RSS

Tag Archives: Επικαιρότητα

Αν δεν το καταλάβατε, φάγατε πάλι άλλη μία ήττα

Αν δεν το καταλάβατε, φάγατε πάλι άλλη μία ήττα

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Προσπαθείτε πολύ, είναι ολοφάνερο, εδώ και πολλά χρόνια αλλά δεν μπορείτε.
Θέλετε πολύ να μας πείσετε, μα δεν τα καταφέρνετε γιατί γνωρίζετε, πολλές φορές καλύτερα από εμάς, ποια είναι η αλήθεια.
Προβάλλετε την δήθεν ανωτερότητά σας, αγορασμένη άλλοτε τοις μετρητοίς, άλλοτε κοψοχρονιάς, άλλοτε με το ζόρι και άλλοτε επί πιστώσει ως αδιαπραγμάτευτη και αδιαμφισβήτητη για να καλύψετε την εσωτερική σας κατωτερότητα.
Και μιλάω γι’ αυτό το εσωτερικό κενό που σας χαρακτηρίζει και σας επιτρέπει να μπορείτε να ζείτε σε κάστρα και φρούρια την ίδια στιγμή που δημιουργείτε εκατομμύρια άστεγων.
Για το εσωτερικό κενό που σας οδηγεί στο να παραβιάζετε τους νόμους που εσείς θεσπίσατε στο όνομα της ισονομίας.
Δεν αντέχετε το δίκιο γιατί γεννηθήκατε μέσα στο άδικο, μεγαλώσατε αναπνέοντας αδικία, και ζείτε στο βασίλειο της αδικίας και της εκμετάλλευσης.
Κλέβετε και νομίζετε πως κάνετε κάτι τόσο σημαντικό γιατί δεν είστε άξιοι ούτε να βαδίσετε, χωρίς να κλέψετε την περπατησιά των άλλων.
Βιάζετε, βρίζετε, ασελγείτε, δωροδοκείτε, απειλείτε, σκοτώνετε γιατί δεν είστε πλέον άνθρωποι κι αυτό σας τρώει τα σωθικά επειδή δεν μπορείτε να το αλλάξετε ούτε να πληρώσετε για να εξαφανιστεί. Το κουβαλάτε μέσα σας.
Σπέρνετε το μίσος και το διαχωρισμό, μισείτε το διαφορετικό, το απλό, το όμορφο γιατί δεν μπορείτε να του μοιάσετε και να το χαρείτε. Το θέλετε αλλά δεν μπορείτε.
Στις φλέβες σας δεν κυλάει αίμα αλλά χρυσόσκονη.
Σπάσατε τους καθρέφτες στα θωρακισμένα σπίτια σας, στην αρχή για να μην σας θυμίζουν την παλιά σας ανθρώπινη υπόσταση και αργότερα για να μην σας θυμίζουν ότι γίνατε τέρατα.
Θαρρείτε πως μας τρομάζετε με τις ασχήμιες σας αλλά οι μόνοι που τρέμετε από φόβο είστε εσείς.
Ξέρετε πως το δίκιο δεν πνίγεται και πως το άδικο πάντοτε στο τέλος νικιέται.
Αυτό το τέλος είναι που το ακούτε να έρχεται καλύτερα από εμάς.
Στην αρχή σαν μικρό αυλάκι ακούγεται, μικρό αυλάκι κόκκινο σαν το αίμα αθώων που χωρίς ντροπή δεν διστάζετε να χύσετε.
Και μετά ρυάκι γίνεται και χείμαρρος και ποτάμι φουσκωμένο που θα καθαρίσει τους βρώμικους στάβλους σας.
Ποτάμι φουσκωμένο θα γίνει η οργή και θα σας πνίξει.
Πιστεύετε ότι νικάτε κάθε φορά που ορμάτε σε αδύναμους και ανυπεράσπιστους, μα κάθε φορά καταλαβαίνετε πως “φάγατε” άλλη μια ήττα.
Είστε αναλώσιμοι, μιας χρήσης, κι εσείς και τα αφεντικά σας και τα αφεντικά των αφεντικών σας.
Κοιτάζετε ο ένας τον άλλον από την κορφή ως τα νύχια. Άλλοτε βλέπετε μπότες, ασπίδες, κράνη σκέτους δίποδους αστακούς και άλλοτε πανάκριβα λουστρίνια, λαμέ παντελόνια και φορέματα και πανάκριβα αρώματα για να καλύπτουν την εσωτερική δυσοσμία που αναδύετε. Στο μόνο που διαφέρετε είναι στην αμοιβή σας. Άλλοι πληρώνεστε με λίγες δεκάδες ευρώ και άλλοι με πολλές δεκάδες χιλιάδες.
Χτυπάτε στα κρυφά και στα σκοτάδια οι μεν με γκλομπς και οι δε με νόμους και δικαστικές αποφάσεις.
Αλήθεια σαν ξεγυμνώσεις τον αδύναμο ποιος ξεφτιλίζεται περισσότερο;
Σαν κλέψεις τον ανήμπορο ποιος είναι ο πιο έξυπνος και ο πιο ικανός;
Σας αρέσει η εξουσία και κρέμεστε πάνω της γιατί είστε ετερόφωτοι και το μόνο που ξέρετε να κάνετε πολύ καλά είναι να υπακούτε.
Υποκριτές ως το μεδούλι, τρέχετε στις εκκλησιές και στα μοναστήρια να σώσετε τις ψυχές σας, ξεχνώντας πως ζείτε εδώ και πολύ καιρό με την απουσία τους.
Δεν μπορείτε να δημιουργήσετε, παρά μόνο να καταστρέψετε γιατί δεν κάνατε ποτέ όνειρα που να χωράνε, εκτός από τους εαυτούς σας, έστω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο ή μια μελωδία με βιολί κοιτώντας ένα βράδυ το φεγγάρι.
Εντάξει, μην τρομάζετε άλλο.
Απλά είναι όλα αυτά κι ανθρώπινα και πανέμορφα.
Ίσως γι’ αυτό σας φαίνονται τόσο δύσκολα.
Η ανθρωπιά και η ομορφιά, σας προκαλεί αυτανάφλεξη γι’ αυτό καλά κάνετε και τις αγνοείτε παντελώς.
Εμείς αμετανόητοι, θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε με την όρθια στάση που ταιριάζει σε ανθρώπους και να συγκινούμαστε με τις ομορφιές της ζωής. Γι’ αυτές άλλωστε αγωνιζόμαστε όσο μπορούμε.
Τις ασχήμιες κρατήστε τις.
Όλες δικές σας.

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Η ελέω χρήματος αριστεία αποτελεί γάγγραινα για την κοινωνία

Η ελέω χρήματος αριστεία αποτελεί γάγγραινα για την κοινωνία

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Και έβγαλαν πάλι τα όρνεα σε παράταξη. Με βήμα και ρυθμό όπως ταιριάζει σε δειλούς που θέλουν να δείχνουν θαρραλέοι και να προκαλούν το φόβο για να κρύβουν το δικό τους τρόμο.
Γιατί σαν έχεις άδικο ο φόβος σε πλημμυρίζει και γίνεται τρόμος όταν πας να χτυπήσεις τον αδικημένο.
Ανθρωπάκια μικρά, χωρίς στάλα φιλότιμο, πήραν θαρρούν αποφάσεις τρανές και διέταξαν τα ανθρωποειδή να πάνε και να τρομάξουν ψυχές παιδικές.
Αλήθεια, πόσο πανικό βιώνει εκείνος που πιστεύει πως θα σβήσει την εικόνα της αδικίας από το βλέμμα ενός ανυπεράσπιστου παιδιού, μόνο και μόνο επειδή φοράει κράνος, κρατάει ασπίδα και έχει αδειάσει από αισθήματα;
Αλήθεια, πόσο πανικό βιώνει εκείνος που πιστεύει πως θα σβήσει το χαμόγελο από τα χείλη ενός ανυπεράσπιστου παιδιού, μόνο και μόνο επειδή φοράει ακριβό κοστούμι και υπογράφει αποφάσεις με στυλό που στάζουν χολή και όχι μελάνι.
Πόσο στεγνοί και πόσο στυγνοί έχουν γίνει για να μπορούν μετά να πάνε και να αγκαλιάζουν με “στοργή” τα δικά τους παιδιά;
Ξεφτίλα!
Και πιστεύουν αλήθεια ότι τα δικά τους παιδιά δεν θα διακρίνουν το ψυχρό κενό που κρύβουν μέσα τους; Διότι έτσι είναι το κενό. Σιωπηλό και κρύο!
Και όλοι οι υπόλοιποι, οι θεατές ντε, το φιλοθεάμον κοινό, που δημιουργεί τα νούμερα τηλεθέασης και τα εκλογικά ποσοστά, με πόση σκέψη και περισσή σοφία θα συμπεράνουν πως κακώς οι γονείς των προσφυγόπουλων έθεσαν σε κίνδυνο τα παιδιά τους; Οι ίδιοι δεν θα το έκαναν ποτέ αυτό!
Πόσο τους ανακουφίζει αυτό το εύκολο συμπέρασμα που με τόση θλίψη διατυπώνουν από τη θαλπωρή του καναπέ τους και τη σιγουριά της σπιτικής ασφάλειας που τους παρέχει πρόσκαιρα το στεγαστικό της τράπεζας για όσο θα μπορούν να το πληρώνουν!
Με την ίδια ευκολία και την ίδια σιγουριά, όλοι οι υπόλοιποι, οι θεατές ντε, το φιλοθεάμον κοινό, που δημιουργεί τα νούμερα τηλεθέασης και τα εκλογικά ποσοστά, θα δώσουν τα θερμά τους συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που “πέτυχαν” στις πανελλαδικές εξετάσεις και θα χτυπήσουν με κατανόηση και ανείπωτη αγάπη την πλάτη στα παιδιά που “απέτυχαν” λέγοντάς τους στοργικά πως όλοι έχουν δικαίωμα σε μια δεύτερη ευκαιρία.
Αλήθεια, δεύτερη ευκαιρία για ποιον; Και η προσπάθεια; Δεν μετράει; Δεν επιβραβεύεται; Μόνο το αποτέλεσμα έχει αξία και μάλιστα σε ένα προκαθορισμένο πλαίσιο που καθορίστηκε όχι με βάση τις ανάγκες των παιδιών αλλά με βάση τις ανάγκες της αγοράς;
Και θα είναι αυτοί οι ίδιοι που θα σαγηνευτούν από τις σειρήνες των άριστων.
Άραγε ποιων άριστων;
Αυτών που με κόπο, προσπάθεια, ξενύχτια και θυσίες θριάμβευσαν στην εξεταστική αρένα;
Όχι βέβαια!
Των “άλλων άριστων”. Των ελέω θεού-για το χρήμα μιλάω-και ονόματος και “οικογενειακής παράδοσης”.
Δεν χρειάζονται πολλά. Λίγο να δούμε τα ονόματα των κυβερνόντων και των κατόχων του πλούτου τα τελευταία ογδόντα χρόνια και εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε ποιοι “εξ ορισμού” άριστοι έχουν συμφέρον να πουλήσουν το παραμύθι της αριστείας στους πληβείους.
Ποιοι είναι οι πληβείοι;
Μα όλοι οι υπόλοιποι, οι θεατές ντε, το φιλοθεάμον κοινό, που δημιουργεί τα νούμερα της τηλεθέασης και τα εκλογικά ποσοστά.
Ευτυχώς υπάρχουν κι εκείνοι που θα αμφισβητούν πάντα την ελέω θεού αριστεία και θα κάνουν ότι μπορούν για να τη συντρίψουν γιατί αποτελεί γάγγραινα που κατατρώει τις σάρκες και σωστό δηλητήριο που κυλάει στις φλέβες μιας κοινωνίας.
Αν υπάρχει μια αποδεκτή “αριστεία” είναι αυτή που μετριέται με τον αγώνα και τη διεκδίκηση για το δίκιο των πολλών, με την προσφορά και την αλληλεγγύη, στον συνάνθρωπο, στο συνοδοιπόρο, στο σύντροφο, στο φίλο, στον άγνωστο, χωρίς φραγμούς που σχετίζονται με την όποια διαφορετικότητα.
Η “αριστεία” που συνδέεται με την ανθρώπινη εκμετάλλευση και υποτάσσεται στο κέρδος με σκοπό τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και τη συνέχιση της κυριαρχίας των λίγων εις βάρος των πολλών δεν μπορεί να έχει θέση σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται ανθρώπινη.
Δεν λείπουν οι τίτλοι αριστείας από τα παιδιά μας.
Η προσοχή μας και η αποδοχή μας τους λείπουν.
Και μια αγκαλιά, όχι χτύπημα στην πλάτη γεμάτο λύπηση, για να καταλάβουν ότι είναι μοναδικά και το καθένα ξεχωριστά ένα ολόκληρο σύμπαν.

 

 

 

Ετικέτες: , , , ,

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 155 – Χάρμα ανασχηματισμός

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 155 – Χάρμα ανασχηματισμός

Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

 

– Αυτός ο τελευταίος δεν ήταν ανασχηματισμός, το απαύγασμα πολιτικού και κυβερνητικού σχεδιασμού ήταν. Έμπνευση για σΑτΥρΟπΡόΚοΥΣ.

– Δεν είναι τυχαίο που ο ανασχηματισμός ανακοινώθηκε μία μέρα μετά την ανακοίνωση των βάσεων. Η Κατερίνα και η Μαριλίζα πέρασαν πρώτες στη σχολή διακυβέρνησης της χώρας. Μπράβο τους.

– Αν ζούσε ο συχωρεμένος ο Αντρίκο ντελ Πάσο θα έλεγε το γνωστό:

«Αυτό δεν είναι εμποροπανήγυρη, δεν είναι γελαδοπάζαρο, αυτό είναι ροντέο λαέ της Σέρρες Μάντρες, λαέ της Γκρέτσια Μορένα!

– Μα κι αυτός ο αθεόφοβος ο Αλέξης! Δεν του έφτασε η κίνηση του σώματος που έγινε ίδια με αυτή του Αντρέα, η χροιά της φωνής του που τον ακούς και λες «φτου-φτου αναστήθηκε ο Αντρέας»;

– Έπρεπε να μετατρέψει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ_ΝΔ; Όπως πάει θα δούμε και τον Λαλιώτη να αναλαμβάνει το παλιό ΥΠΕΧΩΔΕ!

– Θα σκάσει μύτη και ο Γιάννος όπου να’ναι και θα δηλώνει: «Για το σοσιαλισμό παλεύουμε όλοι σύντροφοι».

– Καλά για τη Φώφη δεν το συζητάω. Έχουν γίνει οι συζητήσεις πριν τις τελευταίες εκλογές και έχουν επέλθει συμφωνίες, λένε οι καλές γλώσσες.

– Πάντως με Κατερίνα και Μαριλίζα είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση θα εκτοξευθεί. (Μη γελάς εσύ παρδαλό τετράποδο). Αν στον επόμενο ανασχηματισμό μπει και η Αννούλα στο κόλπο θα είναι «όλα τα λεφτά».

– «Δεν έχει πάγκο ο Αλέξης, τι να σου κάνει κι αυτός;» αναρωτήθηκε ο διπλανός μου στο τρένο. «Παναθηναϊκός κατάντησε», συμπλήρωσε ο ίδιος.

– Αχ βρε Παύλο τι κακό σε βρήκε! Με ποιους συγκυβερνάς λεβέντη μου; Με την επάρατη δεξιά και το βαθύ ΠΑΣΟΚ θα κάνεις κάθαρση; Κάθαρση στον καπιταλισμό βρε Παύλο;

– Αλλά ο Κώστας φαίνεται ακλόνητος στο Παιδείας. Έχει και συμβούλους δυνατούς που τον στηρίζουν. Όλο και κάτι θα βρουν να ταράξουν τα νερά. Αρκεί να μην κοστίζει.

– Για διορισμούς μη το συζητάς. Πάλι με αναπληρωτές θα τη βγάλουν. Πόσους; Όσους χρειαστούν. Μεγάλη εφεύρεση η ανεργία σύντροφοι. Τελικά κατέληξαν οι μυστικοσύμβουλοι πότε θα χτυπάει το κουδούνι; Θέμη τι λες;

– Ότι και να πούμε επιβεβαιώνεται ότι «όλοι καλοί είναι, διότι οι κακοί είναι στη φυλακή». Ο μόνος καλός που μπήκε στη φυλακή ήταν ο Άκης. Βρε πως την πάτησε αυτό το παιδί.

– Εντάξει ήταν και ο Φλώρος της Ενέργειας αλλά εδώ η αδικία αποκαταστάθηκε. Το άφησαν ελεύθερο το παιδί. Το ίδιο δεν κάνουν με κάθε φυλακισμένο που έχει πρόβλημα υγείας;  Αρκεί να έχει κλέψει και μερικά εκατομμύρια.

– Αλήθεια ο Κυριάκος είπε κάτι για το θέμα ή λογω ΟΝΝΕΔ το έκανε γαργάρα; Ούτε καν ένα «έχουμε εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη;» έτσι για ξεκάρφωμα;

– Πλάκα-πλάκα, αν δεν κάνω λάθος, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι η μακροβιότερη μνημονιακή κυβέρνηση.

– Έτσι για να δικαιώνονται οι Λαφαζανικοί για την παραμονή τους επί μήνες στην κυβέρνηση αλλά και όσοι γλυκοκοίταζαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως «ελπίδα» για τη χώρα.

– Αν δεν σπάσει ο πάγος της απογοήτευσης θα «λήξουν» κι άλλα μνημόνια τα οποία όμως θα συνεχίσουν να υπάρχουν.

 

Ετικέτες: , , , , ,

Κι όμως θα χορέψουμε πάλι «μοσχοβολούν οι γειτονιές»

Κι όμως θα χορέψουμε πάλι «μοσχοβολούν οι γειτονιές»

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Πώς να χορέψεις πάλι «μοσχοβολούν οι γειτονιές»;

Μοσχοβολούν ακόμα;

Δεν θα είναι τα πόδια βαριά;

Δεν θα ξεφεύγουν από το ρυθμό;

Δεν θα ντρέπονται οι νότες να αναδυθούν και να ταξιδέψουν;

Κι αν ακόμη φτάσουν στο αυτί, θα προκαλούν ανατριχίλα;

Άντε βρε Γιάννη κι εσύ Μανώλη, Τάσο, Νίκο, πιάστε τις λέξεις και κάντε τις ποιήματα και βάλτε φωτιά στις καρδιές να ζεσταθούν οι άνθρωποι όπως έκανε πριν από σας ο Ρίτσος, ο Αναγνωστάκης, ο Λειβαδίτης κι ο Καββαδίας.

Κι εσύ Μάρκο, Βασίλη, Μάνο και Γιάννη αρπάξτε τις νότες και ζωγραφίστε τραγούδια όμορφα στο φράχτη του πενταγράμμου μπας και πάρουν φωτιά τα μυαλά μας και φωτίσει πάλι ο κόσμος όλος όπως έκανε πριν από σας ο Βαμβακάρης, ο Τσιτσάνης, ο Λοΐζος κι ο Μαρκόπουλος.

Γιατί πώς θα είναι η ζωή χωρίς ποιήματα και τραγούδια;

Υπάρχει φως χωρίς αυτά;

Το σκοτάδι και το μίσος δεν αντέχουν ούτε τις λέξεις ούτε τις νότες.

Τα φίδια δεν βλέπουν φως, ζουν στο σκοτάδι.

Μόνο σέρνονται και δαγκώνουν, δαγκώνουν και χύνουν το δηλητήριο και μετά κρύβονται στις τρύπες τους.

Ποτέ τα φίδια δεν έβγαλαν έναν ποιητή, ποτέ το σκοτάδι δε γέννησε ένα τραγούδι.

Δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος, έτσι μικρός που είναι στην αρχή, να πάρει μπόι και να ψηλώσει.

Μια πράξη ασύλληπτη, μια «αποκοτιά» κι αυτό ήταν. Το μπόι του μεγαλώνει και γίνεται δυνατός, έτοιμος και βουνά να γκρεμίσει.

Κι ας είναι δαρμένος, ματωμένος, νηστικός κι ας μοιάζει αδύναμος κι ανήμπορος.

Ένα «δεν συμμορφώνομαι» και ατέλειωτο κουράγιο είναι αρκετά.

Δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος, έτσι μεγάλος που έγινε, να μικρύνει.

Μια πράξη ακατανόητη, μια «αποκοτιά» κι αυτό ήταν. Το μπόι που απέκτησε το χάνει και γίνεται αδύναμος, ανήμπορος ακόμη και να δει το φως του ήλιου.

Κι ας είναι μέγας, τρανός, διάσημος, αποδεκτός κι ας μοιάζει θεός ότι είναι.

Ένα «συμμορφώνομαι» κι ατέλειωτη λησμονιά για το σεβασμό που κέρδισε, είναι αρκετά.

Ας είναι…

Θα έρθει εκείνη η ώρα, βραδάκι θα είναι καλοκαιρινό που θα χορέψεις πάλι «μοσχοβολούν οι γειτονιές βασιλικό κι ασβέστη» γιατί θα μοσχοβολήσουν τόσο που θα μεθύσεις από τη μυρωδιά τους.

Και τα πόδια θα πιάσουν πάλι το ρυθμό.

Κι οι νότες θα αναδύονται με όλη την ομορφιά τους χωρίς ντροπή.

Κι η ψυχή θα ανεβαίνει στα ουράνια.

Και θα στριφογυρίζεις γεμάτος ανατριχίλα με τα χέρια ανοιχτά.

Πάντα έτσι γίνεται.

Πάντα θα υπάρχουν ανθρώπινες πράξεις που θα γεννάνε ποιητές και μελωδούς.

Γι’ αυτές γράφονται τα ποιήματα, γι’ αυτές και τα τραγούδια.

Αυτές γράφουν τα ποιήματα, αυτές και τα τραγούδια.

 

Σε όλους τους υπόλοιπους που τίμησαν μέχρι τέλους τον σεβασμό που κέρδισαν με το αίμα τους.

 

Ετικέτες: , , , , ,

Είπαμε το μεγάλο «ναι» αντί να πούμε το μεγάλο «όχι»;

Είπαμε το μεγάλο «ναι» αντί να πούμε το μεγάλο «όχι»;

                  Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Δηλαδή πάει τελείωσε; Αυτό ήταν; Δεν θα ξαναμιλήσουμε; Δεν θα γελάσουμε ξανά; Ούτε θα αγαπήσουμε κι ούτε θα κάνουμε πάλι όνειρα σαν εκείνα που κάναμε κάθε βράδυ στα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων τότε που πετούσαμε ανάμεσα στη γη και στα άστρα;

Δεν θα βαδίσουμε ξανά στο δρόμο με τις γροθιές υψωμένες και το πείσμα να ξεχειλίζει μαζί με το δίκιο και τη σιγουριά της νίκης;

Δεν θα πιάσουμε τα βιβλία με μεράκι για να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας, τον κόσμο και τους ανθρώπους;

Δεν θα ομορφύνουμε τους εαυτούς μας, τον κόσμο και τους ανθρώπους; Αλλιώς  πως θα μπορέσουμε να τους κάνουμε πιο φωτεινούς;

Θα ζούμε από δω και πέρα στη θλίψη, τη δυστυχία και την ανημποριά; Ώστε δεν μπορούμε λοιπόν να κάνουμε τίποτα; Ηττηθήκαμε από τους εαυτούς μας και όσους μας περιβάλλουν και φροντίζουν πριν από μας, για μας, χωρίς εμάς;

Τους παραδώσαμε τα κλειδιά έτσι; Χωρίς ούτε μια βλαστήμια;

Είπαμε το μεγάλο «ναι» αντί να πούμε το μεγάλο «όχι»;

Και τι θα πούμε αύριο στα παιδιά μας; Τι θα πούμε στους παππούδες και στις γιαγιάδες μας; Σε όλους αυτούς που μάτωσαν σε κελιά, σε ξερονήσια, που περπάτησαν με τα γόνατα σε τριβόλια; Σε όλους αυτούς που θυσιάστηκαν με τη βεβαιότητα ότι η θυσία τους δεν θα πάει χαμένη;

Θα τους πούμε πως δεν μπορέσαμε; Κι εκείνοι γιατί μπόρεσαν;

Τι θα πούμε στους μαθητές μας; Ότι τους διδάσκουμε το ψέμα και την υποκρισία; Ότι είμαστε μόνο λόγια παχιά και κούφια που δεν τα νιώθουμε και δεν τα εννοούμε;

Θα αναφωνήσουμε: ναι μεν αλλά; Για να ξεγελάσουμε ποιον;

Θα καλυφθούμε πίσω από τις όποιες ηγεσίες τις οποίες εμείς οι ίδιοι έχουμε επιλέξει;

Ή μήπως θα αρχίσουμε τις ευχές και τα «μακάρι»; Τα «πρέπει» και τα «ίσως θα ήταν καλύτερα»;

Ας κρατήσουμε λοιπόν το λίγο, το τίποτα, το εφικτό αφού αυτό μας αξίζει κι ας αφήσουμε το «όλον» για τους «ωραίους» και τους «μεγάλους», γι’αυτούς που κυνήγησαν το όνειρο μέχρι το τέλος και έκαναν τον αγώνα στάση ζωής.

Ας αφήσουμε το όραμα για τους μάγκες κι εμείς ας ζήσουμε στη μιζέρια και στην ομίχλη.

 

Ετικέτες: , , , ,

Να φύγει, να πάει στα ΕΠΑΛ

Να φύγει, να πάει στα ΕΠΑΛ

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Άλλο ένα βράδυ θα περάσει μάλλον δύσκολα όπως και τα προηγούμενα βράδια εδώ και ένα μήνα.

Βλέπεις, η μάχη που γίνεται μέσα μου ανάμεσα σε μένα και τον εαυτό μου δεν έχει λήξει ακόμη κι απ’ότι φαίνεται δεν θα λήξει ούτε απόψε.

Είναι κι εκείνες οι απόψεις που ακούω κατά καιρούς, που λένε πως δεν μπορούν και δεν πρέπει να γίνουν όλοι επιστήμονες, οι οποίες με δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο στο να καταλήξω ποιο είναι το σωστό για το μαθητή μου.

Και κάποιες άλλες που λένε πως με «καμένα χαρτιά» δεν πρέπει να ασχολούμαστε γιατί αποβαίνει εις βάρος των «καλών» μαθητών.

Ξέρετε, είναι από εκείνους τους μαθητές που κάθονται κάπου σε μια άκρη στα τελευταία θρανία και προσπαθούν να κρυφτούν από τη ματιά μου.

Κι όμως πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να με βολεύει αυτό το κρύψιμο. Μπορούσα έτσι, κάνοντας πως δεν τον είδα, να συνεχίσω το μάθημά μου χωρίς εκείνον, να αγορεύω και να υπαγορεύω για τους άλλους και όχι για κείνον.

Κι έρχομαι μετά εγώ ο άλλος για να μου θυμίσω τη συνάντηση με τον πατέρα του.

«Ρίξτου και καμιά σφαλιάρα δάσκαλε. Από μένα έχεις το ελεύθερο». Η δόλια η μάνα του στεκόταν παραδίπλα βουρκωμένη.

Μου’ρθε να του ορμήσω όμως τότε σε τι θα διέφερα από εκείνον;

«Σας παρακαλώ πολύ» του είπα, «Τι είναι αυτά που λέτε; Ούτε τα ζώα δεν έχουν τέτοιες συμπεριφορές. Ο άνθρωπος αφήνει πίσω του τα ζωώδη ένστικτα, δεν επιστρέφει σ’αυτά».

Ώστε έτσι λοιπόν. «Σφαλιάρα» από τη μία «καμένα χαρτιά» από την άλλη. Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Όποιος μαθητής ξεφεύγει από το τυπικό πλαίσιο συμπεριφοράς και απόδοσης που μάθαμε και που μας βολεύει, πρέπει να εξοστρακίζεται.

«Να φύγει, να πάει στα ΕΠΑΛ. Εκεί τουλάχιστον θα πάρει ένα απολυτήριο». Ποιος τα λέει αυτά; Ο ίδιος που ισχυρίστηκε λίγο πριν πως είναι καλύτερο «αυτά» τα παιδιά να μαθαίνουν μία τέχνη. Ο ίδιος που κάποια άλλη φορά χλεύασε τον υδραυλικό γιατί δεν ήξερε να μιλάει σωστά. Αγράμματο τον αποκάλεσε συμπληρώνοντας: «Τι περιμένεις; Το ΕΠΑΛ τελείωσε κι αυτό με το ζόρι».

Το χειρότερο απ’όλα είναι πως τελικά αυτά τα παιδιά συνηθίζουν, γιατί είναι βολικό και για τα ίδια, στην ιδέα πως δεν τα καταφέρνουν, δεν αξίζουν για κάτι καλύτερο, δεν είναι δα και τα πιο έξυπνα οπότε καλύτερα να πάνε με την «πλέμπα». Τι τις θέλουν τις σπουδές και άλλα τέτοια μεγαλεία; Κι έτσι αποδέχονται την ανημποριά και τη δουλικότητα. Χωρίς αυτοεκτίμηση κι αξιοπρέπεια γίνονται οι καλύτεροι συνεχιστές της αδικίας του συστήματος που και οι ίδιοι βιώνουν. Δεν θα διεκδικήσουν, δεν θα αμφισβητήσουν, δεν θα αντιδράσουν.

Κι επανέρχεται ο εαυτός μου δριμύτερος και μου θυμίζει ότι ο μαθητής αυτός είναι αγενής, καθυστερεί στο μάθημά μου, μιλάει και πετάει χαρτάκια την ώρα του μαθήματός μου και δεν επιτρέπει και στους άλλους μαθητές να παρακολουθήσουν. Του μίλησα ιδιαιτέρως, τον απέβαλλα από την τάξη, τον έστειλα στο διευθυντή, κάλεσα τους γονείς του-εντάξει δεν είχε και το καλύτερο αποτέλεσμα-του ξαναμίλησα, αλλά αυτός τίποτα. Αρνείται να γράψει, να διαβάσει και γενικά να μου δείξει ότι το προσπαθεί. Κι εγώ πόση υπομονή να δείξω; Σάμπως δεν έχω κι εγώ τα δικά μου; Δεν έχω κι εγώ παιδιά με ανάγκες και προβλήματα; Τι να πρωτοθυμηθώ; Δάνεια, εφορία, υποχρεώσεις για τα παιδιά που σπουδάζουν. Και που σπουδάζουν τι θα καταφέρουν; Άνεργα θα μείνουν. Έτσι βιώνω άλλη μία προσωπική ήττα.

Μετά θυμάμαι πως αν ο μαθητής αυτός και δυο τρεις ακόμη πάνε στα ΕΠΑΛ, θα λιγοστέψουν τα τμήματα θα έχω πρόβλημα με τις ώρες. Δεν θα συμπληρώνω ωράριο και θα πρέπει να πάω και σε άλλο σχολείο. Να πάρει η ευχή. Δεν είναι καλό αυτό. Μεταξύ μας, ούτε και τόσο έντιμο είναι που το σκέφτηκα…

Ναι αλλά τότε για ποιους μαθητές πάω στο σχολείο; Μόνο για τους «καλούς»; Και θα εύχομαι να είναι όλοι τους «καλά» παιδιά, να διαβάζουν, να μην δημιουργούν προβλήματα, να σέβονται-λες κι ο σεβασμός πουλιέται στη λαϊκή με το κιλό-να προσπαθούν και να κάνουν, τέλος πάντων, ότι χρειάζεται για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο;

Όμως, αν οι παραπάνω ευχές πραγματοποιηθούν τότε μάλλον δεν με χρειάζονται. Τις γνώσεις μπορούν να τις βρουν και στο ίντερνετ.

Καληνύχτα εαυτέ μου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Ο τσοπάνης, ο λύκος, το μαντρί και τα πρόβατα

Ο τσοπάνης, ο λύκος, το μαντρί και τα πρόβατα

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Δυο φορές και τρεις καιρούς, πριν από πολλά-πολλά χρόνια σε μια καταπράσινη κοιλάδα στους πρόποδες του ψηλού βουνού, ζούσαν τα πρόβατα.

Ήταν ευτυχισμένα γιατί ήταν ελεύθερα.

Έβοσκαν το χορτάρι της κοιλάδας, έπιναν το καθαρό νερό από το διπλανό ρυάκι, γεννούσαν τα αρνιά τους, τα τάιζαν με το γάλα τους και τα μεγάλωναν για να συνεχίσουν τον κύκλο της ζωής.

Τα καλοκαίρια με τις μεγάλες ζέστες, άραζαν κάτω από τους ίσκιους των φτελιάδων, τραγουδούσαν, έλεγαν ιστορίες, διάβαζαν και γενικά έκαναν ότι κάνει κάθε ξένοιαστο πρόβατο στη ζωή του.

Το χειμώνα με τα μεγάλα κρύα, είχαν το μαλλί τους να τα ζεσταίνει και τις μικρές σπηλιές στους πρόποδες του βουνού για να προφυλάσσονται από τις βροχές και τα χιόνια.

Στην άκρη της κοιλάδας είχαν χτίσει οι άνθρωποι τα σπίτια τους και έφτιαξαν ένα χωριό.

Οι άνθρωποι τα πήγαιναν καλά με τα πρόβατα. Που και που έδιναν στα πρόβατα λίγη τροφή κι εκείνα το ανταπέδιδαν με λίγο γάλα, όταν δεν το ήθελαν για τα αρνιά τους.

Κάποιοι άνθρωποι, από το σόι των τσοπαναραίων, άρχισαν να πονηρεύονται.

Σκέφτηκαν πως θα ήταν πολύ καλό γι’ αυτούς να μπορούσαν να παίρνουν από τα πρόβατα όλο το γάλα και το μαλλί και, γιατί όχι, να σφάζουν και κανένα πρόβατο για να γεμίζουν τα τραπέζια τους.

Πήγαν λοιπόν και το ζήτησαν επίσημα από τα πρόβατα.

Τα πρόβατα αρνήθηκαν χωρίς δεύτερη κουβέντα και τα κριάρια μετέφεραν στους τσοπαναραίους την απόφασή τους.

Καθόλου δεν άρεσε στους τσοπαναραίους η άρνηση αυτή. Πώς ήταν δυνατόν τα πρόβατα να αρνηθούν την πρότασή τους; Στο κάτω-κάτω πρόβατα ήταν!

Γύρισαν πίσω στο χωριό, μαζεύτηκαν στο δικό τους καφενείο και άρχισαν να καταστρώνουν σχέδια για το πώς θα καταφέρουν να πείσουν τα πρόβατα να δεχτούν να τους δίνουν τα καλούδια τους, ακόμη και να θυσιάζονται, με τη θέλησή τους.

Κάποιος πρότεινε να φτιάξουν παιδικούς σταθμούς και σχολεία για τα μικρά αρνάκια. Άλλωστε αυτό το ζητούσαν τα πρόβατα εδώ και πολλούς αιώνες. Σε αντάλλαγμα θα απαιτούσαν από τα πρόβατα γάλα, μαλλί και μια θυσία το μήνα.

Στα σχολεία θα μπορούσαν να μάθουν στα αρνιά όλα εκείνα που χρειάζονταν ώστε μεγαλώνοντας να δίνουν στους τσοπαναραίους όλα όσα θα τους ζητούσαν χωρίς αντιρρήσεις.

Ένας άλλος είπε πως θα ήταν καλό να περιφράξουν σχεδόν όλη την κοιλάδα ώστε να μην μπορούν τα πρόβατα να βόσκουν σ’ αυτήν, εκτός αν τους έδιναν γάλα, μαλλί και δύο θυσίες το μήνα.

Ακούστηκαν κι άλλες πολλές έξυπνες προτάσεις όμως όλες σταματούσαν σε κάποιο κομβικό σημείο.

Η άρνηση των προβάτων ήταν δεδομένη και δεδηλωμένη από πολύ παλιά.

Περισυλλογή έπεσε στο σόι των τσοπαναραίων μέχρι που ένας νεαρός τσοπάνης  φώναξε γελώντας πονηρά και χαιρέκακα: «Φόβος».

Του ζήτησαν να εξηγηθεί.

Τους εξήγηση πως μόνο με το φόβο θα μπορούσαν να κάμψουν την άρνηση των προβάτων.

Ναι αλλά τι θα τον προκαλούσε;

Ο νεαρός είχε έτοιμη την απάντηση.

Ο λύκος θα προκαλούσε το φόβο. Ποιος άλλος;

Να που όσα ξόδεψαν για να τον σπουδάσουν στο μεγάλο χωριό δεν πήγαν χαμένα.

Το λύκο τον είχαν χρησιμοποιήσει και οι πρόγονοι των τσοπαναραίων για να μπορέσουν να βάλουν χέρι στον πλούτο των προβάτων όμως απέτυχαν οικτρά. Όλοι γνώριζαν τον ταπεινωτικό διωγμό του λύκου από τα κριάρια ο οποίος ήταν και η αιτία που ο λύκος αποσύρθηκε στο βουνό χωρίς να ξαναενοχλήσει τα πρόβατα εδώ και πάρα μα πάρα πολλά χρόνια.

Ο νεαρός συνέχισε να εξηγεί το σχέδιό του.

Η ιστορική μνήμη των προβάτων της μεγάλης τους νίκης ενάντια στο λύκο είχε ατονήσει.

Αν ο φόβος του λύκου επικρατούσε τότε θα μπορούσαν οι τσοπαναραίοι να προτείνουν στα πρόβατα το μάντρωμα για να προστατεύονται.

Σε αντάλλαγμα θα απαιτούσαν και θα έπαιρναν το περισσότερο γάλα και μαλλί και πολλές θυσίες το μήνα. Αλλά το πιο πιθανό ήταν τα ίδια τα πρόβατα να τα πρόσφεραν χωρίς καμία αντίρρηση προκειμένου να προστατεύονται στο μαντρί από το λύκο.

Η ιδέα άρεσε πάρα πολύ στους τσοπαναραίους που ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και εξουσιοδότησαν τον νεαρό να προχωρήσει άμεσα στην υλοποίηση του σχεδίου του.

Εκείνος το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πάει στο βουνό για να βρει το λύκο.

Ο λύκος, στην αρχή αρνήθηκε γιατί θυμήθηκε την ντροπιαστική του ήττα όμως η επιμονή του νεαρού τσοπάνη και το επιχείρημα πως αποτελούσε μια πολύ καλή ευκαιρία για να εκδικηθεί τα πρόβατα και να τους καταφέρει επιβλητική νίκη, τον έπεισαν.

Από όσα μπορούμε να γνωρίζουμε το σχέδιο του νεαρού τσοπάνη μάλλον πέτυχε.

Άλλοι λένε πως πέτυχε προσωρινά και άλλη πως δεν υπάρχει περίπτωση τα πρόβατα να νικήσουν το φόβο του λύκου.

Οι τελευταίοι μάλλον ξεχνάνε πως αφού ο λύκος νικήθηκε μια φορά μπορεί να νικηθεί και πάλι.

 

 

 

 

 

Ετικέτες: , , , , , ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: