RSS

Tag Archives: δημόσια εκπαίδευση

Δώδεκα χρόνια προπόνησης για να μετατραπείς από παιδί σε άλογο κούρσας

 

Δώδεκα χρόνια προπόνησης για να μετατραπείς

από παιδί σε άλογο κούρσας

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Σε λίγες μέρες παιδί μου το νηπιαγωγείο τελειώνει και το Σεπτέμβρη θα περάσεις την πύλη του Δημοτικού Σχολείου.

Μπαίνεις κι εσύ στο «πρόγραμμα».

Πρέπει από πολύ νωρίς να καταλάβεις πως η προσπάθεια για γράψεις καλά στις πανελλαδικές εξετάσεις ξεκινάει από την πρώτη σου μέρα στο Δημοτικό.

Από τη μέρα ακόμα που ο γενειοφόρος εκπρόσωπος του μεγαλοδύναμου σε καταβρέξει στο μικρό σου μέτωπο για πρώτη φορά θα πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι ξεκινάει το μακρύ και επίπονο ταξίδι με προορισμό την τρίωρη φημισμένη πανελλαδική πασαρέλα αλόγων κούρσας.

Γιατί, θα πρέπει να ξέρεις μικρό μου, πως πλέον δεν θα είσαι παιδί. Θα είσαι ένα πουλάρι που θα προπονηθείς να τερματίσεις πρώτο στην πανελλαδική ιπποδρομία σε δώδεκα χρόνια.

Όλοι θα σε φροντίζουν και θα σε προσέχουν.

Εμείς οι γονείς σου θα φροντίζουμε να τρως και να πίνεις τα καλύτερα.

Οι φαρμακοβιομηχανίες θα σε βοηθούν να συμπληρώνεις τη διατροφή σου με βιταμίνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία για να αντέχεις στον εξοντωτικό ρυθμό των προπονήσεων.

Εμείς οι σύμβουλοι, οι παιδαγωγοί, οι ειδικοί της εκπαίδευσης και οι υπουργοί παιδείας θα ετοιμάσουμε τα κατάλληλα βιβλία πλούσια σε ύλη και απαιτήσεις για να ανταποκριθείς στις αυξημένες ανάγκες της εποχής.

Όλοι όσοι συμμετέχουμε στις αμέτρητες επιστημονικές ενώσεις θα σε γαλουχήσουμε με αναρίθμητους διαγωνισμούς για να τρέφουμε και τους δικούς σου με αυταπάτες και όνειρα απατηλά.

Εμείς οι δάσκαλοι σου θα πρέπει από πολύ νωρίς να φροντίσουμε ώστε να μπεις στο πνεύμα των εξετάσεων. Καθημερινά διαγωνίσματα και τεστ ετοιμότητας σε έναν πόλεμο διαρκείας που θα καλείσαι να σκοτώνεις κάθε μέρα την αθωότητά σου, την παιδικότητά σου και τον αυθορμητισμό σου.

Θα παίζεις με το σταγονόμετρο, θα αθλείσαι μόνο αν είναι να κάνεις πρωταθλητισμό, θα κυνηγάς το τέλειο, την πρωτιά και την αριστεία γιατί το μήνυμα που έρχεται από τον Ατλαντικό λέει πως ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα.

Όμως, επειδή η αριστεία και το κυνήγι της πρωτιάς είναι μια αυταπάτη, θα συμβιβαστείς με τη δεύτερη θέση αφού δεν μπορούν να είναι όλοι πρώτοι.

Σε προορίζουν λοιπόν να είσαι ένα «τίποτα» γιατί τα «τίποτα» δεν έχουν απαιτήσεις, δεν αντιδρούν, δεν ζητούν το δίκιο τους δεν γκρεμίζουν δεν ανατρέπουν. Είναι ακίνδυνα.

Τουλάχιστον, έτσι νομίζουν.

Θα αποκτήσεις με τον καιρό την καλύτερη συσκευή κινητού και θα σου παρασχεθούν οι υπηρεσίες της καλύτερης εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Αυτή θα σε στέλνει να βλέπεις τις ταινίες που θέλουν, να πίνεις τον καφέ σου εκεί που θέλουν, να διαβάζεις τα βιβλία που θέλουν και να πας διακοπές, αν θα μπορείς, εκεί που θέλουν.

Τα γωνιακά μαγαζιά θα υπόσχονται, από πολύ νωρίς, σε μας τους γονείς σου τον «σίγουρο δρόμο για την κορυφή και την επιτυχία». Θα σε ταΐσουν τόνους μασημένης τροφής μέχρι να καταφέρουν να αδρανοποιήσουν τον εγκέφαλό σου, να πάψεις να σκέφτεσαι, να διεκδικείς, να γκρεμίζεις, να ανατρέπεις.

Τουλάχιστον, έτσι νομίζουν.

Εμείς οι καθηγητές θα κυνηγάμε αργότερα την «ύλη», και μαζί μ’ αυτήν θα κυνηγάμε ότι δημιουργικό και αυθεντικό σου έμεινε πνίγοντάς το σε προκαθορισμένα, κατά παραγγελία προτεινόμενα «δημιουργικά διήμερα».

Κι όταν η μέρα της «μητέρας των μαχών» φτάσει με το καλό, ότι θα έχει απομείνει από σένα θα κληθεί να συμμετάσχει ως κομπάρσος σε μια κακοστημένη πανελλαδική παράσταση που την έγραψαν άλλοι και όχι εσύ και την σκηνοθέτησαν έμποροι και όχι καλλιτέχνες.

Ότι κι αν συμβεί, είτε «πετύχεις» είτε «αποτύχεις», θα είσαι έτοιμος να τους κάνεις όλα τα χατίρια.

Τουλάχιστον, έτσι νομίζουν.

Μπορείς να τους κάνεις να καταλάβουν ότι έκαναν μεγάλο λάθος που σε θεώρησαν δεδομένο, που νόμισαν ότι σε ξέκοψαν από το «μαζί με τους άλλους», που σε θεώρησαν εύκολο αντίπαλο.

Δείξε τους πως δεν έπρεπε να σε υποτιμήσουν και να σε θεωρήσουν εύκολο αντίπαλο.

Η επόμενη παράσταση στην οποία θα συμμετάσχεις να είναι γραμμένη από σένα, να έχει τη δική σου σκηνοθετική σφραγίδα και να είσαι εσύ ο πρωταγωνιστής.

Μη συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο.

 

 

Ετικέτες: , , ,

Η εμμονή με τις «υψηλόβαθμες σχολές» και τα «καλά επαγγέλματα» βλάπτει σοβαρά την άρχουσα τάξη

Η εμμονή με τις «υψηλόβαθμες σχολές» και τα «καλά επαγγέλματα» βλάπτει σοβαρά την άρχουσα τάξη

 

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Με αφορμή σχετικό άρθρο στο ΑΒ του κυρίου Δ. Τσιριγώτη. Σε αγκύλες περικλείονται αυτούσια κομμάτια του άρθρου.

 

[Πρόσφατα συνάντησα στο δρόμο έναν παλιό μου μαθητή από ένα Λύκειο των βορείων προαστίων. Όταν τον ρώτησα «πως πάει το πανεπιστήμιο» πήρα μια απάντηση που με άφησε εμβρόντητο: «Κύριε το παράτησα. Εγώ πάντα ήθελα να γίνω μάγειρας. Γράφτηκα σε μια σχολή μαγειρικής την οποία τελείωσα και ήδη δουλεύω σε ένα εστιατόριο ως βοηθός σεφ. Είμαι πολύ ευχαριστημένος». Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, μετά προσπάθησα να κρύψω την συγκίνησή μου από τα λεγόμενά του. Βλέπετε σκέφτηκα ότι ο μαθητής μου είχε πολλά κότσια για να τα βάλει με ένα ολόκληρο καθιερωμένο μοντέλο εκπαίδευσης.]

 

Προσωπικά θα ήθελα να ξέρω σε ποια περιοχή των βορείων προαστίων ζει ο μαθητής; Στην Κηφισιά, στη Φιλοθέη ή στη Νέα Ιωνία;

Ο μαθητής ως βοηθός σεφ δουλεύει σε εστιατόριο δικής του ιδιοκτησίας ή σε εστιατόριου άλλου ιδιοκτήτη; Αλήθεια, ποιες είναι οι απολαβές ενός βοηθού σεφ και πόσες ώρες εργάζεται ώστε να προκαλούν ευχαρίστηση στον ίδιο τον εργαζόμενο;

Ειλικρινά δεν κατάλαβα πώς η επιλογή του συγκεκριμένου μαθητή να αφήσει τη σχολή του για να ασχοληθεί με τη μαγειρική αποτελεί απόδειξη ότι ο μαθητής τα έβαλε με το καθιερωμένο μοντέλο εκπαίδευσης;

Σε ποιο ακριβώς μοντέλο εκπαίδευσης αναφέρεται το άρθρο; Των ανισοτήτων; Των ανύπαρκτων ευκαιριών για τα φτωχά και κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά; Ή μήπως εκείνο το μοντέλο εκπαίδευσης που ωθεί τους μαθητές ώστε την επιλογή της σχολής τους να την καθορίζει το αν βρίσκεται ή όχι κοντά στον τόπο κατοικίας τους;

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο μαθητής ήθελε να γίνει μάγειρας και πέρασε ιατρική αλλά αν κάποιος άλλος μαθητής ήθελε να γίνει γιατρός αλλά δεν μπόρεσε να το κάνει λόγω κοινωνικού και οικονομικού αποκλεισμού.

 

[Κακά τα ψέματα, η επιτυχία στο Πανεπιστήμιο είναι ο ελληνικός οικογενειακός μύθος. Ως εκ τούτου είναι και η πιο σημαντική αιτία της απαξίωσης που επικρατεί για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και κυρίως του Λυκείου. Οι γονείς είναι αποφασισμένοι να δαπανήσουν ένα πολύ μεγάλο μέρος του οικογενειακού προϋπολογισμού τους σε φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα κ.α.]

 

Αλήθεια, πιστεύει κανένας ότι για την κατάσταση στην εκπαίδευση η πιο σημαντική αιτία είναι ο αναφερόμενος στο άρθρο «ελληνικός οικογενειακός μύθος»;

Το περιεχόμενο της εκπαίδευσης; Η πενιχρή χρηματοδότηση; Η απαξίωση του έργου αλλά και των ίδιων των εκπαιδευτικών; Η έλλειψη υποστηρικτικών δομών; Τα τριαντάρια τμήματα; Όλα αυτά κι άλλα τόσα είναι ασήμαντα;

Τη μόνη απαξίωση που βλέπω με το «ελληνικός οικογενειακός μύθος» είναι η απαξίωση για την αγωνία των γονιών και των παιδιών να βελτιώσουν τη ζωή τους, να την κάνουν κάπως καλύτερη αλλά και την ανάγκη τους να αναπτύξουν τις δυνατότητές τους και να ικανοποιήσουν τα ενδιαφέροντά τους.

Η εμμονή των γονιών και μαθητών όχι μόνο το να θέλουν τις καλύτερες σχολές και τα καλύτερα επαγγέλματα αλλά κυρίως το να αγωνίζονται για να μην αφαιρεθεί αυτό το δικαίωμα από κανένα παιδί, βλάπτει μόνο τις επιδιώξεις της άρχουσας τάξης. Προφανώς, όταν μιλάνε για επαγγελματική εκπαίδευση δεν την εννοούν για τα παιδιά των πλουσίων. Έτσι δεν είναι;

Το ότι έχει στηθεί μια ολόκληρη μπίζνα γύρω από την ανάγκη των ανθρώπων μέσα από τις σπουδές τους να βελτιώσουν την κοινωνική τους θέση είναι απολύτως φυσιολογικό. Σε καπιταλισμό ζούμε. Το ίδιο δεν κάνουν στον τομέα της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης; Απαξιώνουν και κατεδαφίζουν οτιδήποτε δημόσιο για να ανοίξουν το δρόμο στον ιδιωτικό τομέα;

Δεν ξέρω γιατί αλλά μου ήρθε στο μυαλό εκείνη η διαφήμιση επί εποχής Αρβανιτόπουλου με το μαθητή που δήθεν του άρεσε να βιδώνει βίδες αλλά ήθελαν ντε και καλά να τον κάνουν γιατρό.

 

 

Αν οι όποιες προτάσεις ακολουθούν στο άρθρο δεν αναδεικνύουν την ταξικότητα του σχολείου και το ότι λειτουργεί ως εργαστήριο παραγωγής αυριανών πειθήνιων εργαζόμενων έτοιμων να υπηρετήσουν χωρίς καμιά αμφισβήτηση τις ανάγκες τις αγοράς, τότε απλώς αποτελούν στάχτη στα μάτια και λειτουργούν για να χαϊδεύουν αυτιά και να αποπροσανατολίζουν τη σκέψη.

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Κύριε υπουργέ της παιδείας δεν μας πείθετε

Κύριε υπουργέ της παιδείας δεν μας πείθετε

Κύριε υπουργέ της παιδείας δεν μας πείθετε

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

υπουργέ της παιδείας1 Όπως θα έλεγε και ο κύριος Βαρεμένος, δεν υπάρχουν κενά στα σχολεία. Απλώς χάνονται διδακτικές ώρες λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών.

Και θα συνέχιζε λέγοντας ότι οι εκπαιδευτικοί δεν λείπουν λόγω ανύπαρκτων, εδώ και χρόνια, διορισμών αλλά λόγω μη πραγματοποίησης των διορισμών που απαιτούνται.

Από τις αρχές του φετινού καλοκαιριού είχε ξεκινήσει η συζήτηση για το πλήθος των κενών κατά τη σχολική χρονιά που μόλις άρχισε.

Οι αριθμοί έδιναν και έπαιρναν μαζί με τις διαβεβαιώσεις των κυβερνώντων ότι με την έναρξη της σχολικής χρονιάς οι εκπαιδευτικοί θα είναι στη θέση τους.

Πράγματι, οι εκπαιδευτικοί ήταν στη θέση τους μόνο που δεν φτάνουν για να καλύψουν όλες τις διδακτικές ώρες που απαιτούνται ώστε τα σχολεία να λειτουργήσουν με πλήρη προγράμματα.

Ακούσαμε για 20.000 κενά, για 15.000 κενά για 6.000 κενά. Κάθε βδομάδα το νούμερο άλλαζε. Μετά ακούσαμε και για διορισμούς και μάλιστα μόνιμους. Μετά ήρθε το δημοψήφισμα και ακολούθησε η μετάλλαξη του ΟΧΙ σε ΝΑΙ για να φτάσουμε στο μνημόνιο 3.

Τελευταία, ο κύριος Άδωνις, αρωγός της κυβέρνησης βάφτισε το μνημόνιο 3, αριστερό μνημόνιο διεκδικώντας δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.

Ο ΣυΡιζΑ έχασε το μπούσουλα και βρήκε το ΠαΣοΚ κι όταν μιλάμε για ΠαΣοΚ εννοούμε για το πνεύμα και την ουσία του.

Η κυβέρνηση τα έδωσε όλα στους δανειστές-δυνάστες χωρίς να προβάλλει καμία αντίσταση στους οικονομικά ισχυρούς τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας.

Το σχίσιμο των μνημονίων έγινε ξέσκισμα μισθών και συντάξεων και το «πρώτη φορά Αριστερά», έγινε «άλλη μια φορά Δεξιά».

Ο νέος υπουργός της παιδείας, βαδίζοντας στο δρόμο του προκατόχου του, δήλωσε με κάθε ειλικρίνεια ότι οι μαθητές δεν συνάντησαν κανένα πρόβλημα με το άνοιγμα των σχολείων. Όντως, οι πόρτες των σχολείων άνοιξαν χωρίς καμία δυσκολία και οι μαθητές εισήλθαν μέσα χωρίς κανένα πρόβλημα.

Και μετά είδαμε το έργο σε επανάληψη για πολλοστή φορά.

Η σημερινή ηγεσία, ακολουθώντας την πεπατημένη, θυμήθηκε την άγρια φυλή των αναπληρωτών.

Πρόκειται για τους γνωστούς πτυχιούχους ιθαγενείς που εδώ και δεκαετίες, κάθε που φθινοπωριάζει, κρίνονται από την πολιτεία άξιοι, ικανοί και ως οι πλέον κατάλληλοι να μάθουν γράμματα στα παιδιά μας σε κάθε γωνιά της χώρας και κάθε που καλοκαιριάζει η ίδια η πολιτεία τους απολύει θεωρώντας ότι δεν έχουν τα προσόντα να μονιμοποιηθούν. Μιλάμε για το θέατρο του παραλόγου και τον ορισμό της αδικίας σε όλο τους το μεγαλείο.

Οι άνθρωποι αυτοί, καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες όπως αποδεικνύει η πραγματικότητα. Όμως οι εκάστοτε κυβερνήσεις, όπως και η τωρινή, προτιμάει να τους έχει σε εργασιακή, οικονομική και κοινωνική ομηρία γιατί πιστεύει ότι θα μπορεί να εμπορεύεται εκλογικά την ελπίδα για μόνιμη και διαρκή απασχόληση.

Θα περιμέναμε από τη σημερινή κυβέρνηση και τον υπουργό της παιδείας να μη μιλάει με αριθμούς και ποσοστά, να μη μιλάει για κενά αλλά για ανθρώπους. Να μιλάει για τους μαθητές, για τους γονείς, για τους εκπαιδευτικούς.

Όμως, ακόμα κι έτσι, ο υπουργός δεν έχει το θάρρος, στα μέσα του Οκτώβρη να ανακοινώσει δημόσια πού και πόσα κενά υπάρχουν.

Κάθε κενό συνεπάγεται συνέπειες σε ανθρώπους. Δεν είναι μόνο οι όροι του μνημονίου τους οποίους η κυβέρνηση επέλεξε συνειδητά να υπηρετήσει. Είναι και οι ανθρώπινες ανάγκες, τα ανθρώπινα όνειρα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ανθρώπινες αγωνίες.

Μπορεί ο υπουργός της παιδείας με την κυβέρνησή του να διάλεξαν το δρόμο του εφικτού και της συνέχισης της υποβάθμισης της δημόσιας παιδείας, όμως για όλους όσους εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία, ο δρόμος της κυβέρνησης είναι στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από το δικό τους δρόμο.

Με αλχημείες, όπως οι δεύτερες αναθέσεις, με υποστηρικτικές δομές που καταρρέουν, με τα ειδικά σχολεία να αποτελούν τελευταία, αντί για πρώτη, προτεραιότητα, και με πονηρές σκέψεις για αύξηση ωραρίου, για εθελοντισμό και για καταργήσεις και συμπτύξεις σχολείων, δεν μπορούμε να έχουμε παιδεία προς όφελος του λαού.

Η κυβέρνηση διάλεξε το δρόμο της συμπόρευσης και της προστασίας του μεγάλου κεφαλαίου.

Δεν μπορείτε πλέον κύριε υπουργέ της παιδείας να μας πείσετε για το αντίθετο.

Γνωρίζετε πολύ καλά ότι τα σχολεία, όπως και τα νοσοκομεία, λειτουργούν ακόμη σε ικανοποιητικό επίπεδο, όχι χάρη στην πολιτική τη δική σας και των προκατόχων σαν, αλλά χάρη στο φιλότιμο και την προσπάθεια των εργαζόμενων σ’ αυτά.

Πλέον αυτό το αναγνωρίζει η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών και των καθηγητών.

Κύριε υπουργέ της παιδείας, παρόλη τη μακρά περίοδο αναμονής που διανύσαμε, προσωπικά είμαι σίγουρος πως δεν θα μείνουμε για πολύ ακόμα με σταυρωμένα τα χέρια, απαθείς θεατές στο έργο της καταστροφής της δημόσιας εκπαίδευσης που παίζεται το τελευταίο διάστημα.

 

Ετικέτες: , , , ,

Αντέχουμε ένα σχολείο χωρίς βαθμολογίες και εξετάσεις;

Αντέχουμε ένα σχολείο χωρίς βαθμολογίες και εξετάσεις;

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 Σ.Σ

Τα παρακάτω αποτελούν προσωπικές απόψεις, όχι όλες τελείως κατασταλαγμένες-πολλές από αυτές βρίσκονται ακόμη σε πρωτόλυα μορφή- που προέκυψαν μέσα από την επαφή μου, για πάνω από είκοσι χρόνια, με μαθητές που ζούσαν με το άγχος και την αγωνία των βαθμών και των εξετάσεων. Μου δημιουργήθηκε το ερώτημα αν αξίζει τελικά τον κόπο, να θυσιάζουμε την ορμή της νιότης τους στο βωμό των εξετάσεων και αν αυτό είναι το σχολείο που ανταποκρίνεται στις ανάγκες, τα ενδιαφέροντα και τα ταλέντα των μαθητών μας.

Για τα ελληνικά δεδομένα, δεν γνωρίζω τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο, οι εξετάσεις και η αξιολόγηση των μαθητών με βάση κάποια αριθμητική κλίμακα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την ίδια την ύπαρξη του σχολείου, τουλάχιστον στο επίπεδο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Ποιος θα μπορούσε, άραγε, να φανταστεί τη λειτουργία του γυμνασίου και του λυκείου χωρίς βαθμούς και εξετάσεις;

Όλοι όσοι κινούνται μέσα και γύρω από το χώρο του σχολείου (μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς) αλλά και οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου παιδείας, σκέφτονται, ενεργούν και νομοθετούν έχοντας σαν πρώτο μέλημά τους , τις εξεταστικές διαδικασίες και τους τρόπους βαθμολόγησης –αξιολόγησης των μαθητών.

Η ύπαρξη της βαθμολογίας και των εξετάσεων θεωρείται, τουλάχιστον, τόσο  αναγκαία όσο και αυτή καθεαυτή η λειτουργία του σχολείου.

Τα επιχειρήματα υπέρ της ύπαρξής των είναι πάρα πολλά. Αναφέρω τα πιο συχνά από αυτά που έχω ακούσει εγώ κατά καιρούς. Προφανώς, υπάρχουν και άλλα τα οποία μου διαφεύγουν.

– Αποτελούν εξωτερικό κίνητρο για τους μαθητές ώστε να πιέζονται για να διαβάζουν.

– Δημιουργούν τον ¨απαραίτητο φόβο¨ στους μαθητές ώστε να μην αποθρασύνονται.

– Βοηθούν τους εκπαιδευτικούς ώστε να μπορούν να επιβληθούν μέσα στην τάξη.

– Επιβραβεύουν την προσπάθεια και τιμωρούν τη μη προσπάθεια.

– Βοηθούν στο να ξεχωρίζουν οι ¨άριστοι¨από τους άχρηστους και οι ¨καλοί¨από τους ¨κακούς¨μαθητές¨.

– Αποτελούν έναναντικειμενικό τρόπο αξιολόγησης.

– Βοηθούν στο να διαπιστώσει ο ίδιος μαθητής αν αξίζει τον κόπο να σπουδάσει ή πρέπει ¨να μάθει μια τέχνη¨.

Το πιο συχνό όμως επιχείρημα που έχω ακούσει συζητώντας με συναδέλφους και γονείς είναι ότι δεν μπορούν να φανταστούν ένα σχολείο που θα λειτουργεί χωρίς βαθμολογίες και εξετάσεις.

Αφήνοντας έξω, προς το παρών, τον προβληματισμό για τον τρόπο εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ ως ένα ξεχωριστό πεδίο διαλόγου, το οποίο ασφαλώς σχετίζεται άμεσα με το τι σχολείο θέλουμε, θα ήθελα να θέσω για προβληματισμό και συζήτηση ορισμένα ζητήματα.

– Από εκπαιδευτική και παιδαγωγική άποψη είναι σωστό, το περιεχόμενο

της παρεχόμενης γνώσης να υποτάσσεται στη βαθμολόγηση και τις εξετάσεις; Κατά τη γνώμη μου, όχι.

Κι όμως! Πόσες φορές, εμείς οι ίδιοι δεν συνιστούμε στα παιδιά να προσέξουμε κάτι που λέμε γιατί αυτό μπορεί να ζητηθεί είτε σε διαγώνισμα είτε σε εξετάσεις; Το κίνητρό μας δεν είναι το αν αυτό το κάτι είναι χρήσιμο ή αν ¨τσιγκλάει¨ το μυαλό των μαθητών αλλά αν αποτελεί ¨καλό θέμα¨ απαραίτητο για τις επόμενες εξετάσεις ή για τη μητέρα των εξετάσεων που είναι φυσικά οι Πανελλαδικές.

Αποτελούν, λοιπόν, πράγματι εξωτερικό κίνητρο για τους μαθητές;

Για ορισμένους ίσως. Από την εμπειρία μου όμως, έχω διαπιστώσει ότι για πάρα πολλούς μαθητές αποτελούν αντικίνητρο αφού δημιουργούν φόβους, ανασφάλειες και απίστευτο άγχος.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στην περίοδο πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το πέρας των εξετάσεων αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών που είτε φεύγουν από τα σπίτια τους είτε κάνουν απόπειρες αυτοκτονίας.

– Πόσο θεμιτό είναι και ποια αποτελέσματα στην ψυχοσύνθεση, στη διαμόρφωση χαρακτήρων και στην ανάδειξη αξιών προκαλεί η χρήση της ¨απειλής¨ της βαθμολογίας και των εξετάσεων;

Θέλουμε μαθητές φοβισμένους, να ζουν με την απειλή και το άγχος της ενδεχόμενης αποτυχίας; Με ποιο τίμημα και με ποιο ουσιαστικό κέρδος για την ψυχοσύνθεσή τους;

– Για ποιον εκπαιδευτικό, άραγε, αποτελεί εύσημο και τιμή το να επιβάλλεται με το φόβο και την απειλή της βαθμολογίας; Νομίζω για κανέναν.

Το ζητούμενο είναι να επιβαλλόμαστε αγγίζοντας εκείνες τις χορδές των μαθητών που θα μας αποφέρουν ως κέρδος μακράς διάρκειας το ενδιαφέρον των μαθητών.

Όταν ο μαθητής αναγκάζεται να μάθει κάτι που δεν του αρέσει μόνο και μόνο για να ανταποκριθεί σε κάποια γραπτή ή προφορική εξέταση, το μυαλό αρνείται να το αφομοιώσει.

Ο φόβος του λάθους και της βαθμολογικής τιμωρίας στερεί από πολλούς μαθητές τη χαρά της δημιουργικής φαντασίας και πλήττει την αυτοπεποίθησή τους.

Αλλά και πέρα από τα παραπάνω, το κυνήγι του καλού βαθμού, δημιουργεί πάρα πολλές φορές στρεβλώσεις στη σχέση ανάμεσα σε μαθητές γονείς και εκπαιδευτικούς. Χαρακτηρισμοί όπως «αυτός βάζει εύκολα θέματα» ή «βάζει υψηλούς βαθμούς» και τα αντίθετα, είναι πολύ συχνοί και όλοι τους έχουμε ακούσει. Αυτοί που τις χρησιμοποιούν θέτουν ως πρώτο κριτήριο τη βαθμολόγηση και τις εξετάσεις εκμηδενίζοντας μια σειρά από άλλα χαρακτηριστικά και προτερήματα που μπορεί να έχει κάποιος εκπαιδευτικός.

– Η βαθμολογία επιβραβεύει όντως την προσπάθεια; Όχι βέβαια. Η βαθμολογία επιβραβεύει μόνο το αποτέλεσμα, ειδικά αυτή που συνοδεύει μια γραπτή εξέταση. Αλλά, ακόμη κι αν δεχτούμε ότι στη βαθμολόγηση της προφορικής απόδοσης όντως λαμβάνουμε υπόψη μας και την προσπάθεια, προσπερνάμε το γεγονός ότι δεν προσπαθούν όλοι οι μαθητές κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

Οι μαθητές που ζουν μέσα σε αντίξοες κοινωνικές, οικονομικές ή γεωγραφικές συνθήκες, χρειάζεται να καταβάλλουν πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια για να φτάσουν στο ίδιο μαθησιακό επίπεδο με τους υπόλοιπους συμμαθητές τους.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα;

Απογοητεύονται, κουράζονται και εγκαταλείπουν. Αναφέρομαι στα ¨παιδιά ενός κατώτερου Θεού¨ που όλοι σχεδόν τα έχουμε γνωρίσει είτε στην επαρχία και την παραμεθόριο είτε σε υποβαθμισμένες περιοχές των μεγαλουπόλεων.

Το θέμα μας, λοιπόν, είναι να τιμωρείται η μη προσπάθεια και η παραίτηση ή να αναζητούμε και να αμβλύνουμε τις ανισότητες που προκαλούν αυτή την παραίτηση;

Φταίει ο μαθητής; Ή αν θέλετε, φταίει μόνο ο μαθητής; Όμως ακόμη και στην περίπτωση αυτή, πάντα κάποια άλλη αιτία κρύβεται πίσω από την παραίτηση, την οποία, εμείς οι εκπαιδευτικοί, δεν μπορούμε πολλές φορές να την εντοπίσουμε.

– Τώρα, σε σχέση με το διαχωρισμό των μαθητών σε άριστους, πολύ καλούς, καλούς και πάει λέγοντας, ίσως χρειάζεται να αναλογιστούμε κατά πόσο ενισχύουν την αυτοπεποίθηση των μαθητών ή το αντίθετο.

Οι ¨άριστοι¨, φορτώνονται με το άγχος της διατήρησης της ¨αριστείας¨ τους και οι υπόλοιποι με το άγχος του ότι δεν κατάφεραν να γίνουν ¨άριστοι¨.

Εκτός αυτού, μεταξύ των ¨αρίστων¨ αναπτύσσεται ένας, όχι και τόσο υγειής, ανταγωνισμός για το ποιος είναι ακόμα πιο ¨άριστος¨. Η απαράδεκτη αμερικανιά που ισχυρίζεται ότι ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα, αρμόζει σε άλογα κούρσας αλλά είναι απαράδεκτη από παιδαγωγική άποψη.

Ο σκοπός, κατά τη γνώμη μου, είναι η ψυχική ευχαρίστηση και η ευτυχία των μαθητών να πηγάζει από το γεγονός ότι χαίρονται τη ζωή τους στο σχολείο γιατί τους δίνεται η δυνατότητα να καλλιεργήσουν τα ιδιαίτερα ταλέντα τους και να αναδείξουν την προσωπικότητά τους. Κι αυτό, μέσα από μία διαδικασία απόκτησης γνώσεων που θα έχει το μαθητή συμμέτοχο και όχι μόνιμα εξεταζόμενο θεατή.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε πολλά παραδείγματα άριστων και μη άριστων μαθητών των οποίων η μετέπειτα πορεία ήταν ακριβώς η αντίθετη των χαρακτηρισμών τους ως μαθητές.

Αν δεν κάνω λάθος, στη σημερινή κατάσταση φτάσαμε υπό την ηγεσία ανθρώπων που ως μαθητές ήταν άριστοι, των πρώτων και όχι των τελευταίων θρανίων.

– Η βαθμολόγηση, ειδικά με συγκεκριμένη αριθμητική κλίμακα, είναι όντως αντικειμενική;

Παράδειγμα, για τους μαθητές της ίδιας τάξης ενός σχολείου, που δεν έχουν σε κάποιο μάθημα τον ίδιο εκπαιδευτικό, πώς εξασφαλίζεται η αντικειμενικότητα;

Γράφουν όλοι τεστ και διαγωνίσματα με τον ίδιο βαθμό δυσκολίας; Όχι βέβαια. Ο υποκειμενικός παράγοντας που σχετίζεται με τον ίδιο τον εκπαιδευτικό ή με το διαφορετικό επίπεδο στο ίδιο ή σε διαφορετικά τμήματα, δεν μπορεί να εκλείψει. Το ίδιο δεν συμβαίνει κι αν συγκρίνουμε σχολεία μεταξύ τους;

Και κάτι ακόμη.

Πόσο αντικειμενικά μετρήσιμη είναι η διαφορά, όχι ανάμεσα στο 10 και στο 20, αλλά ανάμεσα στο 14 και στο 15, για παράδειγμα;

Δεν θα ήταν προτιμότερο, αντί της αξιολόγησης με αριθμητική κλίμακα, να υπήρχε μία συνεχής περιγραφική ενισχυτική διαδικασία που θα εντόπιζε τα αδύνατα αλλά και τα δυνατά σημεία του κάθε μαθητή και θα παρακολουθούσε σε μακροχρόνια βάση την εξέλιξή του;

Δεν θα προκαλούσε πολύ λιγότερο άγχος και σε μας τους εκπαιδευτικούς και στους γονείς αλλά κυρίως στους ίδιους τους μαθητές;  Δεν θα προσέφερε μεγαλύτερη και πιο ουσιαστική βοήθεια στον ίδιο το μαθητή ώστε να διορθώσει, αν θέλει, ότι χρειάζεται στην προσπάθειά του να αποκτήσει πιο ουσιαστική γνώση, προσαρμοσμένη μάλιστα στις δικές του ιδιαίτερες κλίσεις και ικανότητες μιας και θα λείπει ο τυποποιημένος τρόπος ελέγχου και αξιολόγησης της απόκτησης των γνώσεων;

Δεν θα βοηθούσε το μαθητή να διακρίνει πολύ καλύτερα τι είναι αυτό που του αρέσει περισσότερο, πού τα καταφέρνει καλύτερα και άρα ποιες πρέπει να είναι οι μετέπειτα επιλογές του;

Είναι προφανές, πιστεύω, ότι αν κάποιος συμφωνεί με όλα ή ορισμένα από τα παραπάνω, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει και με το ότι το σχολείο θα πρέπει να πάψει να λειτουργεί ως προπονητήριο αλόγων κούρσας τα οποία θα κληθούν να τερματίσουν πρώτα στον μεγάλο τελικό των πανελλαδικών εξετάσεων.

Είναι απαραίτητο να απαντήσουμε στο ερώτημα: ¨Τι σχολείο θέλουμε για τα παιδιά μας;¨.

 

Ετικέτες: , , ,

Πότε επιτέλους το σχολείο θα επιβραβεύει την προσπάθεια;

Πότε επιτέλους το σχολείο θα επιβραβεύει την προσπάθεια;

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Το κουδούνι μόλις είχε χτυπήσει για διάλειμμα. Ο Αντώνης στο προτελευταίο θρανίο, συνέχισε να κάθετε στη θέση του στηρίζοντας το κεφάλι του στις δύο του παλάμες.

Λίγο πριν είχε παραδώσει το διαγώνισμα στον καθηγητή του. Φαινόταν στενοχωρημένος. Απογοητευμένος, θα μπορούσε να πει κάποιος. Περίμενε να τα πάει καλύτερα γιατί όλο το προηγούμενο διάστημα είχε προσπαθήσει πάρα πολύ. Δεν ήταν ψέματα. Είχε ξεπεράσει τις δυνάμεις του αλλά το αποτέλεσμα δεν το αποδείκνυε.

Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι προσπάθησε πάρα πολύ αλλά δεν τα κατάφερε; Ο καθηγητής του; Οι γονείς; Οι φίλοι του; Κανένας! Αφού, ακόμα κι ο ίδιος άρχισε να αμφιβάλει για τον εαυτό του στο κατά πόσο προσπαθούσε πραγματικά ή όχι. Όμως, από την άλλη, ήξερε ότι είχε βάλει τα δυνατά του στ’ αλήθεια, που να πάρει η ευχή.

Προσπάθησε, όλο το προηγούμενο διάστημα, να συγκεντρωθεί στο διάβασμά του. Απόφευγε, όταν ήταν στο σπίτι, να συναντιέται με τον πατέρα του. Δεν άντεχε να βλέπει εκείνη τη θλίψη που είχε κατασκηνώσει στα μάτια του από τότε που απέλυσαν τη μητέρα του από τη δουλειά της.

«Δε με πειράζει που θα σταματήσω τα μαθήματα κιθάρας. Μπορώ να μαθαίνω και από το ίντερνετ», του είχε πει όταν τον άκουσε να λέει στη μητέρα του ότι πλέον δεν «βγαίνουν» και θα πρέπει να κάνουν περικοπές.

«Ίσως χρειαστεί να διακόψουμε και το ίντερνετ», του απάντησε εκείνος με έναν αναστεναγμό που έβγαινε από τα βάθη της ψυχής του.

«Έλα Αντώνη. Δεν θα βγεις διάλειμμα;», του είπε ο καθηγητής του διακόπτοντας απότομα τις σκέψεις του.

Προχωρώντας στο διάδρομο και κατεβαίνοντας τα σκαλιά θυμήθηκε ένα απόγευμα πριν από μερικές βδομάδες.

Καθόταν στο γραφείο του και διάβαζε όταν κάποια στιγμή σηκώθηκε να ανάψει το φως. Διαπίστωσε ότι η λάμπα δεν άναβε.

«Κάηκε η λάμπα», σκέφτηκε και κατευθύνθηκε προς το ντουλάπι της κουζίνας για να βρει μια καινούργια και να την αλλάξει. Προσπάθησε να ανάψει το φως της κουζίνας αλλά και πάλι η λάμπα δεν άναβε. Δοκίμασε και στα υπόλοιπα δωμάτια και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Άνοιξε το ψυγείο και είδε πως δε λειτουργούσε. Βγήκε στο μπαλκόνι και βρήκε τη μητέρα του να καπνίζει σκεφτική.

«Μάνα, μάλλον έχουμε διακοπή ρεύματος», της είπε, «Πότε θα φτιάξουν άραγε τη βλάβη; Έχω πολύ διάβασμα για αύριο», συνέχισε.

«Δεν είναι βλάβη Αντώνη μου. Μας έκοψε η ΔΕΗ το ρεύμα επειδή δεν είχαμε να το πληρώσουμε», του απάντησε εκείνη.

Αυτά και πολλά άλλα σκεφτόταν εδώ και πολύ καιρό ο Αντώνης. Βαρύ φορτίο για τους μικρούς του ώμους. Δύσκολες σκέψεις για το άγουρο μυαλό του. Προσπαθούσε να τις διώχνει από το νου του αλλά εκείνες επέστρεφαν όπως οι μέλισσες στα λουλούδια. Έπειθε τον εαυτό του πως πρέπει να συγκεντρώνεται στα βιβλία του και τις υποχρεώσεις του. Περισσότερη ώρα του έπαιρνε, πολλές φορές, η προσπάθεια παρά η ενασχόληση με τα μαθήματα.

Οι σχολικές ώρες περνούσαν χωρίς χαρά. Τα διαλείμματα χωρίς ούτε μία καραμέλα.

«Το δεξί σου παπούτσι σχίστηκε», του είπε ο φίλος του ο Γιάννης που τον περίμενε στο προαύλιο. Ο Γιάννης ήταν ο κολλητός του Αντώνη. Περνούσαν πάνω-κάτω τον ίδιο οικονομικό γολγοθά.

«Έχει σχιστεί εδώ και δύο βδομάδες. Το κρατάω κρυφό από τους δικούς μου. Πώς να μου πάρουν καινούργια; Περιμένω να έρθουν τα γενέθλιά μου μήπως και μου πάρει ο νονός μου», του απάντησε ο Αντώνης.

Το κουδούνι χτύπησε για μέσα και διέκοψε τη συζήτηση των παιδιών.

Στο γραφείο των διδασκόντων, δύο καθηγητές στο κενό τους είχαν πιάσει κουβέντα. Ο ένας κρατούσε στα χέρια του το διαγώνισμα του Αντώνη.

«Δεν τα πήγε καλά ο Αντώνης στο διαγώνισμα αν και περίμενα το αντίθετο. Προσπαθεί πολύ από την αρχή της χρονιάς όμως κάποιες φορές βυθίζεται στις σκέψεις του. Σαν κάτι να τον τρώει!».

«Εφηβεία συνάδελφε μην το ψάχνεις. Δεν έχουν το μυαλό τους στα μαθήματα. Βλέπεις, τα παιδιά που θέλουν να προχωρήσουν στρώνονται και διαβάζουν».

«Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Δεν μπορείς να ξέρεις τι προβλήματα αντιμετωπίζουν στα σπίτια τους και πόσο τα επηρεάζουν. Το θέμα είναι ότι εγώ πρέπει να βάλω έναν βαθμό στο διαγώνισμα και στο τετράμηνο που ξέρω ότι δεν ανταποκρίνεται στην προσπάθεια του παιδιού αλλά στο αποτέλεσμα μιας εξέτασης».

«Ναι αλλά το αποτέλεσμα μετράει. Τι να την κάνεις την προσπάθεια αν δεν έχει αποτέλεσμα;»

«Τι να την κάνεις; Να την επιβραβεύσεις. Αυτό να την κάνεις. Αλλά βλέπεις ο νόμος δεν το προβλέπει».

«Και καλά κάνει. Στις πανελλήνιες, αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα και όχι η προσπάθεια μόνο».

«Το σχολείο όμως θα πρέπει να επιβραβεύει κυρίως την προσπάθεια γιατί έτσι αποκτούν τα παιδιά αυτοεκτίμηση, αυτοσεβασμό και αυτοπεποίθηση. Αν στέκεται μόνο στο αποτέλεσμα δημιουργεί στα παιδιά άγχος και ενοχές. Άσε που τα χωρίζει σε άριστους και άχρηστους».

«Μα οι κοινωνίες τους χρειάζονται τους άριστους. Αυτοί θα διοικήσουν, αυτοί θα κυβερνήσουν».

«Αν είναι έτσι συνάδελφε να μου λείπει, γιατί τότε για την κατάσταση που βιώνουμε ευθύνονται οι άριστοι που λες. Εγώ θέλω ένα σχολείο στο οποίο θα έρχονται οι μαθητές με χαρά και όχι με το φόβο να μην πάρουν απουσία και μείνουν στην ίδια τάξη. Να έρχονται για τη μαγεία της γνώσης και επειδή θα τους δίνεται η δυνατότητα να αναπτύξουν τα ταλέντα τους και τις ανησυχίες τους και όχι για να πάρουν ένα χαρτί αποφοίτησης».

«Πολύ ρομαντικός είσαι συνάδελφε. Τόσα χρόνια στο σχολείο, δεν κατάλαβες ότι αυτό που λες δεν μπορεί να γίνει;»

«Γιατί δεν μπορεί; Δεν μπορεί η κοινωνία μας να εξασφαλίσει τους ίδιους όρους μάθησης για όλα τα παιδιά;»

«Όχι δεν μπορεί».

«Ε τότε συνάδελφε να τη βράσω μια τέτοια κοινωνία. Αν η κοινωνία έχει πρόβλημα να την αλλάξουμε. Από αύριο κιόλας. Αυτό λέω εγώ».

Ο ερχομός ενός γονιού που ήρθε να δικαιολογήσει κάποιες απουσίες διέκοψε απότομα την κουβέντα…

 

Ετικέτες: , , , , ,

5 βήματα που συγκλόνισαν τον κόσμο της παιδείας

5 βήματα που συγκλόνισαν τον κόσμο της παιδείας

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Βήμα 1ο

Με αφορμή το χρέος και το μνημόνιο (βρήκαμε παπά να θάψουμε πέντ-έξι), η Διαμαντοπούλου μηδενίζει τους διορισμούς. Στην αρχή εξαγγέλλεται η ψεύτικη υπόθεση ένας φεύγει-ένας έρχεται, η οποία γίνεται πέντε φεύγουν-ένας έρχεται, συνεχίζει με δέκα φεύγουν-ένας έρχεται, για να καταλήξουμε στο κανένας δεν φεύγει-κανένας δεν έρχεται (εκτός αν έχει διατελέσει για χρόνια κυβερνητικός μεγαλοαιρετός οπότε μπορεί και να σε αφήσουν να φύγεις). Ταυτόχρονα η ίδια υπουργός «εξαφανίζει», με μία της ατάκα όλους τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς, αναπληρωτές και μη.

Βήμα 2ο

Οι εκπαιδευτικοί, ως κομμάτι της κοινωνίας, βουτηγμένοι στη λογική και τη νοοτροπία της ανάθεσης και της διεκπεραίωσης, άφησαν την περίοδο εκείνη, τις πράσινες και μπλε συνδικαλιστικές ηγεσίες να παίζουν τον καθησυχαστικό τους ρόλο την ίδια στιγμή που ήταν σε εξέλιξη η επιχείρηση διάσπασης και διαχωρισμού των εκπαιδευτικών σε σύνολα και υποσύνολα. Οι παλιοί και οι νέοι, οι φιλότιμοι και οι τεμπέληδες, οι ΑΣΕΠίτες και οι της επετηρίδας, οι μόνιμοι και οι αναπληρωτές, οι διορισμένοι και οι αδιόριστοι.

Την ίδια περίοδο ξεκινάει, προαιρετικά, ο θεσμός της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας. Η ανταπόκριση ήταν μηδαμινή, όμως αυτό οφειλόταν κυρίως στην άρνηση των εκπαιδευτικών να χρεωθούν μία ακόμη γραφειοκρατική, γεμάτη χαρτούρα εργασία, παρά στο ότι έβλεπαν την αυτοαξιολόγηση ως ένα σκαλί προς την κατηγοριοποίηση και την υποβάθμιση.

Βήμα 3ο

Η κατάργηση των δώρων μαζί με το ενιαίο μισθολόγιο, από τη μία απαξίωσαν ακόμη περισσότερο τους εκπαιδευτικούς, από την άλλη, χαϊδεύοντας τους συναδέλφους με πολλά χρόνια προϋπηρεσίας και τσακίζοντας τους νεοδιόριστους διέλυσε την συναδελφική αλληλεγγύη και ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τη συνδικαλιστική ηγεσία και τον συνδικαλισμό γενικότερα, αφού δεν δρομολογήθηκε καμία ουσιαστική αντίδραση για τον πιο πάνω διαχωρισμό. Επίσης, εκείνη την περίοδο η επίθεση και η λάσπη από τα μνημονιακά ΜΜΕ που δέχεται ο κλάδος, φτάνει στο αποκορύφωμά της και τότε αρχίζουν δειλά-δειλά να ακούγονται οι πρώτες φωνές για κατάργηση-επιτέλους-της μονιμότητας.

Βήμα 4ο

Κι ενώ οι στρατηγικές επιλογές της ΕΕ έπαιρναν σάρκα και οστά μέψω των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, οι εκπαιδευτικοί μαζί με την κοινωνία αντέδρασαν. Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, όχι όσο θα χρειαζόταν. Η απάντηση στο κυρίαρχο ερώτημα: «Μέσα στην ΕΕ ή έξω από αυτήν;» ήταν: «Μέσα στην ΕΕ» με φόντο την καθημερινή προπαγάνδα, το φόβο για το άγνωστο και την έλλειψη πειστικής αντι-ΕΕ πολιτικής απάντησης.

Παράλληλα η κρατική τρομοκρατία και καταστολή θυμίζουν εποχές χούντας και οι φασιστικές εφεδρείες του συστήματος λειτουργούν για μία ακόμη φορά ως δούρειος ίππος για τις αντιλαϊκές επιδιώξεις του.

Βήμα 5ο

Η πρόθεση για προκήρυξη απεργίας μέσα στις εξετάσεις, ως ύστατη προσπάθεια αντίδρασης στη διάλυση του δημόσιου σχολείου, αναγκάζει την μνημονιακή κυβέρνηση να πετάξει και το τελευταίο φύλλο συκής, αποκαλύπτοντας το αυταρχικό της πρόσωπο και να προχωρήσει σε επίταξη των εκπαιδευτικών, απαγορεύοντας ακόμη και την σκέψη για απεργία.

Η οργή που ένιωσαν οι εκπαιδευτικοί, εκφράστηκε στην επόμενη απεργία διαρκείας με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Η έλλειψη αλληλεγγύης από άλλους εργαζόμενους, η μη συμμετοχή των γονιών, η διασπαστική στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ και η πληγωμένη εμπιστοσύνη προς τη συνδικαλιστική μας ηγεσίας ήταν οι αιτίες που η απεργία εκείνη δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Έριξε όμως τους πρώτους σπόρους αντίστασης και διεκδίκησης.

Και φτάσαμε στο σήμερα.

Με την αξιολόγηση να βρίσκεται ένα βήμα πριν την εφαρμογή της, με μια σχολική χρονιά χειρότερη από όλες τις προηγούμενες από άποψη κενών, με το νέο πειθαρχικό δίκιο να σφίγγει τη θηλιά γύρω από το λαιμό μας κατά τη διάρκεια αλλά και εκτός ωραρίου εργασίας, με ένα ακόμη νέο μισθολόγιο να προμηνύει επιπλέον μειώσεις αποδοχών, με ένα «νέο λύκειο» που εφαρμόζεται στου μαθητή-κασιδιάρη το κεφάλι και με μια κοινωνία που έχει κατεβάσει τα χέρια και περιμένει από τη νέα κυβέρνηση, όχι να επαναφέρει την κατάσταση στην προ μνημονίου εποχή αλλά απλώς να μην γίνει ακόμα χειρότερη.

Αν ως εκπαιδευτικοί και ως λαός γενικότερα, καταντήσουμε να φτάσουμε στις εκλογές στην οριζόντια θέση του καναπέ, αν δεν ξαναβγούμε στους δρόμους ζητώντας πίσω τη ζωή που μας έκλεψαν και μάλιστα με υψηλό επιτόκιο υπερημερίας, τότε η καραβάνα που θα μας αναλογεί από την όποια επόμενη κυβέρνηση, θα είναι άδεια.

Κανένα δικαίωμα δεν χαρίστηκε ποτέ από καμία κυβέρνηση. Όλα ήταν αποτέλεσμα λαϊκής απαίτησης, μαζικής διεκδίκησης και πληρωμένα τοις μετρητοίς με ιδρώτα και αίμα.

Το μεγάλο στοίχημα για το επόμενο διάστημα θα είναι η μαζικοποίηση ή όχι των γενικών συνελεύσεων των σωματείων μας, η απαλλαγή από τη λογική της ανάθεσης και η μαζική συμμετοχή στη λήψη και υλοποίηση ενός επιθετικού διεκδικητικού συνόλου αιτημάτων.

Να μπει τέρμα στην άμυνα και την οπισθοχώρηση. Τώρα είναι η κατάλληλη ώρα να σαλπίσουμε την έναρξη της αντεπίθεσης.

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , ,

Καλή Σχολική Χρονιά κύριε Λοβέρδο.

Καλή Σχολική Χρονιά κύριε Λοβέρδο.

 Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

«Καλή Σχολική Χρονιά»!

Με τι κουράγιο να το ευχηθείς και σε ποιον, όταν ξέρεις ότι αποκλείεται να πραγματοποιηθεί;

Σχολεία βρώμικα, αραχνιασμένα, άβαφα, με ελλείψεις υλικοτεχνικές, με τον τοίχο βαμμένο να παίζει το ρόλο του πίνακα και τους μαθητές με αγχωμένα πρόσωπα να κοιτάζουν με βλέμμα τρομοκρατημένο.

Σχολεία με καθηγητές πελαγωμένους, να τρέχουν σε τρία και τέσσερα σχολεία να καλύψουν κενά κι αυτά τα άτιμα να μην έχουν τελειωμό σκεφτόμενοι τι άλλο θα τους λάχει και φέτος και με έναν υπουργό να μην ξέρει τι του γίνεται σχετικά με τα κενά. Τη μία μέρα λέει ότι υπάρχουν 22.000 κενά, την άλλη 19.000, την άλλη 16.000, δείγμα της υπευθυνότητας με την οποία αντιμετωπίζει την Παιδεία, όπως άλλωστε αντιμετώπισε τα εργασιακά και την Υγεία.

Τη μία μέρα λέει ότι υπάρχουν κενά σε φιλολόγους, μαθηματικούς και φυσικούς οπότε προσλαμβάνει αναπληρωτές. Την άλλη λέει θα κάνει ΑΣΕΠ για τις ειδικότητες αυτές τον Δεκέμβριο και την επομένη ότι υπάρχουν πλεονάσματα σε φιλολόγους, μαθηματικούς και φυσικούς. Η μόνη λογική εξήγηση που μπορεί να προκύψει, είναι να του είπε ένα πρωί κάποιος από τους συμβούλους του ότι αυτές οι ειδικότητες θα μπορούσαν να πάνε και στα δημοτικά.

Η μόνη σταθερότητα που εμφανίζει είναι η σύμφωνη γνώμη του για τη συνέχιση της Αξιολόγησης και τη λειτουργία του Νέου Σχολείου πιστός στις εντολές της τρόικας και του ΟΟΑΣΑ. Εσχάτως, ανακάλυψε ότι οι συνεδριάσεις των Συλλόγων των Διδασκόντων πρέπει να γίνονται εκτός διδακτικού ωραρίου, κάτι σε 2 με 4 το απόγευμα δηλαδή.

Ίσως να σκέφτεται ότι οι εκπαιδευτικοί δεν δικαιούνται να έχουν ούτε προσωπική ούτε οικογενειακή ζωή ανοίγοντας έναν ακόμη δρόμο για αύξηση των ωρών εργασίας τους. Επιβάλλεται όμως να έχουν άριστη γνώση του αντικειμένου τους, να είναι άριστοι παιδαγωγοί και να χειρίζονται με ευχέρεια κατσαβίδια, κλειδιά, σκούπες, σφουγγαρίστρες και βούρτσες βαψίματος.

Καταφεύγει, ο κύριος Λοβέρδος, και στο γνωστό εμπόριο ελπίδας με αποδέκτες τους υποψήφιους αναπληρωτές και τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς, ναι εκείνους τους ανύπαρκτους και ενοχλητικούς κατά την Άννα την άριστη.

Παίζει με την προϋπηρεσία τους, αναγγέλλει με περηφάνια μισθό 800 ευρώ για εκείνους και τους εντάσσει στο ΕΣΠΑ που αποδεικνύεται εμπόδιο για κάθε προσπάθεια μακροχρόνιου προγραμματισμού.

Εξαγγέλλει διαγωνισμό ΑΣΕΠ, καλλιεργώντας τον κανιβαλισμό και την αλληλοεξόντωση ανάμεσα στους αδιόριστους εκπαιδευτικούς οι οποίοι, ευτυχώς όχι όλοι, ψάχνουν για τον ορισμό του άξιου και ικανού να διοριστεί στο δημόσιο σχολείο, αφήνοντας έτσι στο απυρόβλητο αυτούς που ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση.

Προφανώς, τα τελευταία χρόνια, τα φροντιστήρια προετοιμασίας για ΑΣΕΠ έχουν αναδουλειές και πρέπει κάπως να τα ενισχύσουμε. Το σχέδιο είναι απλό και έξυπνο: Πέτα τους μερικές θέσεις και άφησέ τους να σφάζονται για το ποιος θα τις πάρει και οι πολλοί που θα «αποτύχουν» θα τα βάζουν με τον εαυτό τους και την «ανικανότητά» τους.

Καλή σχολική χρονιά, κύριε υπουργέ, που σημαίνει απομακρυνθείτε όσο πιο γρήγορα μπορείτε εσείς και η κυβερνητική σας παρέα για να γλυτώσει ότι απέμεινε ακόμη όρθιο.

 

Ετικέτες: , , , , , , ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

e-βιβλια

... επειδή η μόρφωση είναι προνόμιο όλων!

Συνταγες

Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής

enter7.net

all about tech

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: