι πέφτει από τα χέρια της. Για λίγες στιγμές, το κορμί της μαρμάρωσε κι αμέσως μετά άρχισε να κινείται προς τα πίσω με τα μάτια της, γεμάτα τρόμο, να είναι καρφωμένα στο δεξί χέρι του ηλικιωμένου. Με μια κίνηση πέταξε πέρα τη χειρουργική της μάσκα και, κουτσαίνοντας, βγήκε από το χειρουργείο. Οι βοηθοί και οι νοσοκόμες έμειναν αποσβολωμένοι, προσπαθώντας να καταλάβουν τι είχε συμβεί. Η Ελένη, έτρεξε ξωπίσω της. Τη βρήκε να κάθεται έξω από το χειρουργείο στην αίθουσα αναμονής.

Ε: Τι έπαθες παιδί μου; Εσύ είσαι κάτασπρη λες και αντίκρισες τον ίδιο το χάρο!

Α: Ακριβώς αυτό έγινε.

Ε: Μπορείς σε παρακαλώ να μου εξηγήσεις τι έπαθες; Η ζωή του ανθρώπου μέσα κρέμεται από μια κλωστή. Αν δεν χειρουργηθεί άμεσα θα πεθάνει σίγουρα.

Α: Ελένη, δεν μπορώ να τον χειρουργήσω. Καλέστε το Γιώργο.

Ε: Άννα σύνελθε. Τι είναι αυτά που λες; Ξέρεις πολύ καλά πως αν έχει μια μικρή ελπίδα να επιζήσει, μόνο εσύ μπορείς να του τη δώσεις. Ο Γιώργος από σένα μαθαίνει κι ακόμα δεν είναι σε θέση να αναλάβει μια τέτοια περίπτωση.

Α: Μου είναι αδύνατο να χειρουργήσω αυτόν τον άνθρωπο! Δεν καταλαβαίνεις;

Ε: Ε, όχι! Δεν καταλαβαίνω! Γιατί όχι αυτόν τον άνθρωπο;

Α: Γιατί αυτός ο άνθρωπος είναι ο βασανιστής μου! Το κατάλαβες τώρα;

Η Ελένη έχασε τη λαλιά της. Δεν ήξερε τι να πει. Έβαλε το κεφάλι της ανάμεσα στα δυο της χέρια και προσπαθούσε να βρει το κουράγιο ν’ αρθρώσει μια κουβέντα.

Λίγες θέσεις πιο πέρα, καθόταν μια γυναίκα. Θέλοντας και μη άκουσε όλα όσα ειπώθηκαν πριν από λίγα λεπτά. Από την αρχή έδειχνε ανήσυχη. Στις τελευταίες κουβέντες της Άννας, πετάχτηκε σα να τη χτύπησε ρεύμα. Με μικρά διστακτικά βήματα πλησίασε τις δύο φίλες. Τα μάτια της είχαν γεμίσει δάκρυα και η φωνή της μόλις που ακουγόταν.

Γ: Έχεις απόλυτο δίκιο κοπέλα μου να μη θες να τον χειρουργήσεις.

Α: Συγνώμη, ποια είστε εσείς κυρία μου; Και δεν είπα ότι δεν θέλω, είπα δεν μπορώ. Όμως, εσείς ποια είστε;

Γ: Εγώ…εγώ είμαι η γυναίκα του ανθρώπου στο χειρουργείο. Η γυναίκα του βασανιστή σας. Είδατε πώς τα φέρνει η ζωή; Από τότε που έμαθα για σας πάντα ήθελα να σας συναντήσω.

Α: Τι εννοείται μάθατε για μένα;

Γ: Όταν πρωτογνώρισα τον άντρα μου έδειχνε ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Περνώντας ο καιρός, πολλές φορές φερόταν απότομα. Μετά, άρχισε να νευριάζει εύκολα και να ξεπερνάει τα όρια. Αργότερα άρχισε το ποτό. Στην αρχή το έλεγχε μετά έπινε όλο και περισσότερο. Κάποιο βράδυ που είχε πιει πολύ μου τα είπε όλα. Οι τύψεις τού τρυπούσαν το μυαλό και τον έκαναν να τρελαίνεται. Είχα αποφασίσει να φύγω και να τον αφήσω. Το μόνο που ένιωθα για κείνον ήταν μίσος. Όταν έμαθα την αλήθεια, δεν ξέρω για ποιο λόγο, άρχισα να τον λυπάμαι.

Ε: Και τώρα θέλετε να τον λυπηθεί και η Άννα; Μετά από αυτό που της έκανε; Εγώ δεν τον λυπάμαι καθόλου για όσα πέρασε. Ήταν ακριβώς ότι του άξιζε.

Γ: Δεν έχεις άδικο κοπέλα μου. Αυτός ήταν και ο λόγος που ο γιος μου, όταν πια μεγάλωσε, έφυγε από το σπίτι.

Α: Κυρία μου, σας το είπα και πριν. Δεν μπορώ να τον χειρουργήσω. Φοβάμαι μήπως την ώρα της επέμβασης του προκαλέσω μεγαλύτερο κακό. Ξέρετε κάτι; Δεν θέλω να κάνω αυτό που έκανε ο σύζυγός σας σε μένα. Θα είναι σα να του προσφέρω εξιλέωση, σα να του δίνω δίκιο, σα να τον δικαιολογώ. Αν γίνω κι εγώ θηρίο θα είναι σα να ακυρώνω τον εαυτό μου. Σ’ όλη μου τη ζωή αγωνίζομαι ενάντια σε κάθε θηριωδία, αγωνίζομαι για να μην μετατρέπονται οι άνθρωποι σε θηρία, αλλά να παραμένουν άνθρωποι.

Γ: Δεν θα προσπαθήσω να σας πείσω. Δεν έχω αυτό το δικαίωμα. Κάντε ότι σαν προστάζει η συνείδησή σας. Νομίζω πως δεν χρειάζεται άλλο να μένω στο νοσοκομείο. Θα περάσω πάλι αύριο να μάθω τι απέγινε. Καληνύχτα και…

Η γυναίκα, δεν μπόρεσε να τελειώσει την πρότασή της. Τι ήταν αυτό που ήθελε να πει αλλά δεν βρήκε το κουράγιο να το αφήσει να βγει από το στόμα της; Ας βάλει ο καθένας τη δική του εκδοχή.

Τελικά η Άννα, χειρούργησε το βασανιστή της ο οποίος επέζησε μεν αλλά για την υπόλοιπη ζωή του, εκτός ίσως από τις τύψεις θα τον ταλαιπωρούσε και η δυσκολία στο να μετακινείται όπως πριν καθώς θα ήταν αναγκασμένος να χρησιμοποιεί κάποιο μπαστούνι.

Όταν η Ελένη ρώτησε την Άννα πού βρήκε το κουράγιο και την ανθρωπιά να γιατρέψει το βασανιστή της, εκείνη της χαμογέλασε και της απάντησε:

Α: Δεν ξέρω ακόμη αν το έκανα από ανθρωπιά ή αν έγινα κι εγώ για μια φορά στη ζωή μου θηρίο…

 

Ετικέτες: , , , , , ,

ΣΤΩΜΕΝ

ΣΤΩΜΕΝ

Του Απόστολου Λυκεσά*

Το κείμενο αποτελεί εισήγηση του υπογράφοντος σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2008 στο αμφιθέατρο του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης από την συνδικαλιστική παράταξη «Ασύνταχτος Τύπος» και είχε τίτλο «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία – 35 χρόνια μετά». Στην εκδήλωση μετείχαν με εισηγήσεις τους ο Δημήτρης Παπαχρήστος, (συγγραφέας, εκφωνητής του ραδιοσταθμού στην κατάληψη του Πολυτεχνείου Αθηνών το 1973), ο Γιώργος Μαργαρίτης, (καθηγητής σύγχρονης ιστορίας ΑΠΘ), ο δημοσιογράφος Γιάννης Γκίρμπας και είχε συντονίσει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Μακρής. Το κείμενο γράφηκε πάνω στη φόρμα του ποιήματος του Έκτορα Κακναβάτου «Στώμεν» και δεν υπέστη καμία παρέμβαση ή διόρθωση.

Αυτό που άλλαξε είναι ότι η Νεφελοκοκκυγία έμελλε να πραγματοποιηθεί για πέντε μήνες τώρα στις ραδιοφωνικές συχνότητες της ΕΡΤ3,  χάρις στην σύμπραξη όσων συναδέλφων των τριών ραδιοφωνικών σταθμών (102 fm, 9.58fm, βραχέα) βάστηξαν και –μετά την «πτώση» του ραδιομεγάρου- βαστούν ακόμη την «βόρεια ντάπια», εκπέμποντας πρόγραμμα για ολόκληρη την Ελλάδα και τους απόδημους Έλληνες. Αφιερώνεται μάλιστα στον καθένα και την κάθε μία χωριστά διότι έδειξαν ότι ο δρόμος που συνδέει το όνειρο με την πραγματικότητα είναι ακόμη ανοιχτός.

ΣΤΩΜΕΝ

Από το ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου στις ληγμένες κονσέρβες.

 

Πρώτο

που ο ενθουσιασμός διατίθεται μόνο ως μπαναλιτέ λαογραφία για επετείους και διαφημίζεται ως αλεξικέραυνο, εθνικό κατάλοιπο γειωμένο λυτρωτικά με την ύπαρξή μας, την ώρα της -όποιας- καταστροφής ή ανάγκης. Τις καθημερινές αναλαμβάνει ο ερμαφρόδιτος επαγγελματισμός να μας σώζει με προσχήματα, ντύνοντας τους συμβιβασμούς και το επέκεινα των επιθυμιών με παυσίλυπες αναγκαιότητες. Ως εκ τούτου, ακούγεται λογικός ο ισχυρισμός ότι η φωνή του ραδιοφώνου, από το Πολυτεχνείο του 1973, έχει τόση σχέση με την καθημερινότητά μας όση οι σημερινοί ακροατές μιας ραδιοφωνικής λίστας με αυτούς που έβγαιναν από τα σπίτια τους πανικόβλητοι, όταν ο Όρσον Ουέλς ανακοίνωνε την εισβολή των Αρειανών στη γη.

Δεύτερο

που το ραδιόφωνο ως μέσο επικοινωνίας, ενημέρωσης, επιβολής ή απελευθέρωσης είναι παλιομοδίτικο. Όπλο σε εγκαταλειμμένη αποθήκη του στρατού ή απαραίτητο μόνο σε οικογενειακές συγκεντρώσεις. Παραμένει φυσικά αγχέμαχο. Συνιστάται σε συγκρούσεις σώμα με σώμα, για αναγνωρίσεις και τελικές εκκαθαρίσεις. Τελευταία φορά χρησιμοποιήθηκε ως άρμα μάχης από τον ποιητή και διακεκριμένο φασίστα Έζρα Πάουντ ο οποίος συνελήφθη με ένα μικρόφωνο στο χέρι να υπερασπίζεται τον Μουσολίνι.

Τρίτο

η προσωρινή ενσωμάτωση -για πρώτη φορά στην Ελλάδα- αυτού του όπλου από ένα κίνημα, όπως του Πολυτεχνείου ‘73 έγινε δυνατή, για τον λόγο και μόνο, ότι τότε… δεν υπήρχαν μετρήσεις ακροαματικότητας. Πάει να πει πως οι εκπομπές εκείνων των ημερών δεν θα ήταν τίποτα χωρίς το ανιδιοτελές και αλογόκριτο περιεχόμενο που ξεχείλιζε κοχλάζοντας από τα οργισμένα στόματα και τις καρδιές των δημιουργών του. Το ραδιόφωνο του Πολυτεχνείου απάντησε άπαξ δια παντός στο ερώτημα: το μέσον καθορίζει τις μάζες ή καθορίζεται από αυτές; Η απεγνωσμένη χαρά των δημιουργών του σπαρταράει ακόμη στα όνειρα όσων κάνουν ραδιόφωνο και δεν δουλεύουν σ’ αυτό.

Τέταρτο

Έπρεπε να περάσουν δεκατέσσερα χρόνια από την πτώση της χούντας, και χρειάστηκαν μόλις λίγοι εμπνευσμένοι για να ξαναβγεί από το θηκάρι του τούτο το αρχαίο όπλο. Θα πει κάποιος: και μια δεξιά αντιπολίτευση. Για λόγους που δεν είναι της παρούσης. Άνοιξαν τότε, το 1988, το δρόμο στα επελαύνοντα τηλεοπτικά άρματα, θα ισχυριστεί άλλος και με το δίκιο του. Μα φυσικά. Τι θαρρείτε; Την απάντηση στο ερώτημα που έθεσα πιο πάνω δεν την γνώριζαν οι εξουσιαστές;

Ως εκ τούτου η «ελεύθερη ραδιοφωνία» μεταλλάχθηκε, εν ριπή οφθαλμού, σε ιδιωτική. Και δημοτικό – κρατική. Διανύσαμε αστραπιαία την απόσταση για να φτάσουμε στο σημερινό ράδιο κομπιούτερ που παίζει μουσική (;) κονσέρβα κατάλληλη μόνο για στιγμές καταναλωτικής νιρβάνας σε σούπερ μάρκετ. Κι όμως, ενόσω διανύουμε την έρημο του πραγματικού χρειαζόμαστε όσο άλλοτε το σπινθηροβόλο και αναζωογονητικό ραδιόφωνο. Επικαιρικό: ακόμη και τα εναπομείναντα δημοτικά ραδιόφωνα μετατρέπονται σε σκέλεθρα του αλλοτινού εαυτού τους αφού δρομολογείται η μεταλλαγή τους σε ιδιωτικά. Το ψωμί, η παιδεία και η ελευθερία που ευαγγελίζονται τα ιδιωτικά είναι φυσικά αυτά των ιδιοκτητών τους και των διαφημιζομένων. Σε όσα παρεισέφρησε η ευγενής πρόθεση, τερμάτισαν το βίο τους ως παλιομοδίτικα πανωφόρια ή ιδεολογική παλιατσαρία.

Γεγονός προχωρημένο σήμερα

Η υπεράσπιση του στοιχειώδους. Αντικειμενική, ολοκληρωμένη, έγκυρη ενημέρωση για τα συμβαίνοντα. Η επίκληση έστω της «ανάπηρης ελευθερίας» που μας τάζουν. Η μεταφορά στο κοινό των γεγονότων. Κόντρα στη διαστρέβλωση, την αυτολογοκρισία και την απόκρυψη. Επιπλέον το ραδιόφωνο δεν είναι μέσο διασκέδασης. Αντιθέτως μπορεί και οφείλει να είναι και ψυχαγωγία. Τούτο εξάλλου το ξεχωρίζει από τα νυχτερινά κέντρα. Να στοιχηθούμε προς υπεράσπιση της επιβίωσης δημοσιογράφων – τεχνικών που κατέχουν πώς να συντηρούν άσβηστη τη φλόγα της αξιοπρέπειας του ερασιτέχνη. Γνώση πολύτιμη που τείνει να απαξιωθεί μέχρις εξαφανίσεως και χρήζει υπεράσπισης στα χρόνια της παρατεταμένης δυσανεξίας που διατρέχουμε.

Έσχατο

Σχήμα καθ’ υπερβολή: Το ραδιόφωνο είναι ένα μικρό Πολυτεχνείο των καιρών μας. Τα άρματα έχουν διαβεί φυσικά την πύλη. Ιδιωτικά συμφέροντα και κράτος εκκαθαρίζουν τους τελευταίους τυφεκιοφόρους. Διαπραγματεύονται κάτω από το τραπέζι τις άδειες. Απειλούν με λόγο άναρθρο και ρητορεύουν με στραπατσαρισμένη γλώσσα, χαϊδεύουν με διαφημιστικά πακέτα ντεκολτέ, ξιπάζονται με γκρίγκλις και τραγουδιστικούς βρυχηθμούς.

Με ποια όπλα είναι δυνατή η αντίσταση; Πρώτο και ακαταμάχητο η διαμαρτυρία. Δεύτερο η τεκμηριωμένη παρατήρηση. Τρίτο η διαυγής πρόταση – απαίτηση. Το διαδίκτυο μπορεί να παίξει καίριο λόγο και οι μπλόγκερς, δηλαδή οι ενεργοί πολίτες, να είναι σύμμαχοι με κοινά συμφέροντα. Η κριτική τους στάση προαπαιτούμενο. Από κοντά η ουσιαστική υπεράσπιση του δημόσιου και όχι λεγόμενου κρατικού ραδιοφώνου παράλληλα με την οξύτητα των επιχειρημάτων, τη ζεστασιά που φέρει η επικοινωνία, την άδολη συμπαράσταση σε αυτούς, και είναι πολλοί, που είναι αποκλεισμένοι από την τηλεόραση.

Καταλήγω: δεν θεωρώ όνειρο την πιθανότητα κάποιο πρωί να ξεκινάς με μουσικό πέρασμα τους ουγγρικούς χορούς του Μπραμς όχι ως διανοουμενίστικη εξτραβαγκάνσα αλλά σαν μια φέτα απελευθερωτικής και όχι καταναγκαστικής παιδείας. Μπορούμε, γιατί το δικαιούμαστε, να διεκδικήσουμε έναν νέο αναδασμό στην εξουσία του Αιθέρα. Με αρχές, αξίες, και ενθουσιασμό ανάλογο της οργής, αντίστοιχο της απούσας τρυφερότητας. Μπορεί ο Αχιλλέας να πέθανε αλλά δεν θα παραδώσουμε τα όπλα του. Μια ραδιοφωνική νεφελοκοκκυγία, που μοιάζει με ευσεβή πόθο, είναι ήδη κάτι περισσότερο από τη δικτατορική σιωπή.

 

 

 

ΣΤΩΜΕΝ

Πρώτο που αυτοί αποφασίζουνε πως κινδυνεύομε και

πότε και πώς θέλομε δε θέλομε θα μας «εσώσουν».

Δεύτερο που απ’ τις αξίες προτιμούν τα αξιώματα, τι

να τις κάνουνε τις παλιατζούρες. Τρίτο γεγονός το ανά-

στημά σου που τους καταργεί, το εύρος σου που αχρη-

στεύει τις μονάδες τους και τα ισόπεδα τοπία τους. Τέ-

ταρτο που οι εύπιστοι, που να τους πάρει ο διάολος,

χειροκροτούν το φίμωτρο για τις «φωνασκίες των

πληβείων» κι ούτε που θέλουνε να δούνε πώς κόψε

αποδώ κόψε απ’ εκεί σε τεμαχίσανε σε οικόπεδα και

μυρμηγκότρυπες οι άψωλοι.

Γεγονός προχωρημένο που στους δρόμους σου έναν Α-

πρίλη χύθηκε το έμπυο, οι μειοδότες περιφέρανε ότι

πελώριο: τ’ ατίμητά σου, το αίμα των αιώνων στα

διεθνή χρηματιστήρια σ’ αγοραστές βορά της φτήνιας

και που πιάσανε τα υψώματά σου οι φαύλοι κ’ οι αχρείοι

στίφη και που εσύ, πικρός απήγανος, του τάφου άκρη

άκρη και της λεηλασίας ότι περίσσεψε δοσμένο στη

φυγή, νους ενδοφλέβιος και μάτια ν’ ανασκάβουν την

αντάρα.

Γεγονός έσχατο η εκατόχρονη οργή σου

που αρνιέται τη μετάσταση και δεν πάει πιο πέρα

παρά εδώ, μονάχη της, χωρίς καψούλι

συνωμοτεί και δέρνεται με το βυθό της.

Έκτωρ Κακναβάτος

(Θάλαμος Αζωτούχων)

Σημ: τηρείται η ορθογραφία και μορφή του ποιήματος

       που επέλεξε ο ποιητής

Ο Απόστολος Λυκεσάς είναι συγγραφέας και απολυμένος δημοσιογράφος της ΕΡΤ3 η οποία συνεχίζει να εκπέμπει σε πίσμα των επιδιώξεων και προσδοκιών της κυβέρνησης

 

 

 

Ετικέτες: ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: