RSS

Category Archives: Πολιτική και κοινωνία

Μες στην πανδημία της υποκρισίας

Μες στην πανδημία της υποκρισίας

Μες στην πανδημία της υποκρισίας

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Ας κάνουμε λοιπόν τον απολογισμό να δούμε που βρισκόμασταν και που βρεθήκαμε.

Ας κάνουμε εμείς για λίγο πως τους πιστεύουμε κι εκείνοι πως μας πείθουν ολοκληρωτικά.

Ξεκίνησε η ιστορία στις αρχές του Μάρτη.

Ονομάστηκε αόρατος εχθρός, άλλες φορές ιός κατασκευασμένος, άλλες πάλι ιός των νυχτερίδων, των φιδιών και όλων των άλλων σιχαμερών ζώων.

Ήρθε να αντικαταστήσει έναν άλλο εχθρό, κυρίως των νοικοκυραίων. Τον ονόμασαν εισβολέα, λάθρο, ασύμμετρη απειλή και ότι άλλο χρειαζόταν για να τραφούν τα αχόρταγα μικροαστικά ένστικτα.

Όλοι αυτοί οι αλήτες της πολιτικής ζωής, που διαγωνίζονταν στο ποιος θα εξολοθρεύσει με τη μεγαλύτερη αγριότητα οτιδήποτε δημόσιο, όλοι αυτοί οι άριστοι υποστηρικτές της νόμιμης κλεψιάς, αφού εδώ και πολλά χρόνια αποψίλωναν και γκρέμιζαν τη δημόσια υγεία, ήρθαν στην εποχή της πανδημίας να δηλώσουν θαυμαστές των ανθρώπων που υπηρετούν τον συνάνθρωπο στα δημόσια νοσοκομεία.

Δεν ντράπηκαν, σαν τις μαϊμούδες σε περιοδεύον τσίρκο, να βολτάρουν στα άνετα μπαλκόνια τους χειροκροτώντας  τους μέχρι πριν λίγους μήνες απαξιωμένους γιατρούς, νοσηλευτές και καθαρίστριες.

Ξαφνικά οι τεμπέληδες και οι άχρηστοι βαφτίστηκαν ήρωες όπως βαφτίζεται το κρέας ψάρι από τους υποκριτές που υποτίθεται πως νηστεύουν.

Κι επειδή δεν μπορούσαν να προσφέρουν σε κανέναν, εκτός ίσως από τους εαυτούς τους, καμία υγειονομική ασφάλεια, κι επειδή ο φόβος για το άγνωστο που βρίσκεται εκεί έξω βοηθάει πάντα στο να μένει κάποιος φυλακισμένος χωρίς να διαμαρτύρεται, μας μάντρωσαν για τα καλά στους τέσσερις τοίχους των σπιτιών μας.

Και να σκεφτεί κανείς ότι πολλές εκατοντάδες χιλιάδες από τους μαντρωμένους φυλακίστηκαν σε σπίτια υπερχρεωμένα έτοιμα να βγουν σε πλειστηριασμό από τους ίδιους τους, υποτίθεται, προστάτες τους.

Και να το δάχτυλο να κουνιέται απειλητικά πάνω κάτω και να κοντεύει να βγει έξω από την οθόνη-κανίβαλο κλείνοντας σε όλες τις πτώσεις την περίφημη «ατομική ευθύνη».

Μέχρι και τα παιδιά έγιναν διάβολοι τρισκατάρατοι εν δυνάμει εξολοθρευτές των παππούδων και των γιαγιάδων τους.

Πουθενά τεστ για να ξέρουμε τι μας γίνεται. Μόνο ο φόβος να πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας με τη γλυκιά φωνή του «καλού ανθρώπου» να μας συμβουλεύει ως άλλος ποιμένας από τη μία, και τις διαταγές του σκληρού λοχία να μας ζητάνε επιτακτικά να «πάρουμε άλλες εκατό» από την άλλη.

Μετρούσαν και ξαναμετρούσαν τις ΜΕΘ στα νοσοκομεία λες και ήταν λίρες κατοχικές στα χέρια τσιγκούνη τοκογλύφου. Σχολαστικά και μία προς μία μπας και αυγατίσουν.

Αλλά αυτές, τίποτα. Που να βρεθούν χρήματα για ΜΕΘ, για γιατρούς, για νοσηλευτές και άλλα τέτοια περιττά; Έπρεπε να ταϊστούν τα κανάλια, και οι δρομοεισπράκτορες.

Έπρεπε να ταϊστούν όλοι αυτοί που τόσα χρόνια μας έχουν πρήξει ζητώντας λιγότερο κράτος. Αυτοί οι ίδιοι οι ξετσίπωτοι δεν ντράπηκαν, μέσα στην πανδημία να αναρωτιούνται απελπισμένα «πού είναι το κράτος» λες και στα προηγούμενα χρόνια της μεγάλης κερδοφορίας τους έδωσαν έστω και μια δεκάρα γι’ αυτό το ρημάδι το κράτος.

Κοτζάμ εφοπλιστές καταδέχονται να πληρώνουν λιγότερους φόρους από τους λιμενεργάτες τους. Δωρίζουν κάποτε ένα όταν είναι να γλιτώσουν δέκα με φοροαπαλλαγές.

Και τα έκλεισαν τα σχολεία και μάντρωσαν τους διαβόλους στα σπίτια.

Και πάλι βρήκαν ευκαιρία να βγάλουν από τη μύγα ξίγκι. Και να οι «εξ αποστάσεως» και δώστου, πολυνομοσχέδιο και πάρτε και απευθείας μεταδόσεις. Μιας και βρήκαμε παππά να θάψουμε πεντέξι.

Όλα όμως για το καλό των μαθητών και της προόδου τους.

Και οι ελλείψεις εκπαιδευτικών κάθε χρόνο και η αδιοριστία  και η κουτσουρεμένη χρηματοδότηση και το σχολείο ιερό εξεταστήριο, όλα για το καλό των μαθητών.

Και η φτώχεια των γονέων και η ανεργία και η ανέχεια και οι απειλές των εξώσεων και οι κοινωνικές ανισότητες κι αυτά για το καλό των μαθητών, για να μπορούν να κυνηγούν μία από τα πριν εξαγορασμένη αριστεία την οποία ποτέ δεν κριθούν ικανοί να αποκτήσουν λόγω έλλειψης ικανού αριθμού βαλαντίων.

Και να σκεφτεί κανείς ότι τις «τύχες μας» τις διαχειρίζονται όλα αυτά τα χρόνια, άριστοι και άριστες, Λουδοβίκοι και Αντουανέτες με αλλεργία στο ψωμί από προζύμι που έχουν μια ιδιαίτερη προτίμηση στο ψωμί από την Ισπανία.

Και μετά από δύο και κάτι μήνες ο «καλός άνθρωπος» και ο λοχίας, μας ανακοίνωσαν πως τα τρισκατάρατα διαβολάκια έγιναν αγνά αγγελούδια και πρέπει τα σχολεία να ανοίξουν.

Πάλι χωρίς τεστ, πάλι χωρίς καμία υγειονομική ασφάλεια.

Όμως και γι’ αυτό η λύση λέγεται πάλι «ατομική ευθύνη».

Αγαπητέ γονιέ, σου έκλεισαν πονηρά το μάτι κι εσύ τσίμπησες. Σου κατάργησαν σε μία νύχτα την υποχρεωτικότητα του σχολείου και σε έθεσαν πάλι προ των ευθυνών σου. Σου ζήτησαν να φερθείς υπεύθυνα και να μην στείλεις τα παιδιά σου στο σχολείο. Σιγά τα ωά.

Πάει περίπατο «το καλό των μαθητών» γιατί πάλι τα χρήματα δόθηκαν ώστε να μην αδειάσουν έστω και λίγο οι παραφουσκωμένες τσέπες.

Πάντως όλο αυτό το διάστημα που τα σχολεία άνοιξαν αποδείχτηκε με τον καλύτερο τρόπο πως «το καλό των μαθητών», «η αναβάθμιση της εκπαίδευσης» και όλα τα σχετικά ξεκινάνε από τον μικρό αριθμό των μαθητών ανά τάξη.

Αποδείχτηκε επίσης πως ο κόσμος της εκπαίδευσης ύψωσε ανάστημα όταν χρειάστηκε, κι αυτό δεν ήταν συμβολικό, στέλνοντας μήνυμα αντίστασης μα και διεκδίκησης της χαμένης αξιοπρέπειας.

Δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε αναλώσιμοι.

Τα τηλεοπτικά σώου και τα ριάλιτι ας τα κρατήσουν οι κυβερνώντες για τους εαυτούς τους. Άλλωστε, το έχουν σπουδάσει πολύ καλά το αντικείμενο και το γράφει και στα ακριβοπληρωμένα πτυχία και μεταπτυχιακά που διαθέτουν.

Ίσως είναι γραμμένο με άλλο τίτλο και άλλο όνομα, έτσι για ξεκάρφωμα.

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Περί κορωνοϊού και άλλων δαιμονίων

Περί κορωνοϊού και άλλων δαιμονίων

Περί κορωνοϊού και άλλων δαιμονίων

 Γράφει η Αργυρώ Σαββάνη Ιατρός Παθολογοανατόμος

 

 Αγαπητοί δάσκαλοι, αγαπητοί γονείς, αγαπητοί μαθητές, αγαπητοί συμπολίτες και συνάνθρωποι

 

Εκμεταλλευόμενη την ιατρική μου ιδιότητα, παρόλο που δεν είμαι παθολόγος, λοιμωξιολόγος ή επιδημιολόγος θα ήθελα να εκφράσω ορισμένες σκέψεις και προβληματισμούς αναφορικά με τα γεγονότα των τελευταίων μηνών.

 

Βιώνουμε μία πρωτοφανή κατάσταση έκτακτης ανάγκης η οποία θα μπορούσε να συγκριθεί με όσα συμβαίνουν σε άλλους τόπους ή σε άλλες εποχές σε συνθήκες πολέμου. “Πόλεμος”, αυτή η λέξη ήταν συχνά τις τελευταίες μέρες και βδομάδες στα στόματα πολλών ατόμων ποικίλων ιδιοτήτων και ειδικοτήτων, στρατευμένων στον αγώνα ενάντια σε μία ασύμμετρη υγειονομική απειλή.

 

Το αποτέλεσμα είναι η χώρα μας καθώς και αρκετές άλλες χώρες να έχει βυθιστεί σε μία δημοσιονομική κρίση τις διαστάσεις της οποίας δεν έχουμε ακόμα αντιληφθεί μιας και επισκιάζεται προς το παρόν από την επικαιρότητα του SARS-CoV-2 (του νέου κορωνοϊού).

 

Η επικαιρότητα ήταν ανέκαθεν και είναι ένα τρομερό όπλο. Ο SARS-CoV-2 μετά από μία πρώτη διακριτική εμφάνιση στην Κίνα σκαρφάλωσε αστραπιαία στην πρώτη θέση των charts και κρατήθηκε εκεί για εβδομάδες ολόκληρες μονοπωλώντας μάλιστα κατά αποκλειστικότητα όλα τα ειδησεογραφικά δελτία και τα πάσης φύσεως μέσα δικτύωσης. Αυτό από όσο θυμάμαι είναι πρωτοφανές στην ιστορία της ενημέρωσης στην Ελλάδα. Ως και το φλέγον ζήτημα της έξαρσης της τουρκικής επιθετικότητας σε Αιγαίο και Θράκη πέρασε στα αζήτητα μπροστά στο φόβο του επικείμενου θανάτου.

 

Είναι τελικά ο ιός αυτός τόσο θανατηφόρος;

 

Από την αρχή αυτής της κρίσης βομβαρδιζόμαστε με νούμερα και στατιστικά στοιχεία τα οποία οι περισσότεροι από εμάς (συμπεριλαμβανομένης και της ομιλούσας) δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε και να εντάξουμε σε ένα λογικό πλαίσιο σκέψης. Ο λόγος είναι απλός. Όταν παραθέτουμε νούμερα και μεγέθη στα πλαίσια μιας μελέτης οφείλουμε να συνυπολογίζουμε μία σειρά από παραμέτρους. Όταν εξάλλου προσπαθούμε να αναδείξουμε ένα μέγεθος στην επιστήμη το τοποθετούμε δίπλα σε κάποιο άλλο μέγεθος, το συγκρίνουμε. Όταν φερειπείν λέμε ότι ο νέος κορωνοϊός έχει κοστίσει έως τώρα στις ΗΠΑ τις ζωές 70.000 ανθρώπων, αυτό ως νούμερο από μόνο του φαντάζει εξαιρετικά μεγάλο και τρομακτικό. Εάν όμως μας έλεγαν ότι κάθε χρόνο από το 2010 πεθαίνουν στην ίδια χώρα από τη γρίπη 12.000 έως 61.000 άνθρωποι (πηγή: cdc.gov), αυτομάτως ενεργοποιούνται κάποιοι συνειρμοί.

 

Από την πρώτη μέρα της επικαιρότητας ο ιός αυτός πέρασε σαράντα κύματα παραφιλολογίας.

 

Η όλη ρητορική βασίστηκε στο επιχείρημα ότι επρόκειτο για κάτι ΝΕΟ (“όπλο” δεν δίστασαν να το χαρακτηρίσουν αρκετοί ειδήμονες εντός και εκτός υγειονομικού χώρου) του οποίου δε γνωρίζουμε τη συμπεριφορά. Μας είπαν ότι ο ιός είναι εξαιρετικά ανθεκτικός, ότι μπορεί να παραμένει ώρες (μέρες είχαν πει αρχικά) κολλημένος σε επιφάνειες ή αιωρούμενος στον αέρα εντός κλειστών χώρων και ότι έχει ως εκ τούτου υψηλή μεταδοτικότητα και αυξημένη νοσηρότητα και θνητότητα. Όσο για τις ηλικιακές ομάδες που μπορεί θανατώσει, εδώ η παραφιλολογία πήρε και έδωσε με το αποκορύφωμα να προσπαθούν να πείσουν ότι τα παιδιά δεν εξαιρούνται καθόλου από τις θλιβερές στατιστικές (θυμόμαστε με πόση επιμονή προβλήθηκαν εντελώς μεμονωμένα περιστατικά). Επίσης μας είπαν ότι ο ιός έχει μεγάλο ποσοστό ασυμπτωματικής φορείας, συμπεριφέρεται ως εκ τούτου σαν αόρατος εχθρός και με αυτό ακριβώς το επιχείρημα έκλεισαν εν αιθρία όλα τα σχολεία της χώρας χωρίς επί της ουσίας να έχει ανιχνευθεί ούτε ένα κρούσμα ανάμεσα σε μαθητές. Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ότι ο ιός της γρίπης έχει ποσοστό ασυμπτωματικών φορέων έως και 20%; (εξηγώ: στους 100 ανθρώπους που κουβαλούν και μπορούν να μεταδώσουν τον ιό της γρίπης οι 20 δεν παρουσιάζουν κανένα απολύτως σύμπτωμα). Ποσοστό τεράστιο! Ωστόσο κανείς δεν ανησύχησε όταν το Φεβρουάριο με τη γρίπη τα σχολεία κόντεψαν να κλείσουν από έλλειψη μαθητών και εκπαιδευτικών, κανείς δεν αγχώθηκε μήπως τα παιδιά μας, τα οποία λίγο αργότερα χαρακτηρίστηκαν λίγο ή πολύ κινούμενες βόμβες, μήπως αυτά τα παιδιά μεταδώσουν τη γρίπη στους επιβαρυμένους από άλλα νοσήματα παππούδες τους και τους σκοτώσουν από εγκληματική αμέλεια. Τα σχολεία μας δεν έκλεισαν ούτε για μία μέρα προκειμένου να ανακοπεί το κύμα της γρίπης το οποίο κυριολεκτικά θέρισε φέτος.

 

Πόσο περίεργο είναι αυτό;

 

Δεχόμαστε βομβαρδισμό από μηνύματα ορθής υγειονομικής συμπεριφοράς και ωστόσο μοιάζουμε να αγνοούμε πλήρως ότι οι περισσότεροι ιοί που προκαλούν λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, μεταξύ των οποίων και η οικογένεια των κορωνοϊών που παραδοσιακά αποτελεί το δεύτερο συχνότερο αίτιο κοινού κρυολογήματος μετά από τη γρίπη, μεταδίδονται λίγο ή πολύ με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή με σταγονίδια που αποβάλλονται με το βήχα, το φτάρνισμα, ακόμα και την ομιλία σε μικρότερο βαθμό. Αντίστοιχα πάγιοι είναι και οι κανόνες υγιεινής που πρέπει να τηρούνται, (δεν τους εδραίωσε ο νέος κορωνοϊός), όπως το πλύσιμο των χεριών όταν εισερχόμαστε στο χώρο μας, ετοιμάζουμε ή τρώμε φαγητό, η κάλυψη της μύτης και του στόματος σε βήχα ή φτάρνισμα, η παραμονή μας στο σπίτι και η αποφυγή επαφής με κόσμο όταν νοσούμε, πράγματα αυτονόητα δηλαδή που όμως αρκετές φορές έχουμε αγνοήσει στο παρελθόν όταν πηγαίναμε με πυρετό στη δουλειά ή όταν στέλναμε τα παιδιά μας με πυρετό στο σχολείο επειδή δεν είχαμε πού να τα αφήσουμε. Η καινοτομία είναι ότι ουδέποτε ως τώρα ο άνθρωπος δεν επέδειξε την αντικοινωνική, ανθυγιεινή, ψυχαναγκαστική και επικίνδυνη εν γένει συμπεριφορά να ψεκάζει και να απολυμαίνει τα πάντα γύρω του, μέχρι και τον αέρα που αναπνέει (αναρωτιέμαι πόσα δερματικά εκζέματα θα προκύψουν από τη χρήση απολυμαντικών και γαντιών), να φοβάται να αγγίξει αντικείμενα ή να κάνει μια χειραψία ή μια αγκαλιά με οικείους του ή να δώσει ένα φιλί στο παιδί του από το φόβο μιας ενδεχόμενης μόλυνσης. Να φοράει εσαεί μια μάσκα στο πρόσωπο όντας απόλυτα υγιής, η οποία αυτή μάσκα στην πορεία μιας και φορέθηκε με ποικίλους τρόπους πλην του ενδεδειγμένου, λόγου χάριν καλύπτοντας μόνο στόμα (ως φίμωτρο), στο τριχωτό της κεφαλής (ως σκουφάκι), στο κούτελο (ως κέρατο), στο πηγούνι (ως μούσι), κρεμασμένη από το ένα αυτί (ως σκουλαρίκι) ή ακόμα και στο στέρνο (ως περιδέραιο), κατάντησε να αντιπροσωπεύει μάλλον ένα είδος αποτρεπτικού φυλαχτού με ψυχολογικές προεκτάσεις παρά ένα πραγματικό μέσο προφύλαξης. Εν τω μεταξύ κυκλοφορούν σποτάκια για την ορθή χρήση της μάσκας. Εξηγώ: Η μάσκα φοριέται ΜΟΝΟ από τον άνθρωπο που εμφανίζει συμπτώματα προκειμένου αυτός να προστατέψει το περιβάλλον του και εφόσον δεν μπορεί να μείνει απομονωμένος ως την πλήρη ανάρρωση. Η μάσκα ΔΕΝ προστατεύει τον υγιή που τη φοράει από το να κολλήσει οτιδήποτε από συνάχι μέχρι πανούκλα. Ο υγιής φοράει μάσκα μόνο όταν εισέρχεται σε κλειστούς χώρους όπου υπάρχουν ανοσοκατεσταλμένα άτομα. Αυτά μοιάζουν να τα αγνοούν και αρκετοί “ειδικοί” εκτός από τους απλούς ανθρώπους (και η αντιπαράθεση της μάσκας δεν έχει λήξει ακόμα εδώ που μιλάμε μιας και κάποια οικονομικά συμφέροντα που προέκυψαν στην πορεία περιπλέκουν και άλλο την κατάσταση).

 

Ομολογουμένως επενδύθηκε άφθονος τηλεοπτικός χρόνος και χρειάστηκε να καλλιεργηθεί ένα κλίμα προκειμένου να φθάσουμε να εκδηλώνουμε τέτοιες νοσηρές συμπεριφορές.

Καταλυτικός παράγοντας σε αυτό υπήρξαν τα νούμερα από την Ιταλία που ήρθαν να βάλουν τέρμα και στις τελευταίες αμφιβολίες. Και παρατηρούμε το εξής παράδοξο, αφ’ ενός μεν να γίνονται δραματικές εκκλήσεις για ψυχραιμία, όχι πανικό και αφετέρου να στοιβάζονται οι τηλεοπτικές εικόνες από φέρετρα και οι ειδήσεις για εκατόμβες νεκρών στην Ιταλία και αλλού. Εάν αυτό δεν αποτελεί την ιδανική τροφή για ξέσπασμα ανεξέλεγκτου πανικού τότε τι ακριβώς θέλουν να μας πουν οι ποιητές; Είναι θαύμα το πώς δεν προκλήθηκε αθρόα προσέλευση ατόμων με συμπτώματα λοίμωξης αναπνευστικού στα νοσοκομεία προκειμένου να κινδυνεύσουν νοσηλευόμενοι ασθενείς.

 

Η βόρεια Ιταλία είχε τα περισσότερα θύματα. Η Ιταλία έχει ενιαίο σύστημα διοίκησης, άρα σε φλέγοντα ζητήματα, όπως αυτό που εξετάζουμε, λαμβάνονται αποφάσεις που αφορούν και εφαρμόζονται άμεσα (ή με την δραματική καθυστέρηση ολίγων ημερών) σε όλη την επικράτεια. Πώς εξηγείται λοιπόν η τόσο μεγάλη απόκλιση στους αριθμούς ανάμεσα σε βορρά και νότο; Πώς γίνεται στη Νάπολη όπου οι κάτοικοι ζουν κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλον και στο νότο της Ιταλίας γενικά να μην έχουν αντιληφθεί σχεδόν τίποτα από την υγειονομική κρίση;

 

Γνωρίζουμε πόσους νεκρούς θρηνεί η βόρεια Ιταλία κάθε χρόνο τέτοια εποχή από πάσης φύσεως λοιμώδεις παράγοντες του αναπνευστικού συστήματος και τις επιπλοκές τους;

 

Περίεργη είναι και η κατανομή του ιού παγκοσμίως. Φαίνεται να έδειξε ευθύς εξ αρχής μία προτίμηση για τις χώρες της Ευρώπης, τις ΗΠΑ καθώς και για κάποιες μεμονωμένες ασιατικές χώρες, ενώ η υπόλοιπη  υφήλιος δε φαίνεται να συμμετέχει στην πανδημία αυτή με αξιομνημόνευτους αριθμούς (σύντομα θα βρουν σίγουρα μία εξήγηση και γι’αυτό).

 

Θεωρώ ότι η εξαγωγή απ’ ευθείας συμπερασμάτων από παραδείγματα άλλων χωρών είναι εξαιρετικά επισφαλής. Η Αμερική, η Αγγλία ακόμα και η Ιταλία είναι πολύ μακριά από εμάς για να μπορούμε να έχουμε πραγματική εικόνα για το τι στ’ αλήθεια συνέβη και συμβαίνει εκεί.

 

Σε αυτό το σημείο εξάλλου πρέπει να παρατηρήσω ότι από τη σύγκριση “ξέφυγαν” τα παραδείγματα χωρών που δεν προέβησαν ή προέβησαν σε ελάχιστα υγειονομικά μέτρα και παρ’ όλα αυτά (παρ’ όλες τις απειλές) δεν παρουσίασαν έξαρση των κρουσμάτων και των θανάτων. Σε αυτήν την περίπτωση ο ελληνικός δημοσιογραφικός κόσμος περιορίστηκε να κουνήσει το δάκτυλο αποδοκιμαστικά (θα θυμόμαστε το παράδειγμα της Σουηδίας και την αγωνία που μας ταλαιπωρούσε νυχθημερόν σχετικά με το πότε επιτέλους η Σουηδία θα πάρει μέτρα και γιατί δεν τα έχει πάρει ακόμα).

 

Ο αντικαγκελάριος της Γερμανίας τις πρώτες εβδομάδες αυτής της κρίσης είχε επανειλημμένα τονίσει ότι σε καμία περίπτωση δεν θα επιβάλει τον κατ’ οίκον περιορισμό, αντιθέτως μάλιστα προέτρεψε τους πολίτες να βγαίνουν καθημερινά από τα σπίτια τους και για τουλάχιστο μισή ώρα προκειμένου η σωματική άσκηση, η επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα και τον ήλιο (όσον ήλιο διαθέτει υποθετικά αυτή η χώρα) να κρατήσει το ανοσοποιητικό σύστημα σε επαρκή επίπεδα άμυνας, ώστε να μπορεί να αντεπεξέλθει ο οργανισμός σε μια ενδεχόμενη λοίμωξη από πάσης φύσεως αιτίες και όχι μόνο από το νέο κορωνοϊό.

 

Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορούμε να τραβάμε παράλληλες γραμμές ανάμεσα στις χώρες χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη σημαντικές παραμέτρους όπως τον συνολικό πληθυσμό της εκάστοτε χώρας, το ποσοστό των ηλικιωμένων ή και επιβαρυμένων ατόμων επί του συνόλου του πληθυσμού αυτού, την κατάσταση του ασφαλιστικού συστήματος και του συστήματος υγείας, το βιοτικό επίπεδο του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, τις κλιματολογικές και τις γεωμορφολογικές συνθήκες καθώς και ένα σωρό άλλες παραμέτρους.

 

Στην Ελλάδα αποφασίστηκε η καθολική καραντίνα. Προηγήθηκε ένα διάστημα συντονισμένης μισανθρωπικής ρητορικής όπου ο απλός πολίτης στοχοποιήθηκε ως εν δυνάμει δολοφόνος χωρίς μάλιστα να του αποδοθεί ούτε καν το ελαφρυντικό της αμέλειας. Οικογένειες με τα παιδάκια τους γυρνούσαν από τη βόλτα στο πάρκο ή την παραλία κάποια ηλιόλουστη μέρα και άκουγαν να τους

βρίζουν σε όλα τα δελτία ειδήσεων χρησιμοποιώντας μάλιστα αρκούντως χυδαίο λεξιλόγιο.

 

Με θλίψη διαπιστώσαμε ότι ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας σύντομα ενστερνίστηκε αυτή τη ρητορική και αναμάσαγε σταθερά τις ίδιες τυποποιημένες εκφράσεις όπως η κατσίκα μηρυκάζει το χόρτο. Καλλιεργήθηκε μεθοδικά ένα κλίμα μίσους απέναντι σε όσους επέμεναν να συνεχίσουν να συμπεριφέρονται σαν φυσιολογικοί άνθρωποι. Και δεν έλειψαν και οι απειλές εκ στόματος κυβερνώντων του στυλ: “ξέρουμε ποιοί είστε εσείς που δεν συμμορφώνεστε…”. Αρκετοί από μας δεν τολμήσαμε να εκφράσουμε ούτε έστω έναν ήπιο αντίλογο στο εργασιακό ή στο ευρύτερο προσωπικό μας περιβάλλον φοβούμενοι την επιθετική συμπεριφορά των συνανθρώπων μας.

 

Και ύστερα ήρθε η απαγόρευση της κυκλοφορίας.

 

Θα πει ίσως κάποιος σε αυτό το σημείο ότι εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς από θέση μη ευθύνης είναι εύκολο να ασκείς κριτική. Ότι ακριβώς στην αποτελεσματικότητα των μέτρων και την άμεση αντίδραση της πολιτείας οφείλεται το γεγονός του τόσο μικρού ποσοστού θανάτων στη χώρα μας. Μας σώσανε δηλαδή και αν θέλουμε ας αποδείξουμε το αντίθετο.

 

Ας δούμε λοιπόν μερικά επίσημα στατιστικά στοιχεία για τη χώρα μας: Από τις αρχές της χρονιάς μέχρι και την πρώτη εβδομάδα του Μαΐου ελέγχθηκαν 79.332 κλινικά δείγματα εκ των οποίων 3.779 (ποσοστό 4,8% επί των συνολικών δειγμάτων) ήταν θετικά στο νέο κορωνοϊό (στα νούμερα αυτά συμπεριλαμβάνονται και περισσότερα από ένα δείγματα ανά άτομο που ελέγχθηκε, δηλαδή ο απόλυτος αριθμός θετικών ατόμων ήταν 2.626). Στο ίδιο περίπου χρονικό διάστημα (από τέλη της προηγούμενης χρονιάς έως την πρώτη εβδομάδα του Μαΐου) ελέγχθηκαν ΜΟΝΟ 3150 κλινικά δείγματα για τους διάφορους τύπους του ιού της γρίπης και βρέθηκαν 876 θετικά δείγματα (ποσοστό 27,8% επί των συνολικών δειγμάτων!!). Οι θάνατοι στην ίδια περίοδο από κορωνοϊό ήταν 144 και από γρίπη 113 (πηγή: ΕΟΔΥ). Βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

 

Όταν αποφασίζεις να κλείσεις μια χώρα εξ αιτίας μιας βιολογικής απειλής θα πρέπει να έχεις πειστεί ότι ο παθογόνος αυτός παράγοντας θα προκαλέσει τέτοια απώλεια σε ανθρώπινες ζωές και τέτοια αποδιοργάνωση του συστήματος υγείας και του κρατικού μηχανισμού, που μπροστά σε αυτό, το κόστος μιας κοινωνικής κατάρρευσης με συνέπειες σε βάθος πολλών ετών ή και δεκαετιών θα φαντάζει αμελητέο. Για πρώτη φορά στα χρονικά και προκειμένου να αντικρουστεί αυτή η θέση μπήκε σε χρήση το ψυχολογικό επιχείρημα ότι προστατεύουμε τη ζωή κάθε μεμονωμένου συμπολίτη μας μην υπολογίζοντας κανένα απολύτως κόστος. Αυτή η ρητορική κρύβει μία τεράστια παγίδα διότι δίνει χτύπημα κάτω από τη μέση πλήττοντας τον άνθρωπο στο ευαίσθητο συνειδησιακό και το συναισθηματικό του επίπεδο. Άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα από πολλές αιτίες. Ηλικιωμένοι, επιβαρυμένοι από υποκείμενα νοσήματα, καρκινοπαθείς και ανοσοκατεσταλμένοι αλλά και φαινομενικά υγιή άτομα νεότερων ηλικιών, ακόμα και μικρά παιδιά. Οι θάνατοι από την εποχική γρίπη που οφείλεται σε διάφορα στελέχη του ιού της γρίπης ανέρχονται παγκοσμίως κάθε χρόνο σε 291.000 έως 646.000 σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2017 στο περιοδικό The Lancet και στην συντριπτική τους πλειοψηφία αφορούν σε άτομα άκρως επιβαρυμένα των οποίων η ζωή κρέμεται από μία κλωστή και που δεν περιμένουν κατ’ ανάγκη τον νέο κορωνοϊό για να πεθάνουν. Δεν μας τους τρίβανε ως τώρα όμως κατά αυτόν τον τρόπο στη μούρη σαν να έπρεπε να αισθανόμαστε εμείς υπεύθυνοι και να κουβαλούμε τις τύψεις για το θάνατό τους. Η ρητορική του στυλ “αν συνεχίσεις να συμπεριφέρεσαι στην καθημερινότητά σου όπως ανέκαθεν, τότε είσαι ασυνείδητος και ανεύθυνος εγκληματίας”, είναι κάτι πρωτοφανές.

 

Η πολιτεία στα πλαίσια του εφικτού οφείλει να μεριμνά με δημοσιονομικά και υγειονομικά μέτρα και ενισχύοντας δομές και θεσμούς να φροντίζει για την καλή υγεία και την ευημερία μας.

 

Οι γιατροί εξάλλου έχουμε δώσει όρκο να προστατεύουμε και να προσπαθούμε να σώζουμε κάθε μία ανθρώπινη ζωή. Έχουμε επίσης όμως ορκιστεί να μην εξαπατούμε τον ασθενή και το συνάνθρωπο.

 

Πού ξανακούστηκε ότι μπορούμε με το πρόσχημα ότι αποφασίσαμε ξαφνικά να σώσουμε όλες τις ζωές ουδεμιάς εξαιρουμένης, να οδηγούμε σε καθολικό μαρασμό μια ολόκληρη κοινωνία;

 

Αυτό αποτελεί το άκρον άωτον της υποκρισίας. Αυτό αποτελεί επί της ουσίας την πραγματική ασύμμετρη απειλή.

 

Ο μόνος τρόπος να δικαιολογηθούν οι πρακτικές που εφαρμόστηκαν είναι να έχουμε πραγματικά πειστεί ότι ειδάλλως “θα πεθάνουμε όλοι!” Με το χέρι στην καρδιά πόσοι από μας έχουμε ακόμη νωπό στη μνήμη το συναίσθημα που ακολούθησε αυτή την πρώτη συνειδητοποίηση;

 

Δε θα ξεχάσουμε ποτέ την όψη των συμπολιτών μας εκείνες τις πρώτες ημέρες του ξεσπάσματος της τρομοϋστερίας. Καθώς το πρόσωπο καλυπτόταν πλήρως από τη μάσκα ξεχώριζε ακόμα εντονότερα ένα βλέμμα γεμάτο από ένα μείγμα απόλυτης απόγνωσης, φρίκης και θλίψης. Ένα βλέμμα απ’ το οποίο διάβαζες τη σκέψη του ανθρώπου: «δεν υπάρχει τίποτα, έχουμε τελειώσει».

 

Ήρθε λοιπόν η καραντίνα.

 

Έγκριτος επιδημιολόγος παγκοσμίου φήμης (από τέτοιους γενικά χορτάσαμε) παρατήρησε, και σας καλώ να το διασταυρώσετε, ότι για να έχει αποτελεσματικότητα μια καραντίνα θα πρέπει να συμμορφωθεί σε αυτήν τουλάχιστο το 92% του πληθυσμού, διαφορετικά είναι σα να μην έγινε ποτέ από άποψη επιδιωκόμενου αποτελέσματος. Όσοι από μας δεν έπαψαν να κυκλοφορούν σε αυτό το διάστημα σε τακτική βάση λόγω επαγγελματικών ή άλλων υποχρεώσεων νομίζω ότι αντιλήφθηκαν πως με εξαίρεση ίσως τις πρώτες δύο-τρεις ημέρες όπου το λεκανοπέδιο θύμιζε πράγματι ερημικό τοπίο, το ποσοστό αυτό κατά τα άλλα μάλλον δεν το πιάσαμε. Όσοι μετακινήθηκαν εκτός νομού εξάλλου μπόρεσαν να διαπιστώσουν ότι η επαρχία έδωσε μία αρκετά διαφορετική εικόνα από αυτή των μεγάλων αστικών κέντρων με αρκετό κόσμο να κυκλοφορεί στις κωμοπόλεις και μάλιστα “ακάλυπτος”, ενώ στα χωριά σχεδόν δεν πήραν είδηση από περιοριστικά μέτρα.

 

Πώς λοιπόν δεν ξέφυγαν τα νούμερα;

 

Εάν ο ιός αυτός είχε έστω και κατά το ήμισυ τόσο επιθετική συμπεριφορά όσο αρχικά ειπώθηκε (εν τω μεταξύ έχουν αρχίσει να το μαζεύουν) πιστεύουμε στ’ αλήθεια ότι θα άφηνε την ελληνική κοινωνία τόσο αλώβητη; Ας μην ξεχνάμε εδώ και κάποιους πληθυσμούς που ζουν σε συνθήκες έντονου συγχρωτισμού χωρίς τη δυνατότητα τήρησης των επιβεβλημένων υγειονομικών κανόνων, όπως κάποιες κοινότητες Ρομά ή ο προσφυγικός πληθυσμός που βρίσκεται στοιβαγμένος σε στρατόπεδα. Εκεί αλήθεια πώς και δεν έγινε της μουρλής από έξαρση κρουσμάτων ή και θανάτων;

 

Συνεχίζοντας το συλλογισμό του ως άνω αναφερθέντα επιδημιολόγου μια ακραία λύση όπως αυτή της καθολικής καραντίνας μπορεί επιπρόσθετα και σε κάθε περίπτωση να επιφέρει μία σειρά από άλλες επιπλοκές με αποτέλεσμα την αυξημένη νοσηρότητα των ατόμων. Και εξηγούμαι:

Ο χρόνιος εγκλεισμός και ο πλήρης περιορισμός της σωματικής κίνησης ισοδυναμεί με εξόντωση για τους ηλικιωμένους και τις ευπαθείς ομάδες διότι εγκυμονεί μια σειρά από κινδύνους για την ήδη ευαίσθητη υγεία τους, η βαρύτητα των οποίων θα πρέπει να σταθμιστεί πολύ προσεκτικά προκειμένου τελικά οι παράπλευρες απώλειες της καραντίνας να μην υπάρξουν περισσότερες από τα θύματα του ίδιου του ιού. Ας λάβουμε επίσης υπόψη ότι μερικοί συμπολίτες μας κατά την εκπνοή της καραντίνας παρουσίασαν μία περίεργη συμπεριφορά “ιδρυματισμού” δηλώνοντας ότι αρνούνται να επανέλθουν στον έξω κόσμο ούτε καν για να προμηθευτούν τα φάρμακά τους ή για να επισκεφθούν το γιατρό τους. Με όλο τον κίνδυνο που εγκυμονεί μια τέτοια στάση, έχει εν τούτοις και την εξήγησή της: Ο κόσμος δεν κατάλαβε ποτέ ακριβώς ποιός ήταν ο λόγος που αποφάσισαν να μας αφήσουν ελεύθερους εν όψη καλοκαιρινής και τουριστικής σαιζόν. Ποιά ακριβώς είναι η υγειονομική λογική σε όλο αυτό ευθύς εξ αρχής;

 

Αυτό αναρωτιούνται ορισμένοι άνθρωποι που δε θέλουν, και δικαίως, να αποδεχτούν ότι η υπερπροσπάθεια που κατέβαλαν ξεπερνώντας τον εαυτό τους όλον αυτό τον καιρό ήταν για απροσδιόριστους λόγους. Και αποφασίζουν να παρατείνουν τον αυτοπεριορισμό τους ίσως για να μην πάνε χαμένοι οι κόποι ή στα πλαίσια ενός είδους διαμαρτυρίας.

 

Ίσως να μπορούσαμε να δικαιολογήσουμε έως ένα βαθμό μία πρώτη σπασμωδική αντίδραση της πολιτείας απέναντι σε έναν παντελώς άγνωστο παράγοντα προκειμένου να δοθεί ο χρόνος στις αρχές να μελετήσουν το ζήτημα και να εκπονήσουν την επόμενή τους κίνηση. Τελικά όμως αυτός ο εγκλεισμός επί της ουσίας χρόνισε χωρίς ποτέ να περάσουν οι ιθύνοντες και οι ειδήμονες στο σχέδιο Β. Μείναμε απλά κλειδαμπαρωμένοι σπίτι μας μέχρι να βγει ο χειμώνας! Υπάρχει σε αυτό υγειονομική λογική;

 

Δώσαμε την ευκαιρία να ανοίξει ο δρόμος για πρακτικές εργασίας που μπορεί και σε μας τους ίδιους αρχικά να φαντάζουν βολικές, ας μην απατόμαστε όμως, στην πραγματικότητα αποτελούν μακροπρόθεσμα το δούρειο ίππο για την καταστρατήγηση όσων εργασιακών δικαιωμάτων έχουν απομείνει ακόμα όρθια μετά από τόσα μνημόνια.

 

Και μιας και μιλάμε για υγειονομική λογική ας τεθούν μερικά ακόμα ερωτήματα.

 

Με ποιά υγειονομική λογική κλείνουν τα πάρκα, τα δάση, οι πλατείες, οι παραλίες, οι προκυμαίες και γενικά όλοι οι ανοικτοί και οι υπαίθριοι χώροι όπου η κίνηση των ανθρώπων είναι δυνατή με το μικρότερο δυνατό συνωστισμό, ενώ επιτρέπεται η κίνηση γύρω από το τετράγωνο της γειτονιάς μας; Το αποτέλεσμα ήταν, ιδίως τις πρώτες μέρες, να βλέπεις τους ανθρώπους να κινούνται τρέχοντας μέσα στους δρόμους προκειμένου να καταστεί προφανής η σωματική άσκηση και να αποφευχθεί το πρόστιμο. Η πλειονότητα δε αυτών ήσαν άνθρωποι που φαίνονταν ότι δεν έχουν ξανατρέξει ποτέ στη ζωή τους. Ας θυμηθούμε και τον συνωστισμό που επικρατούσε τις ημέρες με ηλιοφάνεια γύρω από το γειτονικό μας άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας με τον κόσμο να κινείται κοπαδιαστά σε κύκλους κατά το πρότυπο των κατάδικων που κάνουν το γύρο τους στο προαύλιο της φυλακής, ενώ το αστυνομικό όχημα ακινητοποιημένο εντός του άλσους φύλαγε τα δέντρα!

 

Με ποια υγειονομική λογική αποκλείεις την πλειοψηφία των παραγωγών από τις λαϊκές αγορές προκαλώντας εκτόξευση των τιμών ιδίως στα φρέσκα και ωμά τρόφιμα που αποτελούν και τη βάση μιας ισορροπημένης διατροφής και καλής υγείας; (σε τιμές μαύρης αγοράς πωλούνταν τα πορτοκάλια στις λαϊκές αγορές).

 

Με ποια υγειονομική λογική προκαλείται κομφούζιο στα νοσοκομεία με καρκινοπαθείς ασθενείς να ξεροσταλιάζουν σε λίστες αναμονής γιατί δεν τους επιτρέπεται ούτε καν ο προεγχειρητικός έλεγχος χωρίς τα αποτελέσματα του τεστ για τον ιό;

 

Άνοιξε λοιπόν ο καιρός, χαλάρωσε η καραντίνα (με ποια κριτήρια ακόμα σας ξαναλέω δεν έχω καταλάβει) και ο κόσμος δειλά δειλά άρχισε να ξεμυτίζει.

 

Οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι διαθέτουν πλέον αρκετά σαφή εικόνα για το τί αντιμετωπίζουν χωρίς εν τούτοις να μοιράζονται μαζί μας τα νέα δεδομένα για τον νέο κορωνοϊό με τον ίδιο ζήλο με τον οποίο διασπείρανε την αρχική παραφιλολογία.

 

Παρόλα αυτά έχει αρχίσει σιγά σιγά να αντιλαμβάνεται ο κόσμος ότι δεν “θα πεθάνουμε όλοι!”.

 

Πρόκειται μάλλον περισσότερο για ένα είδος διαίσθησης η οποία λειτουργεί, όπως σε όλα τα πλάσματα της φύσης, έτσι και στον άνθρωπο, ανεξαρτήτως μορφωτικού ή διανοητικού επιπέδου ή ηθικού αναστήματος, ίσως να λειτουργεί πιο περιορισμένα στον άνθρωπο, ίσως και με μία χρονοκαθυστέρηση, λειτουργεί πάντως η διαίσθηση (το ένστικτο αν θέλουμε αλλιώς) και μας προειδοποιεί πάντοτε όταν επίκειται ο θάνατος.

 

Δεν θα πεθάνουμε λοιπόν….ως το Σεπτέμβρη. Και μετά;

 

Θα ήμασταν διατιθέμενοι ενδεχομένως να δώσουμε τόπο στην οργή και να πούμε:

«ας πάει στο καλό, αφού τελείωσε τώρα, επανερχόμαστε βαθμηδόν στην ομαλότητα, ας το ξεχάσουμε και ας μην ασχολούμαστε άλλο».

 

Ναι, θα θέλαμε πολύ να το πούμε αυτό. Δυστυχώς όμως μας έχουν δώσει επαρκείς ενδείξεις ότι δεν πρόκειται να μας επιτρέψουν να ζήσουμε ξανά μια φυσιολογική ζωή, τουλάχιστον όπως την ξέραμε ως τώρα. Πόσο εύκολα και γρήγορα προσαρμόζεται άραγε ο άνθρωπος σε μια τέτοια ιδέα;

 

Από τα άπειρα που έχουν ήδη ανακοινωθεί από τους μπροστάρηδες της ενημέρωσης σχετικά με το μέλλον που μας επιφυλάσσεται, ξεχωρίζω μια κουβέντα που μου χαράχτηκε στο νου και την μεταφέρω εδώ όπως επί λέξει ελέχθη και έχει σημασία να προσέξουμε την επιλογή των λέξεων:

 

«Θα υποχρεωθούμε να συρθούμε εκόντες άκοντες στη Νέα Εποχή».

 

Αυτό εκ στόματος οικοδέσποινας ειδησεογραφικού δελτίου. Τι είδους μεσσιανικό μήνυμα περιέχει αυτή η κουβέντα; Σε τι είδους σέκτα άραγε είναι μυημένη η εν λόγω κυρία; Ασφαλώς αστειεύομαι.

 

Όμως αλήθεια πώς θα είναι αυτή η νέα εποχή; Θα επανερχόμαστε σε συνθήκες εγκλεισμού κάθε φορά που μία καμπύλη θα παρουσιάζει ανοδική τάση σε ένα διάγραμμα; Θα μας μαζεύουν και θα μας αμολάνε κατά το δοκούν; Θα εξάρτιονται οι ζωές μας από τις βουλές μιας κλίκας “ειδικών” και τεχνοκρατών, οι οποίοι σαν άλλοι καρδινάλιοι του μεσαίωνα θα γνωμοδοτούν και όλοι θα υποχρεώνονται χωρίς αντίρρηση σε συμμόρφωση, γιατί δε χωράει εναντίωση στις κρίσεις των ειδικών όπως δε χώραγε άλλοτε εναντίωση στη θεία βούληση; (και τις στατιστικές σε τελική ανάλυση άνθρωποι τις φτιάχνουν). Θα κρατάμε αποστάσεις ο ένας από τον άλλον έως ότου να ξεχάσουμε εντελώς πώς είναι η άμεση ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των ανθρώπων και η ανθρώπινη επαφή; Τι είδους κοινωνία ζόμπι θα είναι αυτή; Μπορεί να χαρακτηριστεί υγιής μια τέτοια κοινωνία;

 

Ήδη γίνεται νύξη για κατάργηση ιατρικού απορρήτου, για υποχρεωτικές ιατρικές παρεμβάσεις με ή χωρίς τη συναίνεση του ενδιαφερόμενου, για εισαγωγή ειδικού υγειονομικού διαβατηρίου και τόσα άλλα που αντιβαίνουν σε οποιουσδήποτε γνωστούς κανόνες ιατρικής δεοντολογίας ή ηθικής. Υπερβαίνουν δε σε ευρηματικότητα και φαντασία και τα πιο απίθανα χολιγουντιανά σενάρια (εδώ και μια δεκαετία περίπου βομβαρδιζόμαστε από παραγωγές ταινιών με φουτουριστικά σενάρια για την καταστροφή του κόσμου από έναν βιολογικό εχθρό).

 

Το εμβόλιο υποτίθεται ότι θα δώσει τη λύση. Περιμένουμε αυτό το εμβόλιο ως το μάνα εξ ουρανού. Αναφέρθηκε ήδη ότι τα στελέχη των κορωνοϊών είναι γνωστά στους επιστήμονες εδώ και δεκαετίες (από τη δεκαετία του 1960) και αποτελούν συχνότατο αίτιο κοινού κρυολογήματος. Προσπάθειες για παραγωγή εμβολίου για τα παραδοσιακά στελέχη του ιού υπήρξαν αρκετές με δοκιμές σε πειραματόζωα και με απογοητευτικά έως τώρα αποτελέσματα (τα πειραματόζωα στα οποία δοκιμάζονταν τα εμβόλια απαντούσαν χειρότερα στη μόλυνση από κορωνοϊό και συχνά πέθαιναν). Στις προσπάθειες για την παραγωγή εμβολίου για τον SARS-CoV-2 συμμετέχουν πολλοί άνθρωποι ως εθελοντές και ευελπιστούν οι επιστήμονες να επισπεύσουν τις διαδικασίες για την εύρεση του σωτήριου εμβολίου. Τέτοιοι ταχύτατοι ρυθμοί παραγωγής υπήρξαν και το 2009-2010 όταν τα πρώτα εμβόλια για τον ιό της γρίπης H1N1 πήραν έγκριση για διάθεση στην αγορά με διαδικασίες fast track από τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας (WHO) μόλις έξι μήνες μετά την εμφάνιση του πρώτου επιβεβαιωμένου κρούσματος στη βόρεια Αμερική. Υπάρχει τα τελευταία χρόνια η τάση τρομακτικής επιτάχυνσης του ρυθμού ανάπτυξης εμβολίων. Το αποτέλεσμα είναι να παρακάμπτονται στάδια και διαδικασίες τα οποία είναι απολύτως αναγκαία για να υπάρχει εμπιστοσύνη στην ασφάλεια των εμβολίων αυτών. Δεν είναι δυνατόν ο γενικός πληθυσμός να αντικαταστήσει τα πειραματόζωα σε αυτόν τον ρόλο. Πόσο μάλλον όταν ήδη γίνεται κουβέντα για υποχρεωτικούς εμβολιασμούς.

 

Και αναρωτιόμαστε έως πού είμαστε διατεθειμένοι να τους αφήσουμε να το τραβήξουν ακόμα;

Διότι αναμφίβολα θα το τραβήξουν έως εκεί που θα τους αφήσουμε.

 

Σε αυτό το σημείο που έχει ξετυλιχτεί το νήμα της σκέψης νομίζω ότι δεν κάνει εντύπωση εάν η ομιλούσα παραδεχτεί ότι δεν φοράει την κονκάρδα του κορωνοϊού, δεν φοράει την κονκάρδα του “μένουμε σπίτι”, ούτε και αυτήν των μέτρων καταστολής. Διότι περί μέτρων καταστολής πρόκειται. Η δεκτικότητά μας σε αυτά τα μέτρα δοκιμάστηκε και κρίθηκε ικανοποιητική ασχέτως αν μπορεί και να μην το “πιάσαμε” το 92% της συμμόρφωσης στην καραντίνα.

 

Επανέρχεται και η αντιπαράθεση της μάσκας. Θα μας τη φορέσουνε, δε θα μας τη φορέσουνε;

 

Οι ειδικοί μοιάζουν να διχογνωμούν ακόμα και επί των πιο στοιχειωδών θεμάτων υγειονομικής πρακτικής. Ζυγίζουν προφανώς την κατάσταση και το αποτέλεσμα θα κριθεί πάλι με βάση την πιθανολογούμενη δεκτικότητά μας. Η μάσκα είναι η αρχή. Θα ακολουθήσουν κι άλλα.

 

 

Θα ρωτήσει κάποιος, και δικαίως, γιατί γίνονται όλα αυτά αν όχι για την υγεία μας και για το καλό μας; Σενάρια και εξηγήσεις προσφέρονται μπόλικα και ενδιαφέροντα, αλλά σε αυτή τη διαδικασία αναζήτησης δε σκοπεύω να μπω, πρώτον γιατί ξεπερνάει τις προθέσεις αυτού του άρθρου και δεύτερον γιατί δεν θα ανεχθώ σε καμία περίπτωση τον εύκολο και στείρο επιχειρηματολογίας χαρακτηρισμό του συνομωσιολόγου. Στην παρούσα συζήτηση δεν μπαίνουμε σε εικασίες, αναλύουμε τα ήδη πεπραγμένα και δηλωμένα από επίσημα στόματα. Αξιολογούμε τα συμβάντα, δεν αναλωνόμαστε σε θεωρίες. Τις απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα λοιπόν τις αφήνω στην κρίση και τη φαντασία των αναγνωστών.

 

Τελευταίο απέμεινε το θέμα της Παιδείας μας.

 

Η τηλεκπαίδευση στήθηκε και μπήκε σε λειτουργία (με τις όποιες τεχνικές δυσκολίες, δεν έχει σημασία) εντός του αξιοθαύμαστου χρονικού διαστήματος των μόλις δύο εβδομάδων μετά το κλείσιμο των σχολείων. Έγινε τεράστια καμπάνια ενημέρωσης με κινητοποίηση των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων. Οι ενορχηστρωτές ήξεραν ευθύς εξ αρχής ότι τα σχολεία θα μείνουν κλειστά ως το καλοκαίρι.

 

Θεωρώ ότι επενδύθηκε πολύ δουλειά στην υπόθεση αυτή προκειμένου να πρόκειται για κάτι εντελώς προσωρινό. Μήπως η τηλεκπαίδευση είναι το μέλλον των παιδιών μας; Είναι το μέλλον των παιδιών μας η μοναξιά μπροστά σε μία οθόνη; Αρκετοί από εμάς τους γονείς έχουμε καταβάλει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να κρατήσουμε τα παιδιά μας μακριά από πάσης φύσεως οθόνες για το λόγο των επιπτώσεων στην υγεία τους όσο και την ψυχοπνευματική τους ανάπτυξη. Αλλά δεν είναι μόνο το θέμα του εθισμού στην οθόνη. Αναβιώνουν στερεότυπες εκφράσεις του προβληματισμού της δικής μας μαθητικής εποχής, όπως: «Η παιδεία αντικαταστάθηκε από την εκπαίδευση και την τεχνική κατάρτιση». Μπορεί ποτέ η τηλεκπαίδευση να καλλιεργήσει το διάλογο και την ικανότητα χρήσης του ορθού λόγου, να προάγει τη διαδραστική σχέση, την ευγενή άμιλλα, τον υγιή ανταγωνισμό, τη συνεργασία και την αγάπη μεταξύ των παιδιών και των δασκάλων, μπορεί να αναδείξει την καλλιτεχνική πλευρά των ατόμων, να διαμορφώσει το ήθος και το ύφος των μαθητών και εν ολίγοις μπορεί η τηλεκπαίδευση να βγάλει από το σχολείο κοινωνικοποιημένα άτομα, ολοκληρωμένες προσωπικότητες με ώριμη δημοκρατική σκέψη;

 

Τα παιδιά μας χάσανε τρεις μήνες σχολείου. Αυτό δεν είναι το τέλος του κόσμου. Θα αναπληρωθεί ο έως εδώ χαμένος χρόνος.

 

Όμως τι είδους κοινωνικά και ψυχοδιανοητικά ακρωτηριασμένα άτομα θα προκύψουν αν τέτοιες πρακτικές εκπαίδευσης τείνουν να πάρουν μόνιμο χαρακτήρα;

Όλα τα φέρετρα και όλες οι στατιστικές της φρίκης μοιάζουν να ωχριούν μπροστά στον εφιάλτη μιας τέτοιας προοπτικής.

 

Δόθηκε λέει, ενόψει επαναλειτουργίας των σχολείων η επιλογή στους γονείς, σε όσους φοβούνται, να μην στείλουν τα παιδιά τους πίσω στο σχολείο! Στις περισσότερες χώρες όπου επαναλειτούργησαν τα σχολεία δεν δόθηκε τέτοια επιλογή στους γονείς. Είναι απορίας άξιο λοιπόν πώς ειδικά στη χώρα μας όπου οι αρχές δεν δίστασαν γενικά να επιβάλουν την συμμόρφωση στους κανόνες με μεθόδους και πρακτικές μάλλον αυστηρότατες (βλέπε πρόστιμα, εξευτελιστικές δηλώσεις κίνησης και μετακίνησης), πώς τώρα στο θέμα της Παιδείας δείχνουν τόση ελαστικότητα!

Ένα στίχος της γενιάς μας (των σαραντάρηδων) λέει: Υπερασπίσου το παιδί! Γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα.

 

Πρέπει να υπερασπιστούμε τα παιδιά μας. Από αυτό εξαρτάται το μέλλον της κοινωνίας μας.

 

Τώρα έρχεται το καλοκαίρι. Ο SARS-CoV-2 άρχισε σταδιακά να υποχωρεί από την πρώτη θέση της επικαιρότητας ή τουλάχιστο δεν έχει πια την αποκλειστικότητα σε αυτήν. Ίσως κάποια στιγμή μάλιστα, στις ημέρες ή εβδομάδες που θα ακολουθήσουν να τολμήσουμε να πιστέψουμε ότι πέρασε σαν ποτέ να μην έγινε. Ίσως. Τώρα που ανοίγει ο καιρός και ο ζωογόνος ήλιος επιδρά επάνω μας ανακουφίζοντας τα μουδιασμένα μας μέλη και θέτοντας σε επαναλειτουργία τις ναρκωμένες μας αισθήσεις, τώρα που ο πανικός έχει καταλαγιάσει κάπως και ο κόσμος δείχνει να βρίσκει σιγά σιγά τους ρυθμούς του (για όσο μέλλει να κρατήσει αυτό), οφείλουμε να κάνουμε έναν απολογισμό.

 

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι αμαρτήσαμε. Δεν υπερασπιστήκαμε τους συμπολίτες μας που δέχθηκαν επίθεση, δεν προφυλάξαμε τους εαυτούς μας από μια ανηλεή ρητορική απευθυνόμενη στο θυμικό, στο υποσυνείδητο, στα κατώτερα ένστικτα και αντανακλαστικά μας, σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τη λογική μας. Χειρότερα ακόμα εκθέσαμε κάποτε και τα παιδιά μας στη ρητορική αυτή. Επιτρέψαμε να μας κατευθύνει ο τυφλός πανικός και απενεργοποιήσαμε την κριτική μας σκέψη. Παρακολουθήσαμε βουβοί την κατάργηση των εθνικών επετείων, των θρησκευτικών μας εορτών, των εθίμων και των παραδόσεών μας. Αποδεχθήκαμε μια ολομέτωπη επίθεση στον ισχυρότερο εξ όλων θεσμό της οικογένειας.

 

Εξαπολύσαμε κυνήγι μαγισσών για “ορφανά” και “παντρεμένα” κρούσματα λες και μπορείς σε μία επιδημία, αφού έτσι χαρακτηρίστηκε, να μαζέψεις τη λάβα που εκρέει από το ηφαίστειο και να τη χώσεις πάλι μέσα (η δεξαμενή του ιού της γρίπης για παράδειγμα είναι μεταξύ άλλων τα αποδημητικά πτηνά, βγάλε άκρη).

 

Αναπαράγαμε μοιρολατρικές θεωρίες με δαρβινιστικό υπόβαθρο όπως αυτήν του υπερπληθυσμού της γης, ο οποίος υποτίθεται ότι ελέγχεται από τη φύση ανά περιόδους με την παραγωγή θανατηφόρων μικροοργανισμών. Τέτοιες θεωρίες είναι στα πλαίσια της ίδιας μισανθρωπικής ρητορικής που μας στοιχειώνει και προσκαλούμε ανοιχτά όποιον τις υποστηρίζει να δώσει πρώτος το καλό παράδειγμα και να μας απαλλάξει από την παρουσία του ώστε να γλιτώσουμε από τον υπερπληθυσμό.

 

Ως κοινωνία επιδείξαμε μηδενικά αντανακλαστικά και… περάσαμε δυστυχώς το τεστ σε πρώτη φάση.

 

Αν κάποτε εμφανιστεί πραγματικά ένας παθογόνος μικροοργανισμός ο οποίος θα “σβήσει” ένα σημαντικό κομμάτι του ανθρώπινου πληθυσμού από τον πλανήτη, όπως έκανε στο παρελθόν η πανούκλα στην Ευρώπη, αυτό δεν το γνωρίζω. Γεγονός είναι πάντως ότι όσον αφορά τον νέο κορωνοϊό δε φαίνεται να ήρθε ακόμα αυτή η ώρα. Θα τη γλιτώσουμε προσεχώς μεν αλλά, παραφράζοντας μια κουβέντα από την “Πανούκλα” του Καμύ (που επανήλθε στη μόδα αυτές τις μέρες), θα έπρεπε ο άνθρωπος σε κάθε θεομηνία να αναδεικνύει ποιότητες τέτοιες, που εν κατακλείδι να τον κάνουν περισσότερο άξιο θαυμασμού παρά περιφρόνησης.

 

Σε τι κοινωνία και με ποιες αξίες θέλουμε να ζήσουμε από δω και μπρος τις ζωές μας, αυτό είναι μία απόφαση που πρέπει σε αυτό το σημείο να την πάρουμε άμεσα και αμετάκλητα οι ίδιοι για τον εαυτό μας και κατόπιν να την υπερασπιστούμε σθεναρά και ανελέητα. Αν λιποψυχήσουμε θα είναι η ευκαιρία για τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς εχθρούς να δρομολογήσουν και να ολοκληρώσουν για άλλη μια φορά την  Άλωση της Πόλης.

 

Αργυρώ Σαββάνη

Ιατρός Παθολογοανατόμος

 

 

 

 

 

………………………………………………………………………………

 

 

 

 

 

 

 

 

Ετικέτες: , ,

ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΥΦΑΛΑ Η ΖΩΗ

ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΥΦΑΛΑ Η ΖΩΗ

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Λέσβος: Θυελλώδεις άνεμοι ξερίζωσαν υπεραιωνόβιο πλάτανο - Με ...
Φοβηθήκαμε μη μας κολλήσουν αρρώστιες, μικρόβια και αλλά τινά κέρατα οι απολίτιστοι οι «λάθρο» και όλοι αυτοί οι «εισβολείς». Έτσι, εμείς οι πολιτισμένοι, τους μαντρώσαμε σε εξωτικές «δομές» μέχρι που τους μεταδώσαμε και τον βασιλικό μας ιό. Αλήθεια, πόσο πολιτισμένος θεωρείται αυτός που επιτρέπει να πεθαίνουν από την πείνα παιδιά «απολίτιστων»; Που βομβαρδίζει σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία και άμαχους «απολίτιστους»;

Χρόνια και χρόνια καταβλήθηκαν τιτάνιες προσπάθειες από τα «Μιράζ της ελληνικής δημοσιογραφίας», που θα έλεγε και ο Τράγκας, από τους «τιτάνες της ενημέρωσης» και από διάφορους άλλους ειδικούς, που ούτε του κ@λου δεν τους λες, για να πειστεί ο λαουτζίκος, αυτός ο μικρός, ο Μέγας, ότι για το δικό του το καλό δεν θα έπρεπε να υπάρχουν δημόσια νοσοκομεία, ούτε κέντρα υγείας, ούτε ΕΚΑΒ, ούτε νοσηλευτές, ούτε και προσωπικό καθαριότητας. Κι ήρθε η στιγμή που ένα από τα «Μιράζ» μπήκε εντατική λόγω του βασιλικού μας ιού. Και βγαίνοντας, ευτυχώς υγιής, ανακάλυψε τη σημαντικότητα και την αξία των δημόσιων νοσοκομείων μα και την αξιοσύνη των γιατρών και των νοσηλευτών τους.

Ποιος να το περίμενε πριν από λίγους μήνες ότι όλοι εκείνοι οι εργαζόμενοι, οι γνωστοί κωπηλάτες της γαλέρας, της μισθολογικής σφαλιάρας και της ανασφάλιστης εργασίας θα αποδείκνυαν σε όλη την κοινωνία, οι εργοδότες τους το ήξεραν πολύ καλά, ότι αυτοί και μόνο αυτοί στηρίζουν τη λειτουργία της φαινομενικά πανίσχυρης ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Δεν πρόκειται ούτε για μανατζαρέους με ευφυείς σχεδιασμούς, έχουμε και στην εκπαίδευση τέτοια φυντάνια, ούτε για «χρυσά και ασημένια παιδιά».

Στους ντελιβεράδες αναφέρομαι και στους εργαζόμενους στα σούπερ μάρκετς, στους εργαζόμενους στην καθαριότητα και σε όσους έχουν απομείνει στην «βοήθεια στο σπίτι». Στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους, που παράγουν για να μπορούμε να επιβιώνουμε ως έγκλειστοι μα και όσους φορτώνουν και ξεφορτώνουν καράβια και φορτηγά σε λιμάνια και σταθμούς αυτοκινήτων.

Τα προηγούμενα δύο καλοκαίρια στα νησιά της χώρας μας και όχι μόνο, οι επισκέπτες ήταν ευπρόσδεκτοι και όλοι τους περίμεναν πως και πως. Τουρισμός βλέπεις. Λογικό και αναμενόμενο. Και να που φτάσαμε στο σημείο οι κάτοικοι, λέει, των νησιών να μην θέλουν την άφιξη επισκεπτών μπροστά στον φόβο της εξάπλωσης του βασιλικού ιού.

Τελικά δεν ήρθε η συντέλεια του κόσμου όταν λόγω του βασιλικού ιού ανέκοψαν ρυθμό οι μηχανές σε εργοστάσια, πλοία, αεροπλάνα και αυτοκίνητα. Το αντίθετο συνέβη. Ο πλανήτης μας ανάσανε!

Πριν την πανδημία οι οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού, κρυφοί και φανεροί, ούρλιαζαν στην κυριολεξία ζητώντας «λιγότερο κράτος». Τώρα φωνάζουν ρωτώντας: «που είναι το κράτος να μας προστατεύσει;». Αυτό είναι ή μία όψη η αληθινή. Υπάρχει και η άλλη όψη, κι αυτή αληθινή, που θέλει πολλούς πονηρούληδες εργοδοτούληδες να προσπαθούν να βγάλουν εν μέσω πανδημίας από τη μύγα-εργαζόμενο, ξύγκι και από το κράτος ότι μπορέσουν.

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που απορούσαν με τους πρόσφυγες και μετανάστες πως είναι δυνατόν να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και να βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τη δική τους και των παιδιών τους. Δεν τους περνούσε από το μυαλό πως το αίσθημα της επιβίωσης και η ανάγκη να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας και τους δικούς μας ανθρώπους μας οδηγεί σε πράξεις που μπορεί σε κάποιον που ζει στη γυάλα της ασφάλειάς του να φαντάζουν ακατανόητες. Κι όμως, λίγες μέρες χρειάστηκαν για να μπορέσει ο βασιλικός ιός, μπροστά στο φόβο να πάθουμε κάτι εμείς και οι δικοί μας άνθρωποι, να μας οδηγήσει σε συμπεριφορές που ούτε να τις φανταστούμε θα μπορούσαμε ποτέ. Με το που έσκασε ο ιός ο βασιλικός, αρκετοί από εμάς που είχαν κι ένα σπίτι στο χωριό, έτρεξαν να σωθούν. Ο φόβος βλέπετε.  Έγκλειστοι στα σπίτια μας, ουρές ατελείωτες παντού, κομμένες οι βόλτες, κομμένα τα μπάνια, κομμένα πάρα πολλά. Αυτό το αίσθημα της ανάγκης για επιβίωση ας το θυμόμαστε πριν μιλήσουμε για «εισβολείς».

Τελικά αν είναι κάτι θετικό που θα μπορούσαμε να κρατήσουμε, τουλάχιστον εγώ έτσι το αντιλαμβάνομαι, είναι η θέληση για να ζήσουμε. Όλοι προσμένουμε όμως, είτε το λέμε είτε όχι, μια ζωή καλύτερη από την προηγούμενη. Πιο απλή και πιο ανθρώπινη.

Γιατί τελικά μπορεί να είναι μεγάλη κουφάλα η ζωή αλλά είναι ωραία.

Ειδικά αν τη διεκδικείς από αυτούς που θέλουν να σου την κλέψουν.

 

Ετικέτες: , , , , ,

Πλησιάζει η μέρα…στο πιο ρεαλιστικό

Πλησιάζει η μέρα…στο πιο ρεαλιστικό

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Τα μπλα μπλα της Lalio (Lamprini): Πλησιάζει η μέρα...

 

Πλησιάζει η μέρα…

 

που οι άνθρωποι άλλα θα λένε και άλλα θα εννοούν

που οι υποκριτές θα είναι οι μοναδικοί ανθρώπινοι χαρακτήρες, κυρίαρχοι μιας κοινωνίας που τους αφήσαμε να φτιάξουν

που τα όνειρα των ανθρώπων θα πνίγονται πριν καν γεννηθούν στο μυαλό τους

που η γνώση θα είναι εμπόρευμα που θα πουλιέται από αυτούς που την κατέχουν, σε όσους μπορούν να την αγοράσουν

που οι ανθρώπινες ζωές  θα κοστολογούνται με το χρήμα γιατί το χρήμα θα είναι πιο πάνω από τις ανθρώπινες ζωές

που όσοι δεν κλέβουν θα αισθάνονται μαλάκες και όσοι κλέβουν θα αποτελούν ιδανικά πρότυπα

που η αξιοπρέπεια θα συνθλίβεται από την καθημερινότητα

που η πρωτοχρονιά θα ευαγγελίζεται το καλύτερο γιατί η χρονιά που θα φεύγει θα είναι πάντα χειρότερη από την προηγούμενη

που τα δώρα  θα είναι μια καταναγκαστική διαφημιστική παρότρυνση, μια τυπική διαδικασία προσαρμοσμένη στα καταναλωτικά πρότυπα

που οι καθρέφτες των πρωταγωνιστών της χαριτωμενιάς θα καμαρώνουν για τα είδωλά τους

που θα πεθαίνουν άνθρωποι από την πείνα, το κρύο και τη μοναξιά, ανήμποροι να αντιδράσουν

που η σοφία των ανθρώπων θα είναι οδηγός για την σκλαβιά και όχι για την απελευθέρωσή τους

που θα υπάρχουν ποιητές να γράφουν μόνο για τη θλίψη των ανθρώπων, και τραγουδιστές που να τραγουδούν μόνο την αδικία

που η ηθική θα είναι άγνωστη λέξη και απαγορευμένη από τα ετυμολογικά λεξικά

που οι άνεργοι και οι υποαπασχολούμενοι θα είναι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού

που οι άνθρωποι θα διεκδικούν το αυτονόητο γιατί θα το έχουν ήδη απολέσει

που οι τράπεζες, οι οίκοι αξιολόγησης και όλα τα συναφή τερατουργήματα θα αποτελούν τους σύγχρονους ναούς λατρείας και εξουσίας

που θα υπάρχει μόνο ελεημοσύνη γιατί θα υπάρχουν πλούσιοι που θα γίνονται πλουσιότεροι και φτωχοί που θα γίνονται φτωχότεροι

που τα μωρά θα γεννιούνται, όχι για να αφήσουν το στίγμα τους στην εξέλιξη της ανθρωπότητας αλλά για να ξεχρεώσουν το καταγεγραμμένο χρέος τους στα κιτάπια κάποιας τράπεζας, ισόβιοι σκλάβοι στην αυτοκρατορία του πλούτου

που τα παλιά και νέα τζάκια θα είναι μονίμως αναμμένα με τους ιδιοκτήτες τους να απολαμβάνουν τη θαλπωρή και την ηρεμία που θα τους προσφέρουν

που η κοινωνία μας θα γεμίσει με Τσίπρηδες, Λιάπηδες, Βουλγαράκηδες, Μητσοτάκηδες, Γεωργιάδηδες, Παπανδρέου, Βενιζέλους, Καραμανλήδες, Παπακωνσταντίνου και Σαμαράδες καθώς το κεφαλαίο αρχικό γράμμα των επωνύμων μας θα είναι τίτλος τιμής που θα αποδίδεται στον καθένα με τη γέννησή του, με την προϋπόθεση ότι δεν θα είναι ταπεινής καταγωγής

που οι άνθρωποι θα ζουν μόνιμα με το φόβο και με την ελπίδα ότι τα πράγματα, κάποια στιγμή θα βελτιωθούν, με ευχές και με την εμφάνιση χαρισματικών ηγετών και ηγετίσκων

Ο καθένας μπορεί να διαλέξει την εκδοχή που προτιμά για τη Μέρα που πλησιάζει. Από  τη μια ο ρεαλισμός από την άλλη η «ουτοπία».

Για την πρώτη εκδοχή, δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια γιατί ήδη τη βιώνουμε, ενώ για τη δεύτερη τα πράγματα γίνονται «ζόρικα».

Όμως, κοιτώντας προς τα πίσω θα διαπιστώσουμε ότι ο άνθρωπος απέκτησε το πραγματικό του μπόι όχι με ρεαλιστικές ενέργειες αλλά όταν ακολούθησε το άπιαστο και την «ουτοπία», μια «ουτοπία» που μοιάζει με μονόδρομο για τη ζωή και όχι την επιβίωση, μια «ουτοπία» που γίνεται ο πιο ρεαλιστικός δρόμος για την απελευθέρωση του ανθρώπου.

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Χειροκροτήστε παρακαλώ

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, δαχτυλίδι και κοντινό πλάνο

Χειροκροτήστε παρακαλώ

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Χειροκροτήστε παρακαλώ. Ναι σε εσάς το λέω,

 

που πριν λίγα χρόνια συμφωνούσατε με όλες εκείνες τις υποκριτικές γλοιώδεις φωνές που τσίριζαν στα τηλεοπτικά μπαλκόνια και παράθυρα ζητώντας «περικοπές στο δημόσιο τομέα και απολύσεις». Πιστέψατε, καημένοι μου πως οι υπεύθυνοι των δεινών σας ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι.

 

που όταν ξέσπασε η καπιταλιστική κρίση συμφωνούσατε με τους υπουργούς και τους πρωθυπουργούς που σας έλεγαν πως πρέπει να μειωθούν οι κοινωνικές παροχές, να κλείσουν σχολεία και νοσοκομεία, να καταργηθεί «η βοήθεια στο σπίτι», να περάσει η καθαριότητα σε ιδιώτες, να μειωθούν οι μισθοί και να γυρίσει το ρολόι των εργασιακών σχέσεων στο μεσαίωνα.

 

που τρέχατε να ευθυγραμμιστείτε με τα τηλεοπτικά και δημοσιογραφικά παπαγαλάκια για το ποιος θα βρίσει πρώτος όποιους ύψωναν ανάστημα με απεργίες και διαδηλώσεις, προσπαθώντας να περισώσουν ότι μπορούσαν από τα εργασιακά δικαιώματα και κυρίως από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

 

που ως ανόητοι οπαδοί πανηγυρίζατε για το ξεπούλημα της Ολυμπιακής, των μέσων μαζικής μεταφοράς, του ΟΣΕ, της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, των λιμανιών, των αεροδρομίων και την κατάργηση των επιδοτούμενων ακτοπλοϊκών γραμμών και πτήσεων.

 

που στοιχηθήκατε πίσω από όσους υποστήριζαν πως πρέπει να απολυθούν οι καθαρίστριες, να ριχτούν στον καιάδα οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα, να εισέλθει σε όλους τους τομείς της ζωής μας ο ιδιωτικός τομέας.

 

που ζητούσατε χωρίς δεύτερη σκέψη να συρρικνωθεί το ΕΚΑΒ και οι υπηρεσίες του. Σε παπάδες, στρατό και αστυνομία να υπάρχει επάρκεια και όλα τα άλλα είναι περιττά.

 

που νιώσατε εθνικά υπερήφανοι με το πάρτι των ολυμπιακών αγώνων και βγάλατε τις γαλανόλευκες στα μπαλκόνια για να γιορτάσετε το γεγονός πως κάποιοι έτρωγαν με χίλιες μασέλες προετοιμάζοντας τον μετέπειτα οικονομικό θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων στον βωμό της περιβόητης «κρίσης».

 

που τα προηγούμενα χρόνια μα και πριν από λίγες μέρες χειροκροτούσατε όλους αυτούς που προετοίμασαν και υλοποίησαν την κατεδάφιση των δωρεάν δημόσιων παροχών υγείας και παιδείας και τώρα σας κουνούν το δάκτυλο της ατομικής ευθύνης, ζητώντας σας μάλιστα με περισσή υποκρισία, να βγείτε στα μπαλκόνια και να χειροκροτήσετε αυτούς που όλο το προηγούμενο διάστημα τους χαρακτήριζαν τεμπέληδες και χαραμοφάηδες.

 

που ξεχνάτε τόσο εύκολα όλους εκείνους που σας κορόιδεψαν, σας λήστεψαν, σας εξαπάτησαν, σας έκαναν φτωχούς, σας έριξαν στην ανεργία και τώρα εμφανίζονται μπροστά σας ως σωτήρες.

 

που γνωρίζετε πολύ καλά πως το δίκιο σας δεν θα το βρείτε χειροκροτώντας στα μπαλκόνια, αλλά διεκδικώντας το εκεί που προσπαθούν να σας το στραγγαλίσουν.

 

Χειροκροτήστε λοιπόν, την άλλη φορά που θα βρεθείτε στο πεζοδρόμιο, εκείνους που θα πορεύονται δίπλα σας στο δρόμο του αγώνα όπως έκαναν και τότε, όπως θα κάνουν και αύριο.

Δοκιμάστε να πορευτείτε μαζί τους, με όλους όσους έντιμα και μόνιμα έχουν πάντα πάνω από όλα την αξία της ανθρώπινης ζωής και όχι την αξία του χρήματος και του κέρδους.

Πάντα αυτοί που αγαπούν την ανθρώπινη ζωή, αυτοί και μόνο αυτοί είναι οι πραγματικοί νικητές.

 

Ετικέτες: , , , , , , ,

Είμαστε, μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε

Είμαστε, μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

– Άντε βρε Χρήστο μου τι θα γίνει; Ακόμα να ετοιμαστείς; Όπου να’ ναι θα έρθει το παιδί κι εσύ είσαι ακόμα με τις πυτζάμες; Όχι τίποτε άλλο αλλά το ξέρεις εκείνο το βλέμμα της νύφης μας. Σκέτο δηλητήριο! Ίδιο με της μάνας της.

– Σάμπως ο πατέρας της; Μας κοκορεύεται επειδή ταξίδεψε δέκα φορές στο εξωτερικό, ο μπουρτζόβλαχος, που μέχρι να πάει φαντάρος νόμιζε πως το Καρπενήσι είναι νησί καρπερό. Μωρέ, αν δεν ήταν ξάδερφος του Αρτέμη ακόμα στα κατσάβραχα θα ήταν να μιμείται τα βελάσματα των γιδιών. Το γίδι!

– Μη μου συγχύζεσαι χρυσέ μου. Σε παρακαλώ, τώρα που θα έρθουν, κοίτα να είσαι ψύχραιμος. Μην τσακωθείτε πάλι. Θα κάνεις ρυτίδες στα μάτια και δεν θα “γράφεις” στην τηλεόραση.

– Δεν πειράζει Ματίνα μου. Θα πούμε ότι οφείλεται στην κούραση της καθημερινής δουλειάς για το καλό του τόπου.

– Πώς το σκέφτηκες πάλι αυτό; Πολύ έξυπνο!

– Ο πρέσβης μου το είπε. Το ανέφερε ο πρόεδρος σε μία συνέντευξή του στους Times. Για πες μου, πώς σου φαίνομαι; Θα σκάσει ο αγροίκος μόλις το δει.

– Γιατί; Καταλαβαίνει από υψηλή ραπτική; Αν μπορούσε, ακόμα με τα γουρουνοτσάρουχα θα ήταν.

– Βλέπω Ματίνα μου. Τα γνωρίζεις τα γουρουνοτσάρουχα. Δεν ξεχνιέται η ρημάδα η παιδική ηλικία με τα τραύματά της!

– Να αφήσεις ήσυχη την παιδική μου ηλικία. Δεν σε πείραξε όταν κάνατε την κομπίνα με τις βαμβακοσυλλεκτικές μηχανές του μπαμπά.

– Καλά. Άστα αυτά τώρα και πες στην Γιασμίν να ανοίξει. Χτυπάει το κουδούνι.

– Γιασμίιιιν! Άνοιξε παιδί μου. Κουφάθηκες κι εσύ;

Ο γιος, η νύφη και τα συμπεθέρια, εισέρχονται στη βίλα του υπουργού.

– Γεια σου Κίτσο! Που είσαι βρε παιδί μου; Χρόνια πολλά και ευχές πολλές από τον Αρτέμη. Είναι στην Πολωνία. Πήγε να παραλάβει δύο πλοία. Θα τα στείλει κι αυτά στην Κολομβία. Ξέρεις, ο “καφές” έχει μεγάλη ζήτηση. Χα, χα! Καταλαβαίνεις έτσι;

– Καταλαβαίνω Δημήτρη μου, καταλαβαίνω. Δεν χρειάζονται παραπάνω λεπτομέρειες.

– Άιντε πάλι, “Δημήτρη μου” και “Δημήτρη μου”. Εμένα όλος ο κόσμος με φωνάζει Μήτσο. Μην το αλλάξουμε τώρα.

– Ελάτε! Χρήστο, Δημήτρη! Ελάτε να πάρουμε ένα ποτό πριν το φαγητό. Έλα κι εσύ Ευτέρπη μου.

– Έφη, Σταματίνα μου. Έφη.

– Κι εσύ Ευτέρπη μου βλέπω ότι ξεχνάς. Ματίνα είπαμε. Άκου Σταματίνα!

– Κορίτσια, αφήστε τα τώρα αυτά με τα ονόματα. Πάμε μέσα να δούμε και τον εγγονό. Που είσαι βρε Μητσάρα;

– Χρήστο το βαφτίσαμε το παιδί Δημήτρη.

– Χρήστο-Δημήτρη το βαφτίσαμε το παιδί αν θυμάμαι καλά. Εγώ την πλήρωσα τη βάφτιση. Μήπως το ξέχασες;

– Ας είναι. Δεν θα τα χαλάσουμε τώρα για το όνομα.

– Δε μου λες Κίτσο, τι θα κάνουμε με την περίπτωση του “Δάσκαλου”;

– Ποιου Δάσκαλου;

– Δε σε πήραν από το γραφείο του Αρτέμη; Κάτι πρέπει να κάνουμε με την “τυφλή”. Εντάξει. Είχε ανάγκες ο άνθρωπος όταν έβαλε χέρι στα λεφτά. Είχε σκοπό να τα επιστρέψει στη θέση τους. Μετά τον πήρε η κρίση από κάτω. Τι θα κάνουμε τώρα; Τα δικαστήρια δεν μπορούν να κάνουν, λέει, κάτι. Πρέπει να του δώσεις χάρη.

– Τι είναι αυτά που λες Δημήτρη; Θα μας βγάλουν στα κανάλια και στις εφημερίδες. Σκάνδαλο θα γίνει.

– Ποια κανάλια; Δικά μας είναι; Μη σε νοιάζει. Θα παίζουν την καπνοαπαγόρευση. Κανείς δεν θα πάρει χαμπάρι. Είναι ευκαιρία. Να απαλλάξουμε και τους νεαρούς με το ηλεκτρικό και να βγάλουμε και τα “καλόπαιδα” από το γύψο. Εντάξει, έμειναν εκτός “θεάτρου”, αλλά μη χάσουν και τα λεφτά. Πρέπει να μπορούν να κινούνται κι αυτοί. Ο “μαριονέτας” δεν έχει πρόβλημα.

– Καλά, αυτός τι πρόβλημα να έχει. Δεν χρεώνεται με πολιτικό κόστος.

– Εγώ Κίτσο δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πολιτικά κόστη. Άμα μια δουλειά πρέπει να γίνει, θα γίνει. Αν δεν μπορεί να γίνει νόμιμα με την “τυφλή”, θα πρέπει να την κάνετε εσείς. Υπουργικές αποφάσεις. Γι’ αυτό υπάρχουν. Αν πάλι δεν μπορείς εσύ, να αναλάβει άλλος.

– Δεν είπα τέτοιο πράγμα. Απλά, έπεσαν πολλά μαζεμένα. Έχουμε ανοίξει πολλά μέτωπα και ο πρόεδρος φοβάται μην ξεσπάσει ο κόσμος. Καταλήψεις, άσυλο, ξυλοδαρμοί, υδρογονάνθρακες. Έχουμε να μοιράσουμε και το πλεόνασμα. Έχουν μπει στη σειρά και ζητάνε.

– Α, δε θέλω τέτοια. Γι’ αυτό βγήκατε. Το έργο πρέπει να συνεχιστεί, να υπάρχει μια συνέχεια. Έτσι δεν είναι; Άλλες φορές με το μαλακό, άλλες με το άγριο. Τι να κάνουμε; Στη βράση κολλάει το σίδερο. Ασφάλεια, τάξη κι ανάπτυξη. Όλα πάνε καλά. Αν δεν μπορείτε να αναλάβουν οι άλλοι πάλι.

– Εντάξει, θα μιλήσω με τον πρόεδρο μόλις επιστρέψει από τις διακοπές.

– Που πήγε; Πήρε πάλι τα βουνά;

– Μπα στη θάλασσα πήγε. Θα γυρίσει αύριο και θα του πω.

– Καλά, πάμε να φάμε τώρα γιατί μας περιμένει και ο Μητσάρας ο μικρότερος.

Τέτοιες μέρες πρέπει να τις περνάμε με τις οικογένειές μας. Ξέρεις πόσο στεναχωριέμαι όταν σκέφτομαι όλους αυτούς που αναγκάζονται χρονιάρες μέρες να δουλεύουν μέχρι αργά, μακριά από τους δικούς τους;

– Κι εγώ Δημήτρη το ίδιο. Το έγραψα και στην εορταστική επιστολή που μοίρασα στις εφημερίδες. Ας όψεται αυτή η κρίση. Που θα πάει όμως, θα την ξεπεράσουμε. Αρκεί να είμαστε όλοι ενωμένοι. Δεν έχει πλούσιος και φτωχός. Προέχει το καλό του τόπου και του έθνους. Αυτά έγραφα πάνω-κάτω και στην επιστολή.

– Γεια σου ρε Κιτσάρα. Γι’ αυτό σε αγαπάω, κι εγώ κι ο Αρτέμης, γιατί είσαι μεγάλη καρδιά και πάνω απ’ όλα βάζεις το κοινό καλό.

Άντε, ας αρχίσουμε το φαγοπότι.

Καλή μας όρεξη!

 

Ετικέτες: , , , , ,

Η ελέω χρήματος αριστεία αποτελεί γάγγραινα για την κοινωνία

Η ελέω χρήματος αριστεία αποτελεί γάγγραινα για την κοινωνία

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Και έβγαλαν πάλι τα όρνεα σε παράταξη. Με βήμα και ρυθμό όπως ταιριάζει σε δειλούς που θέλουν να δείχνουν θαρραλέοι και να προκαλούν το φόβο για να κρύβουν το δικό τους τρόμο.
Γιατί σαν έχεις άδικο ο φόβος σε πλημμυρίζει και γίνεται τρόμος όταν πας να χτυπήσεις τον αδικημένο.
Ανθρωπάκια μικρά, χωρίς στάλα φιλότιμο, πήραν θαρρούν αποφάσεις τρανές και διέταξαν τα ανθρωποειδή να πάνε και να τρομάξουν ψυχές παιδικές.
Αλήθεια, πόσο πανικό βιώνει εκείνος που πιστεύει πως θα σβήσει την εικόνα της αδικίας από το βλέμμα ενός ανυπεράσπιστου παιδιού, μόνο και μόνο επειδή φοράει κράνος, κρατάει ασπίδα και έχει αδειάσει από αισθήματα;
Αλήθεια, πόσο πανικό βιώνει εκείνος που πιστεύει πως θα σβήσει το χαμόγελο από τα χείλη ενός ανυπεράσπιστου παιδιού, μόνο και μόνο επειδή φοράει ακριβό κοστούμι και υπογράφει αποφάσεις με στυλό που στάζουν χολή και όχι μελάνι.
Πόσο στεγνοί και πόσο στυγνοί έχουν γίνει για να μπορούν μετά να πάνε και να αγκαλιάζουν με “στοργή” τα δικά τους παιδιά;
Ξεφτίλα!
Και πιστεύουν αλήθεια ότι τα δικά τους παιδιά δεν θα διακρίνουν το ψυχρό κενό που κρύβουν μέσα τους; Διότι έτσι είναι το κενό. Σιωπηλό και κρύο!
Και όλοι οι υπόλοιποι, οι θεατές ντε, το φιλοθεάμον κοινό, που δημιουργεί τα νούμερα τηλεθέασης και τα εκλογικά ποσοστά, με πόση σκέψη και περισσή σοφία θα συμπεράνουν πως κακώς οι γονείς των προσφυγόπουλων έθεσαν σε κίνδυνο τα παιδιά τους; Οι ίδιοι δεν θα το έκαναν ποτέ αυτό!
Πόσο τους ανακουφίζει αυτό το εύκολο συμπέρασμα που με τόση θλίψη διατυπώνουν από τη θαλπωρή του καναπέ τους και τη σιγουριά της σπιτικής ασφάλειας που τους παρέχει πρόσκαιρα το στεγαστικό της τράπεζας για όσο θα μπορούν να το πληρώνουν!
Με την ίδια ευκολία και την ίδια σιγουριά, όλοι οι υπόλοιποι, οι θεατές ντε, το φιλοθεάμον κοινό, που δημιουργεί τα νούμερα τηλεθέασης και τα εκλογικά ποσοστά, θα δώσουν τα θερμά τους συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που “πέτυχαν” στις πανελλαδικές εξετάσεις και θα χτυπήσουν με κατανόηση και ανείπωτη αγάπη την πλάτη στα παιδιά που “απέτυχαν” λέγοντάς τους στοργικά πως όλοι έχουν δικαίωμα σε μια δεύτερη ευκαιρία.
Αλήθεια, δεύτερη ευκαιρία για ποιον; Και η προσπάθεια; Δεν μετράει; Δεν επιβραβεύεται; Μόνο το αποτέλεσμα έχει αξία και μάλιστα σε ένα προκαθορισμένο πλαίσιο που καθορίστηκε όχι με βάση τις ανάγκες των παιδιών αλλά με βάση τις ανάγκες της αγοράς;
Και θα είναι αυτοί οι ίδιοι που θα σαγηνευτούν από τις σειρήνες των άριστων.
Άραγε ποιων άριστων;
Αυτών που με κόπο, προσπάθεια, ξενύχτια και θυσίες θριάμβευσαν στην εξεταστική αρένα;
Όχι βέβαια!
Των “άλλων άριστων”. Των ελέω θεού-για το χρήμα μιλάω-και ονόματος και “οικογενειακής παράδοσης”.
Δεν χρειάζονται πολλά. Λίγο να δούμε τα ονόματα των κυβερνόντων και των κατόχων του πλούτου τα τελευταία ογδόντα χρόνια και εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε ποιοι “εξ ορισμού” άριστοι έχουν συμφέρον να πουλήσουν το παραμύθι της αριστείας στους πληβείους.
Ποιοι είναι οι πληβείοι;
Μα όλοι οι υπόλοιποι, οι θεατές ντε, το φιλοθεάμον κοινό, που δημιουργεί τα νούμερα της τηλεθέασης και τα εκλογικά ποσοστά.
Ευτυχώς υπάρχουν κι εκείνοι που θα αμφισβητούν πάντα την ελέω θεού αριστεία και θα κάνουν ότι μπορούν για να τη συντρίψουν γιατί αποτελεί γάγγραινα που κατατρώει τις σάρκες και σωστό δηλητήριο που κυλάει στις φλέβες μιας κοινωνίας.
Αν υπάρχει μια αποδεκτή “αριστεία” είναι αυτή που μετριέται με τον αγώνα και τη διεκδίκηση για το δίκιο των πολλών, με την προσφορά και την αλληλεγγύη, στον συνάνθρωπο, στο συνοδοιπόρο, στο σύντροφο, στο φίλο, στον άγνωστο, χωρίς φραγμούς που σχετίζονται με την όποια διαφορετικότητα.
Η “αριστεία” που συνδέεται με την ανθρώπινη εκμετάλλευση και υποτάσσεται στο κέρδος με σκοπό τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και τη συνέχιση της κυριαρχίας των λίγων εις βάρος των πολλών δεν μπορεί να έχει θέση σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται ανθρώπινη.
Δεν λείπουν οι τίτλοι αριστείας από τα παιδιά μας.
Η προσοχή μας και η αποδοχή μας τους λείπουν.
Και μια αγκαλιά, όχι χτύπημα στην πλάτη γεμάτο λύπηση, για να καταλάβουν ότι είναι μοναδικά και το καθένα ξεχωριστά ένα ολόκληρο σύμπαν.

 

 

 

Ετικέτες: , , , ,

Μάσκα δεν έχω να γυρνώ

Μάσκα δεν έχω να γυρνώ…

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Mάσκα δεν έχω να γυρνώ

στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ

της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο.

Παντού απλώνεται μια σιωπή, μια βουβαμάρα. Λίγο ένοχη, λίγο ανεξήγητη, λίγο δικαιολογημένη. Όλοι, ή μάλλον οι περισσότεροι, βουτηγμένοι σε βαθιά περισυλλογή αναρωτιούνται.

Τι δεν πήγε καλά; Ποιος έφταιξε; Ποιος φταίει; Εμείς τι κάνουμε; Εμείς γιατί δεν κάνουμε κάτι; Και ποιον να εμπιστευτείς; Υπάρχει άλλη λύση; Μήπως να αφεθούμε στη μοίρα μας και ας γίνει ότι είναι να γίνει;

Οι κυβερνώντες μάς φέρονται σαν να είμαστε υποζύγια γιατί θαρρώ θέλουν να πιστέψουμε πως πράγματι γεννηθήκαμε να ζούμε ως υποζύγια, άρα οφείλουμε τυφλή υπακοή στον ζευγολάτη μας. Ίσως να μην γνωρίζουν πως αν το βόδι «μυγιαστεί» σπάει και αλυσίδες, παρασέρνει και ηνία και ο ζευγολάτης κινδυνεύει άμεσα.

Οι τηλεβόες του συστήματος, μας απευθύνουν το λόγο λες και απευθύνονται σε πρόβατα, γιατί θαρρώ θέλουν να πιστέψουμε ότι είμαστε πρόβατα και για να βγούμε από το μαντρί θα πρέπει να συμμαχήσουμε με το λύκο. Ξεχνάνε όμως πως αυτός που κινδυνεύει με εξαφάνιση δεν είναι τα πρόβατα αλλά ο λύκος.

Οι διαχειριστές του συστήματος μας συμπεριφέρονται ως πελάτες και όχι ως πολίτες, γιατί θαρρώ θέλουν να πιστέψουμε ότι το ζητούμενο δεν είναι τα δικαιώματα των πολιτών αλλά το δίκιο του πελάτη το οποίο πρέπει να αναζητήσει στο καλύτερο μαγαζί πληρώνοντας, εννοείται, το ανάλογο τίμημα.

Bάρα καλή, βάρα γερή,
μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
κι άσε να νοιώσει η γαλαρία
του χαρτοπόλεμου τη βία

Μας τριβελίζουν το μυαλό ότι τάχα μαζί τα φάγαμε για να μας κάνουν να πιστέψουμε πως πράγματι η μισή μερίδα που μας πέταξαν αξίζει το ίδιο ή και περισσότερο από τις χιλιάδες μερίδες που κράτησαν για τους εαυτούς τους και την ίδια ώρα μας στέλνουν το λογαριασμό για να πληρώσουμε, όχι μόνο τη δική μας μισή μερίδα μα και τις χιλιάδες δικές τους.

Μας χωρίζουν σε εκατοντάδες εργασιακές ομάδες δίνοντας περισσότερα στη μία ομάδα και λιγότερα στην άλλη ποντάροντας σε συμμαχίες με τους πιο ευνοημένους, υποσχόμενοι πως θα τους εξασφαλίσουν τη συνέχεια της εύνοιας αλλά και με τους πιο αδικημένους, υποσχόμενοι πως θα δώσουν τέλος στην αδικία.

Ξεφτιλίζουν οράματα, ιδανικά και αξίες βαφτίζοντας κάθε τους «μπίζνα» και κάθε αρπαχτή, στο όνομα τάχα της αξιοκρατίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης. Αξιοκρατία υπέρ των ανάξιων, ισότητα υπέρ των εχόντων και δικαιοσύνη υπέρ των δυνατών.

Σκουπίδι η σκέψη την πετώ,

τη λογική απαρνιέμαι
μ’ ένα σαράκι αρμένικο

για δρόμους που δε θέλησα
στις χαραυγές ξεχνιέμαι.

Μας διασπούν σε μικρά ανήμπορα κομμάτια που το καθένα έχει το δίκιο του το οποίο όμως δεν μπορεί να βρει, γι’ αυτό και βαφτίζει άδικο ή λιγότερο δίκιο το δίκιο του διπλανού του. Έτσι ο διπλανός μετατρέπεται από δυνάμει σύμμαχος σε φύσει εχθρός. Φυσικά, ο πραγματικός εχθρός τρίβει τα χέρια του παρακολουθώντας τον πόλεμο μεταξύ συναδέλφων.

Θεωρούν πως τώρα πια περπατάνε σε στέρεο έδαφος, αφού μόλις πριν λίγο έχουν τσαλαπατήσει πάνω στις ψυχές και στις ζωές μας και δεν αντιλαμβάνονται πως βαδίζουν πάνω σε ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί και να τους κάψει με τη λάβα του.

Αγνοούν ή δεν θέλουν να θυμούνται πως οι μεγαλύτερες αυτοκρατορίες κατέρρευσαν όταν στους αυτοκράτορες είχε γίνει συνείδηση πως τίποτα και κανένας δεν μπορεί να τους ταρακουνήσει μέχρι τη στιγμή που ένιωσαν τα θανατηφόρο τράνταγμα της πτώσης.

Επενδύουν σε όποια λογική μπορεί να περικλείει ο πανικός και ο φόβος και στη δημοκρατία της ελεύθερης επιλογής λέγοντάς μας πως είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε αυτό που έχουν αποφασίσει εκείνοι. Μας λένε ορθά κοφτά: εσείς απαγορεύετε να κλέψετε, εμείς όμως επιβάλλεται να το κάνουμε για το καλό σας. Γνωρίζουν όμως πως οι αξίες και τα ιδανικά δεν διαγράφονται, παρά μόνο σκεπάζονται με χώμα, με άμμο ακόμη και με σκουπίδια και πως αρκεί ένας δυνατός αέρας να τα κάνει πάλι ορατά και καθαρά. Και αυτό που αφουγκράζονται να έρχεται δεν είναι απλά δυνατός αέρας αλλά καταιγίδα.

Bάστα το νου, βάστα το νου

να μην γκρινιάξει του καιρού
πού ‘φτιαξε με τον πόνο κλίκα

και τσιγκουνεύεται στη γλύκα.

Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στο Θανάση Παπακωνσταντίνου για τους στίχους που μας χάρισε και μας κρατάνε συντροφιά ετούτες τις δύσκολες ώρες του πόνου πριν τη γέννα.

 

Ετικέτες: , , ,

Μάσκα δεν έχω να γυρνώ

Μάσκα δεν έχω να γυρνώ…

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Mάσκα δεν έχω να γυρνώ

στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ

της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο.

Παντού απλώνεται μια σιωπή, μια βουβαμάρα. Λίγο ένοχη, λίγο ανεξήγητη, λίγο δικαιολογημένη. Όλοι, ή μάλλον οι περισσότεροι, βουτηγμένοι σε βαθιά περισυλλογή αναρωτιούνται.

Τι δεν πήγε καλά; Ποιος έφταιξε; Ποιος φταίει; Εμείς τι κάνουμε; Εμείς γιατί δεν κάνουμε κάτι; Και ποιον να εμπιστευτείς; Υπάρχει άλλη λύση; Μήπως να αφεθούμε στη μοίρα μας και ας γίνει ότι είναι να γίνει;

Οι κυβερνώντες μάς φέρονται σαν να είμαστε υποζύγια γιατί θαρρώ θέλουν να πιστέψουμε πως πράγματι γεννηθήκαμε να ζούμε ως υποζύγια, άρα οφείλουμε τυφλή υπακοή στον ζευγολάτη μας. Ίσως να μην γνωρίζουν πως αν το βόδι «μυγιαστεί» σπάει και αλυσίδες, παρασέρνει και ηνία και ο ζευγολάτης κινδυνεύει άμεσα.

Οι τηλεβόες του συστήματος, μας απευθύνουν το λόγο λες και απευθύνονται σε πρόβατα, γιατί θαρρώ θέλουν να πιστέψουμε ότι είμαστε πρόβατα και για να βγούμε από το μαντρί θα πρέπει να συμμαχήσουμε με το λύκο. Ξεχνάνε όμως πως αυτός που κινδυνεύει με εξαφάνιση δεν είναι τα πρόβατα αλλά ο λύκος.

Οι διαχειριστές του συστήματος μας συμπεριφέρονται ως πελάτες και όχι ως πολίτες, γιατί θαρρώ θέλουν να πιστέψουμε ότι το ζητούμενο δεν είναι τα δικαιώματα των πολιτών αλλά το δίκιο του πελάτη το οποίο πρέπει να αναζητήσει στο καλύτερο μαγαζί πληρώνοντας, εννοείται, το ανάλογο τίμημα.

Bάρα καλή, βάρα γερή,
μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
κι άσε να νοιώσει η γαλαρία
του χαρτοπόλεμου τη βία

Μας τριβελίζουν το μυαλό ότι τάχα μαζί τα φάγαμε για να μας κάνουν να πιστέψουμε πως πράγματι η μισή μερίδα που μας πέταξαν αξίζει το ίδιο ή και περισσότερο από τις χιλιάδες μερίδες που κράτησαν για τους εαυτούς τους και την ίδια ώρα μας στέλνουν το λογαριασμό για να πληρώσουμε, όχι μόνο τη δική μας μισή μερίδα μα και τις χιλιάδες δικές τους.

Μας χωρίζουν σε εκατοντάδες εργασιακές ομάδες δίνοντας περισσότερα στη μία ομάδα και λιγότερα στην άλλη ποντάροντας σε συμμαχίες με τους πιο ευνοημένους, υποσχόμενοι πως θα τους εξασφαλίσουν τη συνέχεια της εύνοιας αλλά και με τους πιο αδικημένους, υποσχόμενοι πως θα δώσουν τέλος στην αδικία.

Ξεφτιλίζουν οράματα, ιδανικά και αξίες βαφτίζοντας κάθε τους «μπίζνα» και κάθε αρπαχτή, στο όνομα τάχα της αξιοκρατίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης. Αξιοκρατία υπέρ των ανάξιων, ισότητα υπέρ των εχόντων και δικαιοσύνη υπέρ των δυνατών.

Σκουπίδι η σκέψη την πετώ,

τη λογική απαρνιέμαι
μ’ ένα σαράκι αρμένικο

για δρόμους που δε θέλησα
στις χαραυγές ξεχνιέμαι.

Μας διασπούν σε μικρά ανήμπορα κομμάτια που το καθένα έχει το δίκιο του το οποίο όμως δεν μπορεί να βρει, γι’ αυτό και βαφτίζει άδικο ή λιγότερο δίκιο το δίκιο του διπλανού του. Έτσι ο διπλανός μετατρέπεται από δυνάμει σύμμαχος σε φύσει εχθρός. Φυσικά, ο πραγματικός εχθρός τρίβει τα χέρια του παρακολουθώντας τον πόλεμο μεταξύ συναδέλφων.

Θεωρούν πως τώρα πια περπατάνε σε στέρεο έδαφος, αφού μόλις πριν λίγο έχουν τσαλαπατήσει πάνω στις ψυχές και στις ζωές μας και δεν αντιλαμβάνονται πως βαδίζουν πάνω σε ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί και να τους κάψει με τη λάβα του.

Αγνοούν ή δεν θέλουν να θυμούνται πως οι μεγαλύτερες αυτοκρατορίες κατέρρευσαν όταν στους αυτοκράτορες είχε γίνει συνείδηση πως τίποτα και κανένας δεν μπορεί να τους ταρακουνήσει μέχρι τη στιγμή που ένιωσαν τα θανατηφόρο τράνταγμα της πτώσης.

Επενδύουν σε όποια λογική μπορεί να περικλείει ο πανικός και ο φόβος και στη δημοκρατία της ελεύθερης επιλογής λέγοντάς μας πως είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε αυτό που έχουν αποφασίσει εκείνοι. Μας λένε ορθά κοφτά: εσείς απαγορεύετε να κλέψετε, εμείς όμως επιβάλλεται να το κάνουμε για το καλό σας. Γνωρίζουν όμως πως οι αξίες και τα ιδανικά δεν διαγράφονται, παρά μόνο σκεπάζονται με χώμα, με άμμο ακόμη και με σκουπίδια και πως αρκεί ένας δυνατός αέρας να τα κάνει πάλι ορατά και καθαρά. Και αυτό που αφουγκράζονται να έρχεται δεν είναι απλά δυνατός αέρας αλλά καταιγίδα.

Bάστα το νου, βάστα το νου

να μην γκρινιάξει του καιρού
πού ‘φτιαξε με τον πόνο κλίκα

και τσιγκουνεύεται στη γλύκα.

Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στο Θανάση Παπακωνσταντίνου για τους στίχους που μας χάρισε και μας κρατάνε συντροφιά ετούτες τις δύσκολες ώρες του πόνου πριν τη γέννα.

 

Ετικέτες: , , ,

Γλίτσα, βρώμα και δυσωδία. Το σύστημά τους σάπισε.

Γλίτσα, βρώμα και δυσωδία. Το σύστημά  τους σάπισε.

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Αυτοί

 

Που τόσα χρόνια διαχειρίζονταν τις τύχες μας και έφτιαχναν τις δικές τους τύχες.

Που τόσα χρόνια εμφανίζονταν στις τηλεοράσεις και γέμιζαν οι οθόνες γλίτσα.

Που ορκίζονταν στο όνομα του λαού και στο σκοτάδι σχεδίαζαν το ξέσκισμά του.

Που ζητούσαν την τήρηση του νόμου και της τάξης από τους πολίτες την ίδια στιγμή που εκείνοι παρανομούσαν ασύστολα.

Που έβριζαν τους πολίτες αυτού του τόπου ως διεφθαρμένους την ώρα που οι ίδιοι ήταν χωμένοι μέχρι τα μπούνια στη διαφθορά.

Που με τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων έχτιζαν βίλες, έκαναν πριγκηπικούς γάμους σαν ξεμωραμένοι γέροι και ζούσαν σαν βασιλιάδες ανοίγοντας το λάκκο της εξαθλίωσης για τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Που έφεραν την τρόικα, που συνομίλησαν με την τρόικα, που σφιχταγκαλιάζονται με την τρόικα αναζητώντας νέα στρατόπεδα συμφερόντων και νέους δρόμους πλουτισμού.

Που δεν είναι πάνω από 10.000 σε τούτο τον τόπο οι οποίοι έχουν μπλέξει τα μπούτια τους και τα συμφέροντά τους, με μοναδικό σκοπό το να συνεχίσουν να ρουφάνε το αίμα του κοσμάκη σαν σύγχρονοι βρικόλακες και το φυσικό πλούτο της χώρας, σαν γιγάντια τρωκτικά.

Που μας κρατούσαν «συντροφιά» τα σαββατόβραδα στις οθόνες των τηλεοράσεων, άλλοτε χορεύοντας με τσαχπινιά και χάρη, άλλοτε συζητώντας για το βρακί της μιας λαμπερής τραγουδίστριας και για το πώς κατουράει ο άλλος λαμπερός τραγουδιστής και άλλοτε με αμέτρητη υποκρισία, κρίνοντας και κατακρίνοντας τους αγρότες που του έκλεισαν το δρόμο και δεν μπόρεσε να πάει στη μανούλα του.

Που ενώ χρωστούσαν εκατομμύρια στο δημόσιο συνέχιζαν και συνεχίζουν, να ζουν ανενόχλητοι, μέσα στον πλούτο και τη χλιδή αφού κανένας δεν πάει να τους πάρει τα χρωστούμενα.

Που χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν για προσωπικό τους πλουτισμό, όχι τα παραθυράκια, αλλά τις δίμετρες μπαλκονόπορτες που τους προσφέρει ο νόμος και που μόνο εκείνοι γνωρίζουν, αφού εκείνοι νομοθετούν.

Που ακρωτηρίασαν τον συνδικαλισμό και μετέτρεψαν τους περισσότερους συνδικαλιστές, όχι χωρίς να το θέλουν και οι ίδιοι, σε έμμεσους μισθοφόρους για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο όταν σχεδίαζαν τις αρπαχτές και τις «νόμιμες» μπίζνες.

Που συναναστρέφονταν τόσα χρόνια με τα αρπαχτικά λιβανίζοντάς τα και γλείφοντάς τα συνάμα για να εξασφαλίσουν και κείνοι μερικά κόκαλα κοροϊδεύοντας συνειδητά, αναγνώστες, τηλεθεατές και ακροατές.

Που δήλωναν και δηλώνουν ορκισμένοι εχθροί του δημόσιου τομέα ενώ συγχρόνως ακολουθούσαν και ακολουθούν την ίδια κρατικοδίαιτα, για να διατηρούν την χλιδάτη γραμμή τους.

Που όσο υπέγραφαν το ένα μνημόνιο μετά το άλλο έκαναν τη γριά πάπια και τώρα θυμήθηκαν να πουν πως «ο Γιώργος τους παράσυρε», ποντάροντας στην λήθη της κοινωνίας.

Που στο όνομα του λαού κρύβουν το πραγματικό τους πρόσωπο το οποίο φανερώνουν όταν ξεμοναχιάσουν κανέναν απροστάτευτο μετανάστη.

Που, από τη μια, εξυμνούν σε εκδηλώσεις-μνημόσυνα την «παρανομία» του Κολοκοτρώνη, του Βελουχιώτη και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και από την άλλη προτρέπουν στην τήρηση της δικής τους «νομιμότητας και τάξης».

 

Όλοι αυτοί

 

Αποτελούν τις κολώνες, τα δοκάρια και τα τούβλα για τις μεσοτοιχίες του σάπιου πολιτικού οικοδομήματος.

Ένα οικοδόμημα που είναι έτοιμο να καταρρεύσει στην πρώτη ισχυρή σεισμική-κοινωνική δόνηση.

Και η χώρα μας είναι από τις πρώτες, παγκοσμίως, σε δονήσεις.

Τόσο σεισμικές όσο και κοινωνικές.

 

 
 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: