RSS

Category Archives: ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡ ΠΑΝΤΕΛΗ

Ο κυρ Παντελής δεν είναι ρατσιστής

Ο κυρ Παντελής δεν είναι ρατσιστής

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη


Ο κυρ Παντελής ήταν ένας φιλήσυχος άνθρωπος με δημοκρατικά αισθήματα, όπως ο ίδιος ισχυριζόταν. Ο παππούς του, μετανάστης στη Γερμανία, άφησε μακριά από τον τόπο του την τελευταία του πνοή. Ο πατέρας του, μετανάστης δεύτερης γενιάς, κατάφερε και επέστρεψε στον τόπο του. Ήξερε, λοιπόν, από πρώτο χέρι τι σημαίνει μετανάστευση και μετανάστης.

Ο κυρ Παντελής ήταν ελαιοχρωματιστής. Κοίταζε τη δουλειά του και την οικογένειά του. Βέβαια, τον τελευταίο καιρό έπεσαν αναδουλειές, Με δυσκολία τα έφερνε βόλτα. Δίπλα στο σπίτι του έμενε κάποια οικογένεια μεταναστών από το Πακιστάν. Δεν είχε πολλές παρτίδες μαζί τους, ένα «καλημέρα» που και που. Όσο δεν τον ενοχλούσαν, δεν τον πείραζε που έμενε δίπλα τους. Βέβαια, δεν του πολυάρεσε όταν έβλεπε τα παιδιά του να παίζουν στο δρόμο με τα πακιστανόπουλα. Προσπαθούσε να το αποτρέπει, όχι επειδή ήταν ρατσιστής αλλά επειδή δεν ήξερε από που κρατάει η σκούφια τους.

Κάποια στιγμή θέλησε να καθαρίσει την αυλή του και την αποθήκη του από τα σκουπίδια και την παλιατζούρα που είχε μαζευτεί. Έμαθε ότι ο Πακιστανός γείτονάς του, αναλάμβανε τέτοιες δουλειές. Έπιασε, λοιπόν και τον ρώτησε πόσα χρήματα θα στοίχιζε. Ο Αλή, έτσι έλεγαν τον Πακιστανό γείτονά του, του ζήτησε 30 ευρώ και ο Αλή συμφώνησε.

Την άλλη μέρα, πρωί-πρωί, ο Αλή στρώθηκε στη δουλειά. Η αυλή και η αποθήκη ήταν γεμάτη με σκουπίδια και παλιά αντικείμενα που μάζευε χρόνια τώρα ο κυρ Παντελής, μήπως και κάποιο από αυτά του χρειαζόταν κάπου. «Μάζευε κι ας είναι και ρόγες» έλεγε σε όποιον τον ρωτούσε τι τα ήθελε όλα αυτά τα αντικείμενα.

Κατά το απογευματάκι, ο Αλή τελείωσε τη δουλειά του και ο κυρ Παντελής έκανε να τον πληρώσει.

«Ξέρω ότι συμφωνήσαμε για 30 ευρώ, αλλά όπως είδες δεν είχε και πάρα πολύ δουλειά. Νομίζω πως το πιο δίκαιο είναι να σου δώσω 20 ευρώ. Έτσι δεν είναι;» κατέληξε ρωτώντας ο κυρ Παντελής. «Το πιο ντίκαιο κυρ Παντελής είναι να μου ντώσεις 40 ευρώ γκιατί η ντουλειά ήταν ντύσκολη», απάντησε ο Αλή. «20 ευρώ και πολλά σου είναι», συνέχισε με ποιο έντονο ύφος ο κυρ Παντελής. «Εντάξει, ντεν πειράζει», απάντησε ο Αλή και παίρνοντας τα χρήματα κίνησε για το σπίτι του.

Δεν πέρασαν 5 λεπτά και χτύπησε το κινητό του κυρ Παντελή. Κάποιος τον ήθελε για να του βάψει το σπίτι. «70 ευρώ μεροκάματο συν το ένσημο», ακούστηκε μα λέει ο κυρ Παντελής. «Όχι, με τόσα λίγα να βρεις κάποιον άλλον», είπε στη συνέχεια και έκλεισε το τηλέφωνο.

Μπαίνοντας στο σπίτι, μονολογούσε θυμωμένος: «Ακούς εκεί 30 ευρώ μεροκάματο και χωρίς ένσημο! Για τι με πέρασε για κανέναν Πακιστανό;»


 


 

Ετικέτες: ,

Ο κυρ Παντελής είναι ευσεβής

Ο κυρ Παντελής είναι ευσεβής

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 Ήταν γνωστό σε όλα τα γύρω χωριά ότι το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου, εδώ και πολλά χρόνια, ήταν παροπλισμένο αφού μετά το γκρέμισμά του λόγω του σεισμού, δεν αναστηλώθηκε και δεν φτιάχτηκε ποτέ. Στην πλατεία του χωριού, οι κάτοικοι, είχαν χτίσει καινούρια εκκλησία. Κανείς δεν πήγαινε στο παλιό εκκλησάκι, εκτός από τον παπά του χωριού ο οποίος περνούσε που και που και ξεχορτάριαζε την μικρή του αυλή.

Ο κυρ Παντελής, έφτασε μια ανοιξιάτικη μέρα, τέλη Μαΐου πρέπει να ήταν, στο χωριό και, πριν πάει να συναντήσει τον παπά, πέρασε για έναν καφέ από το καφενείο. Έπιασε την κουβέντα με τους ντόπιους και τους άνοιξε την καρδιά του:

«Ήμουνα παντρεμένος με τη γυναίκα μου 15 χρόνια αλλά ο Θεός δεν μας αξίωσε να κρατήσουμε στα χέρια μας ένα παιδάκι. Μέχρι που έμαθα τυχαία ότι ένα αντρόγυνο που είχε το ίδιο πρόβλημα με το δικό μας, πριν από πολλά χρόνια, έκανε τάμα στο εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου και σε λίγο καιρό η επιθυμία τους να αποκτήσουν ένα παιδάκι πραγματοποιήθηκε. Κάναμε κι εμείς το ίδιο και το θαύμα έγινε. Αποκτήσαμε ένα αγοράκι και θέλουμε το καλοκαίρι να το βαφτίσουμε στο εκκλησάκι. Ξέρω πως είναι μισογκρεμισμένο, γι’ αυτό, ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον Άγιο, θα ήθελα αν μου επιτρέψετε εσείς οι κάτοικοι του χωριού και ο παπάς της εκκλησίας, να αναλάβω με δικά μου έξοδα την αναστήλωση και επισκευή του ναού».

Το νέο διαδόθηκε γρήγορα και σκόρπισε χαρά στους κατοίκους του χωριού. Οι περισσότεροι πείστηκαν πως αν υπάρχει πίστη, ακόμη και σήμερα, γίνονται θαύματα.

Ο κυρ Παντελής συναντήθηκε την άλλη μέρα με τον παπά του χωριού, παρουσία των εκκλησιαστικών επιτρόπων, ο οποίος με μεγάλη χαρά συμφώνησε να δώσει την άδεια για να αρχίσουν οι εργασίες αναστήλωσης του μικρού ναού.

Σύμφωνα με τις μελέτες του μηχανικού που είχε προσλάβει ο κυρ Παντελής, αν οι εργασίες ξεκινούσαν αμέσως, μέχρι το δεκαπενταύγουστο, που είχαν προγραμματιστεί και τα βαφτίσια, οι εργασίες θα είχαν τελειώσει και ο ναός θα ήταν έτοιμος να υποδεχτεί τους πιστούς.

Πράγματι, μετά από λίγες μέρες το προαύλιο του μικρού ναού γέμισε με τα απαραίτητα υλικά αναστήλωσης και έναν μικρό εκσκαφέα που έπιασε αμέσως δουλειά.

Όλα πήγαιναν ρολόι με τις εργασίες στο εκκλησάκι μέχρι που κάποια από τις πρώτες μέρες του Ιουλίου, ο παπάς έφτασε ανήσυχος στο καφενείο του χωριού.

«Ο εκσκαφέας λείπει. Τα εργαλεία και τα υλικά είναι παρατημένα και στο πίσω μέρος του ναού έχουν ανοιχτεί τρεις μεγάλες τρύπες. Μου το είχε πει ο κυρ Παντελής ότι θα ανοίξουν τρύπες για να ρίξουν κολώνες στήριξης, αλλά έχω κοντά στις πέντε μέρες να τον δω κι αυτόν τον ευλογημένο».

Οι μέρες περνούσαν και ο κυρ Παντελής δεν εμφανιζόταν πουθενά. Πέρασε και το δεκαπενταύγουστο αλλά βαφτίσια δεν έγιναν.

Το πήραν απόφαση οι χωριανοί ότι ο ευεργέτης τους μάλλον εξαφανίστηκε. Συγκεντρώθηκαν ένα πρωινό όλοι στο εκκλησάκι, καθάρισαν το χώρο από όλα όσα είχε αφήσει το συνεργείο αναστήλωσης και σαν τελείωσαν μαζεύτηκαν στο καφενείο του χωριού για να πιουν ένα τσίπουρο και να απαλύνουν λίγο τη λύπη και την απογοήτευσή τους.

«Τουλάχιστον να είναι καλά ο άνθρωπος κι ας μη μας έφτιαξε το ναό», είπε κάποια στιγμή ο παπάς.

Στο διπλανό τραπέζι καθόταν και ο αγροφύλακας με μια παρέα και συζητούσαν φωναχτά.

Ο αγροφύλακας ήταν καλός στη δουλειά του μόνο που είχε μια μεγάλη αδυναμία στα χαρτιά και τα τυχερά παιχνίδια. Αυτός ήταν και ο λόγος που είχε πουλήσει όλα του τα χωράφια. Με χίλια παρακάλια κατάφερε η έρμη η γυναίκα του να μην πουλήσει και το σπίτι που έμεναν κι έτσι τα δυο του παιδιά, είχαν τουλάχιστον ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους.

Ο αγροφύλακας και η παρέα του είχαν αρχίσει από νωρίς τα τσίπουρα. Από τα λεγόμενά του, έβγαινε το συμπέρασμα ότι ο αγροφύλακας κάτι γιόρταζε.

«Το ένα το χωράφι που αγόρασα είναι 50 στρέμματα. Το άλλο είναι γύρω στα 60. Όλα ποτιστικά. Πήρα και ένα διαμερισματάκι στην Πάτρα, να βρίσκεται για τα παιδιά. Αντώνη, κέρνα όλο το μαγαζί», είπε τελειώνοντας προς τον ιδιοκτήτη του καφενείου.

«Τι έγινε αγροφύλακα; Κέρδισες το λαχείο ή σου χαμογέλασε ο ρήγας;», τον ρώτησε κάποιος.

«Ποιος ρήγας; Ας είναι καλά ο Άγιος;»

«Ποιος Άγιος;»

«Ο Άγιος Αθανάσιος ποιος άλλος;».

Πέρασαν αρκετές εβδομάδες όταν ο παπάς του χωριού ανέβηκε στο εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου ακολουθώντας ένα μονοπάτι από την πίσω μεριά. Καμιά πενηνταριά μέτρα πριν το εκκλησάκι, σ’ ένα χαντάκι δίπλα στο μονοπάτι ήταν πεταμένα τρία μικρά παλιά ξύλινα κιβώτια. Το χώμα στο εξωτερικό τους ήταν ακόμη κολλημένο πάνω τους.

Κάποιοι συνδύασαν την απότομη εξαφάνιση του κυρ Παντελή με τον ξαφνικό πλουτισμό του αγροφύλακα και τα ξύλινα κιβώτια. Μερικοί γέροντες ορκίζονταν ότι τα κιβώτια περιείχαν χρυσές λίρες από την εποχή του εμφυλίου πολέμου.

Κάποιοι άλλοι δυσκολεύονται ακόμη και σήμερα να πιστέψουν ότι ο κυρ Παντελής έκανε κάτι τέτοιο γιατί έδειχνε ότι ήταν άνθρωπος  ευσεβής…

 

 

Kyrgiakischristos.wordpress.com

 

Ετικέτες: ,

Ο κυρ Παντελής είναι ευσεβής

Ο κυρ Παντελής είναι ευσεβής

 Ήταν γνωστό σε όλα τα γύρω χωριά ότι το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου, εδώ και πολλά χρόνια, ήταν παροπλισμένο αφού μετά το γκρέμισμά του λόγω του σεισμού, δεν αναστηλώθηκε και δεν φτιάχτηκε ποτέ. Στην πλατεία του χωριού, οι κάτοικοι, είχαν χτίσει καινούρια εκκλησία. Κανείς δεν πήγαινε στο παλιό εκκλησάκι, εκτός από τον παπά του χωριού ο οποίος περνούσε που και που και ξεχορτάριαζε την μικρή του αυλή.

Ο κυρ Παντελής, έφτασε μια ανοιξιάτικη μέρα, τέλη Μαΐου πρέπει να ήταν, στο χωριό και, πριν πάει να συναντήσει τον παπά, πέρασε για έναν καφέ από το καφενείο. Έπιασε την κουβέντα με τους ντόπιους και τους άνοιξε την καρδιά του:

«Ήμουνα παντρεμένος με τη γυναίκα μου 15 χρόνια αλλά ο Θεός δεν μας αξίωσε να κρατήσουμε στα χέρια μας ένα παιδάκι. Μέχρι που έμαθα τυχαία ότι ένα αντρόγυνο που είχε το ίδιο πρόβλημα με το δικό μας, πριν από πολλά χρόνια, έκανε τάμα στο εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου και σε λίγο καιρό η επιθυμία τους να αποκτήσουν ένα παιδάκι πραγματοποιήθηκε. Κάναμε κι εμείς το ίδιο και το θαύμα έγινε. Αποκτήσαμε ένα αγοράκι και θέλουμε το καλοκαίρι να το βαφτίσουμε στο εκκλησάκι. Ξέρω πως είναι μισογκρεμισμένο, γι’ αυτό, ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον Άγιο, θα ήθελα αν μου επιτρέψετε εσείς οι κάτοικοι του χωριού και ο παπάς της εκκλησίας, να αναλάβω με δικά μου έξοδα την αναστήλωση και επισκευή του ναού».

Το νέο διαδόθηκε γρήγορα και σκόρπισε χαρά στους κατοίκους του χωριού. Οι περισσότεροι πείστηκαν πως αν υπάρχει πίστη, ακόμη και σήμερα, γίνονται θαύματα.

Ο κυρ Παντελής συναντήθηκε την άλλη μέρα με τον παπά του χωριού, παρουσία των εκκλησιαστικών επιτρόπων, ο οποίος με μεγάλη χαρά συμφώνησε να δώσει την άδεια για να αρχίσουν οι εργασίες αναστήλωσης του μικρού ναού.

Σύμφωνα με τις μελέτες του μηχανικού που είχε προσλάβει ο κυρ Παντελής, αν οι εργασίες ξεκινούσαν αμέσως, μέχρι το δεκαπενταύγουστο, που είχαν προγραμματιστεί και τα βαφτίσια, οι εργασίες θα είχαν τελειώσει και ο ναός θα ήταν έτοιμος να υποδεχτεί τους πιστούς.

Πράγματι, μετά από λίγες μέρες το προαύλιο του μικρού ναού γέμισε με τα απαραίτητα υλικά αναστήλωσης και έναν μικρό εκσκαφέα που έπιασε αμέσως δουλειά.

Όλα πήγαιναν ρολόι με τις εργασίες στο εκκλησάκι μέχρι που κάποια από τις πρώτες μέρες του Ιουλίου, ο παπάς έφτασε ανήσυχος στο καφενείο του χωριού.

«Ο εκσκαφέας λείπει. Τα εργαλεία και τα υλικά είναι παρατημένα και στο πίσω μέρος του ναού έχουν ανοιχτεί τρεις μεγάλες τρύπες. Μου το είχε πει ο κυρ Παντελής ότι θα ανοίξουν τρύπες για να ρίξουν κολώνες στήριξης, αλλά έχω κοντά στις πέντε μέρες να τον δω κι αυτόν τον ευλογημένο».

Οι μέρες περνούσαν και ο κυρ Παντελής δεν εμφανιζόταν πουθενά. Πέρασε και το δεκαπενταύγουστο αλλά βαφτίσια δεν έγιναν.

Το πήραν απόφαση οι χωριανοί ότι ο ευεργέτης τους μάλλον εξαφανίστηκε. Συγκεντρώθηκαν ένα πρωινό όλοι στο εκκλησάκι, καθάρισαν το χώρο από όλα όσα είχε αφήσει το συνεργείο αναστήλωσης και σαν τελείωσαν μαζεύτηκαν στο καφενείο του χωριού για να πιουν ένα τσίπουρο και να απαλύνουν λίγο τη λύπη και την απογοήτευσή τους.

«Τουλάχιστον να είναι καλά ο άνθρωπος κι ας μη μας έφτιαξε το ναό», είπε κάποια στιγμή ο παπάς.

Στο διπλανό τραπέζι καθόταν και ο αγροφύλακας με μια παρέα και συζητούσαν φωναχτά.

Ο αγροφύλακας ήταν καλός στη δουλειά του μόνο που είχε μια μεγάλη αδυναμία στα χαρτιά και τα τυχερά παιχνίδια. Αυτός ήταν και ο λόγος που είχε πουλήσει όλα του τα χωράφια. Με χίλια παρακάλια κατάφερε η έρμη η γυναίκα του να μην πουλήσει και το σπίτι που έμεναν κι έτσι τα δυο του παιδιά, είχαν τουλάχιστον ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους.

Ο αγροφύλακας και η παρέα του είχαν αρχίσει από νωρίς τα τσίπουρα. Από τα λεγόμενά του, έβγαινε το συμπέρασμα ότι ο αγροφύλακας κάτι γιόρταζε.

«Το ένα το χωράφι που αγόρασα είναι 50 στρέμματα. Το άλλο είναι γύρω στα 60. Όλα ποτιστικά. Πήρα και ένα διαμερισματάκι στην Πάτρα, να βρίσκεται για τα παιδιά. Αντώνη, κέρνα όλο το μαγαζί», είπε τελειώνοντας προς τον ιδιοκτήτη του καφενείου.

«Τι έγινε αγροφύλακα; Κέρδισες το λαχείο ή σου χαμογέλασε ο ρήγας;», τον ρώτησε κάποιος.

«Ποιος ρήγας; Ας είναι καλά ο Άγιος;»

«Ποιος Άγιος;»

«Ο Άγιος Αθανάσιος ποιος άλλος;».

Πέρασαν αρκετές εβδομάδες όταν ο παπάς του χωριού ανέβηκε στο εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου ακολουθώντας ένα μονοπάτι από την πίσω μεριά. Καμιά πενηνταριά μέτρα πριν το εκκλησάκι, σ’ ένα χαντάκι δίπλα στο μονοπάτι ήταν πεταμένα τρία μικρά παλιά ξύλινα κιβώτια. Το χώμα στο εξωτερικό τους ήταν ακόμη κολλημένο πάνω τους.

Κάποιοι συνδύασαν την απότομη εξαφάνιση του κυρ Παντελή με τον ξαφνικό πλουτισμό του αγροφύλακα και τα ξύλινα κιβώτια. Μερικοί γέροντες ορκίζονταν ότι τα κιβώτια περιείχαν χρυσές λίρες από την εποχή του εμφυλίου πολέμου.

Κάποιοι άλλοι δυσκολεύονται ακόμη και σήμερα να πιστέψουν ότι ο κυρ Παντελής έκανε κάτι τέτοιο γιατί έδειχνε ότι ήταν άνθρωπος  ευσεβής…

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ – ΣΗΤΗΡΗΤΑΡΑΠ ΣΟΡΕΘΥΕΛΕ

 

Kyrgiakischristos.wordpress.com

 

Ετικέτες: ,

Ο κυρ Παντελής δεν είναι ρατσιστής

Ο κυρ Παντελής δεν είναι ρατσιστής


Ο κυρ Παντελής ήταν ένας φιλήσυχος άνθρωπος με δημοκρατικά αισθήματα, όπως ο ίδιος ισχυριζόταν. Ο παππούς του, μετανάστης στη Γερμανία, άφησε μακριά από τον τόπο του την τελευταία του πνοή. Ο πατέρας του, μετανάστης δεύτερης γενιάς, κατάφερε και επέστρεψε στον τόπο του. Ήξερε, λοιπόν, από πρώτο χέρι τι σημαίνει μετανάστευση και μετανάστης.

Ο κυρ Παντελής ήταν ελαιοχρωματιστής. Κοίταζε τη δουλειά του και την οικογένειά του. Βέβαια, τον τελευταίο καιρό έπεσαν αναδουλειές, Με δυσκολία τα έφερνε βόλτα. Δίπλα στο σπίτι του έμενε κάποια οικογένεια μεταναστών από το Πακιστάν. Δεν είχε πολλές παρτίδες μαζί τους, ένα «καλημέρα» που και που. Όσο δεν τον ενοχλούσαν, δεν τον πείραζε που έμενε δίπλα τους. Βέβαια, δεν του πολυάρεσε όταν έβλεπε τα παιδιά του να παίζουν στο δρόμο με τα πακιστανόπουλα. Προσπαθούσε να το αποτρέπει, όχι επειδή ήταν ρατσιστής αλλά επειδή δεν ήξερε από που κρατάει η σκούφια τους.

Κάποια στιγμή θέλησε να καθαρίσει την αυλή του και την αποθήκη του από τα σκουπίδια και την παλιατζούρα που είχε μαζευτεί. Έμαθε ότι ο Πακιστανός γείτονάς του, αναλάμβανε τέτοιες δουλειές. Έπιασε, λοιπόν και τον ρώτησε πόσα χρήματα θα στοίχιζε. Ο Αλή, έτσι έλεγαν τον Πακιστανό γείτονά του, του ζήτησε 30 ευρώ και ο Αλή συμφώνησε.

Την άλλη μέρα, πρωί-πρωί, ο Αλή στρώθηκε στη δουλειά. Η αυλή και η αποθήκη ήταν γεμάτη με σκουπίδια και παλιά αντικείμενα που μάζευε χρόνια τώρα ο κυρ Παντελής, μήπως και κάποιο από αυτά του χρειαζόταν κάπου. «Μάζευε κι ας είναι και ρόγες» έλεγε σε όποιον τον ρωτούσε τι τα ήθελε όλα αυτά τα αντικείμενα.

Κατά το απογευματάκι, ο Αλή τελείωσε τη δουλειά του και ο κυρ Παντελής έκανε να τον πληρώσει.

«Ξέρω ότι συμφωνήσαμε για 30 ευρώ, αλλά όπως είδες δεν είχε και πάρα πολύ δουλειά. Νομίζω πως το πιο δίκαιο είναι να σου δώσω 20 ευρώ. Έτσι δεν είναι;» κατέληξε ρωτώντας ο κυρ Παντελής. «Το πιο ντίκαιο κυρ Παντελής είναι να μου ντώσεις 40 ευρώ γκιατί η ντουλειά ήταν ντύσκολη», απάντησε ο Αλή. «20 ευρώ και πολλά σου είναι», συνέχισε με ποιο έντονο ύφος ο κυρ Παντελής. «Εντάξει, ντεν πειράζει», απάντησε ο Αλή και παίρνοντας τα χρήματα κίνησε για το σπίτι του.

Δεν πέρασαν 5 λεπτά και χτύπησε το κινητό του κυρ Παντελή. Κάποιος τον ήθελε για να του βάψει το σπίτι. «70 ευρώ μεροκάματο συν το ένσημο», ακούστηκε μα λέει ο κυρ Παντελής. «Όχι, με τόσα λίγα να βρεις κάποιον άλλον», είπε στη συνέχεια και έκλεισε το τηλέφωνο.

Μπαίνοντας στο σπίτι, μονολογούσε θυμωμένος: «Ακούς εκεί 30 ευρώ μεροκάματο και χωρίς ένσημο! Για τι με πέρασε για κανέναν Πακιστανό;»


ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ – ΣΗΤΗΡΗΤΑΡΑΠ ΣΟΡΕΘΥΕΛΕ


 kyrgiakischristos.wordpress.com

 

Ετικέτες: ,

Ο κυρ Παντελής αξιολογείται

Ο κυρ Παντελής, είχε κοντά στα 20 χρόνια προϋπηρεσία στο δημόσιο σχολείο. Όταν έσκασε μύτη το ενδεχόμενο της αξιολόγησης, ήταν από εκείνους που δήλωνε δεξιά και αριστερά πως δεν πρόκειται να δεχτεί έναν τέτοιο εξευτελισμό. Περνώντας ο καιρός και βλέποντας, από τη μια τη βούληση του υπουργείου να προχωρήσει την αξιολόγηση και από την άλλη να μην υπάρχει ουσιαστική μαζική αντίσταση, άρχισε να το ξανασκέφτεται.

Ξεκίνησε να ενημερώνεται για τους τρόπους για τα κριτήρια για τα προσόντα και για τις επιπτώσεις. Εξακολουθούσε όμως στις συζητήσεις του να τάσσεται με επιμονή ενάντια στην αξιολόγηση. Παράλληλα σκεφτόταν κατά πόσο ήταν συνετό και πρέπον να είναι ο ίδιος αντίθετος με την αξιολόγηση. Και τι θα γινόταν αν τελικά τον ανάγκαζαν να συμμετέχει; «Εγώ θα σώσω τον κόσμο μόνος μου; Εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα; Καλά τα λένε οι συνδικαλιστές αλλά αυτοί είμαι σίγουρος τον έχουν δεμένο το γάιδαρό τους. Αλλά, αν ήταν σωστοί δεν θα άφηναν να φτάσει εδώ το πράγμα. Αυτό θα πει συνδικαλιστής, να προλαβαίνεις τις δυσάρεστες εξελίξεις για τους συναδέλφους σου. Βλέπεις όμως τι γίνεται. Μόνο «όχι» λένε. Ούτε μία πρόταση δεν κάνουν. Σε όλες τις χώρες γίνεται αξιολόγηση. Εμείς γιατί να μην κάνουμε; Γιατί, δηλαδή, ο Γιώργος είναι καλύτερος από μένα; Όχι. Χειρότερος είναι. Γιατί να παίρνουμε τα ίδια; Και είναι να απολύσουν κάποιον, εκείνον πρέπει να απολύσουν και όχι εμένα. Εγώ, έχω και παιδιά να μεγαλώσω. Εκείνος δεν έχει κανέναν. Μαγκούφης είναι.»

Από την επόμενη κιόλας μέρα δεν άφησε σεμινάριο για σεμινάριο που να μη δηλώσει συμμετοχή ο κυρ Παντελής. Τα πλήρωνε βέβαια, αλλά δεν τον ένοιαζε. Ο φάκελός του να φουσκώνει μήπως και πάρει κανένα μόριο. Είναι για απολύσεις τώρα; Πώς θα ξεχρεώσει το δάνειο; Και οι άλλοι, βέβαια, κλαίγονται ότι δεν έχουν αλλά δεν ήταν και τόσο σίγουρος ότι δεν είχαν «τον τρόπο» τους.                      «Α! Και δεν χρειάζονται πολλά πάρε-δώσε με συνελεύσεις, απεργίες και τέτοια. Εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ-ΣΗΤΗΡΗΤΑΡΑΠ ΣΟΡΕΘΥΕΛΕ 

 

Ετικέτες: , ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

e-βιβλια

... επειδή η μόρφωση είναι προνόμιο όλων!

Συνταγες

Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής

enter7.net

all about tech

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: