RSS

Category Archives: Κορωνοϊός

Κανένας μόνος

Κανένας μόνος

Κανένας μόνος

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

«Προσπάθησα, που να πάρει η ευχή. Να πεις ότι δεν προσπάθησα; Όλους αυτούς τους μήνες δεν κάνω τίποτε άλλο από το να προσπαθώ.

Άλλες φορές κολλάω κάπου και δεν λέω να ξεκολλήσω, άλλες φορές πάλι, υπάρχουν πράγματα που δεν μου κολλάνε με τίποτα.

Άλλοτε μου περισσεύουν πράγματα, καταστάσεις, γεγονότα, συναισθήματα και άλλοτε δε μου φτάνουν.

Θέλω κάποτε να φωνάξω, να ουρλιάξω για να διώξω την πίεση. Είναι όταν το παράλογο γύρω μου, μου το εμφανίζουν ως το πιο λογικό πράγμα του κόσμου, όταν το αλλοπρόσαλλο και το τελείως ακανόνιστο μου το τηλεπλασάρουν ως το πλέον κανονικό. Τότε είναι που νιώθω τη μοναξιά να με κατατρώει και μου λείπει πολύ ο φίλος, ο σύντροφος, ο συναγωνιστής, ο άλλος που θα διαφωνήσει μαζί μου και θα οδηγηθούμε σε λογομαχία. Μου λείπει αυτό που λέγεται ζωή.

Και είναι και φορές που δεν μου βγαίνει φωνή λες κι έχω μουγγαθεί, λες και δεν έχω μιλήσει ποτέ μου, λες και δεν έχω μάθει στη ζωή μου ούτε μια λέξη που να μπορεί να ζωγραφίσει αυτό που νιώθω. Τότε είναι που αναζητώ το σκοτάδι, που δεν θέλω να ξυπνήσω και να δω μια αχτίδα φωτός γιατί φοβάμαι πως αυτό που θα δω θα με βυθίσει ακόμα περισσότερο. Τότε είναι που αναρωτιέμαι για το που πήγε ο φίλος, ο σύντροφος, ο συναγωνιστής και ο άλλος που θα διαφωνούσε μαζί μου και θα οδηγούμασταν σε λογομαχία, δείγμα του ότι η ζωή εξακολουθεί και υφίσταται.

Κουράστηκα να βλέπω παντού ευχές για κάτι καλύτερο, να διαβάσω παντού ευχές για κάτι πιο όμορφο και να δίνω παντού ευχές για δύναμη και κουράγιο, αγνοώντας τον ίδιο μου τον εαυτό και περιμένοντας οι ευχές να γίνουν πραγματικότητα, έτσι από μόνες τους, επειδή το σύμπαν θα συνωμοτήσει και άλλες τέτοιες αηδίες. Ξέρω πως αυτό με το σύμπαν εκφράζει ελπίδα όμως… δεν φτάνει.

Προσπάθησα, να ξεγελάσω τον εαυτό μου με χίλιους δυο τρόπους. Τραγούδησα, χόρεψα, είδα ταινίες, έβριζα, δικαιολόγησα και δικαιολογήθηκα, αποστασιοποιήθηκα, απείχα… έπαψα να αισθάνομαι. Το λες ζωή αυτό;

Μέχρι που προσπάθησα να διαγράψω ένα μέρος της μνήμης. Να μην θυμάμαι πώς είναι όταν χαίρομαι, όταν αγκαλιάζω, όταν χαϊδεύω, όταν φιλάω και όταν αγγίζω.

Προσπάθησα πάλι να το ξεπεράσω μόνος μου, γιατί, λέει, πρέπει στη ζωή να είσαι δυνατός, γιατί, λέει, η κοινωνία είναι μια ζούγκλα και πρέπει να μάθεις να επιβιώνεις.

Μάλιστα!

Και γιατί δεν την κάνουμε ανθρώπινη;

Ευτυχώς που η μνήμη μου δεν διαγράφτηκε. Ευτυχώς που τέτοιες καταστάσεις υπήρξαν κι άλλες στο παρελθόν και δεν ήταν λίγες. Ευτυχώς που δεν έλειψαν ποτέ από τη ζωή μου οι φίλοι, οι σύντροφοι, οι συναγωνιστές κι όλοι εκείνοι που διαφωνούσαν μαζί μου.

Ευτυχώς που πάντα στην κατάλληλη στιγμή, βρισκόταν  κάποιος που θα με ρωτούσε: «τι έχεις;¨» , κρύβοντας στην ερώτηση όλη την αγάπη και το ενδιαφέρον του κόσμου.

Ευτυχώς  που αποφάσισα εδώ και καιρό, πως τέτοιες καταστάσεις, λίγο πριν την απόλυτη μαυρίλα, λίγο πριν την κατάθλιψη, δεν ξεπερνιούνται με το να σταματήσω να ζω.

Θα συνεχίσω να πορεύομαι με τους φόβους, τις ανασφάλειες, τα λάθη και τις αδυναμίες μου αλλά τη ζωή μου θα συνεχίσω να τη ζω και να μην είμαι θεατής σ’ αυτήν.»

Κάπως έτσι ξεκινάει η καινούργια χρονιά.

Αποφάσισα να μην τους κάνω τη χάρη να συνεχίσω να βυθίζομαι στην κατάθλιψη.

Εσείς;

Υπάρχουν φίλοι, σύντροφοι, συναγωνιστές, αυτοί που διαφωνούν μαζί μου.

Υπάρχει εκείνη….

Δεν θα τα στερηθώ.

Θα τα διεκδικήσω ακόμη κι αν τα έχω χάσει προς στιγμήν. Θα τα ξαναπάρω πίσω. Αυτά κι ακόμα πιο πολλά.

Όμως … όχι μόνος.

Ποτέ μόνος.

Κανένας μόνος….

 

Ετικέτες: , ,

Κι όμως νόμιζα πως δε με λένε Παντελή…η συνέχεια

Κι όμως νόμιζα πως δε με λένε Παντελή…η συνέχεια

Κι όμως νόμιζα πως δε με λένε Παντελή…η συνέχεια

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Φίλε αναγνώστη.

Εσύ που θα διαβάσεις τα παρακάτω να ξέρεις πως μόνο σε μένα αναφέρονται. Σε μένα και κανέναν άλλον. Για μένα μιλάνε και για τις συμπεριφορές μου στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο, στην πλατεία και οπουδήποτε αλλού έχω βρεθεί τα τελευταία χρόνια.

Με θυμάμαι στο σπίτι να συζητάω με το παιδί μου. Να το ρωτάω για το σχολείο του, τα μαθήματά του, τους καθηγητές του, τους φίλους του. Από ενδιαφέρον και χωρίς καμία διάθεση να εκμαιεύσω κάτι.

Μου είπε πως τους έδωσε το τεστ στη φυσική και πως πήρε 16/20.

Η αλήθεια είναι πως με πείραξε. Βλέπετε, όντας κι εγώ φυσικός, πώς να δεχτώ έτσι εύκολα ότι το δικό μου το παιδί δεν πήρε τουλάχιστον 20/20; Μήπως και δεν τον βοηθάω εγώ αλλά κάποιος άλλος; Άρα, κάτι δεν έκανε καλά. Κάτι του ξέφυγε. Τίποτε, αυτό δεν συγχωρείται. Δεν καταπίνεται εύκολα.

Εντάξει, δάκρυσε. Το καταλαβαίνω. Το παράκανα κι εγώ λίγο.

Μου είπε επίσης πως ο καθηγητής του δεν τον μάλωσε. Τον ενθάρρυνε λέγοντάς του κάτι που λέει σε όλους του τους μαθητές σε αντίστοιχη περίπτωση. Πως, δηλαδή, η απόδοση σε ένα τεστ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια στιγμιαία απεικόνιση της γνωστικής και ψυχολογικής κατάστασής του. Σε καμιά περίπτωση, του είπε, δεν τον χαρακτηρίζει ως άνθρωπο και ως προσωπικότητα.

Προς στιγμήν σκέφτηκα πως όλα αυτά είναι κούφια λόγια και πως αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα.

Διέκοψε τη σκέψη μου λέγοντας πως ο καθηγητής του τού είπε πως για εκείνον αυτό που μετράει κυρίως είναι η προσπάθεια αλλά δυστυχώς αυτή δεν βαθμολογείται και δεν αξιολογείται.

Μου είπε επίσης πως έβαλε τα κλάματα και μέσα στην τάξη καθώς περίμενε την επικριτική μου στάση όταν θα μου ανακοίνωνε τον βαθμό. Μου είπε πως ο καθηγητής του τον παρηγόρησε αποκλείοντας αυτή την περίπτωση.

Μετά από λίγες μέρες, σε συνάντηση που είχα με τον καθηγητή, τον διαβεβαίωσα πως το τελευταίο που με ενδιαφέρει είναι ο βαθμός του παιδιού σε κάποιο τεστ και πως για μένα εκείνο που έχει σημασία είναι η προσπάθεια.

Μου απάντησε πως κατάλαβε αλλά δεν έχω εντελώς ξεκάθαρο τι ακριβώς ήταν αυτό που κατάλαβε.

Μετά από μερικούς μήνες με θυμάμαι να συζητάω με το παιδί μου για το τι πρέπει να γίνει ώστε τα σχολεία να λειτουργούν με τη μεγαλύτερη δυνατή υγειονομική ασφάλεια.

Του εξήγησα πως αυτό δεν είναι δική του δουλειά, δεν είναι αυτά ζητήματα της ηλικίας του και πως αυτά τα ξέρουν καλύτερα οι ειδικοί και οι υπουργοί.

Μου είπε πως πέφτω σε αντιφάσεις γιατί με έχει ακούσει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια να παραπονιέμαι για τις αποφάσεις των υπουργών και των ειδικών.

Μου γνωστοποίησε επίσης πως αν στο σχολείο αποφασίσουν οι μαθητές να κάνουν κάτι για να ζητήσουν ανοιχτά σχολεία με ασφάλεια, θα συμμετέχει με όλες του τις δυνάμεις.

Του είπα πως αυτά δεν είναι δικά του λόγια και πως τα άκουσε από όλους εκείνους που γυρίζουν έξω από τα σχολεία και κάνουν προπαγάνδα υπέρ των καταλήψεων.

Μου απάντησε με θράσος πως τον υποτιμάω και πως τουλάχιστον εκείνος δεν πιστεύει στην προπαγάνδα των τηλεοπτικών καναλιών όπως κάνω εγώ.

Την άλλη μέρα με ειδοποίησαν – μη με ρωτάτε ποιος, δεν είμαι και κανένας ρουφιάνος – να πάω στο σχολείο γιατί έχουν κατάληψη.

Πήγα κι έπιασα κουβέντα με κάποιους μαθητές. Το παιδί μου ήρθε και μου ζήτησε να φύγω και πως πρέπει να του δείξω εμπιστοσύνη.

Τον παρακάλεσα να μην ανακατεύεται, του είπα πως δεν θα βγάλει εκείνος το φίδι από την τρύπα και πως το σημαντικό είναι να μην χάνει τα μαθήματά του.

Μου είπε πως έχασε πολλά μαθήματα λόγω έλλειψης καθηγητών αλλά δεν με ένοιαξε. Μου είπε επίσης πως επειδή εγώ δεν αντιδρώ σε ότι με καταπιέζει δεν σημαίνει πως θα κάνει κι εκείνος το ίδιο.

Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Του είπα πως θα τα πούμε αναλυτικά στο σπίτι. Είδα στο βλέμμα του την απογοήτευση αλλά δεν πειράζει. Όταν ωριμάσει θα καταλάβει.

Φεύγοντας για το σπίτι άκουσα κάποιον να φωνάζει «Παντελή».

Γύρισα…

Μετά απόρησα που γύρισα γιατί νόμιζα πως δε με λένε «Παντελή»

 

Ετικέτες: , , ,

Το Καφενείον

Το Καφενείον

Το Καφενείον

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

«Κουβέντες του καφενείου», συνηθίζετε να λένε για να υποβαθμίσουν γνώμες, προτάσεις και λεγόμενα, κυρίως εκείνοι που υποτίθεται ότι μιλάνε με «επιχειρήματα». Εμπεριστατωμένα δηλαδή, τεκμηριωμένα που λένε.

Όντως στα καφενεία μπορεί να ακούσει κάποιος μεγάλα ψέματα, παραμύθια ασυναγώνιστα λες και ο Αίσωπος δεν πέθανε ποτέ, μα και μεγάλες αλήθειες, πικρές τις περισσότερες φορές.

Σάματις σε άλλους χώρους «επίσημης συνάθροισης ανθρώπων» και μάλιστα αξιωματούχων δεν συμβαίνουν τα ίδια;

Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις;

Υπουργικά συμβούλια, συσκέψεις κυβερνητικών στελεχών, Βουλή, Ευρωβουλή, Γιούρογκρουπ, κεντρικές επιτροπές, πολιτικά γραφεία και δεν συμμαζεύεται.

Τουλάχιστον στα καφενεία τα ψέματα που ειπώνονται δεν έχουν επίπτωση σε κανέναν άλλον εκτός από αυτόν που τα λέει.

Σε ένα μικρό και συνηθισμένο καφενείο έτυχε να βρεθώ τούτες τις μέρες.

Η πινακίδα έγραφε:

ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ-ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Κοίταξα γύρω μου. Πουθενά δεν υπήρχε ούτε για δείγμα κάποιος νεολαίος.

Ο καφετζής έρχεται για παραγγελία.

– Το όνομα του μαγαζιού είναι ειρωνικό; Τον ρωτάω.

– Τώρα ναι. Όταν το πρωτανοίξαμε όχι, μου απαντάει. Δεν βρίσκεις νεολαία στο χωριό. Τι να κάνει ο νέος εδώ;

– Μάλιστα! Φέρε μουσε παρακαλώ ένα κατοσταράκι τσίπουρο με τίποτε μεζεδάκια.

– Μην περιμένεις πολλά πράγματα. Ότι υπάρχει θα βάλω. Καμιά ντομάτα, καμιά ελίτσα, λίγο τυρί, ψωμί ζυμωτό. Ε, αυτά.

– Πιάσε και για μένα ένα. Που’ σαι Θωμά. Σκέτο, ακούστηκε μια παραγγελία από το διπλανό τραπέζι. Ήταν ένας ηλικιωμένος, όχι πολύ, γύρω στα εβδομήντα, με μουστάκι παχύ γκρίζο και μπόλικα γκρίζα μαλλιά στο κεφάλι. Στα χέρια του κρατούσε στριφτό τσιγάρο και τα δυο του δάχτυλα όπως και το μουστάκι είχαν κιτρινίσει από τον καπνό και τη νικοτίνη.

– Εντάξει Σταμάτη, του απάντησε ο Θωμάς ο καφετζής.

– Για δεν παραγγέλνεις με μεζέ και να κεράσεις κι εμένα ένα; Πετάχτηκε από το άλλο τραπέζι ένας αδύνατος, γύρω στα σαράντα, αξύριστος που όλη την ώρα έπαιζε με ένα κομπολόι, από αυτά τα φτηνιάρικα, χτυπώντας ρυθμικά τις χάντρες  προκαλώντας έτσι έναν εκνευριστικό θόρυβο. Τόσα αναδρομικά θα πάρεις, συνέχισε.

– Αναδρομικά τα λες εσύ;

-Γιατί τι είναι;

– Κλεμμένα είναι βρε κουτάβι. Α ρε Γιώργο! Ντιπ χαμένος είσαι! Τα’ χω χιλιοδουλεμένα και χιλιοπληρωμένα. Από δέκα χρονών δουλεύω, πρώτα στα χωράφια και μετά όπου εύρισκα. Αλλά να ήταν τα μόνα κλεμμένα, ποιος διάολος το’ σκαγε1

– Σου έκλεψαν κι άλλα θες να πεις; Είπε ο Γιώργος με μια δόση ειρωνείας στη φωνή του.

– Τι να πρωτοθυμηθώ; Θα ακούει και ο ξένος από δω-εγώ ήμουν ο ξένος που βρήκα την ευκαιρία να συστηθώ-και θα νομίσει ότι γκρινιάζω.

– Κανένα πρόβλημα. Συνεχίστε κύριε Σταμάτη, απάντησα περιμένοντας τη συνέχεια της αφήγησης.

– Ήμουνα που λέτε γύρω στα είκοσι πέντε, συνέχισε ο Σταμάτης, είχα απολυθεί από το στρατό, άλλο παραμύθι ετούτο, κι είπα να πάω στον μπάρμπα μου, από το σόι της μάνας μου, να δουλέψω στο κεραμαριό που είχε. Μικρό μεροκάματο με όλα τα ένσημα ήταν η συμφωνία. Στον τρίτο χρόνο πάνω χτυπάω το πόδι μου στη δουλειά. Με μαζεύει ο μπάρμπας μου και με πάει στο νοσοκομείο. Κάθισα μια βδομάδα μέσα. Έρχονται στο τέλος από το νοσοκομείο και μου λένε πως είμαι ανασφάλιστος και πρέπει να πληρώσω. Μου’ ρθε ο ουρανός σφοντύλι. Τα είχε αναλάβει όλα ο μπάρμπας μου όταν πήγα στη δούλεψή του. Ένσημα, βιβλιάρια και τα λοιπά. Πάω στο σπίτι του και τον βρίσκω στο τραπέζι να τρώει. Το και το του λέω. Του έπεσε το κουτάλι από τα χέρια. Άρχισε να μου δικαιολογείται πως φταίει ο λογιστής του και κάτι τέτοια. Βρε ζαγάρι, του λέω, το αίμα σου βρήκες να κλέψεις; Φαντάσου τι κάνεις στους άλλους! Του δίνω μια και τον ξαπλώνω χάμω. Ουρλιάζει η θκια μου, μαζεύονται οι γείτονες. Να μην τα πολυλογώ, έρχονται οι μπάτσοι και με παίρνουν μέσα. Ειδοποιώ το Γιάννη από το σωματείο. Μη σε νοιάζει, μου λέει, άλλη νυφίτσα εκείνος, θα το βρούμε το δίκιο σου. Την έκανε καλά τη δουλεία του και δαύτος. Μέχρι και βουλευτή τον κάναν για ένα φεγγάρι.

Με πήγε λοιπόν ο μπάρμπας μου στο δικαστήριο. Γιατί το’ κανες; Με ρωτάει ο εισαγγελέας. Έκλεψε τον ιδρώτα μου, το λέω. Αυτός έπρεπε να δικάζεται και όχι εγώ. Ναι αλλά δεν παίρνει ο καθένας το νόμο στα χέρια του. Υπάρχει αστυνομία, δικηγόροι, δικαστήρια, μου λέει ο εισαγγελέας. Και που ήταν όλοι αυτοί όταν μ’ έκλεβε εμένα και τους υπόλοιπους; Τον ρωτάω.

Το μετάνιωσες όμως έτσι δεν είναι; Πετάγεται ο πρόεδρος. Εμένα ρωτάς κύριε πρόεδρε; Τον μπάρμπα μου πρέπει να ρωτήσεις. Αυτός μας ήπιε το αίμα.

Τρία χρόνια με αναστολή μου έριξαν και πρόστιμο χρηματικό.

Προσφέρθηκε ο μπάρμπας μου να πληρώσει το πρόστιμο αλλά τον διαολόστειλε η μάνα μου σαν ήρθε στο σπίτι να της το πει. Φεύγα κιαρατά μην το μάθει ο Γιάννης-ο πατέρας μου-πως ήρθες, του είπε και τον έσπρωχνε έξω από το σπίτι.

Ήρθαν και τα τσίπουρα και η αφήγηση του Σταμάτη διακόπηκε.

Στην άλλη άκρη του μικρού υπόστεγου του καφενείου, δίπλα στην πόρτα της εισόδου καθόταν ένας μεσόκοπος κύριος. Τα μαλλιά του ήταν τόσο πυκνά που ξεκινούσαν να φυτρώνουν λίγο πάνω από τα φρύδια.

Δεν είχε πολλή ώρα που ήρθε. Τον είδα με την άκρη του ματιού μου να μπαίνει στο καφενείο την ώρα που ο Σταμάτης μοιραζόταν μαζί μας τις εμπειρίες του.

– Στην υγειά σας, είπα κάποια στιγμή κατεβάζοντας μια γουλιά απόσταγμα. Ήταν δυνατό. Πάνω από σαράντα βαθμούς σίγουρα.

Ο Θωμάς το κατάλαβε από τον μορφασμό που έκανα.

– Είναι λίγο δυνατό ε; Δικό μου είναι. Δεν του ρίχνω τίποτα μέσα. Ούτε νερό. Όπως βγαίνει από το καζάνι. Καθαρό πράμα. Ή πίνεις ή δεν πίνεις. Καλώς τον Διαμαντή, είπε στον μεσόκοπο κύριο με τα πυκνά μαλλιά. Τι έχεις ρε Διαμαντή; Γιατί είσαι έτσι σκεπτικός;

– Τι θες να’ χω; Είπε εκείνος. Δεν τα μάθατε;

– Τι να μάθουμε;

– Να. Με την καινούργια την αρρώστια.

– Ε, τι; Φοβάσαι μην κολλήσεις;

– Όλα ψέματα. Θέλουν να μας βάλλουν τζιπάκια στα κεφάλια μας και να μας ελέγχουν.

– Τσιπάκια, πετάχτηκα αυθόρμητα να διορθώσω.

– Ε τζιπάκια. Αυτό λέω κι εγώ.

– Σιγά μην έχουν και ρόδες, ακούστηκε κάποιος από ένα άλλο τραπέζι.

– Αφού μας ψέκασαν καλά-καλά τα προηγούμενα χρόνια, συνέχισε ο Διαμαντής, τώρα μας έριξαν κι αυτόν τον ιό για να μας βάλουν τα τζιπάκια και να μην αντιδρούμε καθόλου από δω και πέρα. Δεν είδατε με το ψέκασμα που τα προηγούμενα χρόνια μας φόρτωσαν με μνημόνια;

– Ωραία είναι αυτή η δικαιολογία Διαμαντή, ακούστηκε ο Σταμάτης. Γι’ αυτό και δεν κουνήθηκες από το σπίτι σου ε;

– Πώς να κουνηθεί κάποιος άμα τον έχουν ψεκάσει μ’ αυτά τα καινούργια χημικά;

– Ενώ όλα τα προηγούμενα χρόνια όλο στους δρόμους ήσουνα και στις απεργίες. Πόσες φορές βρε ζουλάπι έκανες απεργία στη ζωή σου; Να σου πω εγώ. Καμία.

– Είχα οικογένεια να κοιτάξω Σταμάτη. Παιδιά να μεγαλώσω, να τα σπουδάσω, να τα τακτοποιήσω.

– Ενώ εμείς είχαμε απόπαιδα, ακούστηκε πάλι η φωνή από το διπλανό τραπέζι.

Σε λίγο ο Σταμάτης σηκώθηκε από την καρέκλα. Φώναξε το Θωμά μέσα στο καφενείο και μετά βγήκε έξω. Πέρασε από μπροστά μου.

– Χρήστος είπαμε ε;

– Ναι, Χρήστος, του απάντησα.

– Πρέπει να φύγω τώρα. Ίσως ξανανταμώσουμε αν κάτσεις μέρες. Εμείς τα ψωμιά μας λίγο-πολύ τα φάγαμε. Φταίμε όμως γιατί δεν σας αφήνουμε κληρονομιά καλή. Εμείς παραλάβαμε αγώνες και σε σας αφήνουμε πολιτικούς συμβιβασμούς και «νομιμότητες».

Μας χαιρέτησε με μια κίνηση του χεριού του και έφυγε.

Βγήκε μετά κι ο Θωμάς από το μαγαζί.

– Ότι πήρατε είναι από το Σταμάτη. Κέρασε όλο το μαγαζί.

– Γιατί το έκανε; Ρωτάω το Θωμά.

– Σαν σήμερα, πριν δεκαπέντε χρόνια, σκοτώθηκε ο γιος του στα ορυχεία από φουρνέλο. Έναν τον είχε. Μονάκριβο. Είπαν πως η εταιρία δεν είχε βάλει υποστυλώματα πριν την έκρηξη όπως έπρεπε. Αυτός κι άλλα τρία παλικάρια χάθηκαν τσάμπα.

Έγινε τότε χαμός. Διαμαρτυρίες, απεργία, κανάλια τηλεοράσεις. Μπορεί να το θυμάσαι. Αποτέλεσμα μηδέν. Κανείς δεν τιμωρήθηκε. Σε ένα χρόνο έκλεισε το ορυχείο. Εκεί θα πάει τώρα. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα πάει και κάθεται εκεί μέχρι το σούρουπο. Παίρνει δυο ποτήρια και λίγο τσίπουρο μαζί του και κάνει παρέα στο γιο του.

Βουβαμάρα έπεσε στο καφενείο.

Μετά από λίγο σηκώθηκα, τους χαιρέτησα και έφυγα με έναν κόμπο στο στήθος που δεν έλεγε να φύγει και ένα δάκρυ στην άκρη του ματιού να προσπαθεί να υπερνικήσει τη βαρύτητα.

Μάταια όμως…

 

 

 

 

Ετικέτες: , , , , ,

Μες στην πανδημία της υποκρισίας

Μες στην πανδημία της υποκρισίας

Μες στην πανδημία της υποκρισίας

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Ας κάνουμε λοιπόν τον απολογισμό να δούμε που βρισκόμασταν και που βρεθήκαμε.

Ας κάνουμε εμείς για λίγο πως τους πιστεύουμε κι εκείνοι πως μας πείθουν ολοκληρωτικά.

Ξεκίνησε η ιστορία στις αρχές του Μάρτη.

Ονομάστηκε αόρατος εχθρός, άλλες φορές ιός κατασκευασμένος, άλλες πάλι ιός των νυχτερίδων, των φιδιών και όλων των άλλων σιχαμερών ζώων.

Ήρθε να αντικαταστήσει έναν άλλο εχθρό, κυρίως των νοικοκυραίων. Τον ονόμασαν εισβολέα, λάθρο, ασύμμετρη απειλή και ότι άλλο χρειαζόταν για να τραφούν τα αχόρταγα μικροαστικά ένστικτα.

Όλοι αυτοί οι αλήτες της πολιτικής ζωής, που διαγωνίζονταν στο ποιος θα εξολοθρεύσει με τη μεγαλύτερη αγριότητα οτιδήποτε δημόσιο, όλοι αυτοί οι άριστοι υποστηρικτές της νόμιμης κλεψιάς, αφού εδώ και πολλά χρόνια αποψίλωναν και γκρέμιζαν τη δημόσια υγεία, ήρθαν στην εποχή της πανδημίας να δηλώσουν θαυμαστές των ανθρώπων που υπηρετούν τον συνάνθρωπο στα δημόσια νοσοκομεία.

Δεν ντράπηκαν, σαν τις μαϊμούδες σε περιοδεύον τσίρκο, να βολτάρουν στα άνετα μπαλκόνια τους χειροκροτώντας  τους μέχρι πριν λίγους μήνες απαξιωμένους γιατρούς, νοσηλευτές και καθαρίστριες.

Ξαφνικά οι τεμπέληδες και οι άχρηστοι βαφτίστηκαν ήρωες όπως βαφτίζεται το κρέας ψάρι από τους υποκριτές που υποτίθεται πως νηστεύουν.

Κι επειδή δεν μπορούσαν να προσφέρουν σε κανέναν, εκτός ίσως από τους εαυτούς τους, καμία υγειονομική ασφάλεια, κι επειδή ο φόβος για το άγνωστο που βρίσκεται εκεί έξω βοηθάει πάντα στο να μένει κάποιος φυλακισμένος χωρίς να διαμαρτύρεται, μας μάντρωσαν για τα καλά στους τέσσερις τοίχους των σπιτιών μας.

Και να σκεφτεί κανείς ότι πολλές εκατοντάδες χιλιάδες από τους μαντρωμένους φυλακίστηκαν σε σπίτια υπερχρεωμένα έτοιμα να βγουν σε πλειστηριασμό από τους ίδιους τους, υποτίθεται, προστάτες τους.

Και να το δάχτυλο να κουνιέται απειλητικά πάνω κάτω και να κοντεύει να βγει έξω από την οθόνη-κανίβαλο κλείνοντας σε όλες τις πτώσεις την περίφημη «ατομική ευθύνη».

Μέχρι και τα παιδιά έγιναν διάβολοι τρισκατάρατοι εν δυνάμει εξολοθρευτές των παππούδων και των γιαγιάδων τους.

Πουθενά τεστ για να ξέρουμε τι μας γίνεται. Μόνο ο φόβος να πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας με τη γλυκιά φωνή του «καλού ανθρώπου» να μας συμβουλεύει ως άλλος ποιμένας από τη μία, και τις διαταγές του σκληρού λοχία να μας ζητάνε επιτακτικά να «πάρουμε άλλες εκατό» από την άλλη.

Μετρούσαν και ξαναμετρούσαν τις ΜΕΘ στα νοσοκομεία λες και ήταν λίρες κατοχικές στα χέρια τσιγκούνη τοκογλύφου. Σχολαστικά και μία προς μία μπας και αυγατίσουν.

Αλλά αυτές, τίποτα. Που να βρεθούν χρήματα για ΜΕΘ, για γιατρούς, για νοσηλευτές και άλλα τέτοια περιττά; Έπρεπε να ταϊστούν τα κανάλια, και οι δρομοεισπράκτορες.

Έπρεπε να ταϊστούν όλοι αυτοί που τόσα χρόνια μας έχουν πρήξει ζητώντας λιγότερο κράτος. Αυτοί οι ίδιοι οι ξετσίπωτοι δεν ντράπηκαν, μέσα στην πανδημία να αναρωτιούνται απελπισμένα «πού είναι το κράτος» λες και στα προηγούμενα χρόνια της μεγάλης κερδοφορίας τους έδωσαν έστω και μια δεκάρα γι’ αυτό το ρημάδι το κράτος.

Κοτζάμ εφοπλιστές καταδέχονται να πληρώνουν λιγότερους φόρους από τους λιμενεργάτες τους. Δωρίζουν κάποτε ένα όταν είναι να γλιτώσουν δέκα με φοροαπαλλαγές.

Και τα έκλεισαν τα σχολεία και μάντρωσαν τους διαβόλους στα σπίτια.

Και πάλι βρήκαν ευκαιρία να βγάλουν από τη μύγα ξίγκι. Και να οι «εξ αποστάσεως» και δώστου, πολυνομοσχέδιο και πάρτε και απευθείας μεταδόσεις. Μιας και βρήκαμε παππά να θάψουμε πεντέξι.

Όλα όμως για το καλό των μαθητών και της προόδου τους.

Και οι ελλείψεις εκπαιδευτικών κάθε χρόνο και η αδιοριστία  και η κουτσουρεμένη χρηματοδότηση και το σχολείο ιερό εξεταστήριο, όλα για το καλό των μαθητών.

Και η φτώχεια των γονέων και η ανεργία και η ανέχεια και οι απειλές των εξώσεων και οι κοινωνικές ανισότητες κι αυτά για το καλό των μαθητών, για να μπορούν να κυνηγούν μία από τα πριν εξαγορασμένη αριστεία την οποία ποτέ δεν κριθούν ικανοί να αποκτήσουν λόγω έλλειψης ικανού αριθμού βαλαντίων.

Και να σκεφτεί κανείς ότι τις «τύχες μας» τις διαχειρίζονται όλα αυτά τα χρόνια, άριστοι και άριστες, Λουδοβίκοι και Αντουανέτες με αλλεργία στο ψωμί από προζύμι που έχουν μια ιδιαίτερη προτίμηση στο ψωμί από την Ισπανία.

Και μετά από δύο και κάτι μήνες ο «καλός άνθρωπος» και ο λοχίας, μας ανακοίνωσαν πως τα τρισκατάρατα διαβολάκια έγιναν αγνά αγγελούδια και πρέπει τα σχολεία να ανοίξουν.

Πάλι χωρίς τεστ, πάλι χωρίς καμία υγειονομική ασφάλεια.

Όμως και γι’ αυτό η λύση λέγεται πάλι «ατομική ευθύνη».

Αγαπητέ γονιέ, σου έκλεισαν πονηρά το μάτι κι εσύ τσίμπησες. Σου κατάργησαν σε μία νύχτα την υποχρεωτικότητα του σχολείου και σε έθεσαν πάλι προ των ευθυνών σου. Σου ζήτησαν να φερθείς υπεύθυνα και να μην στείλεις τα παιδιά σου στο σχολείο. Σιγά τα ωά.

Πάει περίπατο «το καλό των μαθητών» γιατί πάλι τα χρήματα δόθηκαν ώστε να μην αδειάσουν έστω και λίγο οι παραφουσκωμένες τσέπες.

Πάντως όλο αυτό το διάστημα που τα σχολεία άνοιξαν αποδείχτηκε με τον καλύτερο τρόπο πως «το καλό των μαθητών», «η αναβάθμιση της εκπαίδευσης» και όλα τα σχετικά ξεκινάνε από τον μικρό αριθμό των μαθητών ανά τάξη.

Αποδείχτηκε επίσης πως ο κόσμος της εκπαίδευσης ύψωσε ανάστημα όταν χρειάστηκε, κι αυτό δεν ήταν συμβολικό, στέλνοντας μήνυμα αντίστασης μα και διεκδίκησης της χαμένης αξιοπρέπειας.

Δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε αναλώσιμοι.

Τα τηλεοπτικά σώου και τα ριάλιτι ας τα κρατήσουν οι κυβερνώντες για τους εαυτούς τους. Άλλωστε, το έχουν σπουδάσει πολύ καλά το αντικείμενο και το γράφει και στα ακριβοπληρωμένα πτυχία και μεταπτυχιακά που διαθέτουν.

Ίσως είναι γραμμένο με άλλο τίτλο και άλλο όνομα, έτσι για ξεκάρφωμα.

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Κορωνοϊού… συνέχεια.

Κορωνοϊού… συνέχεια.

Κορωνοϊού… συνέχεια.

Αργυρώ Σαββάνη

Ιατρός παθολογοανατόμος

Ανταποκρινόμενη σε ερωτήματα αναγνωστών σχετικά με προηγούμενο άρθρο που αναρτήθηκε στις 12/5 οφείλω να διευκρινίσω ότι το εν λόγω άρθρο, όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε κάποιος  αναγνώστης δεν προσφέρει σε καμία περίπτωση επιστημονική τεκμηρίωση για την αποδοτικότητα ή μη των μέτρων. Δεν είναι εύκολο, ίσως επί του παρόντος είναι και αδύνατο να αποδείξουμε ότι δεν μας σώσανε τα μέτρα αλλά η καλή μας τύχη, πόσο μάλλον αφού η καραντίνα ξεκίνησε πριν προλάβει να συμβεί σχεδόν τίποτα στη χώρα μας. Ήταν μια προληπτική καραντίνα για να μην πάθουμε αυτά που έπαθαν άλλοι, προς γνώση και συμμόρφωση. Ούτε όμως και οι υπεύθυνοι για την επιβολή των μέτρων μπορούν να προσφέρουν ορθή επιστημονική τεκμηρίωση για τις πρακτικές που ακολουθήθηκαν από τα στατιστικά στοιχεία που παραθέτουν.

Η στατιστική είναι ένα δίκοπο μαχαίρι, μπορεί να χρησιμοποιηθεί επιλεκτικά και με αντικρουόμενα συμπεράσματα και προφανώς η επιστήμη αυτή είναι από τις πιο σύνθετες και πιο δύσκολες και ουδείς θα έπρεπε να κάνει ασυλλόγιστα χρήση των δεδομένων χωρίς να είναι βαθιά εξοικειωμένος με αυτό το αντικείμενο.

Εγώ δεν είμαι. Αυτός είναι και ο λόγος που έχω παραθέσει ελάχιστα στατιστικά στοιχεία και με πολύ επιφύλαξη αφού δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η επιδημία ακόμα “τρέχει”, δεν έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της και ότι τα δεδομένα που συλλέγονται και προβάλλονται, συνεχώς αναθεωρούνται. Συμπεράσματα ασφαλή μπορούν να εξαχθούν ΜΟΝΟ αφού ολοκληρωθούν οι μελέτες.

Υπάρχει εν τούτοις η τάση (τουλάχιστο αυτό εκπροσωπεί μία μερίδα επιστημόνων) τα στατιστικά στοιχεία για τη θνητότητα του ιού συνεχώς να αναθεωρούνται προς τα κάτω (ορισμένοι μάλιστα εκτιμούν μικρότερα ποσοστά και από αυτά της γρίπης). Οι απόψεις όμως αυτές δυστυχώς δεν προβάλλονται. Η αρχική εκτίμηση πάντως ότι αυτή η επιδημία θα έχει νεκρούς της τάξης έως και δεκάδων εκατομμυρίων φαντάζει με τα τελευταία δεδομένα αστρονομική.

Όσο για το θέμα των θετικών δειγμάτων πρέπει να επισημανθεί  ότι αυτό που γενικά βλέπουμε από τις δειγματοληψίες που γίνονται, είναι μόνο η άκρη μιας πυραμίδας. Κάτω από αυτή την άκρη ο πραγματικός αριθμός των ατόμων που πιθανόν έχουν ως τώρα υπάρξει θετικοί στον ιό, είτε έχουν νοσήσει είτε όχι είναι υπερπολλαπλάσιος. Δηλαδή εάν για παράδειγμα στην Ελλάδα έχουν ανιχθευθεί φερειπείν 3000 θετικά δείγματα, ο πραγματικός αριθμός των θετικών ατόμων μπορεί να ξεπερνά τις 100000 ή και τις 200000, πράγμα καθόλου παράλογο αφού μιλάμε για επιδημία.

Είναι επίσης λογικό ότι τα κρούσματα θα αυξάνονται εκεί που χαλαρώνουνε τα μέτρα εφόσον δεν έχει επέλθει φυσική ανοσοποίηση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού. Αυτό από μόνο του όμως δεν πρέπει να αποτελεί λόγο ανησυχίας μιας και η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που θα μολυνθούν ή έχουν μολυνθεί από τον ιό δεν παρουσιάζουν ή παρουσιάζουν ελάχιστα και ελαφρά συμπτώματα. Οι περισσότεροι δεν θα καταλάβουν ποτέ από τι νόσησαν.

Αυτό που ΔΕΝ είναι λογικό είναι να προβάλλεται επιμόνως και να καταμετράται σε ημερήσια, για να μην πω σε ωριαία βάση, κάθε ένα μεμονωμένο κρούσμα και κάθε ένας μεμονωμένος θάνατος σαν να έχουμε εγκαταστήσει ένα μετρητή μέσα στο κεφάλι μας, σαν ο χάρος να μας μετράει μία μία αντίστροφα τις ώρες μας. Αυτό είναι επιστημονικά απαράδεκτο, αποτελεί τον ορισμό της παραπληροφόρησης (σκόπιμης κατά τη γνώμη μου) και οδηγεί σε τρέλα.

Έστω ότι παραδεχόμαστε την αποδοτικότητα της καραντίνας και δεδομένου ότι αυτή επιβλήθηκε τόσο πρόωρα δεν θα έπρεπε λογικά να έχει προλάβει να επέλθει ανοσοποίηση του πληθυσμού ούτε στη χώρα μας. Με αυτή τη λογική θα έπρεπε να βλέπουμε και εδώ μια άνοδο της καμπύλης μετά την άρση της καραντίνας.

Πού είναι λοιπόν τα αυξημένα κρούσματα τώρα που ο κόσμος κυκλοφορεί και μάλιστα χωρίς να πολυπροσέχει; Κρούσματα σαφώς υπάρχουν. Το ερώτημα είναι γιατί έχουν πάψει να ασχολούνται ή γιατί έχουν πάψει να τα προβάλλουν με τόση έμφαση όπως έκαναν πριν και κατά τη διάρκεια της καραντίνας.

Θα έλεγε κανείς ότι μας έχουν αφήσει να ηρεμήσουμε λίγο, όχι όμως και να χαλαρώσουμε εντελώς  αφού προβάλλονται εικόνες από νέες χώρες που μπήκαν στο χορό του κορωνοϊού. Εν όψει δεύτερου κύματος…

Η δικαιολογία ότι εμάς μας βοηθάει ο καιρός είναι ανυπόστατη γιατί το καλοκαίρι ακόμη ΔΕΝ το είδαμε και οι κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν αυτή τη στιγμή (δηλαδή τα απότομα σκαμπανεβάσματα της θερμοκρασίας, η αυξημένη υγρασία στην ατμόσφαιρα σε συνδιασμό με συχνές νεφώσεις, ξαφνικές βροχοπτώσεις και σκόνες) είναι ΙΔΑΝΙΚΕΣ για την εξάπλωση πάσης φύσεως ιογενών λοιμώξεων.

Σαφώς και πρέπει να προστατευτούν οι ευπαθείς, αλλά όχι με αυτόν τον τρόπο, όχι με τον κοινωνικό τους αποκλεισμό που οδηγεί σταδιακά στην εξόντωσή τους και βέβαια όχι εις βάρος της  κοινωνίας ολόκληρης. Υπάρχει εξάλλου μεγάλη δόση υποκρισίας όταν τόσα χρόνια γίνεται δραματική υποβάθμιση του συστήματος υγείας υπό την ηγεμονία των μνημονίων και ξαφνικά τους έπιασε ο καημός για τις ευπαθείς ομάδες.

Είναι βέβαιο ότι και αυτή τη στιγμή που μιλάμε μπορεί δεδομένα από αυτά που παραθέτω στο προηγούμενο άρθρο να έχουν ήδη ανατραπεί. Αυτό δεν αλλάζει όμως τίποτα από την ουσία όσων προσπαθώ να αναδείξω.

Αντιλαμβάνομαι απόλυτα ότι δεν είναι δυνατό μέσα σε μερικές σελίδες αρθρογραφίας να διασκεδαστούν φόβοι ή καλύτερα μία συλλογική φοβική συμπεριφορά που καλλιεργήθηκε τόσο μεθοδικά και επί τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στον κόσμο. Από τη μεριά μου εξάλλου δεν είναι δυνατή περαιτέρω επιστημονική ανάλυση διότι σε αυτό μεταξύ άλλων με περιορίζει η ειδικότητά μου.

Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να κλείσουμε επιτέλους τις τηλεοράσεις και να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με τις τραμπάλες των αριθμών. Δεν είναι δυνατόν η εικονική πραγματικότητα των τηλεοπτικών δελτίων να υπερισχύει στα μυαλά μας της απτής πραγματικότητας και της καθημερινής μας εμπειρίας.

Την ώρα που εμείς φοβόμαστε μην πεθάνουμε πλήττει την χώρα μας μία τέτοιων διαστάσεων οικονομική καταστροφή, το κόστος της οποίας σε ανθρώπινες ζωές θα είναι στο τέλος (και το πιστεύω απόλυτα)  πολλαπλάσιο των θυμάτων του ιού.

Δεν είναι τυχαίο που το μεγαλύτερο φόρο σε νεκρούς από λοιμώδη νοσήματα τον αποδίδουν χώρες με χαμηλό βιοτικό επίπεδο, ανύπαρκτο σύστημα δημόσιας υγείας και άθλιες διατροφικές συνήθειες του πληθυσμού τους. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι στους θανάτους υπολογίζονται και οι αυτοκτονίες και πως για κάθε ποσοστιαία μονάδα αύξησης της ανεργίας αυξάνει αντίστοιχα και ο αριθμός των αυτοκτονιών.

Αυτά τα δεδομένα άραγε δεν είναι αρκετά τρομακτικά ώστε να δώσουν ώθηση σε κάποια μορφή κοινωνικής αντίδρασης;

Δεν είναι ώρα εξάλλου να αναλωνόμαστε σε θεωρίες σχετικά με την προέλευση αυτού του ιού. Είτε προέκυψε από φυσικές μεταλλάξεις είτε κατασκευάστηκε εργαστηριακά, είτε τους ξέφυγε, είτε τον αμολήσανε, στην παρούσα φάση αυτά είναι ζητήματα ήσσονος σημασίας.

Σημασία έχει το πώς αξιοποιήθηκε ο ιός αυτός.

Και είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι αξιοποιήθηκε απόλυτα και προς την κατεύθυνση διαμόρφωσης σε ανύποπτο χρονικό διάστημα μιας κοινωνίας παραδομένης στο φόβο, την υστερία, τον ψυχαναγκασμό και την αυτοματοποίηση, μιας κοινωνίας ως εκ τούτου εύκολα χειραγωγήσιμης.

Σε αυτό καταλυτικό ρόλο έπαιξε η αμάθεια ή χειρότερα η ημιμάθειά μας σε συνδιασμό με μία καθολική ηθική κατάπτωση η οποία σημειωτέον δεν είναι τωρινό φαινόμενο αλλά συντελείται αργά, σταθερά και εξίσου μεθοδευμένα εδώ και δεκαετίες.

Η υποβάθμιση της Παιδείας είναι κομβική στο θέμα αυτό. Η χαριστική βολή δίνεται αυτή τη στιγμή που μιλάμε.

Στις εισόδους των σχολείων υποδέχονται τα παιδιά μας όχι πλέον οι δάσκαλοί τους αλλά κάποιοι άγρυπνοι φρουροί που επιβλέπουν την τήρηση μέτρων και αποστάσεων. Τα παιδιά μας επιπλήττονται όταν πλησιάζονται, όταν κάνουν απόπειρα να αγγιχτούν, να ανταλλάξουν μεταξύ τους κάποιο αντικείμενο. Προαυλίζονται με καθεστώς κρατουμένων. Υποβάλλονται σε σεμινάρια τήρησης κανόνων υγιεινής με ψυχαναγκαστική σχολαστικότητα. Απομονώνονται από τους συμμαθητές τους αν παρουσιάσουν κάποιο ύποπτο σύμπτωμα σαν τιμωρούμενοι και δακτυλοδεικτούμενοι. Αντιμετωπίζονται ως μιάσματα που οφείλουν να αντιμετωπίζουν και τους γύρω τους ως μιάσματα. Ο κορωνοϊός αιωρείται μόνιμα επάνω από τα κεφάλια τους σαν μαύρη απειλή. Πήγε περίπατο όλη η παιδαγωγική επιστήμη και τα περί ηθοπλασίας των νέων. Και το κερασάκι είναι η απαίτηση από τα παιδιά μας να αναλύσουν σε εκθέσεις ιδεών τα αισθήματα και τους προβληματισμούς τους σχετικά με τον ιό. Πρώτα μας βιάζουν ψυχολογικά και μετά μας περιθάλπουν. Υλικό για ψυχανάλυση.

Προετοιμάζεται με αριστοτεχνικό τρόπο μία αυριανή γενιά αρρωστημένων υποκειμένων.

Και όλα αυτά για την υγεία μας…

Είπα και άλλοτε ότι πρέπει να υπερασπιστούμε τα παιδιά μας. Αυτό που ανεχθήκαμε να υποστούμε εμείς ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΟ ΦΟΤΡΩΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.

Η απομάκρυνση των παιδιών μας από το σχολείο σε καμία περίπτωση δεν είναι λύση διότι παρέχει το απόλυτο και επιδιωκόμενο άλλοθι για την ταχύτερη αποδόμηση και διάλυση του εκπαιδευτικού συστήματος.

Αυτή τη στιγμή συμβαίνει το εξής εξωφρενικό οι δάσκαλοι να παραδίδουν μάθημα το πρωί στις τάξεις για τα παιδιά που έρχονται στο σχολείο και το απόγευμα να ετοιμάζουν το υλικό για τα παιδιά που μένουν σπίτι. Για πόσο μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση;

Δεδομένης της αυξανόμενης δυσφορίας παιδιών και εκπαιδευτικών για τους παραπάνω λόγους και με την κερκόπορτα της ελεύθερης επιλογής ανοιχτή, μοιραία η εκπαιδευτική διαδικασία θα μετακυληστεί προς την τηλεκπαίδευση.

Οφείλουμε να στείλουμε όλοι τα παιδιά μας στο σχολείο και ταυτόχρονα να αντιταχθούμε συντονισμένα σε τέτοιες πρακτικές.

Ο κόσμος έχει αρχίσει και πριν την Πρωτομαγιά ακόμα, εν μέσω καραντίνας να βγαίνει στους δρόμους. Αυτό είναι πολύ θετικό σημάδι αρκεί να κατανοήσουμε ότι η καταστρατήγηση δικαιωμάτων και ελευθεριών από τη μία μεριά και η “κρίση” του κορωνοϊού καθώς και τα απορρέοντα από αυτήν “υγειονομικά” μέτρα από την άλλη, είναι δύο πράγματα ΑΛΛΗΛΕΝΔΕΤΑ. Όσο επιμένουμε στην συνείδησή μας να τα διαχωρίζουμε ή να θεωρούμε τη δημοσιονομική κρίση που προέκυψε “μοιραίο” επακόλουθο μιας πανδημίας (αυτό ακριβώς δηλαδή για το οποίο λυσσομανούν να μας πείσουν), τόσο θα παραμένουμε ευάλωτοι και τρωτοί στις πολιτικές και στρατηγικές που ανατρέπουν όλα τα δεδομένα της ζωής μας.

Δεν είναι δυνατόν να εστιαζόμαστε στο ξύλο που μας βαράει και να μην βλέπουμε αυτόν που κρατάει το ξύλο.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι με το κοινωνικό πείραμα στο οποίο μας υποβάλλουν συντελείται ένα έγκλημα σε βάρος της κοινωνίας με προεκτάσεις γενοκτονίας.

Τα τελευταία γεγονότα στις ΗΠΑ κρούουν καμπάνες για όσα απειλούν τις κοινωνίες της Ευρώπης και συνιστούν ένα κραυγαλέο παράδειγμα προς αποφυγή.

Η κοινωνία των ΗΠΑ είναι βαθιά διαβρωμένη από ανισότητες που δεν αφορούν μόνο στη μερίδα των αφροαμερικανών κι ας παρουσιάζεται έτσι. Τεράστια τμήματα του πληθυσμού είναι φτωχοποιημένα και εξαθλιωμένα με ανύπαρκτο μορφωτικό επίπεδο. Αυτό οδηγεί τον κόσμο ανά διαστήματα και με αφορμές ίσως λιγότερο σημαντικές των περιστάσεων σε βίαια και ανεξέλεγκτα ξεσπάσματα οργής και πλιάτσικου, τα οποία εν τέλει δεν μπορούν να διοχετευτούν σε καμία ανατροπή του κατεστημένου και να πυροδοτήσουν ουσιώδη κοινωνική αλλαγή. Προκαλούν απλώς μία εκτόνωση συσσωρευμένης αρνητικής ενέργειας και αυτό είναι πάντα προς το συμφέρον των κρατούντων οι οποίοι αξιοποιούν την κατάσταση με διάφορους τρόπους.

Το θέμα είναι να μην φθάσουμε ποτέ σε αυτό το σημείο. Ο εξαθλιωμένος άνθρωπος δεν έχει πολιτικό κριτήριο, αντιδρά σπασμωδικά και αντανακλαστικά. Δεν επαναστατεί, απλά βιαιοπραγεί έως ότου να εκτονωθεί.

Η κοινωνία μας πρέπει να αντιληφθεί άμεσα όλους αυτούς τους κινδύνους και να αντιδράσει συνειδητοποιημένα, ώριμα, ψύχραιμα και συντονισμένα. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι δεν υπάρχουν ηγέτες διατεθειμένοι να αναλάβουν τη σωτηρία μας. Μόνο μία ευρεία βάση δημοκρατικά σκεπτόμενων πολιτών μπορεί να αποτελέσει το ορμητήριο για ουσιαστική κοινωνική αλλαγή και πρόοδο.

  Αργυρώ Σαββάνη

Ιατρός Παθολογοανατόμος

 

 

Ετικέτες: , ,

Περί κορωνοϊού και άλλων δαιμονίων

Περί κορωνοϊού και άλλων δαιμονίων

Περί κορωνοϊού και άλλων δαιμονίων

 Γράφει η Αργυρώ Σαββάνη Ιατρός Παθολογοανατόμος

 

 Αγαπητοί δάσκαλοι, αγαπητοί γονείς, αγαπητοί μαθητές, αγαπητοί συμπολίτες και συνάνθρωποι

 

Εκμεταλλευόμενη την ιατρική μου ιδιότητα, παρόλο που δεν είμαι παθολόγος, λοιμωξιολόγος ή επιδημιολόγος θα ήθελα να εκφράσω ορισμένες σκέψεις και προβληματισμούς αναφορικά με τα γεγονότα των τελευταίων μηνών.

 

Βιώνουμε μία πρωτοφανή κατάσταση έκτακτης ανάγκης η οποία θα μπορούσε να συγκριθεί με όσα συμβαίνουν σε άλλους τόπους ή σε άλλες εποχές σε συνθήκες πολέμου. “Πόλεμος”, αυτή η λέξη ήταν συχνά τις τελευταίες μέρες και βδομάδες στα στόματα πολλών ατόμων ποικίλων ιδιοτήτων και ειδικοτήτων, στρατευμένων στον αγώνα ενάντια σε μία ασύμμετρη υγειονομική απειλή.

 

Το αποτέλεσμα είναι η χώρα μας καθώς και αρκετές άλλες χώρες να έχει βυθιστεί σε μία δημοσιονομική κρίση τις διαστάσεις της οποίας δεν έχουμε ακόμα αντιληφθεί μιας και επισκιάζεται προς το παρόν από την επικαιρότητα του SARS-CoV-2 (του νέου κορωνοϊού).

 

Η επικαιρότητα ήταν ανέκαθεν και είναι ένα τρομερό όπλο. Ο SARS-CoV-2 μετά από μία πρώτη διακριτική εμφάνιση στην Κίνα σκαρφάλωσε αστραπιαία στην πρώτη θέση των charts και κρατήθηκε εκεί για εβδομάδες ολόκληρες μονοπωλώντας μάλιστα κατά αποκλειστικότητα όλα τα ειδησεογραφικά δελτία και τα πάσης φύσεως μέσα δικτύωσης. Αυτό από όσο θυμάμαι είναι πρωτοφανές στην ιστορία της ενημέρωσης στην Ελλάδα. Ως και το φλέγον ζήτημα της έξαρσης της τουρκικής επιθετικότητας σε Αιγαίο και Θράκη πέρασε στα αζήτητα μπροστά στο φόβο του επικείμενου θανάτου.

 

Είναι τελικά ο ιός αυτός τόσο θανατηφόρος;

 

Από την αρχή αυτής της κρίσης βομβαρδιζόμαστε με νούμερα και στατιστικά στοιχεία τα οποία οι περισσότεροι από εμάς (συμπεριλαμβανομένης και της ομιλούσας) δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε και να εντάξουμε σε ένα λογικό πλαίσιο σκέψης. Ο λόγος είναι απλός. Όταν παραθέτουμε νούμερα και μεγέθη στα πλαίσια μιας μελέτης οφείλουμε να συνυπολογίζουμε μία σειρά από παραμέτρους. Όταν εξάλλου προσπαθούμε να αναδείξουμε ένα μέγεθος στην επιστήμη το τοποθετούμε δίπλα σε κάποιο άλλο μέγεθος, το συγκρίνουμε. Όταν φερειπείν λέμε ότι ο νέος κορωνοϊός έχει κοστίσει έως τώρα στις ΗΠΑ τις ζωές 70.000 ανθρώπων, αυτό ως νούμερο από μόνο του φαντάζει εξαιρετικά μεγάλο και τρομακτικό. Εάν όμως μας έλεγαν ότι κάθε χρόνο από το 2010 πεθαίνουν στην ίδια χώρα από τη γρίπη 12.000 έως 61.000 άνθρωποι (πηγή: cdc.gov), αυτομάτως ενεργοποιούνται κάποιοι συνειρμοί.

 

Από την πρώτη μέρα της επικαιρότητας ο ιός αυτός πέρασε σαράντα κύματα παραφιλολογίας.

 

Η όλη ρητορική βασίστηκε στο επιχείρημα ότι επρόκειτο για κάτι ΝΕΟ (“όπλο” δεν δίστασαν να το χαρακτηρίσουν αρκετοί ειδήμονες εντός και εκτός υγειονομικού χώρου) του οποίου δε γνωρίζουμε τη συμπεριφορά. Μας είπαν ότι ο ιός είναι εξαιρετικά ανθεκτικός, ότι μπορεί να παραμένει ώρες (μέρες είχαν πει αρχικά) κολλημένος σε επιφάνειες ή αιωρούμενος στον αέρα εντός κλειστών χώρων και ότι έχει ως εκ τούτου υψηλή μεταδοτικότητα και αυξημένη νοσηρότητα και θνητότητα. Όσο για τις ηλικιακές ομάδες που μπορεί θανατώσει, εδώ η παραφιλολογία πήρε και έδωσε με το αποκορύφωμα να προσπαθούν να πείσουν ότι τα παιδιά δεν εξαιρούνται καθόλου από τις θλιβερές στατιστικές (θυμόμαστε με πόση επιμονή προβλήθηκαν εντελώς μεμονωμένα περιστατικά). Επίσης μας είπαν ότι ο ιός έχει μεγάλο ποσοστό ασυμπτωματικής φορείας, συμπεριφέρεται ως εκ τούτου σαν αόρατος εχθρός και με αυτό ακριβώς το επιχείρημα έκλεισαν εν αιθρία όλα τα σχολεία της χώρας χωρίς επί της ουσίας να έχει ανιχνευθεί ούτε ένα κρούσμα ανάμεσα σε μαθητές. Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ότι ο ιός της γρίπης έχει ποσοστό ασυμπτωματικών φορέων έως και 20%; (εξηγώ: στους 100 ανθρώπους που κουβαλούν και μπορούν να μεταδώσουν τον ιό της γρίπης οι 20 δεν παρουσιάζουν κανένα απολύτως σύμπτωμα). Ποσοστό τεράστιο! Ωστόσο κανείς δεν ανησύχησε όταν το Φεβρουάριο με τη γρίπη τα σχολεία κόντεψαν να κλείσουν από έλλειψη μαθητών και εκπαιδευτικών, κανείς δεν αγχώθηκε μήπως τα παιδιά μας, τα οποία λίγο αργότερα χαρακτηρίστηκαν λίγο ή πολύ κινούμενες βόμβες, μήπως αυτά τα παιδιά μεταδώσουν τη γρίπη στους επιβαρυμένους από άλλα νοσήματα παππούδες τους και τους σκοτώσουν από εγκληματική αμέλεια. Τα σχολεία μας δεν έκλεισαν ούτε για μία μέρα προκειμένου να ανακοπεί το κύμα της γρίπης το οποίο κυριολεκτικά θέρισε φέτος.

 

Πόσο περίεργο είναι αυτό;

 

Δεχόμαστε βομβαρδισμό από μηνύματα ορθής υγειονομικής συμπεριφοράς και ωστόσο μοιάζουμε να αγνοούμε πλήρως ότι οι περισσότεροι ιοί που προκαλούν λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, μεταξύ των οποίων και η οικογένεια των κορωνοϊών που παραδοσιακά αποτελεί το δεύτερο συχνότερο αίτιο κοινού κρυολογήματος μετά από τη γρίπη, μεταδίδονται λίγο ή πολύ με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή με σταγονίδια που αποβάλλονται με το βήχα, το φτάρνισμα, ακόμα και την ομιλία σε μικρότερο βαθμό. Αντίστοιχα πάγιοι είναι και οι κανόνες υγιεινής που πρέπει να τηρούνται, (δεν τους εδραίωσε ο νέος κορωνοϊός), όπως το πλύσιμο των χεριών όταν εισερχόμαστε στο χώρο μας, ετοιμάζουμε ή τρώμε φαγητό, η κάλυψη της μύτης και του στόματος σε βήχα ή φτάρνισμα, η παραμονή μας στο σπίτι και η αποφυγή επαφής με κόσμο όταν νοσούμε, πράγματα αυτονόητα δηλαδή που όμως αρκετές φορές έχουμε αγνοήσει στο παρελθόν όταν πηγαίναμε με πυρετό στη δουλειά ή όταν στέλναμε τα παιδιά μας με πυρετό στο σχολείο επειδή δεν είχαμε πού να τα αφήσουμε. Η καινοτομία είναι ότι ουδέποτε ως τώρα ο άνθρωπος δεν επέδειξε την αντικοινωνική, ανθυγιεινή, ψυχαναγκαστική και επικίνδυνη εν γένει συμπεριφορά να ψεκάζει και να απολυμαίνει τα πάντα γύρω του, μέχρι και τον αέρα που αναπνέει (αναρωτιέμαι πόσα δερματικά εκζέματα θα προκύψουν από τη χρήση απολυμαντικών και γαντιών), να φοβάται να αγγίξει αντικείμενα ή να κάνει μια χειραψία ή μια αγκαλιά με οικείους του ή να δώσει ένα φιλί στο παιδί του από το φόβο μιας ενδεχόμενης μόλυνσης. Να φοράει εσαεί μια μάσκα στο πρόσωπο όντας απόλυτα υγιής, η οποία αυτή μάσκα στην πορεία μιας και φορέθηκε με ποικίλους τρόπους πλην του ενδεδειγμένου, λόγου χάριν καλύπτοντας μόνο στόμα (ως φίμωτρο), στο τριχωτό της κεφαλής (ως σκουφάκι), στο κούτελο (ως κέρατο), στο πηγούνι (ως μούσι), κρεμασμένη από το ένα αυτί (ως σκουλαρίκι) ή ακόμα και στο στέρνο (ως περιδέραιο), κατάντησε να αντιπροσωπεύει μάλλον ένα είδος αποτρεπτικού φυλαχτού με ψυχολογικές προεκτάσεις παρά ένα πραγματικό μέσο προφύλαξης. Εν τω μεταξύ κυκλοφορούν σποτάκια για την ορθή χρήση της μάσκας. Εξηγώ: Η μάσκα φοριέται ΜΟΝΟ από τον άνθρωπο που εμφανίζει συμπτώματα προκειμένου αυτός να προστατέψει το περιβάλλον του και εφόσον δεν μπορεί να μείνει απομονωμένος ως την πλήρη ανάρρωση. Η μάσκα ΔΕΝ προστατεύει τον υγιή που τη φοράει από το να κολλήσει οτιδήποτε από συνάχι μέχρι πανούκλα. Ο υγιής φοράει μάσκα μόνο όταν εισέρχεται σε κλειστούς χώρους όπου υπάρχουν ανοσοκατεσταλμένα άτομα. Αυτά μοιάζουν να τα αγνοούν και αρκετοί “ειδικοί” εκτός από τους απλούς ανθρώπους (και η αντιπαράθεση της μάσκας δεν έχει λήξει ακόμα εδώ που μιλάμε μιας και κάποια οικονομικά συμφέροντα που προέκυψαν στην πορεία περιπλέκουν και άλλο την κατάσταση).

 

Ομολογουμένως επενδύθηκε άφθονος τηλεοπτικός χρόνος και χρειάστηκε να καλλιεργηθεί ένα κλίμα προκειμένου να φθάσουμε να εκδηλώνουμε τέτοιες νοσηρές συμπεριφορές.

Καταλυτικός παράγοντας σε αυτό υπήρξαν τα νούμερα από την Ιταλία που ήρθαν να βάλουν τέρμα και στις τελευταίες αμφιβολίες. Και παρατηρούμε το εξής παράδοξο, αφ’ ενός μεν να γίνονται δραματικές εκκλήσεις για ψυχραιμία, όχι πανικό και αφετέρου να στοιβάζονται οι τηλεοπτικές εικόνες από φέρετρα και οι ειδήσεις για εκατόμβες νεκρών στην Ιταλία και αλλού. Εάν αυτό δεν αποτελεί την ιδανική τροφή για ξέσπασμα ανεξέλεγκτου πανικού τότε τι ακριβώς θέλουν να μας πουν οι ποιητές; Είναι θαύμα το πώς δεν προκλήθηκε αθρόα προσέλευση ατόμων με συμπτώματα λοίμωξης αναπνευστικού στα νοσοκομεία προκειμένου να κινδυνεύσουν νοσηλευόμενοι ασθενείς.

 

Η βόρεια Ιταλία είχε τα περισσότερα θύματα. Η Ιταλία έχει ενιαίο σύστημα διοίκησης, άρα σε φλέγοντα ζητήματα, όπως αυτό που εξετάζουμε, λαμβάνονται αποφάσεις που αφορούν και εφαρμόζονται άμεσα (ή με την δραματική καθυστέρηση ολίγων ημερών) σε όλη την επικράτεια. Πώς εξηγείται λοιπόν η τόσο μεγάλη απόκλιση στους αριθμούς ανάμεσα σε βορρά και νότο; Πώς γίνεται στη Νάπολη όπου οι κάτοικοι ζουν κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλον και στο νότο της Ιταλίας γενικά να μην έχουν αντιληφθεί σχεδόν τίποτα από την υγειονομική κρίση;

 

Γνωρίζουμε πόσους νεκρούς θρηνεί η βόρεια Ιταλία κάθε χρόνο τέτοια εποχή από πάσης φύσεως λοιμώδεις παράγοντες του αναπνευστικού συστήματος και τις επιπλοκές τους;

 

Περίεργη είναι και η κατανομή του ιού παγκοσμίως. Φαίνεται να έδειξε ευθύς εξ αρχής μία προτίμηση για τις χώρες της Ευρώπης, τις ΗΠΑ καθώς και για κάποιες μεμονωμένες ασιατικές χώρες, ενώ η υπόλοιπη  υφήλιος δε φαίνεται να συμμετέχει στην πανδημία αυτή με αξιομνημόνευτους αριθμούς (σύντομα θα βρουν σίγουρα μία εξήγηση και γι’αυτό).

 

Θεωρώ ότι η εξαγωγή απ’ ευθείας συμπερασμάτων από παραδείγματα άλλων χωρών είναι εξαιρετικά επισφαλής. Η Αμερική, η Αγγλία ακόμα και η Ιταλία είναι πολύ μακριά από εμάς για να μπορούμε να έχουμε πραγματική εικόνα για το τι στ’ αλήθεια συνέβη και συμβαίνει εκεί.

 

Σε αυτό το σημείο εξάλλου πρέπει να παρατηρήσω ότι από τη σύγκριση “ξέφυγαν” τα παραδείγματα χωρών που δεν προέβησαν ή προέβησαν σε ελάχιστα υγειονομικά μέτρα και παρ’ όλα αυτά (παρ’ όλες τις απειλές) δεν παρουσίασαν έξαρση των κρουσμάτων και των θανάτων. Σε αυτήν την περίπτωση ο ελληνικός δημοσιογραφικός κόσμος περιορίστηκε να κουνήσει το δάκτυλο αποδοκιμαστικά (θα θυμόμαστε το παράδειγμα της Σουηδίας και την αγωνία που μας ταλαιπωρούσε νυχθημερόν σχετικά με το πότε επιτέλους η Σουηδία θα πάρει μέτρα και γιατί δεν τα έχει πάρει ακόμα).

 

Ο αντικαγκελάριος της Γερμανίας τις πρώτες εβδομάδες αυτής της κρίσης είχε επανειλημμένα τονίσει ότι σε καμία περίπτωση δεν θα επιβάλει τον κατ’ οίκον περιορισμό, αντιθέτως μάλιστα προέτρεψε τους πολίτες να βγαίνουν καθημερινά από τα σπίτια τους και για τουλάχιστο μισή ώρα προκειμένου η σωματική άσκηση, η επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα και τον ήλιο (όσον ήλιο διαθέτει υποθετικά αυτή η χώρα) να κρατήσει το ανοσοποιητικό σύστημα σε επαρκή επίπεδα άμυνας, ώστε να μπορεί να αντεπεξέλθει ο οργανισμός σε μια ενδεχόμενη λοίμωξη από πάσης φύσεως αιτίες και όχι μόνο από το νέο κορωνοϊό.

 

Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορούμε να τραβάμε παράλληλες γραμμές ανάμεσα στις χώρες χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη σημαντικές παραμέτρους όπως τον συνολικό πληθυσμό της εκάστοτε χώρας, το ποσοστό των ηλικιωμένων ή και επιβαρυμένων ατόμων επί του συνόλου του πληθυσμού αυτού, την κατάσταση του ασφαλιστικού συστήματος και του συστήματος υγείας, το βιοτικό επίπεδο του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, τις κλιματολογικές και τις γεωμορφολογικές συνθήκες καθώς και ένα σωρό άλλες παραμέτρους.

 

Στην Ελλάδα αποφασίστηκε η καθολική καραντίνα. Προηγήθηκε ένα διάστημα συντονισμένης μισανθρωπικής ρητορικής όπου ο απλός πολίτης στοχοποιήθηκε ως εν δυνάμει δολοφόνος χωρίς μάλιστα να του αποδοθεί ούτε καν το ελαφρυντικό της αμέλειας. Οικογένειες με τα παιδάκια τους γυρνούσαν από τη βόλτα στο πάρκο ή την παραλία κάποια ηλιόλουστη μέρα και άκουγαν να τους

βρίζουν σε όλα τα δελτία ειδήσεων χρησιμοποιώντας μάλιστα αρκούντως χυδαίο λεξιλόγιο.

 

Με θλίψη διαπιστώσαμε ότι ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας σύντομα ενστερνίστηκε αυτή τη ρητορική και αναμάσαγε σταθερά τις ίδιες τυποποιημένες εκφράσεις όπως η κατσίκα μηρυκάζει το χόρτο. Καλλιεργήθηκε μεθοδικά ένα κλίμα μίσους απέναντι σε όσους επέμεναν να συνεχίσουν να συμπεριφέρονται σαν φυσιολογικοί άνθρωποι. Και δεν έλειψαν και οι απειλές εκ στόματος κυβερνώντων του στυλ: “ξέρουμε ποιοί είστε εσείς που δεν συμμορφώνεστε…”. Αρκετοί από μας δεν τολμήσαμε να εκφράσουμε ούτε έστω έναν ήπιο αντίλογο στο εργασιακό ή στο ευρύτερο προσωπικό μας περιβάλλον φοβούμενοι την επιθετική συμπεριφορά των συνανθρώπων μας.

 

Και ύστερα ήρθε η απαγόρευση της κυκλοφορίας.

 

Θα πει ίσως κάποιος σε αυτό το σημείο ότι εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς από θέση μη ευθύνης είναι εύκολο να ασκείς κριτική. Ότι ακριβώς στην αποτελεσματικότητα των μέτρων και την άμεση αντίδραση της πολιτείας οφείλεται το γεγονός του τόσο μικρού ποσοστού θανάτων στη χώρα μας. Μας σώσανε δηλαδή και αν θέλουμε ας αποδείξουμε το αντίθετο.

 

Ας δούμε λοιπόν μερικά επίσημα στατιστικά στοιχεία για τη χώρα μας: Από τις αρχές της χρονιάς μέχρι και την πρώτη εβδομάδα του Μαΐου ελέγχθηκαν 79.332 κλινικά δείγματα εκ των οποίων 3.779 (ποσοστό 4,8% επί των συνολικών δειγμάτων) ήταν θετικά στο νέο κορωνοϊό (στα νούμερα αυτά συμπεριλαμβάνονται και περισσότερα από ένα δείγματα ανά άτομο που ελέγχθηκε, δηλαδή ο απόλυτος αριθμός θετικών ατόμων ήταν 2.626). Στο ίδιο περίπου χρονικό διάστημα (από τέλη της προηγούμενης χρονιάς έως την πρώτη εβδομάδα του Μαΐου) ελέγχθηκαν ΜΟΝΟ 3150 κλινικά δείγματα για τους διάφορους τύπους του ιού της γρίπης και βρέθηκαν 876 θετικά δείγματα (ποσοστό 27,8% επί των συνολικών δειγμάτων!!). Οι θάνατοι στην ίδια περίοδο από κορωνοϊό ήταν 144 και από γρίπη 113 (πηγή: ΕΟΔΥ). Βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

 

Όταν αποφασίζεις να κλείσεις μια χώρα εξ αιτίας μιας βιολογικής απειλής θα πρέπει να έχεις πειστεί ότι ο παθογόνος αυτός παράγοντας θα προκαλέσει τέτοια απώλεια σε ανθρώπινες ζωές και τέτοια αποδιοργάνωση του συστήματος υγείας και του κρατικού μηχανισμού, που μπροστά σε αυτό, το κόστος μιας κοινωνικής κατάρρευσης με συνέπειες σε βάθος πολλών ετών ή και δεκαετιών θα φαντάζει αμελητέο. Για πρώτη φορά στα χρονικά και προκειμένου να αντικρουστεί αυτή η θέση μπήκε σε χρήση το ψυχολογικό επιχείρημα ότι προστατεύουμε τη ζωή κάθε μεμονωμένου συμπολίτη μας μην υπολογίζοντας κανένα απολύτως κόστος. Αυτή η ρητορική κρύβει μία τεράστια παγίδα διότι δίνει χτύπημα κάτω από τη μέση πλήττοντας τον άνθρωπο στο ευαίσθητο συνειδησιακό και το συναισθηματικό του επίπεδο. Άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα από πολλές αιτίες. Ηλικιωμένοι, επιβαρυμένοι από υποκείμενα νοσήματα, καρκινοπαθείς και ανοσοκατεσταλμένοι αλλά και φαινομενικά υγιή άτομα νεότερων ηλικιών, ακόμα και μικρά παιδιά. Οι θάνατοι από την εποχική γρίπη που οφείλεται σε διάφορα στελέχη του ιού της γρίπης ανέρχονται παγκοσμίως κάθε χρόνο σε 291.000 έως 646.000 σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2017 στο περιοδικό The Lancet και στην συντριπτική τους πλειοψηφία αφορούν σε άτομα άκρως επιβαρυμένα των οποίων η ζωή κρέμεται από μία κλωστή και που δεν περιμένουν κατ’ ανάγκη τον νέο κορωνοϊό για να πεθάνουν. Δεν μας τους τρίβανε ως τώρα όμως κατά αυτόν τον τρόπο στη μούρη σαν να έπρεπε να αισθανόμαστε εμείς υπεύθυνοι και να κουβαλούμε τις τύψεις για το θάνατό τους. Η ρητορική του στυλ “αν συνεχίσεις να συμπεριφέρεσαι στην καθημερινότητά σου όπως ανέκαθεν, τότε είσαι ασυνείδητος και ανεύθυνος εγκληματίας”, είναι κάτι πρωτοφανές.

 

Η πολιτεία στα πλαίσια του εφικτού οφείλει να μεριμνά με δημοσιονομικά και υγειονομικά μέτρα και ενισχύοντας δομές και θεσμούς να φροντίζει για την καλή υγεία και την ευημερία μας.

 

Οι γιατροί εξάλλου έχουμε δώσει όρκο να προστατεύουμε και να προσπαθούμε να σώζουμε κάθε μία ανθρώπινη ζωή. Έχουμε επίσης όμως ορκιστεί να μην εξαπατούμε τον ασθενή και το συνάνθρωπο.

 

Πού ξανακούστηκε ότι μπορούμε με το πρόσχημα ότι αποφασίσαμε ξαφνικά να σώσουμε όλες τις ζωές ουδεμιάς εξαιρουμένης, να οδηγούμε σε καθολικό μαρασμό μια ολόκληρη κοινωνία;

 

Αυτό αποτελεί το άκρον άωτον της υποκρισίας. Αυτό αποτελεί επί της ουσίας την πραγματική ασύμμετρη απειλή.

 

Ο μόνος τρόπος να δικαιολογηθούν οι πρακτικές που εφαρμόστηκαν είναι να έχουμε πραγματικά πειστεί ότι ειδάλλως “θα πεθάνουμε όλοι!” Με το χέρι στην καρδιά πόσοι από μας έχουμε ακόμη νωπό στη μνήμη το συναίσθημα που ακολούθησε αυτή την πρώτη συνειδητοποίηση;

 

Δε θα ξεχάσουμε ποτέ την όψη των συμπολιτών μας εκείνες τις πρώτες ημέρες του ξεσπάσματος της τρομοϋστερίας. Καθώς το πρόσωπο καλυπτόταν πλήρως από τη μάσκα ξεχώριζε ακόμα εντονότερα ένα βλέμμα γεμάτο από ένα μείγμα απόλυτης απόγνωσης, φρίκης και θλίψης. Ένα βλέμμα απ’ το οποίο διάβαζες τη σκέψη του ανθρώπου: «δεν υπάρχει τίποτα, έχουμε τελειώσει».

 

Ήρθε λοιπόν η καραντίνα.

 

Έγκριτος επιδημιολόγος παγκοσμίου φήμης (από τέτοιους γενικά χορτάσαμε) παρατήρησε, και σας καλώ να το διασταυρώσετε, ότι για να έχει αποτελεσματικότητα μια καραντίνα θα πρέπει να συμμορφωθεί σε αυτήν τουλάχιστο το 92% του πληθυσμού, διαφορετικά είναι σα να μην έγινε ποτέ από άποψη επιδιωκόμενου αποτελέσματος. Όσοι από μας δεν έπαψαν να κυκλοφορούν σε αυτό το διάστημα σε τακτική βάση λόγω επαγγελματικών ή άλλων υποχρεώσεων νομίζω ότι αντιλήφθηκαν πως με εξαίρεση ίσως τις πρώτες δύο-τρεις ημέρες όπου το λεκανοπέδιο θύμιζε πράγματι ερημικό τοπίο, το ποσοστό αυτό κατά τα άλλα μάλλον δεν το πιάσαμε. Όσοι μετακινήθηκαν εκτός νομού εξάλλου μπόρεσαν να διαπιστώσουν ότι η επαρχία έδωσε μία αρκετά διαφορετική εικόνα από αυτή των μεγάλων αστικών κέντρων με αρκετό κόσμο να κυκλοφορεί στις κωμοπόλεις και μάλιστα “ακάλυπτος”, ενώ στα χωριά σχεδόν δεν πήραν είδηση από περιοριστικά μέτρα.

 

Πώς λοιπόν δεν ξέφυγαν τα νούμερα;

 

Εάν ο ιός αυτός είχε έστω και κατά το ήμισυ τόσο επιθετική συμπεριφορά όσο αρχικά ειπώθηκε (εν τω μεταξύ έχουν αρχίσει να το μαζεύουν) πιστεύουμε στ’ αλήθεια ότι θα άφηνε την ελληνική κοινωνία τόσο αλώβητη; Ας μην ξεχνάμε εδώ και κάποιους πληθυσμούς που ζουν σε συνθήκες έντονου συγχρωτισμού χωρίς τη δυνατότητα τήρησης των επιβεβλημένων υγειονομικών κανόνων, όπως κάποιες κοινότητες Ρομά ή ο προσφυγικός πληθυσμός που βρίσκεται στοιβαγμένος σε στρατόπεδα. Εκεί αλήθεια πώς και δεν έγινε της μουρλής από έξαρση κρουσμάτων ή και θανάτων;

 

Συνεχίζοντας το συλλογισμό του ως άνω αναφερθέντα επιδημιολόγου μια ακραία λύση όπως αυτή της καθολικής καραντίνας μπορεί επιπρόσθετα και σε κάθε περίπτωση να επιφέρει μία σειρά από άλλες επιπλοκές με αποτέλεσμα την αυξημένη νοσηρότητα των ατόμων. Και εξηγούμαι:

Ο χρόνιος εγκλεισμός και ο πλήρης περιορισμός της σωματικής κίνησης ισοδυναμεί με εξόντωση για τους ηλικιωμένους και τις ευπαθείς ομάδες διότι εγκυμονεί μια σειρά από κινδύνους για την ήδη ευαίσθητη υγεία τους, η βαρύτητα των οποίων θα πρέπει να σταθμιστεί πολύ προσεκτικά προκειμένου τελικά οι παράπλευρες απώλειες της καραντίνας να μην υπάρξουν περισσότερες από τα θύματα του ίδιου του ιού. Ας λάβουμε επίσης υπόψη ότι μερικοί συμπολίτες μας κατά την εκπνοή της καραντίνας παρουσίασαν μία περίεργη συμπεριφορά “ιδρυματισμού” δηλώνοντας ότι αρνούνται να επανέλθουν στον έξω κόσμο ούτε καν για να προμηθευτούν τα φάρμακά τους ή για να επισκεφθούν το γιατρό τους. Με όλο τον κίνδυνο που εγκυμονεί μια τέτοια στάση, έχει εν τούτοις και την εξήγησή της: Ο κόσμος δεν κατάλαβε ποτέ ακριβώς ποιός ήταν ο λόγος που αποφάσισαν να μας αφήσουν ελεύθερους εν όψη καλοκαιρινής και τουριστικής σαιζόν. Ποιά ακριβώς είναι η υγειονομική λογική σε όλο αυτό ευθύς εξ αρχής;

 

Αυτό αναρωτιούνται ορισμένοι άνθρωποι που δε θέλουν, και δικαίως, να αποδεχτούν ότι η υπερπροσπάθεια που κατέβαλαν ξεπερνώντας τον εαυτό τους όλον αυτό τον καιρό ήταν για απροσδιόριστους λόγους. Και αποφασίζουν να παρατείνουν τον αυτοπεριορισμό τους ίσως για να μην πάνε χαμένοι οι κόποι ή στα πλαίσια ενός είδους διαμαρτυρίας.

 

Ίσως να μπορούσαμε να δικαιολογήσουμε έως ένα βαθμό μία πρώτη σπασμωδική αντίδραση της πολιτείας απέναντι σε έναν παντελώς άγνωστο παράγοντα προκειμένου να δοθεί ο χρόνος στις αρχές να μελετήσουν το ζήτημα και να εκπονήσουν την επόμενή τους κίνηση. Τελικά όμως αυτός ο εγκλεισμός επί της ουσίας χρόνισε χωρίς ποτέ να περάσουν οι ιθύνοντες και οι ειδήμονες στο σχέδιο Β. Μείναμε απλά κλειδαμπαρωμένοι σπίτι μας μέχρι να βγει ο χειμώνας! Υπάρχει σε αυτό υγειονομική λογική;

 

Δώσαμε την ευκαιρία να ανοίξει ο δρόμος για πρακτικές εργασίας που μπορεί και σε μας τους ίδιους αρχικά να φαντάζουν βολικές, ας μην απατόμαστε όμως, στην πραγματικότητα αποτελούν μακροπρόθεσμα το δούρειο ίππο για την καταστρατήγηση όσων εργασιακών δικαιωμάτων έχουν απομείνει ακόμα όρθια μετά από τόσα μνημόνια.

 

Και μιας και μιλάμε για υγειονομική λογική ας τεθούν μερικά ακόμα ερωτήματα.

 

Με ποιά υγειονομική λογική κλείνουν τα πάρκα, τα δάση, οι πλατείες, οι παραλίες, οι προκυμαίες και γενικά όλοι οι ανοικτοί και οι υπαίθριοι χώροι όπου η κίνηση των ανθρώπων είναι δυνατή με το μικρότερο δυνατό συνωστισμό, ενώ επιτρέπεται η κίνηση γύρω από το τετράγωνο της γειτονιάς μας; Το αποτέλεσμα ήταν, ιδίως τις πρώτες μέρες, να βλέπεις τους ανθρώπους να κινούνται τρέχοντας μέσα στους δρόμους προκειμένου να καταστεί προφανής η σωματική άσκηση και να αποφευχθεί το πρόστιμο. Η πλειονότητα δε αυτών ήσαν άνθρωποι που φαίνονταν ότι δεν έχουν ξανατρέξει ποτέ στη ζωή τους. Ας θυμηθούμε και τον συνωστισμό που επικρατούσε τις ημέρες με ηλιοφάνεια γύρω από το γειτονικό μας άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας με τον κόσμο να κινείται κοπαδιαστά σε κύκλους κατά το πρότυπο των κατάδικων που κάνουν το γύρο τους στο προαύλιο της φυλακής, ενώ το αστυνομικό όχημα ακινητοποιημένο εντός του άλσους φύλαγε τα δέντρα!

 

Με ποια υγειονομική λογική αποκλείεις την πλειοψηφία των παραγωγών από τις λαϊκές αγορές προκαλώντας εκτόξευση των τιμών ιδίως στα φρέσκα και ωμά τρόφιμα που αποτελούν και τη βάση μιας ισορροπημένης διατροφής και καλής υγείας; (σε τιμές μαύρης αγοράς πωλούνταν τα πορτοκάλια στις λαϊκές αγορές).

 

Με ποια υγειονομική λογική προκαλείται κομφούζιο στα νοσοκομεία με καρκινοπαθείς ασθενείς να ξεροσταλιάζουν σε λίστες αναμονής γιατί δεν τους επιτρέπεται ούτε καν ο προεγχειρητικός έλεγχος χωρίς τα αποτελέσματα του τεστ για τον ιό;

 

Άνοιξε λοιπόν ο καιρός, χαλάρωσε η καραντίνα (με ποια κριτήρια ακόμα σας ξαναλέω δεν έχω καταλάβει) και ο κόσμος δειλά δειλά άρχισε να ξεμυτίζει.

 

Οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι διαθέτουν πλέον αρκετά σαφή εικόνα για το τί αντιμετωπίζουν χωρίς εν τούτοις να μοιράζονται μαζί μας τα νέα δεδομένα για τον νέο κορωνοϊό με τον ίδιο ζήλο με τον οποίο διασπείρανε την αρχική παραφιλολογία.

 

Παρόλα αυτά έχει αρχίσει σιγά σιγά να αντιλαμβάνεται ο κόσμος ότι δεν “θα πεθάνουμε όλοι!”.

 

Πρόκειται μάλλον περισσότερο για ένα είδος διαίσθησης η οποία λειτουργεί, όπως σε όλα τα πλάσματα της φύσης, έτσι και στον άνθρωπο, ανεξαρτήτως μορφωτικού ή διανοητικού επιπέδου ή ηθικού αναστήματος, ίσως να λειτουργεί πιο περιορισμένα στον άνθρωπο, ίσως και με μία χρονοκαθυστέρηση, λειτουργεί πάντως η διαίσθηση (το ένστικτο αν θέλουμε αλλιώς) και μας προειδοποιεί πάντοτε όταν επίκειται ο θάνατος.

 

Δεν θα πεθάνουμε λοιπόν….ως το Σεπτέμβρη. Και μετά;

 

Θα ήμασταν διατιθέμενοι ενδεχομένως να δώσουμε τόπο στην οργή και να πούμε:

«ας πάει στο καλό, αφού τελείωσε τώρα, επανερχόμαστε βαθμηδόν στην ομαλότητα, ας το ξεχάσουμε και ας μην ασχολούμαστε άλλο».

 

Ναι, θα θέλαμε πολύ να το πούμε αυτό. Δυστυχώς όμως μας έχουν δώσει επαρκείς ενδείξεις ότι δεν πρόκειται να μας επιτρέψουν να ζήσουμε ξανά μια φυσιολογική ζωή, τουλάχιστον όπως την ξέραμε ως τώρα. Πόσο εύκολα και γρήγορα προσαρμόζεται άραγε ο άνθρωπος σε μια τέτοια ιδέα;

 

Από τα άπειρα που έχουν ήδη ανακοινωθεί από τους μπροστάρηδες της ενημέρωσης σχετικά με το μέλλον που μας επιφυλάσσεται, ξεχωρίζω μια κουβέντα που μου χαράχτηκε στο νου και την μεταφέρω εδώ όπως επί λέξει ελέχθη και έχει σημασία να προσέξουμε την επιλογή των λέξεων:

 

«Θα υποχρεωθούμε να συρθούμε εκόντες άκοντες στη Νέα Εποχή».

 

Αυτό εκ στόματος οικοδέσποινας ειδησεογραφικού δελτίου. Τι είδους μεσσιανικό μήνυμα περιέχει αυτή η κουβέντα; Σε τι είδους σέκτα άραγε είναι μυημένη η εν λόγω κυρία; Ασφαλώς αστειεύομαι.

 

Όμως αλήθεια πώς θα είναι αυτή η νέα εποχή; Θα επανερχόμαστε σε συνθήκες εγκλεισμού κάθε φορά που μία καμπύλη θα παρουσιάζει ανοδική τάση σε ένα διάγραμμα; Θα μας μαζεύουν και θα μας αμολάνε κατά το δοκούν; Θα εξάρτιονται οι ζωές μας από τις βουλές μιας κλίκας “ειδικών” και τεχνοκρατών, οι οποίοι σαν άλλοι καρδινάλιοι του μεσαίωνα θα γνωμοδοτούν και όλοι θα υποχρεώνονται χωρίς αντίρρηση σε συμμόρφωση, γιατί δε χωράει εναντίωση στις κρίσεις των ειδικών όπως δε χώραγε άλλοτε εναντίωση στη θεία βούληση; (και τις στατιστικές σε τελική ανάλυση άνθρωποι τις φτιάχνουν). Θα κρατάμε αποστάσεις ο ένας από τον άλλον έως ότου να ξεχάσουμε εντελώς πώς είναι η άμεση ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των ανθρώπων και η ανθρώπινη επαφή; Τι είδους κοινωνία ζόμπι θα είναι αυτή; Μπορεί να χαρακτηριστεί υγιής μια τέτοια κοινωνία;

 

Ήδη γίνεται νύξη για κατάργηση ιατρικού απορρήτου, για υποχρεωτικές ιατρικές παρεμβάσεις με ή χωρίς τη συναίνεση του ενδιαφερόμενου, για εισαγωγή ειδικού υγειονομικού διαβατηρίου και τόσα άλλα που αντιβαίνουν σε οποιουσδήποτε γνωστούς κανόνες ιατρικής δεοντολογίας ή ηθικής. Υπερβαίνουν δε σε ευρηματικότητα και φαντασία και τα πιο απίθανα χολιγουντιανά σενάρια (εδώ και μια δεκαετία περίπου βομβαρδιζόμαστε από παραγωγές ταινιών με φουτουριστικά σενάρια για την καταστροφή του κόσμου από έναν βιολογικό εχθρό).

 

Το εμβόλιο υποτίθεται ότι θα δώσει τη λύση. Περιμένουμε αυτό το εμβόλιο ως το μάνα εξ ουρανού. Αναφέρθηκε ήδη ότι τα στελέχη των κορωνοϊών είναι γνωστά στους επιστήμονες εδώ και δεκαετίες (από τη δεκαετία του 1960) και αποτελούν συχνότατο αίτιο κοινού κρυολογήματος. Προσπάθειες για παραγωγή εμβολίου για τα παραδοσιακά στελέχη του ιού υπήρξαν αρκετές με δοκιμές σε πειραματόζωα και με απογοητευτικά έως τώρα αποτελέσματα (τα πειραματόζωα στα οποία δοκιμάζονταν τα εμβόλια απαντούσαν χειρότερα στη μόλυνση από κορωνοϊό και συχνά πέθαιναν). Στις προσπάθειες για την παραγωγή εμβολίου για τον SARS-CoV-2 συμμετέχουν πολλοί άνθρωποι ως εθελοντές και ευελπιστούν οι επιστήμονες να επισπεύσουν τις διαδικασίες για την εύρεση του σωτήριου εμβολίου. Τέτοιοι ταχύτατοι ρυθμοί παραγωγής υπήρξαν και το 2009-2010 όταν τα πρώτα εμβόλια για τον ιό της γρίπης H1N1 πήραν έγκριση για διάθεση στην αγορά με διαδικασίες fast track από τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας (WHO) μόλις έξι μήνες μετά την εμφάνιση του πρώτου επιβεβαιωμένου κρούσματος στη βόρεια Αμερική. Υπάρχει τα τελευταία χρόνια η τάση τρομακτικής επιτάχυνσης του ρυθμού ανάπτυξης εμβολίων. Το αποτέλεσμα είναι να παρακάμπτονται στάδια και διαδικασίες τα οποία είναι απολύτως αναγκαία για να υπάρχει εμπιστοσύνη στην ασφάλεια των εμβολίων αυτών. Δεν είναι δυνατόν ο γενικός πληθυσμός να αντικαταστήσει τα πειραματόζωα σε αυτόν τον ρόλο. Πόσο μάλλον όταν ήδη γίνεται κουβέντα για υποχρεωτικούς εμβολιασμούς.

 

Και αναρωτιόμαστε έως πού είμαστε διατεθειμένοι να τους αφήσουμε να το τραβήξουν ακόμα;

Διότι αναμφίβολα θα το τραβήξουν έως εκεί που θα τους αφήσουμε.

 

Σε αυτό το σημείο που έχει ξετυλιχτεί το νήμα της σκέψης νομίζω ότι δεν κάνει εντύπωση εάν η ομιλούσα παραδεχτεί ότι δεν φοράει την κονκάρδα του κορωνοϊού, δεν φοράει την κονκάρδα του “μένουμε σπίτι”, ούτε και αυτήν των μέτρων καταστολής. Διότι περί μέτρων καταστολής πρόκειται. Η δεκτικότητά μας σε αυτά τα μέτρα δοκιμάστηκε και κρίθηκε ικανοποιητική ασχέτως αν μπορεί και να μην το “πιάσαμε” το 92% της συμμόρφωσης στην καραντίνα.

 

Επανέρχεται και η αντιπαράθεση της μάσκας. Θα μας τη φορέσουνε, δε θα μας τη φορέσουνε;

 

Οι ειδικοί μοιάζουν να διχογνωμούν ακόμα και επί των πιο στοιχειωδών θεμάτων υγειονομικής πρακτικής. Ζυγίζουν προφανώς την κατάσταση και το αποτέλεσμα θα κριθεί πάλι με βάση την πιθανολογούμενη δεκτικότητά μας. Η μάσκα είναι η αρχή. Θα ακολουθήσουν κι άλλα.

 

 

Θα ρωτήσει κάποιος, και δικαίως, γιατί γίνονται όλα αυτά αν όχι για την υγεία μας και για το καλό μας; Σενάρια και εξηγήσεις προσφέρονται μπόλικα και ενδιαφέροντα, αλλά σε αυτή τη διαδικασία αναζήτησης δε σκοπεύω να μπω, πρώτον γιατί ξεπερνάει τις προθέσεις αυτού του άρθρου και δεύτερον γιατί δεν θα ανεχθώ σε καμία περίπτωση τον εύκολο και στείρο επιχειρηματολογίας χαρακτηρισμό του συνομωσιολόγου. Στην παρούσα συζήτηση δεν μπαίνουμε σε εικασίες, αναλύουμε τα ήδη πεπραγμένα και δηλωμένα από επίσημα στόματα. Αξιολογούμε τα συμβάντα, δεν αναλωνόμαστε σε θεωρίες. Τις απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα λοιπόν τις αφήνω στην κρίση και τη φαντασία των αναγνωστών.

 

Τελευταίο απέμεινε το θέμα της Παιδείας μας.

 

Η τηλεκπαίδευση στήθηκε και μπήκε σε λειτουργία (με τις όποιες τεχνικές δυσκολίες, δεν έχει σημασία) εντός του αξιοθαύμαστου χρονικού διαστήματος των μόλις δύο εβδομάδων μετά το κλείσιμο των σχολείων. Έγινε τεράστια καμπάνια ενημέρωσης με κινητοποίηση των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων. Οι ενορχηστρωτές ήξεραν ευθύς εξ αρχής ότι τα σχολεία θα μείνουν κλειστά ως το καλοκαίρι.

 

Θεωρώ ότι επενδύθηκε πολύ δουλειά στην υπόθεση αυτή προκειμένου να πρόκειται για κάτι εντελώς προσωρινό. Μήπως η τηλεκπαίδευση είναι το μέλλον των παιδιών μας; Είναι το μέλλον των παιδιών μας η μοναξιά μπροστά σε μία οθόνη; Αρκετοί από εμάς τους γονείς έχουμε καταβάλει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να κρατήσουμε τα παιδιά μας μακριά από πάσης φύσεως οθόνες για το λόγο των επιπτώσεων στην υγεία τους όσο και την ψυχοπνευματική τους ανάπτυξη. Αλλά δεν είναι μόνο το θέμα του εθισμού στην οθόνη. Αναβιώνουν στερεότυπες εκφράσεις του προβληματισμού της δικής μας μαθητικής εποχής, όπως: «Η παιδεία αντικαταστάθηκε από την εκπαίδευση και την τεχνική κατάρτιση». Μπορεί ποτέ η τηλεκπαίδευση να καλλιεργήσει το διάλογο και την ικανότητα χρήσης του ορθού λόγου, να προάγει τη διαδραστική σχέση, την ευγενή άμιλλα, τον υγιή ανταγωνισμό, τη συνεργασία και την αγάπη μεταξύ των παιδιών και των δασκάλων, μπορεί να αναδείξει την καλλιτεχνική πλευρά των ατόμων, να διαμορφώσει το ήθος και το ύφος των μαθητών και εν ολίγοις μπορεί η τηλεκπαίδευση να βγάλει από το σχολείο κοινωνικοποιημένα άτομα, ολοκληρωμένες προσωπικότητες με ώριμη δημοκρατική σκέψη;

 

Τα παιδιά μας χάσανε τρεις μήνες σχολείου. Αυτό δεν είναι το τέλος του κόσμου. Θα αναπληρωθεί ο έως εδώ χαμένος χρόνος.

 

Όμως τι είδους κοινωνικά και ψυχοδιανοητικά ακρωτηριασμένα άτομα θα προκύψουν αν τέτοιες πρακτικές εκπαίδευσης τείνουν να πάρουν μόνιμο χαρακτήρα;

Όλα τα φέρετρα και όλες οι στατιστικές της φρίκης μοιάζουν να ωχριούν μπροστά στον εφιάλτη μιας τέτοιας προοπτικής.

 

Δόθηκε λέει, ενόψει επαναλειτουργίας των σχολείων η επιλογή στους γονείς, σε όσους φοβούνται, να μην στείλουν τα παιδιά τους πίσω στο σχολείο! Στις περισσότερες χώρες όπου επαναλειτούργησαν τα σχολεία δεν δόθηκε τέτοια επιλογή στους γονείς. Είναι απορίας άξιο λοιπόν πώς ειδικά στη χώρα μας όπου οι αρχές δεν δίστασαν γενικά να επιβάλουν την συμμόρφωση στους κανόνες με μεθόδους και πρακτικές μάλλον αυστηρότατες (βλέπε πρόστιμα, εξευτελιστικές δηλώσεις κίνησης και μετακίνησης), πώς τώρα στο θέμα της Παιδείας δείχνουν τόση ελαστικότητα!

Ένα στίχος της γενιάς μας (των σαραντάρηδων) λέει: Υπερασπίσου το παιδί! Γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα.

 

Πρέπει να υπερασπιστούμε τα παιδιά μας. Από αυτό εξαρτάται το μέλλον της κοινωνίας μας.

 

Τώρα έρχεται το καλοκαίρι. Ο SARS-CoV-2 άρχισε σταδιακά να υποχωρεί από την πρώτη θέση της επικαιρότητας ή τουλάχιστο δεν έχει πια την αποκλειστικότητα σε αυτήν. Ίσως κάποια στιγμή μάλιστα, στις ημέρες ή εβδομάδες που θα ακολουθήσουν να τολμήσουμε να πιστέψουμε ότι πέρασε σαν ποτέ να μην έγινε. Ίσως. Τώρα που ανοίγει ο καιρός και ο ζωογόνος ήλιος επιδρά επάνω μας ανακουφίζοντας τα μουδιασμένα μας μέλη και θέτοντας σε επαναλειτουργία τις ναρκωμένες μας αισθήσεις, τώρα που ο πανικός έχει καταλαγιάσει κάπως και ο κόσμος δείχνει να βρίσκει σιγά σιγά τους ρυθμούς του (για όσο μέλλει να κρατήσει αυτό), οφείλουμε να κάνουμε έναν απολογισμό.

 

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι αμαρτήσαμε. Δεν υπερασπιστήκαμε τους συμπολίτες μας που δέχθηκαν επίθεση, δεν προφυλάξαμε τους εαυτούς μας από μια ανηλεή ρητορική απευθυνόμενη στο θυμικό, στο υποσυνείδητο, στα κατώτερα ένστικτα και αντανακλαστικά μας, σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τη λογική μας. Χειρότερα ακόμα εκθέσαμε κάποτε και τα παιδιά μας στη ρητορική αυτή. Επιτρέψαμε να μας κατευθύνει ο τυφλός πανικός και απενεργοποιήσαμε την κριτική μας σκέψη. Παρακολουθήσαμε βουβοί την κατάργηση των εθνικών επετείων, των θρησκευτικών μας εορτών, των εθίμων και των παραδόσεών μας. Αποδεχθήκαμε μια ολομέτωπη επίθεση στον ισχυρότερο εξ όλων θεσμό της οικογένειας.

 

Εξαπολύσαμε κυνήγι μαγισσών για “ορφανά” και “παντρεμένα” κρούσματα λες και μπορείς σε μία επιδημία, αφού έτσι χαρακτηρίστηκε, να μαζέψεις τη λάβα που εκρέει από το ηφαίστειο και να τη χώσεις πάλι μέσα (η δεξαμενή του ιού της γρίπης για παράδειγμα είναι μεταξύ άλλων τα αποδημητικά πτηνά, βγάλε άκρη).

 

Αναπαράγαμε μοιρολατρικές θεωρίες με δαρβινιστικό υπόβαθρο όπως αυτήν του υπερπληθυσμού της γης, ο οποίος υποτίθεται ότι ελέγχεται από τη φύση ανά περιόδους με την παραγωγή θανατηφόρων μικροοργανισμών. Τέτοιες θεωρίες είναι στα πλαίσια της ίδιας μισανθρωπικής ρητορικής που μας στοιχειώνει και προσκαλούμε ανοιχτά όποιον τις υποστηρίζει να δώσει πρώτος το καλό παράδειγμα και να μας απαλλάξει από την παρουσία του ώστε να γλιτώσουμε από τον υπερπληθυσμό.

 

Ως κοινωνία επιδείξαμε μηδενικά αντανακλαστικά και… περάσαμε δυστυχώς το τεστ σε πρώτη φάση.

 

Αν κάποτε εμφανιστεί πραγματικά ένας παθογόνος μικροοργανισμός ο οποίος θα “σβήσει” ένα σημαντικό κομμάτι του ανθρώπινου πληθυσμού από τον πλανήτη, όπως έκανε στο παρελθόν η πανούκλα στην Ευρώπη, αυτό δεν το γνωρίζω. Γεγονός είναι πάντως ότι όσον αφορά τον νέο κορωνοϊό δε φαίνεται να ήρθε ακόμα αυτή η ώρα. Θα τη γλιτώσουμε προσεχώς μεν αλλά, παραφράζοντας μια κουβέντα από την “Πανούκλα” του Καμύ (που επανήλθε στη μόδα αυτές τις μέρες), θα έπρεπε ο άνθρωπος σε κάθε θεομηνία να αναδεικνύει ποιότητες τέτοιες, που εν κατακλείδι να τον κάνουν περισσότερο άξιο θαυμασμού παρά περιφρόνησης.

 

Σε τι κοινωνία και με ποιες αξίες θέλουμε να ζήσουμε από δω και μπρος τις ζωές μας, αυτό είναι μία απόφαση που πρέπει σε αυτό το σημείο να την πάρουμε άμεσα και αμετάκλητα οι ίδιοι για τον εαυτό μας και κατόπιν να την υπερασπιστούμε σθεναρά και ανελέητα. Αν λιποψυχήσουμε θα είναι η ευκαιρία για τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς εχθρούς να δρομολογήσουν και να ολοκληρώσουν για άλλη μια φορά την  Άλωση της Πόλης.

 

Αργυρώ Σαββάνη

Ιατρός Παθολογοανατόμος

 

 

 

 

 

………………………………………………………………………………

 

 

 

 

 

 

 

 

Ετικέτες: , ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: