RSS

Category Archives: κοινωνία

Μες στην πανδημία της υποκρισίας

Μες στην πανδημία της υποκρισίας

Μες στην πανδημία της υποκρισίας

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Ας κάνουμε λοιπόν τον απολογισμό να δούμε που βρισκόμασταν και που βρεθήκαμε.

Ας κάνουμε εμείς για λίγο πως τους πιστεύουμε κι εκείνοι πως μας πείθουν ολοκληρωτικά.

Ξεκίνησε η ιστορία στις αρχές του Μάρτη.

Ονομάστηκε αόρατος εχθρός, άλλες φορές ιός κατασκευασμένος, άλλες πάλι ιός των νυχτερίδων, των φιδιών και όλων των άλλων σιχαμερών ζώων.

Ήρθε να αντικαταστήσει έναν άλλο εχθρό, κυρίως των νοικοκυραίων. Τον ονόμασαν εισβολέα, λάθρο, ασύμμετρη απειλή και ότι άλλο χρειαζόταν για να τραφούν τα αχόρταγα μικροαστικά ένστικτα.

Όλοι αυτοί οι αλήτες της πολιτικής ζωής, που διαγωνίζονταν στο ποιος θα εξολοθρεύσει με τη μεγαλύτερη αγριότητα οτιδήποτε δημόσιο, όλοι αυτοί οι άριστοι υποστηρικτές της νόμιμης κλεψιάς, αφού εδώ και πολλά χρόνια αποψίλωναν και γκρέμιζαν τη δημόσια υγεία, ήρθαν στην εποχή της πανδημίας να δηλώσουν θαυμαστές των ανθρώπων που υπηρετούν τον συνάνθρωπο στα δημόσια νοσοκομεία.

Δεν ντράπηκαν, σαν τις μαϊμούδες σε περιοδεύον τσίρκο, να βολτάρουν στα άνετα μπαλκόνια τους χειροκροτώντας  τους μέχρι πριν λίγους μήνες απαξιωμένους γιατρούς, νοσηλευτές και καθαρίστριες.

Ξαφνικά οι τεμπέληδες και οι άχρηστοι βαφτίστηκαν ήρωες όπως βαφτίζεται το κρέας ψάρι από τους υποκριτές που υποτίθεται πως νηστεύουν.

Κι επειδή δεν μπορούσαν να προσφέρουν σε κανέναν, εκτός ίσως από τους εαυτούς τους, καμία υγειονομική ασφάλεια, κι επειδή ο φόβος για το άγνωστο που βρίσκεται εκεί έξω βοηθάει πάντα στο να μένει κάποιος φυλακισμένος χωρίς να διαμαρτύρεται, μας μάντρωσαν για τα καλά στους τέσσερις τοίχους των σπιτιών μας.

Και να σκεφτεί κανείς ότι πολλές εκατοντάδες χιλιάδες από τους μαντρωμένους φυλακίστηκαν σε σπίτια υπερχρεωμένα έτοιμα να βγουν σε πλειστηριασμό από τους ίδιους τους, υποτίθεται, προστάτες τους.

Και να το δάχτυλο να κουνιέται απειλητικά πάνω κάτω και να κοντεύει να βγει έξω από την οθόνη-κανίβαλο κλείνοντας σε όλες τις πτώσεις την περίφημη «ατομική ευθύνη».

Μέχρι και τα παιδιά έγιναν διάβολοι τρισκατάρατοι εν δυνάμει εξολοθρευτές των παππούδων και των γιαγιάδων τους.

Πουθενά τεστ για να ξέρουμε τι μας γίνεται. Μόνο ο φόβος να πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας με τη γλυκιά φωνή του «καλού ανθρώπου» να μας συμβουλεύει ως άλλος ποιμένας από τη μία, και τις διαταγές του σκληρού λοχία να μας ζητάνε επιτακτικά να «πάρουμε άλλες εκατό» από την άλλη.

Μετρούσαν και ξαναμετρούσαν τις ΜΕΘ στα νοσοκομεία λες και ήταν λίρες κατοχικές στα χέρια τσιγκούνη τοκογλύφου. Σχολαστικά και μία προς μία μπας και αυγατίσουν.

Αλλά αυτές, τίποτα. Που να βρεθούν χρήματα για ΜΕΘ, για γιατρούς, για νοσηλευτές και άλλα τέτοια περιττά; Έπρεπε να ταϊστούν τα κανάλια, και οι δρομοεισπράκτορες.

Έπρεπε να ταϊστούν όλοι αυτοί που τόσα χρόνια μας έχουν πρήξει ζητώντας λιγότερο κράτος. Αυτοί οι ίδιοι οι ξετσίπωτοι δεν ντράπηκαν, μέσα στην πανδημία να αναρωτιούνται απελπισμένα «πού είναι το κράτος» λες και στα προηγούμενα χρόνια της μεγάλης κερδοφορίας τους έδωσαν έστω και μια δεκάρα γι’ αυτό το ρημάδι το κράτος.

Κοτζάμ εφοπλιστές καταδέχονται να πληρώνουν λιγότερους φόρους από τους λιμενεργάτες τους. Δωρίζουν κάποτε ένα όταν είναι να γλιτώσουν δέκα με φοροαπαλλαγές.

Και τα έκλεισαν τα σχολεία και μάντρωσαν τους διαβόλους στα σπίτια.

Και πάλι βρήκαν ευκαιρία να βγάλουν από τη μύγα ξίγκι. Και να οι «εξ αποστάσεως» και δώστου, πολυνομοσχέδιο και πάρτε και απευθείας μεταδόσεις. Μιας και βρήκαμε παππά να θάψουμε πεντέξι.

Όλα όμως για το καλό των μαθητών και της προόδου τους.

Και οι ελλείψεις εκπαιδευτικών κάθε χρόνο και η αδιοριστία  και η κουτσουρεμένη χρηματοδότηση και το σχολείο ιερό εξεταστήριο, όλα για το καλό των μαθητών.

Και η φτώχεια των γονέων και η ανεργία και η ανέχεια και οι απειλές των εξώσεων και οι κοινωνικές ανισότητες κι αυτά για το καλό των μαθητών, για να μπορούν να κυνηγούν μία από τα πριν εξαγορασμένη αριστεία την οποία ποτέ δεν κριθούν ικανοί να αποκτήσουν λόγω έλλειψης ικανού αριθμού βαλαντίων.

Και να σκεφτεί κανείς ότι τις «τύχες μας» τις διαχειρίζονται όλα αυτά τα χρόνια, άριστοι και άριστες, Λουδοβίκοι και Αντουανέτες με αλλεργία στο ψωμί από προζύμι που έχουν μια ιδιαίτερη προτίμηση στο ψωμί από την Ισπανία.

Και μετά από δύο και κάτι μήνες ο «καλός άνθρωπος» και ο λοχίας, μας ανακοίνωσαν πως τα τρισκατάρατα διαβολάκια έγιναν αγνά αγγελούδια και πρέπει τα σχολεία να ανοίξουν.

Πάλι χωρίς τεστ, πάλι χωρίς καμία υγειονομική ασφάλεια.

Όμως και γι’ αυτό η λύση λέγεται πάλι «ατομική ευθύνη».

Αγαπητέ γονιέ, σου έκλεισαν πονηρά το μάτι κι εσύ τσίμπησες. Σου κατάργησαν σε μία νύχτα την υποχρεωτικότητα του σχολείου και σε έθεσαν πάλι προ των ευθυνών σου. Σου ζήτησαν να φερθείς υπεύθυνα και να μην στείλεις τα παιδιά σου στο σχολείο. Σιγά τα ωά.

Πάει περίπατο «το καλό των μαθητών» γιατί πάλι τα χρήματα δόθηκαν ώστε να μην αδειάσουν έστω και λίγο οι παραφουσκωμένες τσέπες.

Πάντως όλο αυτό το διάστημα που τα σχολεία άνοιξαν αποδείχτηκε με τον καλύτερο τρόπο πως «το καλό των μαθητών», «η αναβάθμιση της εκπαίδευσης» και όλα τα σχετικά ξεκινάνε από τον μικρό αριθμό των μαθητών ανά τάξη.

Αποδείχτηκε επίσης πως ο κόσμος της εκπαίδευσης ύψωσε ανάστημα όταν χρειάστηκε, κι αυτό δεν ήταν συμβολικό, στέλνοντας μήνυμα αντίστασης μα και διεκδίκησης της χαμένης αξιοπρέπειας.

Δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε αναλώσιμοι.

Τα τηλεοπτικά σώου και τα ριάλιτι ας τα κρατήσουν οι κυβερνώντες για τους εαυτούς τους. Άλλωστε, το έχουν σπουδάσει πολύ καλά το αντικείμενο και το γράφει και στα ακριβοπληρωμένα πτυχία και μεταπτυχιακά που διαθέτουν.

Ίσως είναι γραμμένο με άλλο τίτλο και άλλο όνομα, έτσι για ξεκάρφωμα.

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Το ψέκασμα

Το ψέκασμα

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

– Γιατί με ψεκάζεις με φυτοφάρμακα αγρότη;
– Γιατί είσαι εισβολέας. Θες να μου πάρεις το σπίτι και το βιος μου.
– Εγώ; Μα στο πήρε ήδη η φίλη σου η τράπεζα όπως μαθαίνω, και το βιος σου επίσης στο έχει υποθηκευμένο. Το δικό μου το σπίτι το γκρέμισαν οι βόμβες. Έμαθα ότι αυτοί που σου πήραν το σπίτι με αυτούς που γκρέμισαν το δικό μου πιστεύουν στον ίδιο θεό και έχουν την ίδια πατρίδα.
– Είσαι μουσουλμάνος κι εγώ χριστιανός.
– Εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ, όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ λέει ένα τραγούδι αλλά μάλλον εσύ δεν το ακούς συχνά. Μάλλον δεν σου αρέσει.

– Ότι και να λες θα σε ψεκάσω.

–  Όχι εμένα. Εμένα μη με ψεκάσεις. Σκέψου. Κοίτα γύρω σου και σκέψου. Αύριο θα σε βάλλουν να ψεκάσεις και Έλληνες αν δεν το έχεις κάνει ήδη και τότε τι θα πεις; Θα πεις πάλι «μόνο Έλληνες»;  Μην τους αφήνεις να σε κάνουν τσακάλι. Γιατί δεν ψεκάζεις αυτούς που με έκαναν πρόσφυγα; Φοβάσαι μάλλον. Καταλαβαίνω…

– Θα πάρεις τη δουλειά των παιδιών μου. Δεν σε αφήνω να περάσεις.

– Ποια δουλειά αγρότη; Αφού τα παιδιά σου είναι άνεργα ή έχουν φύγει μετανάστες. Τα δικά μου, πεινασμένα όπως κι εγώ. Άλλωστε δεν θέλω να μείνω στον τόπο σου. Είναι όμορφος, δε λέω, αλλά εγώ θέλω να περάσω μόνο για να πάω να βρω τους δικούς μου σε άλλη χώρα πέρα από δω.

– Κουβαλάς αρρώστιες θα με κολλήσεις.

– Εγώ; Για δες αγρότη, ποιος σου κουβάλησε την τωρινή αρρώστια με την κορώνα;

– Είσαι απολίτιστος, να φύγεις, να πας στον τόπο σου.

– Κι ο δικός σου πολιτισμός αγρότη ποιος είναι; Αυτός που μου δείχνεις τώρα; Στον τόπο σας έζησαν μεγάλοι φιλόσοφοι και στοχαστές που μίλησαν για τον άνθρωπο. Μάλλον εσύ δεν έτυχε να τους γνωρίσεις αν κρίνω από αυτά που κάνεις. Πάντως, έρχομαι από τόπο που γέννησε πολιτισμό ίσως και πριν από τον δικό σας. Αλλά ο πολιτισμός είναι για να σε κάνει καλύτερο, όχι χειρότερο.

– Να πας στον τόπο σου είπα. Ο δικός μου δεν μπορεί να σας χωρέσει όλους.

– Στον τόπο μου δεν έχω σπίτι, ούτε δουλειά. Μας τα πήραν όλα. Οι ίδιοι που κλέβουν κι εσένα αγρότη. Αυτοί οι ίδιοι με έκαναν πρόσφυγα και μετανάστη. Κι εσύ αγρότη, τώρα που το λες, κι εσύ δεν έχεις συγγενείς στα ξένα; Ή μήπως κι εσύ ήρθες από απέναντι; Μήπως είσαι τουρκόσπορος αγρότη;

– Εγώ είμαι Έλληνας από πάππου προς πάππου.

– Μπράβο σου αγρότη. Αν με ψεκάσεις θα μείνεις μόνο Έλληνας. Αν μου δώσεις λίγο νερό από το παγούρι σου θα γίνεις και Άνθρωπος. Διάλεξε. Μπορείς να είσαι και τα δύο.

 

Ετικέτες: , , , , , ,

ΤΟΙΧΑΙΑ ΛΟΓΙΑ

ΤΟΙΧΑΙΑ ΛΟΓΙΑ

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Ποιες είστε εσείς;”, τις ρώτησα.

Οι συνθήκες”, μου απάντησαν με μία φωνή.

Και τι πάθατε;”, ξαναρώτησα.

Ωριμάσαμε. Δεν το βλέπεις, ούτε το ακούς;”, μου απάντησαν ξανά.

Η αλήθεια είναι πως δεν βλέπω κάποια διαφορά.”

Δεν βλέπεις διαφορά επειδή δεν υπάρχει ή επειδή δεν θέλεις να παραδεχτείς ότι υπάρχει;”

Τι εννοείτε;”

Είναι σαν αυτό που συμβαίνει όταν ζεις με κάποιους ανθρώπους και τους βλέπεις καθημερινά.”

Για συνεχίστε, για συνεχίστε για να δω που θέλετε να καταλήξετε.”

Ενώ εκείνοι αλλάζουν, όπως άλλωστε κι εσύ, τις αλλαγές αυτές δεν τις διακρίνεις, όπως άλλωστε δεν διακρίνουν και οι άλλοι τις δικές σου αλλαγές.”

Θέλετε να πείτε ότι εσείς έχετε ωριμάσει εδώ και καιρό;”

Δώσε μόνος σου την απάντηση αφού πρώτα σκεφτείς τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις, για παράδειγμα, τα παιδιά σου.”

Δηλαδή;”

Όσο και να μεγαλώσουν, όσο και να ωριμάσουν, πάντα τα βλέπεις ως μικρά και ανώριμα που έχουν την ανάγκη προστασίας και καθοδήγησης γιατί-κατά πως λες-τους λείπει η εμπειρία και η ωριμότητα.”

Εντάξει, δεν είναι ακριβώς έτσι. Χρειάζεται χρόνος και μια σειρά από άλλες διεργασίες για να μπορέσουν τα παιδιά να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της ζωής και να πάρουν τις σωστές αποφάσεις με υπευθυνότητα και ωριμότητα χωρίς ενθουσιασμούς και απογοητεύσεις. Αλλιώς θα κάνουν συνεχώς, ένα βήμα μπροστά και δύο βήματα πίσω.”

Ασφαλώς. Όμως χρειάζεται κι εσύ ως γονιός, που υποτίθεται ότι θες να τα δεις να έχουν ωριμάσει, να βοηθήσεις να γίνουν αυτές οι διεργασίες και κάποιες φορές,ς αν χρειαστεί, να τις προκαλέσεις ο ίδιος.”

Με ποιον τρόπο;”

Ίσως με το παράδειγμά σου, ίσως δημιουργώντας κίνητρα, ίσως ακόμη αφήνοντας να παίρνουν πρωτοβουλίες δείχνοντάς τους εμπιστοσύνη, χωρίς το άγχος μην τυχόν και χάσεις το μονοπώλιο της καθοδήγησης.

Ωραία όλα αυτά που λέτε όμως δεν πρέπει και να καταλήξουμε κάπου;”

Ειλικρινά, για σένα που ρωτάς, τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Αυτό που θα σου πούμε εμείς ή αυτό που πιστεύεις εσύ;”

Και τα δύο.”

Τώρα λες ψέματα και μεγαλώνει η μύτη σου.”

….”

Για σένα, τη μεγαλύτερη σημασία την έχει η δική σου γνώμη. Αν είσαι έτοιμος να δεχτείς ότι ωριμάσαμε τότε θα μας δεις ως ώριμες. Αν πάλι δεν είσαι, θα μας προτρέψεις να περιμένουμε μέχρι να … ωριμάσουμε. Ως τότε εμείς θα έχουμε… σαπίσει. Μη σκας. Το έχουμε δει πάλι το έργο. Ξέρεις πόσες φορές πέρασες από δίπλα μας και ούτε που μας πρόσεξες; Ούτε μια ματιά δεν μας χάρισες. Να δεις, έχουμε ωριμάσει ή είμαστε ακόμη στα σπάργανα;”

Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, εγώ βλέπω ότι είστε πολύ όμορφες, λαμπερές και αποφασισμένες. Έτοιμες για έφοδο στον ουρανό. Δεν ξέρω όμως αν όντως είστε ώριμες ή αν φαίνεστε έτσι μόνο στα δικά μου τα μάτια. Το θέμα είναι πως δεν έχω βρει τον τρόπο για να διαπιστώσω ποια είναι η αλήθεια;

Να σας αφήσω τώρα.

Βλέπετε;

Δεν ξέρω τι να πω αυτή τη στιγμή.

Καλή αντάμωση, ή αντίο;”

Πες αυτό που θέλεις για να νιώσεις καλύτερα εκτός αν έχεις την τιμιότητα να πεις αυτό που αισθάνεσαι.”

 

Ετικέτες: , , , , ,

Αν δεν το καταλάβατε, φάγατε πάλι άλλη μία ήττα

Αν δεν το καταλάβατε, φάγατε πάλι άλλη μία ήττα

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Προσπαθείτε πολύ, είναι ολοφάνερο, εδώ και πολλά χρόνια αλλά δεν μπορείτε.
Θέλετε πολύ να μας πείσετε, μα δεν τα καταφέρνετε γιατί γνωρίζετε, πολλές φορές καλύτερα από εμάς, ποια είναι η αλήθεια.
Προβάλλετε την δήθεν ανωτερότητά σας, αγορασμένη άλλοτε τοις μετρητοίς, άλλοτε κοψοχρονιάς, άλλοτε με το ζόρι και άλλοτε επί πιστώσει ως αδιαπραγμάτευτη και αδιαμφισβήτητη για να καλύψετε την εσωτερική σας κατωτερότητα.
Και μιλάω γι’ αυτό το εσωτερικό κενό που σας χαρακτηρίζει και σας επιτρέπει να μπορείτε να ζείτε σε κάστρα και φρούρια την ίδια στιγμή που δημιουργείτε εκατομμύρια άστεγων.
Για το εσωτερικό κενό που σας οδηγεί στο να παραβιάζετε τους νόμους που εσείς θεσπίσατε στο όνομα της ισονομίας.
Δεν αντέχετε το δίκιο γιατί γεννηθήκατε μέσα στο άδικο, μεγαλώσατε αναπνέοντας αδικία, και ζείτε στο βασίλειο της αδικίας και της εκμετάλλευσης.
Κλέβετε και νομίζετε πως κάνετε κάτι τόσο σημαντικό γιατί δεν είστε άξιοι ούτε να βαδίσετε, χωρίς να κλέψετε την περπατησιά των άλλων.
Βιάζετε, βρίζετε, ασελγείτε, δωροδοκείτε, απειλείτε, σκοτώνετε γιατί δεν είστε πλέον άνθρωποι κι αυτό σας τρώει τα σωθικά επειδή δεν μπορείτε να το αλλάξετε ούτε να πληρώσετε για να εξαφανιστεί. Το κουβαλάτε μέσα σας.
Σπέρνετε το μίσος και το διαχωρισμό, μισείτε το διαφορετικό, το απλό, το όμορφο γιατί δεν μπορείτε να του μοιάσετε και να το χαρείτε. Το θέλετε αλλά δεν μπορείτε.
Στις φλέβες σας δεν κυλάει αίμα αλλά χρυσόσκονη.
Σπάσατε τους καθρέφτες στα θωρακισμένα σπίτια σας, στην αρχή για να μην σας θυμίζουν την παλιά σας ανθρώπινη υπόσταση και αργότερα για να μην σας θυμίζουν ότι γίνατε τέρατα.
Θαρρείτε πως μας τρομάζετε με τις ασχήμιες σας αλλά οι μόνοι που τρέμετε από φόβο είστε εσείς.
Ξέρετε πως το δίκιο δεν πνίγεται και πως το άδικο πάντοτε στο τέλος νικιέται.
Αυτό το τέλος είναι που το ακούτε να έρχεται καλύτερα από εμάς.
Στην αρχή σαν μικρό αυλάκι ακούγεται, μικρό αυλάκι κόκκινο σαν το αίμα αθώων που χωρίς ντροπή δεν διστάζετε να χύσετε.
Και μετά ρυάκι γίνεται και χείμαρρος και ποτάμι φουσκωμένο που θα καθαρίσει τους βρώμικους στάβλους σας.
Ποτάμι φουσκωμένο θα γίνει η οργή και θα σας πνίξει.
Πιστεύετε ότι νικάτε κάθε φορά που ορμάτε σε αδύναμους και ανυπεράσπιστους, μα κάθε φορά καταλαβαίνετε πως “φάγατε” άλλη μια ήττα.
Είστε αναλώσιμοι, μιας χρήσης, κι εσείς και τα αφεντικά σας και τα αφεντικά των αφεντικών σας.
Κοιτάζετε ο ένας τον άλλον από την κορφή ως τα νύχια. Άλλοτε βλέπετε μπότες, ασπίδες, κράνη σκέτους δίποδους αστακούς και άλλοτε πανάκριβα λουστρίνια, λαμέ παντελόνια και φορέματα και πανάκριβα αρώματα για να καλύπτουν την εσωτερική δυσοσμία που αναδύετε. Στο μόνο που διαφέρετε είναι στην αμοιβή σας. Άλλοι πληρώνεστε με λίγες δεκάδες ευρώ και άλλοι με πολλές δεκάδες χιλιάδες.
Χτυπάτε στα κρυφά και στα σκοτάδια οι μεν με γκλομπς και οι δε με νόμους και δικαστικές αποφάσεις.
Αλήθεια σαν ξεγυμνώσεις τον αδύναμο ποιος ξεφτιλίζεται περισσότερο;
Σαν κλέψεις τον ανήμπορο ποιος είναι ο πιο έξυπνος και ο πιο ικανός;
Σας αρέσει η εξουσία και κρέμεστε πάνω της γιατί είστε ετερόφωτοι και το μόνο που ξέρετε να κάνετε πολύ καλά είναι να υπακούτε.
Υποκριτές ως το μεδούλι, τρέχετε στις εκκλησιές και στα μοναστήρια να σώσετε τις ψυχές σας, ξεχνώντας πως ζείτε εδώ και πολύ καιρό με την απουσία τους.
Δεν μπορείτε να δημιουργήσετε, παρά μόνο να καταστρέψετε γιατί δεν κάνατε ποτέ όνειρα που να χωράνε, εκτός από τους εαυτούς σας, έστω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο ή μια μελωδία με βιολί κοιτώντας ένα βράδυ το φεγγάρι.
Εντάξει, μην τρομάζετε άλλο.
Απλά είναι όλα αυτά κι ανθρώπινα και πανέμορφα.
Ίσως γι’ αυτό σας φαίνονται τόσο δύσκολα.
Η ανθρωπιά και η ομορφιά, σας προκαλεί αυτανάφλεξη γι’ αυτό καλά κάνετε και τις αγνοείτε παντελώς.
Εμείς αμετανόητοι, θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε με την όρθια στάση που ταιριάζει σε ανθρώπους και να συγκινούμαστε με τις ομορφιές της ζωής. Γι’ αυτές άλλωστε αγωνιζόμαστε όσο μπορούμε.
Τις ασχήμιες κρατήστε τις.
Όλες δικές σας.

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Η ελέω χρήματος αριστεία αποτελεί γάγγραινα για την κοινωνία

Η ελέω χρήματος αριστεία αποτελεί γάγγραινα για την κοινωνία

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Και έβγαλαν πάλι τα όρνεα σε παράταξη. Με βήμα και ρυθμό όπως ταιριάζει σε δειλούς που θέλουν να δείχνουν θαρραλέοι και να προκαλούν το φόβο για να κρύβουν το δικό τους τρόμο.
Γιατί σαν έχεις άδικο ο φόβος σε πλημμυρίζει και γίνεται τρόμος όταν πας να χτυπήσεις τον αδικημένο.
Ανθρωπάκια μικρά, χωρίς στάλα φιλότιμο, πήραν θαρρούν αποφάσεις τρανές και διέταξαν τα ανθρωποειδή να πάνε και να τρομάξουν ψυχές παιδικές.
Αλήθεια, πόσο πανικό βιώνει εκείνος που πιστεύει πως θα σβήσει την εικόνα της αδικίας από το βλέμμα ενός ανυπεράσπιστου παιδιού, μόνο και μόνο επειδή φοράει κράνος, κρατάει ασπίδα και έχει αδειάσει από αισθήματα;
Αλήθεια, πόσο πανικό βιώνει εκείνος που πιστεύει πως θα σβήσει το χαμόγελο από τα χείλη ενός ανυπεράσπιστου παιδιού, μόνο και μόνο επειδή φοράει ακριβό κοστούμι και υπογράφει αποφάσεις με στυλό που στάζουν χολή και όχι μελάνι.
Πόσο στεγνοί και πόσο στυγνοί έχουν γίνει για να μπορούν μετά να πάνε και να αγκαλιάζουν με “στοργή” τα δικά τους παιδιά;
Ξεφτίλα!
Και πιστεύουν αλήθεια ότι τα δικά τους παιδιά δεν θα διακρίνουν το ψυχρό κενό που κρύβουν μέσα τους; Διότι έτσι είναι το κενό. Σιωπηλό και κρύο!
Και όλοι οι υπόλοιποι, οι θεατές ντε, το φιλοθεάμον κοινό, που δημιουργεί τα νούμερα τηλεθέασης και τα εκλογικά ποσοστά, με πόση σκέψη και περισσή σοφία θα συμπεράνουν πως κακώς οι γονείς των προσφυγόπουλων έθεσαν σε κίνδυνο τα παιδιά τους; Οι ίδιοι δεν θα το έκαναν ποτέ αυτό!
Πόσο τους ανακουφίζει αυτό το εύκολο συμπέρασμα που με τόση θλίψη διατυπώνουν από τη θαλπωρή του καναπέ τους και τη σιγουριά της σπιτικής ασφάλειας που τους παρέχει πρόσκαιρα το στεγαστικό της τράπεζας για όσο θα μπορούν να το πληρώνουν!
Με την ίδια ευκολία και την ίδια σιγουριά, όλοι οι υπόλοιποι, οι θεατές ντε, το φιλοθεάμον κοινό, που δημιουργεί τα νούμερα τηλεθέασης και τα εκλογικά ποσοστά, θα δώσουν τα θερμά τους συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που “πέτυχαν” στις πανελλαδικές εξετάσεις και θα χτυπήσουν με κατανόηση και ανείπωτη αγάπη την πλάτη στα παιδιά που “απέτυχαν” λέγοντάς τους στοργικά πως όλοι έχουν δικαίωμα σε μια δεύτερη ευκαιρία.
Αλήθεια, δεύτερη ευκαιρία για ποιον; Και η προσπάθεια; Δεν μετράει; Δεν επιβραβεύεται; Μόνο το αποτέλεσμα έχει αξία και μάλιστα σε ένα προκαθορισμένο πλαίσιο που καθορίστηκε όχι με βάση τις ανάγκες των παιδιών αλλά με βάση τις ανάγκες της αγοράς;
Και θα είναι αυτοί οι ίδιοι που θα σαγηνευτούν από τις σειρήνες των άριστων.
Άραγε ποιων άριστων;
Αυτών που με κόπο, προσπάθεια, ξενύχτια και θυσίες θριάμβευσαν στην εξεταστική αρένα;
Όχι βέβαια!
Των “άλλων άριστων”. Των ελέω θεού-για το χρήμα μιλάω-και ονόματος και “οικογενειακής παράδοσης”.
Δεν χρειάζονται πολλά. Λίγο να δούμε τα ονόματα των κυβερνόντων και των κατόχων του πλούτου τα τελευταία ογδόντα χρόνια και εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε ποιοι “εξ ορισμού” άριστοι έχουν συμφέρον να πουλήσουν το παραμύθι της αριστείας στους πληβείους.
Ποιοι είναι οι πληβείοι;
Μα όλοι οι υπόλοιποι, οι θεατές ντε, το φιλοθεάμον κοινό, που δημιουργεί τα νούμερα της τηλεθέασης και τα εκλογικά ποσοστά.
Ευτυχώς υπάρχουν κι εκείνοι που θα αμφισβητούν πάντα την ελέω θεού αριστεία και θα κάνουν ότι μπορούν για να τη συντρίψουν γιατί αποτελεί γάγγραινα που κατατρώει τις σάρκες και σωστό δηλητήριο που κυλάει στις φλέβες μιας κοινωνίας.
Αν υπάρχει μια αποδεκτή “αριστεία” είναι αυτή που μετριέται με τον αγώνα και τη διεκδίκηση για το δίκιο των πολλών, με την προσφορά και την αλληλεγγύη, στον συνάνθρωπο, στο συνοδοιπόρο, στο σύντροφο, στο φίλο, στον άγνωστο, χωρίς φραγμούς που σχετίζονται με την όποια διαφορετικότητα.
Η “αριστεία” που συνδέεται με την ανθρώπινη εκμετάλλευση και υποτάσσεται στο κέρδος με σκοπό τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και τη συνέχιση της κυριαρχίας των λίγων εις βάρος των πολλών δεν μπορεί να έχει θέση σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται ανθρώπινη.
Δεν λείπουν οι τίτλοι αριστείας από τα παιδιά μας.
Η προσοχή μας και η αποδοχή μας τους λείπουν.
Και μια αγκαλιά, όχι χτύπημα στην πλάτη γεμάτο λύπηση, για να καταλάβουν ότι είναι μοναδικά και το καθένα ξεχωριστά ένα ολόκληρο σύμπαν.

 

 

 

Ετικέτες: , , , ,

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 155 – Χάρμα ανασχηματισμός

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 155 – Χάρμα ανασχηματισμός

Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

 

– Αυτός ο τελευταίος δεν ήταν ανασχηματισμός, το απαύγασμα πολιτικού και κυβερνητικού σχεδιασμού ήταν. Έμπνευση για σΑτΥρΟπΡόΚοΥΣ.

– Δεν είναι τυχαίο που ο ανασχηματισμός ανακοινώθηκε μία μέρα μετά την ανακοίνωση των βάσεων. Η Κατερίνα και η Μαριλίζα πέρασαν πρώτες στη σχολή διακυβέρνησης της χώρας. Μπράβο τους.

– Αν ζούσε ο συχωρεμένος ο Αντρίκο ντελ Πάσο θα έλεγε το γνωστό:

«Αυτό δεν είναι εμποροπανήγυρη, δεν είναι γελαδοπάζαρο, αυτό είναι ροντέο λαέ της Σέρρες Μάντρες, λαέ της Γκρέτσια Μορένα!

– Μα κι αυτός ο αθεόφοβος ο Αλέξης! Δεν του έφτασε η κίνηση του σώματος που έγινε ίδια με αυτή του Αντρέα, η χροιά της φωνής του που τον ακούς και λες «φτου-φτου αναστήθηκε ο Αντρέας»;

– Έπρεπε να μετατρέψει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ_ΝΔ; Όπως πάει θα δούμε και τον Λαλιώτη να αναλαμβάνει το παλιό ΥΠΕΧΩΔΕ!

– Θα σκάσει μύτη και ο Γιάννος όπου να’ναι και θα δηλώνει: «Για το σοσιαλισμό παλεύουμε όλοι σύντροφοι».

– Καλά για τη Φώφη δεν το συζητάω. Έχουν γίνει οι συζητήσεις πριν τις τελευταίες εκλογές και έχουν επέλθει συμφωνίες, λένε οι καλές γλώσσες.

– Πάντως με Κατερίνα και Μαριλίζα είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση θα εκτοξευθεί. (Μη γελάς εσύ παρδαλό τετράποδο). Αν στον επόμενο ανασχηματισμό μπει και η Αννούλα στο κόλπο θα είναι «όλα τα λεφτά».

– «Δεν έχει πάγκο ο Αλέξης, τι να σου κάνει κι αυτός;» αναρωτήθηκε ο διπλανός μου στο τρένο. «Παναθηναϊκός κατάντησε», συμπλήρωσε ο ίδιος.

– Αχ βρε Παύλο τι κακό σε βρήκε! Με ποιους συγκυβερνάς λεβέντη μου; Με την επάρατη δεξιά και το βαθύ ΠΑΣΟΚ θα κάνεις κάθαρση; Κάθαρση στον καπιταλισμό βρε Παύλο;

– Αλλά ο Κώστας φαίνεται ακλόνητος στο Παιδείας. Έχει και συμβούλους δυνατούς που τον στηρίζουν. Όλο και κάτι θα βρουν να ταράξουν τα νερά. Αρκεί να μην κοστίζει.

– Για διορισμούς μη το συζητάς. Πάλι με αναπληρωτές θα τη βγάλουν. Πόσους; Όσους χρειαστούν. Μεγάλη εφεύρεση η ανεργία σύντροφοι. Τελικά κατέληξαν οι μυστικοσύμβουλοι πότε θα χτυπάει το κουδούνι; Θέμη τι λες;

– Ότι και να πούμε επιβεβαιώνεται ότι «όλοι καλοί είναι, διότι οι κακοί είναι στη φυλακή». Ο μόνος καλός που μπήκε στη φυλακή ήταν ο Άκης. Βρε πως την πάτησε αυτό το παιδί.

– Εντάξει ήταν και ο Φλώρος της Ενέργειας αλλά εδώ η αδικία αποκαταστάθηκε. Το άφησαν ελεύθερο το παιδί. Το ίδιο δεν κάνουν με κάθε φυλακισμένο που έχει πρόβλημα υγείας;  Αρκεί να έχει κλέψει και μερικά εκατομμύρια.

– Αλήθεια ο Κυριάκος είπε κάτι για το θέμα ή λογω ΟΝΝΕΔ το έκανε γαργάρα; Ούτε καν ένα «έχουμε εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη;» έτσι για ξεκάρφωμα;

– Πλάκα-πλάκα, αν δεν κάνω λάθος, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι η μακροβιότερη μνημονιακή κυβέρνηση.

– Έτσι για να δικαιώνονται οι Λαφαζανικοί για την παραμονή τους επί μήνες στην κυβέρνηση αλλά και όσοι γλυκοκοίταζαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως «ελπίδα» για τη χώρα.

– Αν δεν σπάσει ο πάγος της απογοήτευσης θα «λήξουν» κι άλλα μνημόνια τα οποία όμως θα συνεχίσουν να υπάρχουν.

 

Ετικέτες: , , , , ,

Γλίτσα, βρώμα και δυσωδία. Το σύστημά τους σάπισε.

Γλίτσα, βρώμα και δυσωδία. Το σύστημά  τους σάπισε.

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Αυτοί

 

Που τόσα χρόνια διαχειρίζονταν τις τύχες μας και έφτιαχναν τις δικές τους τύχες.

Που τόσα χρόνια εμφανίζονταν στις τηλεοράσεις και γέμιζαν οι οθόνες γλίτσα.

Που ορκίζονταν στο όνομα του λαού και στο σκοτάδι σχεδίαζαν το ξέσκισμά του.

Που ζητούσαν την τήρηση του νόμου και της τάξης από τους πολίτες την ίδια στιγμή που εκείνοι παρανομούσαν ασύστολα.

Που έβριζαν τους πολίτες αυτού του τόπου ως διεφθαρμένους την ώρα που οι ίδιοι ήταν χωμένοι μέχρι τα μπούνια στη διαφθορά.

Που με τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων έχτιζαν βίλες, έκαναν πριγκηπικούς γάμους σαν ξεμωραμένοι γέροι και ζούσαν σαν βασιλιάδες ανοίγοντας το λάκκο της εξαθλίωσης για τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Που έφεραν την τρόικα, που συνομίλησαν με την τρόικα, που σφιχταγκαλιάζονται με την τρόικα αναζητώντας νέα στρατόπεδα συμφερόντων και νέους δρόμους πλουτισμού.

Που δεν είναι πάνω από 10.000 σε τούτο τον τόπο οι οποίοι έχουν μπλέξει τα μπούτια τους και τα συμφέροντά τους, με μοναδικό σκοπό το να συνεχίσουν να ρουφάνε το αίμα του κοσμάκη σαν σύγχρονοι βρικόλακες και το φυσικό πλούτο της χώρας, σαν γιγάντια τρωκτικά.

Που μας κρατούσαν «συντροφιά» τα σαββατόβραδα στις οθόνες των τηλεοράσεων, άλλοτε χορεύοντας με τσαχπινιά και χάρη, άλλοτε συζητώντας για το βρακί της μιας λαμπερής τραγουδίστριας και για το πώς κατουράει ο άλλος λαμπερός τραγουδιστής και άλλοτε με αμέτρητη υποκρισία, κρίνοντας και κατακρίνοντας τους αγρότες που του έκλεισαν το δρόμο και δεν μπόρεσε να πάει στη μανούλα του.

Που ενώ χρωστούσαν εκατομμύρια στο δημόσιο συνέχιζαν και συνεχίζουν, να ζουν ανενόχλητοι, μέσα στον πλούτο και τη χλιδή αφού κανένας δεν πάει να τους πάρει τα χρωστούμενα.

Που χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν για προσωπικό τους πλουτισμό, όχι τα παραθυράκια, αλλά τις δίμετρες μπαλκονόπορτες που τους προσφέρει ο νόμος και που μόνο εκείνοι γνωρίζουν, αφού εκείνοι νομοθετούν.

Που ακρωτηρίασαν τον συνδικαλισμό και μετέτρεψαν τους περισσότερους συνδικαλιστές, όχι χωρίς να το θέλουν και οι ίδιοι, σε έμμεσους μισθοφόρους για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο όταν σχεδίαζαν τις αρπαχτές και τις «νόμιμες» μπίζνες.

Που συναναστρέφονταν τόσα χρόνια με τα αρπαχτικά λιβανίζοντάς τα και γλείφοντάς τα συνάμα για να εξασφαλίσουν και κείνοι μερικά κόκαλα κοροϊδεύοντας συνειδητά, αναγνώστες, τηλεθεατές και ακροατές.

Που δήλωναν και δηλώνουν ορκισμένοι εχθροί του δημόσιου τομέα ενώ συγχρόνως ακολουθούσαν και ακολουθούν την ίδια κρατικοδίαιτα, για να διατηρούν την χλιδάτη γραμμή τους.

Που όσο υπέγραφαν το ένα μνημόνιο μετά το άλλο έκαναν τη γριά πάπια και τώρα θυμήθηκαν να πουν πως «ο Γιώργος τους παράσυρε», ποντάροντας στην λήθη της κοινωνίας.

Που στο όνομα του λαού κρύβουν το πραγματικό τους πρόσωπο το οποίο φανερώνουν όταν ξεμοναχιάσουν κανέναν απροστάτευτο μετανάστη.

Που, από τη μια, εξυμνούν σε εκδηλώσεις-μνημόσυνα την «παρανομία» του Κολοκοτρώνη, του Βελουχιώτη και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και από την άλλη προτρέπουν στην τήρηση της δικής τους «νομιμότητας και τάξης».

 

Όλοι αυτοί

 

Αποτελούν τις κολώνες, τα δοκάρια και τα τούβλα για τις μεσοτοιχίες του σάπιου πολιτικού οικοδομήματος.

Ένα οικοδόμημα που είναι έτοιμο να καταρρεύσει στην πρώτη ισχυρή σεισμική-κοινωνική δόνηση.

Και η χώρα μας είναι από τις πρώτες, παγκοσμίως, σε δονήσεις.

Τόσο σεισμικές όσο και κοινωνικές.

 

 

Πλησιάζει η μέρα…στο πιο ρεαλιστικό

Πλησιάζει η μέρα…στο πιο ρεαλιστικό

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Πλησιάζει η μέρα…

 

που οι άνθρωποι άλλα θα λένε και άλλα θα εννοούν

που οι υποκριτές θα είναι οι μοναδικοί ανθρώπινοι χαρακτήρες, κυρίαρχοι μιας κοινωνίας που τους αφήσαμε να φτιάξουν

που τα όνειρα των ανθρώπων θα πνίγονται πριν καν γεννηθούν στο μυαλό τους

που η γνώση θα είναι εμπόρευμα που θα πουλιέται από αυτούς που την κατέχουν, σε όσους μπορούν να την αγοράσουν

που οι ανθρώπινες ζωές  θα κοστολογούνται με το χρήμα γιατί το χρήμα θα είναι πιο πάνω από τις ανθρώπινες ζωές

που όσοι δεν κλέβουν θα αισθάνονται μαλάκες και όσοι κλέβουν θα αποτελούν ιδανικά πρότυπα

που η αξιοπρέπεια θα συνθλίβεται από την καθημερινότητα

που η πρωτοχρονιά θα ευαγγελίζεται το καλύτερο γιατί η χρονιά που θα φεύγει θα είναι πάντα χειρότερη από την προηγούμενη

που τα δώρα  θα είναι μια καταναγκαστική διαφημιστική παρότρυνση, μια τυπική διαδικασία προσαρμοσμένη στα καταναλωτικά πρότυπα

που οι καθρέφτες των πρωταγωνιστών της χαριτωμενιάς θα καμαρώνουν για τα είδωλά τους

που θα πεθαίνουν άνθρωποι από την πείνα, το κρύο και τη μοναξιά, ανήμποροι να αντιδράσουν

που η σοφία των ανθρώπων θα είναι οδηγός για την σκλαβιά και όχι για την απελευθέρωσή τους

που θα υπάρχουν ποιητές να γράφουν μόνο για τη θλίψη των ανθρώπων, και τραγουδιστές που να τραγουδούν μόνο την αδικία

που η ηθική θα είναι άγνωστη λέξη και απαγορευμένη από τα ετυμολογικά λεξικά

που οι άνεργοι και οι υποαπασχολούμενοι θα είναι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού

που οι άνθρωποι θα διεκδικούν το αυτονόητο γιατί θα το έχουν ήδη απολέσει

που οι τράπεζες, οι οίκοι αξιολόγησης και όλα τα συναφή τερατουργήματα θα αποτελούν τους σύγχρονους ναούς λατρείας και εξουσίας

που θα υπάρχει μόνο ελεημοσύνη γιατί θα υπάρχουν πλούσιοι που θα γίνονται πλουσιότεροι και φτωχοί που θα γίνονται φτωχότεροι

που τα μωρά θα γεννιούνται, όχι για να αφήσουν το στίγμα τους στην εξέλιξη της ανθρωπότητας αλλά για να ξεχρεώσουν το καταγεγραμμένο χρέος τους στα κιτάπια κάποιας τράπεζας, ισόβιοι σκλάβοι στην αυτοκρατορία του πλούτου

που τα παλιά και νέα τζάκια θα είναι μονίμως αναμμένα με τους ιδιοκτήτες τους να απολαμβάνουν τη θαλπωρή και την ηρεμία που θα τους προσφέρουν

που η κοινωνία μας θα γεμίσει με Τσίπρηδες, Λιάπηδες, Βουλγαράκηδες, Μητσοτάκηδες, Γεωργιάδηδες, Παπανδρέου, Βενιζέλους, Καραμανλήδες, Παπακωνσταντίνου και Σαμαράδες καθώς το κεφαλαίο αρχικό γράμμα των επωνύμων μας θα είναι τίτλος τιμής που θα αποδίδεται στον καθένα με τη γέννησή του, με την προϋπόθεση ότι δεν θα είναι ταπεινής καταγωγής

που οι άνθρωποι θα ζουν μόνιμα με το φόβο και με την ελπίδα ότι τα πράγματα, κάποια στιγμή θα βελτιωθούν, με ευχές και με την εμφάνιση χαρισματικών ηγετών και ηγετίσκων

Ο καθένας μπορεί να διαλέξει την εκδοχή που προτιμά για τη Μέρα που πλησιάζει. Από  τη μια ο ρεαλισμός από την άλλη η «ουτοπία».

Για την πρώτη εκδοχή, δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια γιατί ήδη τη βιώνουμε, ενώ για τη δεύτερη τα πράγματα γίνονται «ζόρικα».

Όμως, κοιτώντας προς τα πίσω θα διαπιστώσουμε ότι ο άνθρωπος απέκτησε το πραγματικό του μπόι όχι με ρεαλιστικές ενέργειες αλλά όταν ακολούθησε το άπιαστο και την «ουτοπία», μια «ουτοπία» που μοιάζει με μονόδρομο για τη ζωή και όχι την επιβίωση, μια «ουτοπία» που γίνεται ο πιο ρεαλιστικός δρόμος για την απελευθέρωση του ανθρώπου.

 

Πλησιάζει η μέρα…

Πλησιάζει η μέρα…

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Πλησιάζει η μέρα…

 

που οι άνθρωποι θα θέλουν να λένε αυτό που εννοούν

που οι άνθρωποι θα θέλουν να εννοούν αυτό που λένε

που οι υποκριτές θα είναι ελάχιστοι, θλιβερά απομεινάρια μιας εποχής που έφυγε

που τα όνειρα θα οδηγούν τους ανθρώπους προς την πραγματοποίησή τους

που η γνώση θα είναι κοινωνικό αγαθό, δώρο σε όλα τα παιδιά του κόσμου από όσους την κατέχουν πραγματικά

που οι ανθρώπινες ζωές δεν θα κοστολογούνται με το χρήμα γιατί θα είναι υπεράνω χρημάτων

που όσοι δεν κλέβουν δεν θα αισθάνονται μαλάκες αλλά περήφανοι

που η αξιοπρέπεια δεν θα συνθλίβεται από την καθημερινότητα

που η πρωτοχρονιά δεν θα ευαγγελίζεται το καλύτερο γιατί αυτό θα υπάρχει ήδη

που τα δώρα δεν θα είναι μια καταναγκαστική διαφημιστική παρότρυνση αλλά ένα κομμένο λουλούδι από την αυλή της ψυχής μας, πολύ μεγαλύτερης αξίας από τα καταναλωτικά πρότυπα

που οι καθρέφτες των πρωταγωνιστών της χαριτωμενιάς θα σπάνε μη μπορώντας να αντέξουν την ασχήμια

που δεν θα πεθαίνουν άνθρωποι από την πείνα, το κρύο και τη μοναξιά

που η σοφία των ανθρώπων θα είναι οδηγός για την απελευθέρωση και όχι για τη σκλαβιά

που δεν θα υπάρχουν ποιητές να γράφουν για τη θλίψη των ανθρώπων, ούτε τραγουδιστές που να τραγουδούν την αδικία

που η ηθική θα είναι νόμος άγραφος άρα δυνατός και ανίκητος

που οι μόνοι άνεργοι θα είναι οι κατ’ επάγγελμα ηγέτες και ηγετίσκοι

που οι άνθρωποι δεν θα διεκδικούν το αυτονόητο γιατί θα το έχουν ήδη κατακτήσει

που οι τράπεζες, οι οίκοι αξιολόγησης και όλα τα συναφή τερατουργήματα θα αποτελούν μουσειακά κτήρια που θα θυμίζουν την πιο σκοτεινή περίοδο στην ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης

που δεν θα υπάρχει ελεημοσύνη γιατί δεν θα υπάρχουν πλούσιοι να δημιουργούν τους φτωχούς που θα ελεημονούν

που τα μωρά θα γεννιούνται για να αφήσουν το στίγμα τους στην εξέλιξη της ανθρωπότητας και όχι για να ξεχρεώσουν το καταγεγραμμένο χρέος τους στα κιτάπια κάποιας τράπεζας

που τα παλιά και νέα τζάκια θα είναι μονίμως σβηστά με τους ιδιοκτήτες τους καταδικασμένους να καθαρίζουν τις καμινάδες τους από τη μαύρη και δηλητηριώδη κάπνα τους

που η κοινωνία μας θα γεμίσει με τσίπρηδες, λιάπηδες, βουλγαράκηδες, μητσοτάκηδες, γεωργιάδηδες, παπανδρέου, βενιζέλους, καραμανλήδες και παπακωνσταντίνου, καθώς το κεφαλαίο αρχικό γράμμα των επωνύμων μας θα είναι τίτλος τιμής και δεν θα αποδίδεται στον καθένα με τη γέννησή του

που οι άνθρωποι δεν θα ζουν ούτε με το φόβο ούτε με την ελπίδα γιατί θα είναι και θα αισθάνονται πραγματικά λεύτεροι

 

Ο Καραγκιόζης και το Νέο Σχολείο

Ο Καραγκιόζης και το Νέο Σχολείο

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Κ: Καραγκιόζης

Π: Πιτσικόκος

Κοπ: Κοπρίτης

Κολ: Κολλητήρης

Χ: Χατζηαβάτης

 

 

Ο Καραγκιόζης εισέρχεται στο μπερντέ και από πίσω του ακολουθούν τα τρία παιδιά του (κολλητήρια). Προσπαθεί να τα βάλει σε μία σειρά και να περπατάνε με στρατιωτικό βήμα.

Κ: Βρε αφιλότιμα, βαδίστε σωστά. Καημό το’ χω να μπούμε μια φορά στη σκηνή με σωστό βήμα. Ένα, δύο, εν, δυο, εν, δυο.

Κοπ: Πατέρα, έχεις φάει κόλλημα. Να το προσέξεις!

Κ: Δεν έχω φάει τίποτα εδώ και τρεις μέρες βρε αθεόφοβε. Τι κόλλημα μου λες;

Π: Α! Καλά! Αυτό που είπες τώλα πατέλα, δεν υπάλχει. Απλά δεν υπάλχει!

Κολ: Μην τους δίνεις σημασία πατέρα. Έχουν πέσει θύματα της διαφημιστικής προπαγάνδας.

Κ: Πώς το είπες; Καλό είναι αυτό ή κακό;

Κολ: Άστο πατέρα, θα σου εξηγήσω μια άλλη φορά.

Κ: Λοιπόν. Φτάνουν οι περιττές κουβέντες. Ήρθε η ώρα να δω τι ψάρια πιάνετε τώρα με το «Νέο Σχολείο». Δε μου λες εσύ μικρέ.

Π: Μικλός είσαι και φαίνεσαι.

Κ: Αφού ούτε το ρο δεν μπορείς να πεις.

Π: Εγώ δεν μπολώ να πω το λο; Μπολώ και παλαμπολώ. Εσύ δεν μπολείς να το ακούσεις.

Κ: Καλά, καλά. Για πες μου λοιπόν, σε ποια τάξη πας;

Π: Πάω στο Νέο Νηπιαγωγείο.

Κ: Ωραία! Είστε πολλά παιδάκια στην τάξη σου;

Π: Ναι πάλα πολλά. Είμαστε 28.

Κ: Υπάρχουν πολλά αλβανάκια, ρωσσάκια, μαυράκια;

Π: Όχι! Μόνο παιδάκια υπάλχουν!

Κ: Και τι κάνετε; Μαθαίνετε τραγουδάκια; Τραγουδάτε όλα μαζί;

Π: Ναι μαθαίνουμε. Τη μία μέλα, τλαγουδάνε τα μισά παιδάκια και την άλλη μέλα τα άλλα μισά.

Κ: Μπράβο, Πιτσικόκο. Ζωγραφίζετε κιόλας;

Π: Όχι λε πατέλα. Μη λες τλελλά. Δεν έχουμε ούτε χλώματα, ούτε χαλτιά για να ζωγλαφίσουμε. Όμως, τον Ιούνιο θα έχουμε εξετάσεις.

Κ: Τι εξετάσεις παιδάκι μου;

Π: Εξετάσεις λε πατέλα. Για να δει ο υπουλγός αν είμαστε γελοί. Μας είπε η δασκάλα πως οι μισές εξετάσεις θα είναι δικές της και οι άλλες μισές για την τλάπεζα αίματος.

Κ: Τι τράπεζα αίματος βρε αφιλότιμο;

Π: Είσαι μπιτ μπουμπούνας. Επειδή μας πήλε η τλάπεζα την παλάγκα, τώλα θα μας πάλει και το αίμα μας. Τι δεν καταλαβαίνεις. Σου το είπα εγώ να ψηφίσεις Σαμαλά, εσύ πήγες και ψήφισες Βεζινέλο.

Κ: Για να πάμε τώρα στον Κοπρίτη! Τι κάνεις πουλάκι μου;

Κοπ: Καλά ψαράκι μου.

Κ: Εσύ πας σχολείο; Σε ποια τάξη;

Κοπ: Στην Τρίτη του Νέου Δημοτικού!

Κ: Μπα; Κι εσύ σε Νέο πας;

Κοπ: Γιατί απόπαιδο είμαι εγώ; Θυμάσαι την Άννα τη Ρουμπινοπούλου;

Κ: Όχι!

Κοπ: Αυτή που έλεγε συνέχεια «πρώτα ο μαθητής»;

Κ: Βρε στουρνάρι;

Κοπ: Έχω πατέρα μπουμπούνα. Ο Στουρνάρης ήταν άλλος υπουργός. Εγώ σου λέω για την Άννα. Την Άννα μας.

Κ: Τη Διαμαντοπούλου λες βρε φωστήρα;

Κοπ: Ναι, αυτό σε πείραξε που αντί για διαμάντια έβαλα ρουμπίνια!

Κ: Ναι, για πες!

Κοπ: Ε! Ξέρεις ποιον μαθητή εννοούσε «πρώτα»;

Κ: Ποιον;

Κοπ: Χε, χε! Εμένα. Ποιον άλλον;

Κ: Είσαι καλός μαθητής;

Κοπ: Ο καλύτερος. Στις εξετάσεις τον Ιούνιο θα δείξω την αξία μου. Θα τα απαντήσω όλα τα θέματα. Ειδικά αυτά από την τράπεζα θεμάτων.

Κ: Και πως θα γίνει αυτό;

Κοπ: Θα με γράψεις σ’ ένα ιδιωτικό σχολείο που ξέρω. Όσα παιδιά πήγαν σ’ αυτό έγραψαν όλα άριστα. Τι; Για κορόιδο με πέρασες;

Κ: Και που θα τα βρω τα λεφτά βρε σαΐνι;

Κοπ: Να τα ζητήσεις από το Ίδρυμα Μιάρχος βρε χαμένε. Ζήτα και κανένα υγιεινό γεύμα που μοιράζουν στα πεινασμένα και φτωχά παιδάκια.

Κ: Που τα έμαθες εσύ όλα αυτά;

Κοπ: Βλέπω κάθε βράδυ ειδήσεις με την Τρεμουλιαστή και τον Ντέρη. Α! Που’ σαι; Την είδες τη διαφήμιση του Αρβανίτη;

Κ: Του Αρβανιτόπουλου θέλεις να πεις βρε μπουμπούνα!

Κοπ: Εσύ είσαι μπουμπούνας. Το Αρβανιτόπουλο μεγάλωσε και έγινε Αρβανίτης. Εγώ στο δηλώνω ότι θα γίνω υπουργός, κι ας θέλεις εσύ να με στείλεις να μαθαίνω να βιδώνω βίδες. Εγώ θα ακολουθήσω το όνειρό μου.

Κ: Και τι υπουργός θα γίνεις;

Κοπ: Θα πουλάω καζαμίες στην τηλεόραση!

Κ: Θα με στείλεις για ψυχανάλυση βρε ζωντόβολο;

Κοπ: Δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Άμα πουλάω καζαμίες στην τηλεόραση, μετά θα με κάνουν υπουργό υγείας!

Κ: Ωραία! Ο Κοπρίτης το εξασφάλισε το μέλλον του! Για πες μου εσύ τώρα Κολλητήρη, σε ποια τάξη πας;

Κολ: Εγώ αγαπητέ μου πατέρα, τελειώνω την Τρίτη του Νέου Γυμνασίου και μετά θα πάω στην πρώτη του Νέου Λυκείου.

Κ: Δε μου λες αστέρι μου, είσαι καλός μαθητής;

Κολ: Εγώ πατέρα είμαι άριστος γι΄αυτό και καταλαβαίνω απόλυτα και την κυρία Διαμαντοπούλου και τον κύριο Αρβανιτόπουλο. Για τον κύριο Λοβέρδο, δεν έχω σχηματίσει ακόμη ολοκληρωμένη άποψη, αλλά νομίζω ότι του λείπει η αποφασιστικότητα.

Κ: Γιατί το λες αυτό παιδί μου. Εγώ τον έχω ακούσει να κλαίει τόσες φορές με μεγάλη αποφασιστικότητα. Έχετε κι εσείς – πώς τη λένε- τράπεζα θεμάτων;

Κολ: Ευτυχώς πατέρα που δημιουργήθηκε η τράπεζα θεμάτων.

Κ: Αλήθεια;

Κολ: Ναι πατέρα! Αλήθεια! Αλλιώς, πώς θα ξεχωρίσω εγώ ο άριστος από τους συμμαθητές μου τους άχρηστους; Τώρα θα προχωρήσουν μόνο όσοι καταβάλλουν τη μέγιστη προσπάθεια. Οι άλλοι ας σταματήσουν το σχολείο νωρίς-νωρίς και να μάθουν καμιά τέχνη.

Π: Κι εγώ καβαλάω τη μέγιστη πλοσπάθεια πατέλα.

Κολ: Εγώ στο δήλωσα. Θα πουλάω καζαμίες για να γίνω υπουργός.

Κ: Και δε μου λες Κολλητήρη. Σαν πολλές εξετάσεις δεν έχει αυτό το Νέο Σχολείο; Θα ψοφήσετε βρε παιδί μου. Είδες πόσα παιδάκια έμειναν φέτος;

Κολ: Όποιος αξίζει θα προχωρήσει πατέρα. Μην ακούς την προπαγάνδα των αριστερών συντεχνιών.

Κ: Να κι ο άλλος; Που το άκουσες αυτό βρε;

Κολ: Όλοι οι υπουργοί το λένε πατέρα. Σπουδαγμένοι άνθρωποι είναι! Δεν ξέρουν αυτοί; Καλύτερα ξέρουμε εμείς;

Κ: Κι αφού ξέρουν, γιατί δεν φτιάχνουν παιδί μου ένα σχολείο που να χωράει όλα τα παιδάκια;

Κολ: Πατέρα, κάποια παιδιά πρέπει να πάνε να δουλεύουν με 9 ευρώ την ημέρα και χωρίς ασφάλιση. Αλλιώς πώς θα έρθει η ανάπτυξη;

Κ: Θα είναι και παιδιά υπουργών και βουλευτών;

Κολ: Δε νομίζω πατέρα!

Χ: Που’ σαι βρε Καραγκιόζη αδερφέ μου και σ’ έψαχνα;

Κ: (Για να με ψάχνει αυτός, κάποια λαμογιά έχει στο μυαλό του). Βρε καλώς την ποντικομαμή!

Χ: Γιατί με βρίζεις βρε αθεόφοβε. Εγώ φταίω που σε σκέφτηκα για μία δουλειά για να τα κονομήσεις να λιγδώσει λίγο τ’ αντερό σου.

Κ: Πού ήσουνα εσύ χαμένος τόσον καιρό!

Χ: Είμαι σε μια ΜΚΟ.

Κ: ΜΚΟ; Τι είναι αυτό; Τρώγετε;

Χ: Όχι, αλλά έχει σχέση με Μάσα.

Κ: Και τι κάνεις εκεί;

Χ: Συνεργαζόμουν με διάφορα υπουργεία. Βγάζουμε νάρκες από διάφορα μέρη, βοηθάμε στο να μην εξαφανιστεί το μωβ σκουλήκι από τα δέντρα του Αμαζονίου και πολλά άλλα. Τώρα πάντως δουλεύω ως σύμβουλος στο υπουργείο παιδείας.

Κ: Εσύ;

Χ: Ναι!

Κ: Ε! Πάρε μία να συνέλθεις!

Χ: Τι βαράς βρε ασχημομούρη;

Κ: Ως σύμβουλος;

Χ: Ναι!

Κ: Στο υπουργείο παιδείας:

Χ: Ναι!

Κ: Ε! Πάρε κι άλλη γιατί το τραβάει ο οργανισμός σου! Και τι ακριβώς κάνεις;

Χ: Γράφω θέματα για την τράπεζα θεμάτων.

Κ: Μόνος σου;

Χ: Όχι. Μαζί με τον Ανατολάκη!

Κ: Ποιον;

Χ: Τον Ανατολάκη. Θα ερχόταν και ο Νικοπολίδης αλλά τον πρόλαβε ο Μαρινάκης και τον πήρε μαζί του, δημοτικό σύμβουλο στον Πειραιά.

Κ: Τι; Υπάρχει ομάδα Πειραιάς;

Χ: Όχι βρε αστοιχείωτε. Στο Δήμο του Πειραιά εννοώ.

Κ: Καλά τι δουλειά έχουν οι ιδιοκτήτες των ομάδων στους Δήμους;

Χ: Αν δεν έχουν αυτοί, τότε ποιοι έχουν;

Κ: Και δε μου λες; Ξέρεις εσύ να γράφεις θέματα;

Χ: Φυσικά και ξέρω. Με επιστράτευσε άρον-άρον ο υπουργός γιατί έληγε το ΕΣΠΑ.

Κ: Τι είναι πάλι αυτό το ΕΣΠΑ.

Χ: Πρόσεξέ με. Από τα λεφτά που δίνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα μέρος μας τα δίνουν πίσω.

Κ: Εμένα γιατί δεν μου έδωσαν;

Χ: Δεν είναι για όλους. Είναι για μερικούς που ξέρουν τα κόλπα;

Κ: Κι εσύ, θες να μου πεις, ξέρεις τα κόλπα;

Χ: Αμέ! Γι’ αυτό σε ψάχνω.

Κ: Τι με θέλεις;

Χ: Για να ελέγξεις τα θέματα που έγραψα για την τράπεζα θεμάτων. Κάτι θα πάρεις κι εσύ για τον κόπο σου!

Κ: Μα εγώ δεν θέλω να υπάρχει τράπεζα θεμάτων.

Χ: Τι είπες τώρα βρε; Είσαι με το κατεστημένο των καθηγητών;

Κ: Φύγε από δω γιατί θα σε ξαναμπατσίσω. Είμαι με την ψυχούλα των παιδιών. Τι είναι βρε γρουσούζη τα παιδιά; Σκυλιά που τρέχουν σε αγώνες ή άλογα; Βρε, ουστ από δω παλιολωποδύτη. Και να πα να πεις στο νέο σου υπουργό, να τα σκεφτεί καλύτερα τα πράγματα αλλιώς δεν θα προλάβει να κάνει παρέλαση στις 28 Οκτωβρίου. Θα πάει να βρει την Άννα και τον Κωνσταντίνο.

Χ: Θα μου το πληρώσεις αυτό τσιράκι της ΟΛΜΕ.

Κ: Φύγε μη σε καπλατίσω στο ξύλο. Όσο για την ΟΛΜΕ! Μην ανησυχείς, έχω ράμματα και για τη δική της γούνα.

Λοιπόν! Κυρίες και κύριοι, αγαπητά μου παιδιά, η παράσταση «Ο Καραγκιόζης και το Νέο Σχολείο» έλαβε τέλος. Κοιτάξτε να χαρείτε όσο μπορείτε το καλοκαίρι γιατί τα παιδικά καλοκαίρια τελειώνουν γρήγορα. Ξεχάστε για λίγο τις τράπεζες, τα θέματα και τις εξετάσεις και διασκεδάστε όσο μπορείτε περισσότερο. Άντε, καλό καλοκαίρι και θα τα πούμε το Σεπτέμβρη.

 

 

 

 

 

 

 
 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: