RSS

Category Archives: Εκπαιδευτικά θέματα

Οικογενειοκρατία μετά αριστείας άνευ μουσικής και κοινωνιολογίας   ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 156

Οικογενειοκρατία μετά αριστείας άνευ μουσικής και κοινωνιολογίας   ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 156

σΑτΥρΟπΡόΚοΣΟικογενειοκρατία μετά αριστείας άνευ μουσικής και κοινωνιολογίας

 

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 156

Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

 

– Χρειάστηκε να περάσουν κοντά δύο χρόνια (23 μήνες για την ακρίβεια) για να τελειώσουν οι εργασίες αποκατάστασης στις πρόκες μου. Ήταν απαραίτητες και δεν μπορούσαν να περιμένουν άλλο.

– Ο προσωπικός μου σιδηρουργός με διαβεβαίωσε ότι θα αντέξουν μέχρι και το τελευταίο τρισέγγονο του Κυριάκου να διοριστεί σε μια θέση ευθύνης είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα που αρμέγει το δημόσιο.

– Τώρα αυτό για καλό πρέπει να το πάρω ή για κακό; Με τη φόρα που πήρε ο Κυριάκος μου το τελευταίο διάστημα δεν τον βλέπω να χρειάζεται και πολύ χρόνο για να το πετύχει.

– Δεν άφησαν καμία δραστηριότητα ακάλυπτη. Υπουργοί, πρωθυπουργοί, δήμαρχοι, βουλευτές, διευθυντές πρωθυπουργικών γραφείων, όλα τα βάφω, τενεκέδες γανώματα, καλαντζήδες, αιολικά πάρκα, ούτε ο Αίολος δεν θα τα κατάφερνε καλύτερα, ΜΚΟ για τα πτωχά του κόσμου, και δεν συμμαζεύεται.

– Από τα πρώτα πράγματα που έκανε η Χούντα όταν πήρε την εξουσία ήταν να καταργήσει στα σχολεία το μάθημα «Στοιχεία Δημοκρατικού Πολιτεύματος».

– Το θυμήθηκα τώρα που στο υπουργείο των αρίστων και της αριστείας, γενικώς, καταργούν μαθήματα κοινωνικού περιεχομένου για να μην βγαίνουν τα παιδιά «αριστερά» κατά Άδωνι-Σπυρίδωνα. Πρέπει, λέει τα παιδιά να βγαίνουν «δεξιά».

– Δηλαδή τα «δεξιά» παιδιά δεν χρειάζεται να έχουν κοινωνιολογικές και άλλες περιττές γνώσεις. Ωιμέ! Και πώς θα υπηρετήσουν τα παιδιά αυτά τη δημοκρατία; Ίσως και να μην είναι απαραίτητο.

– Καταργούν, λέει, και τα καλλιτεχνικά μαθήματα. Απορώ γιατί διαμαρτύρονται κάποιοι; Χρειάζεται ο ψυκτικός να ξέρει μουσική; Θα βάζει κλιματιστικά και θα τραγουδάει σαν τον Παπαμιχαήλ;

– Άλλωστε τα διάφορα πολιτιστικά μέγαρα και ακριβά εισιτήρια έχουν και δεν είναι για τους πολλούς. Ο πολιτισμός, ανέκαθεν ήταν ακριβό σπορ. Δεν χωράνε σ’αυτόν «αριστερά» παιδιά.

– Μήπως εκεί στο υπουργείο της παιδείας των αρίστων πρέπει να σκεφτούν να καταργήσουν και το μάθημα της φυσικής γιατί βγάζει παιδιά «επαναστάτες»; Θου κύριε φυλακήν τω στόματί μου.

– Να μάθουν τα παιδιά για δράση-αντίδραση; Για σχέση αιτίας-αποτελέσματος; Να μάθουν ότι η γη είναι σφαιρική και άλλα τέτοια αιρετικά και ξεσηκωτικά; Όλοι πρέπει να ξέρουν ότι η γη είναι επίπεδη. Την αλήθεια δηλαδή.

– Και το μάθημα της βιολογίας, εδώ που τα λέμε, σε τι χρειάζεται; Θεωρία της εξέλιξης, Δαρβίνος, πίθηκοι , DNA, πειράματα στο Άουσβιτς και άλλα τέτοια αναληθή που δεν θα τα ζητήσει κανένα αφεντικό. Άχρηστη γνώση.

– Γιατί η Χημεία; Τα μαθηματικά; Η Λογοτεχνία; Τρώγεται η λογοτεχνία; Θα ρωτήσει κανένας τον ντελιβερά πριν την παράδοση της πίτσας αν έχει διαβάσει ποτέ του Λουντέμη;

– Όμως, μέχρι τα σχολεία να βγάζουν μόνο «δεξιά» παιδιά, θα πρέπει να μπει μία τάξη με τις αμέτρητες πορείες και διαδηλώσεις στο κέντρο του μεγάλου περίπατου.

– Έτσι νομίζουν πως θα καταργήσουν και την ταξική πάλη και θα πάψουν οι διεκδικήσεις κατά πως ονειρεύονται οι πορτομπόγδανοι. Αυτοί οι δύο μάλλον στο μάθημα της κοινωνιολογίας δεν έπιαναν τη βάση.

– Ακούγεται, χωρίς να έχει διασταυρωθεί, ότι θα συσταθεί άμεσα στο Δήμο Αθηναίων «ειδική υπηρεσία υιοθεσίας πικροδάφνης σε ακριβό τενεκέ» με σκοπό να μην ψοφήσει το φυτό από το ζέστη.

– Ο κάθε ανάδοχος θα καλείται να καταβάλει το ποσό των χιλίων ευρώ ως αντάλλαγμα της ψυχικής ικανοποίησης που θα εισπράττει από την παραπάνω πράξη του. Θα παρέχει και δεκάλεπτη συνέντευξη στην εκπομπή ΦλΕΡΤ.

– Ένα θερμό καλοκαίρι αναμένεται και ένα ακόμη πιο θερμό φθινόπωρο. Με ή χωρίς κορωνοϊό, με ή χωρίς «καλό άνθρωπο» και «αυστηρό λοχία» προβλέπεται η «αριστεία» να συγκρουστεί πάλι με το «ώριμο τέκνο της οργής»

 

 

Ετικέτες: , , , ,

Λοιπόν; Ατομική ευθύνη και στις πανελλαδικές;

Λοιπόν; Ατομική ευθύνη και στις πανελλαδικές;

Λοιπόν; Ατομική ευθύνη και στις πανελλαδικές;

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Αγαπημένε/νη μου.

Πέρασαν τα χρόνια κι έφτασες στα δεκαοχτώ. Αύριο «θα ριχτείς στη μάχη των πανελλαδικών εξετάσεων» όπως λένε και οι φίλοι σου οι εκφωνητές των ειδήσεων στην τηλεόραση.

Αυτοί που πάντα στέκονταν δίπλα σου από τη μέρα που πρωτοπήγες στο σχολείο μέχρι και σήμερα. Αυτοί που θα είναι και αύριο μαζί σου για να γιορτάσουν την πρωτιά σου με μια αποκλειστική συνέντευξη στην οποία θα τους μιλήσεις για το «μυστικό της επιτυχίας». Ξέρεις εσύ! Πολύ διάβασμα, καλή διατροφή, αμύγδαλα, μπανάνες και κυρίως οποιοσδήποτε  σε βοηθάει να πετύχεις το στόχο σου. Ποιος είναι ο στόχος; Το μυαλό σου, ποιος άλλος;

Αυτοί, λοιπόν, που ήταν δίπλα σου, μαζί με πάρα πολλούς άλλους, και στις δύσκολες στιγμές.

Όπως τότε που πήγαινες χωρίς χαρτζιλίκι στο σχολείο γιατί οι γονείς σου έμειναν άνεργοι όμως αυτοί δεν έλεγαν κουβέντα γιατί τα αφεντικά τους πρόσταζαν ακριβώς αυτό.

Όπως τότε που η οργή των γονιών σου απέναντι στις τράπεζες που ζητούσαν τη δόση τους, δεν σε άφηνε να συγκεντρωθείς στα μαθήματά σου.

Όπως τότε που ξαφνικά κόπηκε το ρεύμα και δεν ήξερες γιατί έπρεπε να συνεχίσεις να διαβάζεις με κερί ενώ δεν είχες φταίξει πουθενά.

Όπως τότε που έβαζες διπλά και τριπλά τα ρούχα γιατί το κρύο του χειμώνα ήταν ανυπόφορο μα πετρέλαιο δεν υπήρχε στην πολυκατοικία κι εσύ έπρεπε να αγωνιστείς και να καλύψεις το χαμένο δρόμο των ίσων ευκαιριών και της κοινής αφετηρίας που σου έταξαν.

Τούτη την ώρα μη φανείς αχάριστος και ξεχάσεις την πολιτεία και τους εκπροσώπους της. Ξέρεις πως πάντα φρόντιζαν για το καλό σου.

Απλά, ξεχνούσαν πάντα να σε ρωτάνε τι ήταν αυτό που εσύ ήθελες να κάνεις;

Τι ήταν αυτό που μιλούσε στην ψυχούλα σου και που για χατίρι του θα μπορούσες να κοπιάσεις, να ματώσεις, να ξενυχτήσεις.

Όχι αυτό δεν στο ρώτησαν ποτέ. Μάλλον το έκαναν οι γονείς σου και οι φίλοι σου όμως κι αυτοί, τις περισσότερες φορές, κατέληγαν σε ένα ξενέρωτο «συμφωνώ μαζί σου αλλά…» κι εκεί ξενέρωνες κι εσύ.

Άλλες φορές το προσπερνούσες, έκανες υπομονή και έπαιρνες γρήγορα τα πάνω σου μα υπήρχαν και φορές που σε έπαιρνε από κάτω κι άρχιζες να αναρωτιέσαι μη βρίσκοντας πάντα απαντήσεις.

Και τότε αντιδρούσες απέναντι σε κάθε τι που σου θύμιζε τα «πρέπει» που μισούσες και σου στερούσαν τον αέρα να αναπνεύσεις μέσα στα «θέλω» σου. Όχι δεν ήσουν φυγόπονος, ούτε τεμπέλης. Και την ψυχή σου θα έδινες αρκεί να ήταν για τα «θέλω» σου και όχι για τα «πρέπει» τους.

Κι όποτε δεν τα κατάφερνες σε αυτό που οι άλλοι ήθελαν όλο του σύστημα σου κουνούσε το δάχτυλο της «ατομικής ευθύνης». Και να τα συνθήματα και να τα ρητά. «Μείνε προσηλωμένος στο στόχο σου», σου έλεγαν. Ξεχνούσαν οι μπαγαπόντηδες πως ο στόχος δεν ήταν ποτέ δικός σου.

Τούτες τις μέρες που θα «εξετάζεσαι» και θα «αξιολογείσαι» μέσα σε ένα «αδιάβλητο» σύστημα, από τους «ειδικούς», μην ξεχάσεις ποτέ πως δεν είσαι εσύ που αξιολογείσαι αλλά το εκπαιδευτικό σύστημα και η κοινωνία ολόκληρη.

Αγαπημένε/νη

Να θυμάσαι πως αν κάποιος αποτύχει δεν θα είσαι εσύ, ειδικά αν έφτασες στα όρια σου προσπαθώντας, αλλά το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα που δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να εντοπίσει, να ενισχύσει και να αναδείξει τα ταλέντα σου.

Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν σεβάστηκε ποτέ τα όνειρά σου.

Χάλασέ τους λοιπόν την εικόνα με τα σκυφτά κεφάλια των «αποτυχημένων», κρατώντας ψηλά το κεφάλι όποια κι αν είναι η έκβαση των εξετάσεων.

 

 

Ετικέτες: , , , ,

Καθολικό αίτημα η αύξηση των μισθών για όλους

Καθολικό αίτημα η αύξηση των μισθών για όλους

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Η αύξηση του ελάχιστου μισθού σχετίζεται με μείωση στις ...

Άρχισαν πάλι κυβερνώντες και φερέφωνα, οι μεν να πιπιλίζουν και οι δε να αναπαράγουν, τις απειλές με τη μορφή προειδοποιήσεων για μειώσεις των μισθών.

Η συνταγή απλή και δοκιμασμένη σε σημείο που έχει καταντήσει αηδία και επικίνδυνη για πρόκληση εγκεφαλικών δηλητηριάσεων.

Γιατί μείωση μισθών;

Γιατί όχι αύξηση των μισθών όλων των εργαζομένων στα επίπεδα τουλάχιστον ίδια με αυτά των βουλευτών και των δικαστικών;

Ποιος εργαζόμενος θα διαφωνήσει σε κάτι τέτοιο;

Ποιος εργαζόμενος θα θεωρήσει ότι δεν το αξίζει;

Ποιος βουλευτής θα αρνηθεί την ισότητα των οικονομικών απολαβών στην πράξη και θα διστάσει να σηκώσει το χέρι ψηφίζοντας «ναι» σε κάποιο αντίστοιχο νομοσχέδιο;

Ποιος δικαστής θα κρίνει αυτό το νομοσχέδιο άδικο όταν ο ίδιος έχει εισηγηθεί θετικά για αύξηση στις δικές του απολαβές;

Ποιος θα αρνηθεί και γιατί οι μισθοί των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων να είναι στα παραπάνω επίπεδα; Ποιοι έμαθαν γράμματα σε όλους τους υπόλοιπους; Ποιοι βοήθησαν στο να αποκτήσουν γνώσεις και μόρφωση;

Ποιος θα αρνηθεί και γιατί οι οικονομικές απολαβές όλων των υπόλοιπων εργαζόμενων και αγροτών να είναι και αυτές στα παραπάνω επίπεδα; Μπορούμε να επιβιώσουμε χωρίς αυτούς;

Κάποιοι θα πουν:

«Μα αυτό είναι ανέκδοτο», «Δεν γίνονται αυτά», «Που θα βρεθούν τα χρήματα;», «Δεν αντέχει η εθνική οικονομία», «Θα δημιουργηθούν αντιδράσεις;», «Που θα βρεθούν τα χρήματα;».

Εντάξει λοιπόν! Ας τα δούμε ένα-ένα.

Γιατί να θεωρείται ανέκδοτο ο μισθός των 7.000 ευρώ σε όλους και να μην θεωρείται ανέκδοτο, το ποσό αυτό να το παίρνουν ελάχιστοι και οι πολλοί να πρέπει να «ζήσουν» με τρεις κι εξήντα;

Γιατί να μην θεωρείται ανέκδοτο οι μειώσεις των μισθών που σκέφτονται και προετοιμάζουν;

Γιατί να μην θεωρείται ανέκδοτο η στέρηση του δικαιώματος να ζούμε όλοι αξιοπρεπώς;

Τα χρήματα υπάρχουν και τα έχουν οι πλούσιοι. Πλούσιος άλλωστε αυτό σημαίνει. Οι πολύ πλούσιοι έχουν ακόμα περισσότερα. Με τον ιδρώτα, το μόχθο και το αίμα των πολλών δεν τα απέκτησαν;

Ποια είναι αυτή η εθνική οικονομία επιτέλους που δεν αντέχει; Αυτοί που δεν αντέχουν είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες των ανέργων και τα εκατομμύρια των εργαζόμενων.

Δεν είδα ποτέ κανέναν εργοστασιάρχη, βιομήχανο, εφοπλιστή ή τραπεζίτη να πεινάει. Είδατε εσείς; Ελάχιστοι άνθρωποι κατέχουν τον μισό πλούτο της γης. Μπορούν να ζήσουν και με πολύ λιγότερα. Μήπως ήρθε η ώρα να τα επιστρέψουν στους «νόμιμους δικαιούχους» που άλλωστε τα παρήγαγαν;

Εθνική οικονομία είναι η «οικονομία» των εκατομμυρίων εργαζομένων και όχι των ελάχιστων οικονομικών κηφήνων.

Κανένας άνθρωπος δεν έχει μεγαλύτερη αξία από κάποιων άλλον λόγω περισσότερων χρημάτων.

Οι κοινωνίες που μετράνε την αξία των ανθρώπων με το πάχος των πορτοφολιών τους είναι σάπιες και αναπαράγουν ανισότητες.

Καθολικό αίτημα λοιπόν.

Όλοι να έχουν τις ίδιες απολαβές όσο «ψηλά» ή «χαμηλά» κι αν βρίσκονται.

Η πανδημία έδειξε ότι τα γρανάζια της κοινωνίας γυρνάνε με τους «απλούς» και «ασήμαντους», τους «αόρατους» και τους «σιωπηλούς» και όχι με τους «κηφήνες» και τα «φερέφωνα».

 

Ετικέτες: , , , ,

Εσείς οι εμπνευστές της βιντεοσκόπησης έχετε μπει ποτέ σε τάξη; Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Εσείς οι εμπνευστές της βιντεοσκόπησης έχετε μπει ποτέ σε τάξη;

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Ο καλύτερος ουρανός που είδαμε ποτέ ήταν στην Σαμοθράκη» | «Ο ...

Είναι βέβαιο ότι όλοι εσείς που εισηγηθήκατε την βιντεοσκόπηση των μαθημάτων και την απευθείας μετάδοσή τους, ή δεν έχετε μπει ποτέ μέσα σε σχολική αίθουσα ή έχετε ξεχάσει πως είναι καθώς δεν θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκατε.

Ίσως να μεγαλώσατε με διαγωνισμούς καλλιστείων και σώου διαφόρων «ταλέντων» και νομίζετε πως το μάθημα είναι διαγωνισμός, οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί διαγωνιζόμενοι, εσείς οι κριτές και οι γονείς το κοινό.

Ίσως να σκέφτεστε ακόμη και να μετατρέψετε τα σχολεία σε στούντιο παραγωγής ριάλιτι για να τα κονομάτε καθώς για σας όλα είναι κονόμα, όλα είναι μπίζνες, όλα είναι έσοδα και έξοδα, όλα είναι μετρήσιμα και όλα είναι αξιολογήσιμα.

Όλα εκτός από εσάς.

Εσείς έχετε το προτέρημα να είστε ειδικοί, σαν αυτούς που τη μια μας λένε άλφα και την άλλη ωμέγα, τη μια μας λένε βάλτε μάσκα και την άλλη όχι, τη μια μας λένε πως τα παιδιά είναι διάβολοι και την άλλη αγγελούδια.

Χορτάσαμε από δαύτους, ειδικά την τελευταία δεκαετία. Με τη «βούλα» των ειδικών και τις ψήφους των «αδιάβαστων», περάσατε ένα σκασμό μνημόνια να φάνε και τα τρισέγγονά μας.

Που λέτε, δεν ξέρετε τι χάσατε που δεν μπήκατε ποτέ σε τάξη ή που την αρνηθήκατε για να γίνετε καρεκλοκένταυροι.

Είναι ζόρικη όντως, μα είναι και μοναδικής ομορφιάς.

Μπορεί να σε καταπιεί, αυτό το γνωρίζετε, μα μπορεί να σε στείλει και στα ουράνια, αυτό δεν το ζήσατε γι΄αυτό και τη μισείτε.

Δε μιλήσατε ποτέ με τα μάτια σε μαθητή σας, είτε και νιώσατε ποτέ την ευτυχία να σας ευχαριστήσει με τα μάτια κάποιος μαθητής σας.

Δεν εισπράξατε ποτέ μαθητικό χαμόγελο ως θετική αξιολόγηση που δεν συγκρίνεται με καμία αξιολόγηση κανενός αξιολογητή εσωτερικού ή εξωτερικού ή δεν ξέρω κι εγώ πως αλλιώς θα τους βαφτίσετε.

Δεν μπήκατε ποτέ σε σχολική αίθουσα με τη λαχτάρα να δώσετε ότι καλύτερο έχετε στο μυαλό και την ψυχή σας γιατί την ψυχή σας την κοστολογήσατε και την ξεπουλήσατε ως μετρήσιμο προϊόν ενώ το μυαλό σας το κάψατε με τους δείκτες, τα ποσοστά, τα κόστη και τα οικονομικά οφέλη. Τίποτα καλό δεν περίσσεψε ούτε σε μυαλό ούτε σε ψυχή.

Θέλετε να εγκαταστήσετε κάμερες, θαρρείτε πως θα το πετύχετε, για να μη στερηθεί τάχαμου, κανένα παιδί τη γνώση σε έκτακτες συνθήκες.

Ποιοι;

Εσείς που αφήνετε κάθε χρόνο χιλιάδες παιδιά χωρίς καθηγητές και δασκάλους για μήνες;

Εσείς που στοιβάξατε τους μαθητές σε τριαντάδες μέσα στις σχολικές αίθουσες;

Εσείς που έχετε να διορίσετε εκπαιδευτικούς εδώ και δέκα χρόνια;

Εσείς που κοροϊδεύεται χιλιάδες αναπληρωτές κάθε χρόνο απολύοντάς τους και προσλαμβάνοντάς τους για να αναπληρώσουν τον εαυτό τους;

Εσείς που ονειρεύεστε και νομοθετείτε παιδεία για λίγους και εκλεκτούς;

Εσείς που τόσα χρόνια συκοφαντούσατε γιατρούς, νοσοκόμους και δημόσιο σύστημα υγείας και όταν βρήκατε τα σκούρα παραδεχτήκατε αυτό που ήδη γνωρίζατε.

Φτάσατε σε τέτοια ξεφτίλα που ζητούσατε από τον κόσμο να χειροκροτήσουν αυτούς που μέχρι πρότινος λέγατε πως πρέπει να απολυθούν.

Οργή και λύπη έχω για σας.

Οργή γιατί ξεχειλίζει η υποκρισία σε κάθε τι που λέτε και κάνετε.

Λύπη γιατί δεν θα εισπράξετε ποτέ την αγάπη και την αποδοχή που εμείς εισπράττουμε από τους μαθητές.

Κάνετε όνειρα. Δεν πειράζει. Θα μείνουν όνειρα. Όχι επειδή φοβόμαστε αλλά επειδή για μας είναι θέμα αξιοπρέπειας και ευθιξίας.

Σε σχέσεις αγάπης όχι μόνο δεν χωράνε κάμερες αλλά είναι και επικίνδυνες. Οι ρουφιάνοι χρησιμεύουν για άλλες δουλειές.

Μην ψάχνετε με τις κάμερες στις σχολικές αίθουσες για να βρείτε τεμπέληδες και άθλιους.

Αν θέλετε τέτοιους, ψάξτε στο σινάφι σας ή ανοίξτε την τηλεόραση…

 

Ετικέτες: , , , , , , ,

Αγαπημένοι μου

Αγαπημένοι μου

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Αγαπημένοι μου μαθητές.

Πέρασαν αρκετές μέρες που δεν συναντηθήκαμε και η αλήθεια είναι πως μου λείψατε λίγο.

Μην το διαδίδετε όμως γιατί μπορεί να το μάθουν και τίποτα έγκριτοι και αντικειμενικοί δημοσιογράφοι και να μην το πιστέψουν γιατί θεωρούν ότι μου είναι πολύ ευχάριστο που δεν σας συναντώ.

Κούνια που τους κούναγε γιατί καθόλου δεν γνωρίζουν, όπως εσείς, πως πάντα κοιτιόμαστε στα μάτια, ίσα κατάματα, και λέμε πάντα αλήθειες γιατί αλλιώς … μεγαλώνει η μύτη μας.

Εύχομαι να είστε καλά εσείς και οι δικοί σας και ο κόσμος όλος όμως βλέπετε και μαθαίνετε τι γίνεται.

Κρατείστε ζεστή την ψυχή σας και ανοιχτό το μυαλό γιατί πάντα το μυαλό είναι ο στόχος.

Μακάρι να μην προέκυψαν σε σας και τους δικούς σας προβλήματα οικονομικά ή ανεργίας αν και λίγο δύσκολο να μην έχει συμβεί.

Μη νομίσετε. Και σε μας που ακόμη δεν πείραξαν τους μισθούς μας, αν και το σκέφτονται, οικονομικές επιπτώσεις υπάρχουν. Δεν είμαστε μόνοι μας. Έχουμε παιδιά, εγγόνια, συγγενείς και φίλους που μπορεί να έχουν τούτη την ώρα ανάγκη. Κι επειδή είμαστε άνθρωποι πάνω από όλα δεν τα κλείνουμε τα μάτια ούτε κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε.

Ξέρετε, μπορεί να ακούσετε τούτες τις μέρες πολλά για μένα και τους συναδέλφους μου. Ότι είμαστε τεμπέληδες, ανειδίκευτοι, ακαμάτηδες και άλλα τέτοια επειδή ζητάμε δωρεάν ίντερνετ και τάμπλετ για όλους εσάς και για όλους εμάς για να μην στερείτε κανένας σας τη δυνατότητα να μάθει ή να πληροφορηθεί κάτι. Ναι δε λέω να διδαχτεί γιατί η διδασκαλία είναι άλλο πράγμα. Θέλει προσωπική επαφή και το ξέρετε. Εσείς το ξέρετε. Οι καλοθελητές όχι.

Όμως πάντα βρίσκαμε τρόπο επικοινωνίας. Και τώρα βρήκαμε και θα βρούμε κι άλλους καλύτερους μέχρι να ξανανταμώσουμε.

Μέχρι τότε κρατήστε την ψυχή και το μυαλό σας σε εγρήγορση, τόσα και τόσα «παραμύθια» υπάρχουν σε πολλά βιβλία. Βρείτε αυτό που σας ταιριάζει που σας πάει ένα βήμα πιο μπροστά μακριά από πρωτόγονα ένστικτα. Ένα βήμα πιο κοντά στον άνθρωπο.

Μην πιστέψετε ότι δεν θα περάσει. Θα περάσει. Κάποια στιγμή θα τελειώσει. Θα το κάνουμε εμείς να τελειώσει. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας και κυρίως το χρωστάμε σε σας.

Σας στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά με την ευχή να προσέχετε και να παραμείνετε υγιείς και στο σώμα και στην ψυχή και στο μυαλό.

Με αγάπη και προσμονή

Χ.Κ

 

Ετικέτες: , , , , , , ,

Σκύψε το κεφάλι, γονάτισε, άπλωσε το χέρι και ικέτεψε

Σκύψε το κεφάλι, γονάτισε, άπλωσε το χέρι και ικέτεψε

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Σκύψε το κεφάλι και περπάτα κι όταν κουραστείς γονάτισε κι όταν γονατίσεις άπλωσε το χέρι και ικέτεψε. Πού ξέρεις; Μπορεί να κερδίσεις τον οίκτο τους και να γλυτώσεις το κεφάλι σου. Μόνο αυτό. Την ψυχή σου την έχεις χάσει προ πολλού. Στην έχουν κλέψει. Τους άφησες να στην κλέψουν χωρίς μάχη. Τους την παρέδωσες, είναι το πιο σωστό.

Και τώρα πού θα πας χωρίς ψυχή; Πώς θα ζήσεις χωρίς ψυχή; Πώς θα χαρείς; Πώς θα κλάψεις; Πώς θα πετάξεις;

Αποδέχτηκες τα λόγια τους πως τάχα είναι παράνομο να θέλεις, πως είναι παράνομο να έχεις ανάγκες, πως δεν επιτρέπεται να ονειρεύεσαι γιατί τα δικά σου όνειρα τους λιγοστεύουν τα κέρδη, τους ελαττώνουν τη χλιδή, τους θαμπώνουν τη λάμψη. Την έχουν ανάγκη αυτή τη λάμψη την εκτυφλωτική για να μη φαίνεται η ασχήμια τους για να μη φαίνεται το κενό τους για να κρύβουν από πίσω της τον πλούτο, για να σε κάνουν να τους ζηλεύεις και να θέλεις να γίνεις σαν κι αυτούς. Έτσι, δεν θα σκεφτείς ποτέ να τους ανατρέψεις.

Κοίταξε με προσοχή πως ζουν μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές. Δες πόσο ωραία περνάνε και νιώσε χαρά για τη ζωή τους αφού δεν μπορείς να χαρείς για τη δική σου τη ζωή.

Άνοιξε το «μαγικό κουτί» και μάθε τις υπέροχες συνταγές που σου δείχνουν από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί. Σημείωσε τα συστατικά και τις ποσότητες. Μη σου ξεφεύγουν τα γραμμάρια γιατί θα χαλάσει η συνταγή. Η συνταγή της αποχαύνωσης και του παραμυθιάσματος. Τι πειράζει που δεν έχεις να αγοράσεις τα υλικά; Τι πειράζει που δεν θα εκτελέσεις ποτέ τις συνταγές που βλέπεις; Σημασία έχει που μπορείς και βλέπεις όλα αυτά τα φαγητά και ξέρεις ότι υπάρχουν. Άρα, κάποιοι μπορούν και τα έχουν. Δεν πειράζει που δεν είσαι εσύ. Μην είσαι εγωιστής, δεν μπορείς να έχεις όλα όσα βλέπεις. Δεν μπορείς να έχεις τίποτα από όσα βλέπεις.

Στείλε τα παιδιά σου στο σχολείο χωρίς να σε νοιάζει αν μπορούν να αναπνεύσουν σ΄αυτό ελεύθερα. Έτσι κι αλλιώς, δεν έχει σημασία η γνώση ούτε η καλλιέργεια του πνεύματος και της ψυχής τους. Σημασία έχει να εκπαιδευτούν για να κόψουν πρώτοι το νήμα σε ένα αγώνα δρόμου που προκηρύχτηκε από άλλους με την προϋπόθεση να συμμετέχουν σ΄αυτόν μόνο όσοι τηρούν τις προδιαγραφές: γερά πόδια, ντελικάτο κορμί, γερό μυαλό χωρίς ανησυχίες και στα μάτια μεγάλες παρωπίδες. Όπως τα άλογα κούρσας.

Μη διεκδικείς γιατί δεν βγαίνει τίποτα με τις διεκδικήσεις. Αν είναι θέλημα Θεού, μπορεί να βελτιωθούν τα πράγματα. Άσε που είναι παράνομο να διεκδικείς και να απεργείς. Αντιβαίνει στο δημόσιο συμφέρον κι εσύ δεν ανήκεις ούτε στο «δημόσιο» ούτε στο «συμφέρον».

Άλλωστε τους νόμους πρέπει να τους τηρείς γιατί αποτελεί προϋπόθεση για την τάξη και την ομαλότητα.

Στις εθνικές επετείους τρέχεις πρώτος. Υμνείς τα κατορθώματα των προγόνων σου, κουνάς τη γαλανόλευκη κι ανατριχιάζεις αλλά ξεχνάς πως τα κατορθώματά τους ήταν, στην εποχή τους, πράξεις παράνομες, ενάντια στο τότε «δημόσιο συμφέρον», ενάντια στην «τάξη» και στην «ομαλότητα».

Θα ήθελες να είσαι στη θέση των προγόνων σου που αγωνίστηκαν παρόλο που ξέρεις πως αν ήσουν σύγχρονός τους πάλι θα επέλεγες την «τάξη» και την «νομιμότητα» εκείνης της εποχής.

Μη συμμετέχεις σε τίποτα κοινό γιατί αυτοί που έχουν το πάνω χέρι θα σε πουλήσουν. Μείνε στην άκρη, στη γωνία, σιωπηλός για να συνεχίσουν να έχουν οι ίδιοι το πάνω χέρι και να μπορούν, όχι πια με την ανοχή σου αλλά με την άμεση συναίνεσή σου, να σε ξαναπουλήσουν.

Μην τους χαρίζεις χρήματα από το μισθό σου, κάνοντας απεργία. Δεν χρειάζεται. Τους άφησες να σου αρπάξουν τόσα και τόσα. Σιγά μην τους δώσεις κι άλλα από μόνος σου. Δεν είσαι δα και κανένα κορόιδο. Αν θέλουν, ας σου τα αρπάξουν. Το κρίμα στο λαιμό τους. Θα το βρουν κάποια στιγμή από το Θεό που βλέπει την αδικία.

Κάπου-κάπου, να εξαγριώνεσαι και να τα βάζεις με όλους αυτούς που κάνουν αυτό που δεν μπορείς εσύ να κάνεις.

Βρίσε όταν δεν έχει λεωφορεία και μετρό, χάσε την ψυχραιμία σου όταν οι αγρότες κλείσουν τους δρόμους. Αλλιώς πώς θα αντέξεις όταν πας στο σπίτι σου και το φαγητό είναι λειψό; Πώς θα αντέξεις όταν αρρωστήσει το παιδί σου και δεν έχεις να το πας στο γιατρό ή να του δώσεις φάρμακο για τον πυρετό. Πώς θα μπορέσεις να δώσεις κουράγιο στον άρρωστο γονιό σου τώρα που του έκοψαν τα φάρμακα.

Πρέπει να είσαι ήρεμος γι’ αυτό, φτύσε και τον πρώτο μετανάστη που θα βρεις μπροστά σου αφού έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι εκείνος φταίει για τα δικά σου ζόρια.

Το βράδυ, πέσε να κοιμηθείς χωρίς τύψεις, χωρίς ερωτηματικά, χωρίς ανησυχίες και κυρίως χωρίς όνειρα.

Εσύ, ότι μπορούσες να κάνεις από μεριάς σου το έκανες. Έτσι δεν είναι;

Δεν φταις εσύ που δεν έκανες κάτι παραπάνω…

 

 

Ετικέτες:

Να φύγει, να πάει στα ΕΠΑΛ

Να φύγει, να πάει στα ΕΠΑΛ

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Άλλο ένα βράδυ θα περάσει μάλλον δύσκολα όπως και τα προηγούμενα βράδια εδώ και ένα μήνα.

Βλέπεις, η μάχη που γίνεται μέσα μου ανάμεσα σε μένα και τον εαυτό μου δεν έχει λήξει ακόμη κι απ’ότι φαίνεται δεν θα λήξει ούτε απόψε.

Είναι κι εκείνες οι απόψεις που ακούω κατά καιρούς, που λένε πως δεν μπορούν και δεν πρέπει να γίνουν όλοι επιστήμονες, οι οποίες με δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο στο να καταλήξω ποιο είναι το σωστό για το μαθητή μου.

Και κάποιες άλλες που λένε πως με «καμένα χαρτιά» δεν πρέπει να ασχολούμαστε γιατί αποβαίνει εις βάρος των «καλών» μαθητών.

Ξέρετε, είναι από εκείνους τους μαθητές που κάθονται κάπου σε μια άκρη στα τελευταία θρανία και προσπαθούν να κρυφτούν από τη ματιά μου.

Κι όμως πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να με βολεύει αυτό το κρύψιμο. Μπορούσα έτσι, κάνοντας πως δεν τον είδα, να συνεχίσω το μάθημά μου χωρίς εκείνον, να αγορεύω και να υπαγορεύω για τους άλλους και όχι για κείνον.

Κι έρχομαι μετά εγώ ο άλλος για να μου θυμίσω τη συνάντηση με τον πατέρα του.

«Ρίξτου και καμιά σφαλιάρα δάσκαλε. Από μένα έχεις το ελεύθερο». Η δόλια η μάνα του στεκόταν παραδίπλα βουρκωμένη.

Μου’ρθε να του ορμήσω όμως τότε σε τι θα διέφερα από εκείνον;

«Σας παρακαλώ πολύ» του είπα, «Τι είναι αυτά που λέτε; Ούτε τα ζώα δεν έχουν τέτοιες συμπεριφορές. Ο άνθρωπος αφήνει πίσω του τα ζωώδη ένστικτα, δεν επιστρέφει σ’αυτά».

Ώστε έτσι λοιπόν. «Σφαλιάρα» από τη μία «καμένα χαρτιά» από την άλλη. Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Όποιος μαθητής ξεφεύγει από το τυπικό πλαίσιο συμπεριφοράς και απόδοσης που μάθαμε και που μας βολεύει, πρέπει να εξοστρακίζεται.

«Να φύγει, να πάει στα ΕΠΑΛ. Εκεί τουλάχιστον θα πάρει ένα απολυτήριο». Ποιος τα λέει αυτά; Ο ίδιος που ισχυρίστηκε λίγο πριν πως είναι καλύτερο «αυτά» τα παιδιά να μαθαίνουν μία τέχνη. Ο ίδιος που κάποια άλλη φορά χλεύασε τον υδραυλικό γιατί δεν ήξερε να μιλάει σωστά. Αγράμματο τον αποκάλεσε συμπληρώνοντας: «Τι περιμένεις; Το ΕΠΑΛ τελείωσε κι αυτό με το ζόρι».

Το χειρότερο απ’όλα είναι πως τελικά αυτά τα παιδιά συνηθίζουν, γιατί είναι βολικό και για τα ίδια, στην ιδέα πως δεν τα καταφέρνουν, δεν αξίζουν για κάτι καλύτερο, δεν είναι δα και τα πιο έξυπνα οπότε καλύτερα να πάνε με την «πλέμπα». Τι τις θέλουν τις σπουδές και άλλα τέτοια μεγαλεία; Κι έτσι αποδέχονται την ανημποριά και τη δουλικότητα. Χωρίς αυτοεκτίμηση κι αξιοπρέπεια γίνονται οι καλύτεροι συνεχιστές της αδικίας του συστήματος που και οι ίδιοι βιώνουν. Δεν θα διεκδικήσουν, δεν θα αμφισβητήσουν, δεν θα αντιδράσουν.

Κι επανέρχεται ο εαυτός μου δριμύτερος και μου θυμίζει ότι ο μαθητής αυτός είναι αγενής, καθυστερεί στο μάθημά μου, μιλάει και πετάει χαρτάκια την ώρα του μαθήματός μου και δεν επιτρέπει και στους άλλους μαθητές να παρακολουθήσουν. Του μίλησα ιδιαιτέρως, τον απέβαλλα από την τάξη, τον έστειλα στο διευθυντή, κάλεσα τους γονείς του-εντάξει δεν είχε και το καλύτερο αποτέλεσμα-του ξαναμίλησα, αλλά αυτός τίποτα. Αρνείται να γράψει, να διαβάσει και γενικά να μου δείξει ότι το προσπαθεί. Κι εγώ πόση υπομονή να δείξω; Σάμπως δεν έχω κι εγώ τα δικά μου; Δεν έχω κι εγώ παιδιά με ανάγκες και προβλήματα; Τι να πρωτοθυμηθώ; Δάνεια, εφορία, υποχρεώσεις για τα παιδιά που σπουδάζουν. Και που σπουδάζουν τι θα καταφέρουν; Άνεργα θα μείνουν. Έτσι βιώνω άλλη μία προσωπική ήττα.

Μετά θυμάμαι πως αν ο μαθητής αυτός και δυο τρεις ακόμη πάνε στα ΕΠΑΛ, θα λιγοστέψουν τα τμήματα θα έχω πρόβλημα με τις ώρες. Δεν θα συμπληρώνω ωράριο και θα πρέπει να πάω και σε άλλο σχολείο. Να πάρει η ευχή. Δεν είναι καλό αυτό. Μεταξύ μας, ούτε και τόσο έντιμο είναι που το σκέφτηκα…

Ναι αλλά τότε για ποιους μαθητές πάω στο σχολείο; Μόνο για τους «καλούς»; Και θα εύχομαι να είναι όλοι τους «καλά» παιδιά, να διαβάζουν, να μην δημιουργούν προβλήματα, να σέβονται-λες κι ο σεβασμός πουλιέται στη λαϊκή με το κιλό-να προσπαθούν και να κάνουν, τέλος πάντων, ότι χρειάζεται για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο;

Όμως, αν οι παραπάνω ευχές πραγματοποιηθούν τότε μάλλον δεν με χρειάζονται. Τις γνώσεις μπορούν να τις βρουν και στο ίντερνετ.

Καληνύχτα εαυτέ μου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Τα καλοκαίρια που τολμήσαμε

Τα καλοκαίρια που τολμήσαμε

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Τελευταία μέρα σχολείου, τελευταίο μάθημα, τελευταία ώρα.

Καλό καλοκαίρι παιδιά, καλές διακοπές.”

Τι σου είναι όμως το μυαλό!

Στην ίδια ευχή ήρθε και ξαπόστασε το άτιμο και με γύρισε πίσω στα δικά μου μαθητικά χρόνια. Τότε που το κουδούνι ήταν χειροκίνητο και όχι ηλεκτρικό.

Όλη η παλιοπαρέα έτοιμη για παιχνίδι ατελείωτο μα και για δουλειά στα χωράφια όταν χρειαζόταν. Και βέβαια δεν ξεχνούσαμε την απαραίτητη “συγκομιδή”.

Πρώτα περνούσαμε από τη γιαγιά τη Γιώργαινα. Μια γιαγιά καλοσυνάτη και δοτική.

Γιαγιά να πάρουμε λίγα κορόμηλα;”

Όσα θέλετε παιδιά μου. Πάρτε και αχλάδια. Μόνο αφήστε λίγα και σε μένα γιατί τα ρημάδια τα ποδάρια δεν μ’ αφήνουν να πάω να τα μαζέψω”.

Γεμίζαμε τα σουρκόφια μας και της τα πηγαίναμε. Κρατούσαμε δυο-τρία ο καθένας μας και τα υπόλοιπα της τα αφήναμε.

Τι να τα κάνω τόσα πολλά παιδιά μου; Σάματις έχω και δόντια να τα φάω;”

Μετά κοιταζόμασταν συνωμοτικά και πηγαίναμε για το σπίτι του κυρ-Θόδωρου. Ήταν ο πλούσιος του χωριού. Κανείς μας δεν τον είδε ποτέ να δουλεύει. Είχε βρει λίρες, κατοχικές τις έλεγαν στο καφενείο, αλλά εμείς δεν ξέραμε τι σημαίνει. Αγόρασε χωράφια πολλά και δάνειζε στους συγχωριανούς. Όσοι δεν μπορούσαν να ξεχρεώσουν τους έπαιρνε το χωράφι και μετά τους έβαζε να δουλεύουν για κείνον.

Τοκογλύφο” τον έλεγαν πίσω από την πλάτη του αλλά και κατάμουτρα μερικοί που τσακώνονταν μαζί του όταν τους ζητούσε πίσω τα δανεικά και τα πανωτόκια.

Βουρ για του τοκογλύφου λοιπόν. Το σπίτι του ήταν μεγάλο με μάντρα γύρω-γύρω και μέσα δυο σκυλιά μαύρα. Το ένα το’ χε δεμένο και γάβγιζε ακόμα και τη μύγα που πετούσε. Το άλλο, ο Μάρκος, ήταν κι αυτό ζόρικο μα εμείς το κάναμε φίλο. Του δίναμε νερό και κανένα κόκκαλο που και που.

Του ζητήσαμε του τοκογλύφου να μας αφήσει να κόψουμε λίγα φρούτα που ήταν γεμάτος ο κήπος του αλλά μας διαολόστειλε. Θα μας κόψει τα πόδια, είπε, αν τολμήσουμε και αγγίξουμε έστω και ένα φρούτο.

Κι όμως τολμήσαμε.

Με το που έφυγε για την πόλη πηδήσαμε τη μάντρα, πετάξαμε στο Μάρκο ένα κόκκαλο και δεν έμεινε φρούτο για φρούτο στα δέντρα. Λες και πέρασαν ακρίδες.

Το άλλο το θηρίο αλυχτούσε κι έλεγες θα φάει την αλυσίδα. Φεύγοντας του αφήσαμε λίγα “λάφυρα” στην πόρτα του σπιτιού του έτσι για να τον τσιγκλίσουμε.

Όχι μόνο τολμήσαμε αλλά το κάναμε κιόλας.

Μόνο εγκεφαλικό δεν έπαθε ο τσιφούτης. Έβριζε και κλωτσούσε ότι έβρισκε μπροστά του. Το λυσσασμένο σκυλί μάζεψε τις περισσότερες.

Ρε σεις, γιατί δεν πάμε στου παπά να του ζητήσουμε;” τους λέω μια μέρα.

Σιγά μη μας δώσει.”

Θα μας δώσει. Του Χριστού είναι. Δεν θυμάσαι στα θρησκευτικά που έλεγε ο Χριστός όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον έναν;”

Για χιτώνες έλεγε όχι για φρούτα”.

Πήγαμε λοιπόν στον παπά. Το και το του λέω.

Θα σας έδινα αλλά θα’ ρθει η αγγόνα μου από την πόλη τα θέλω για κείνη”.

Και ο Χριστός με τους δύο χιτώνες;”, του λέω!

Άλλο χιτώνες κι άλλο φρούτα”, μου απαντάει.

Το είπα. Δεν το είπα;” πετάχτηκε θριαμβευτικά ο φίλος μου.

Μου ‘ρθε ο ουρανός σφοντύλι. Καλά ο τοκογλύφος ήταν άνθρωπος του χρήματος, ο παππάς όμως; Άνθρωπος του θεού σου λέει μετά. Από τότε δεν ξαναμπήκα στην εκκλησία. Μόνο απ’ έξω περνούσα και χάζευα τα λελέκια στο καμπαναριό.

Τα βράδια όλη η παρέα μαζευόμασταν στον φτελιά της πλατείας κάτω από τ’ αστέρια, βγάζαμε τα όνειρα από τι ψυχές μας και τα στρώναμε χάμω.

Όλοι θα γινόμασταν σπουδαίοι και τρανοί. Δάσκαλοι, γιατροί, αγρότες, μηχανουργοί, αεροπόροι, ταχυδρόμοι… Δώσαμε όρκο να μη γίνει κανένας μας “τοκογλύφος” και παπάς. Μόνο δύο έμειναν στο χωριό. Οι υπόλοιποι όλοι φευγάτοι. ”Ένεκα η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευσις” που ‘λεγε κι ο πρόεδρος του χωριού.

Κάποιοι ξανασμίξαμε κάτω από τα ίδια πανό διεκδικώντας τους “καρπούς” που μας στέρησαν στα χρόνια που ακολούθησαν κυνηγώντας με πάθος τα όνειρά μας.

Οι τοκογλύφοι ονομάστηκαν και τραπεζίτες, η εκκλησία απέκτησε ηλεκτρονική πλατφόρμα για να τα καταφέρνει καλύτερα με τους χιτώνες και ο αγώνας για δίκαιη μοιρασιά των φρούτων συνεχίζεται χωρίς σταματημό μέχρι να γκρεμιστούν όλες οι μάντρες και τα λυσσασμένα σκυλιά να εκλείψουν.

Κάποιοι, εξακολουθούν τα βράδια, κάτω από τ’ αστέρια, να βγάζουν τα όνειρα από τις ψυχές τους και να τα στρώνουν χάμω για να θυμίζουν σε όλους πως τίποτα δεν τελειώνει σαν κάνεις όνειρα και προσπαθείς να τα πραγματοποιήσεις. Φτάνει μόνο να μην αναθέσεις σε άλλους να στα υλοποιήσουν.

Φτάνει μόνο να τολμήσεις.

Η φωνή των συναδέλφων που έφευγαν από το σχολείο με επανέφερε στο τώρα.

Τι έγινε; Έπαθες τίποτα;”

Όχι κατεβαίνω. Απλά, ξεσκόνιζα κάτι αναμνήσεις καλοκαιρινές…”

 

Ετικέτες: , , , ,

Ο σχολικός διευθυντής του μέλλοντος

Ο σχολικός διευθυντής του μέλλοντος

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

– Καλημέρα σας κύριε διευθυντά.
– Καλημέρα κύριε υφιστάμενε.
– Μπορώ να σας κοιτώ στα μάτια; Το επιτρέπει ο νόμος;
– Δυστυχώς υφιστάμενε ή μάλλον ευτυχώς, δεν το επιτρέπει. Μέχρι το πηγούνι ορίζει ο νόμος κι αυτό σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Δεν φταίω εγώ υφιστάμενέ μου. Ο νόμος δεν σε θεωρεί ισάξιό μου. Εσύ μπορείς μόνο να με περιγράφεις.
Ας πούμε, πώς σου φαίνεται το καινούριο μου πουκάμισο; Νομίζω ταιριάζει τέλεια με τη γραβάτα και φυσικά το άρωμα που φοράω.
– Μπορώ να σας απαντήσω κύριε διευθυντά ή μήπως θα παρανομήσω αν το κάνω;
– Φυσικά και μπορείς υφιστάμενέ μου. Μίλα ελεύθερα, δημοκρατία έχουμε. Όμως πρόσεξε σε παρακαλώ τι θα πεις! Με την ευκαιρία, δεν θυμάμαι. Αναπληρωτής είστε ή μόνιμος;
– Για την τελευταία εγκύκλιο που μας κοινοποιήσατε ήθελα να σας ρωτήσω.
– Αγαπητέ υφιστάμενε, η εγκύκλιος είναι του υπουργείου. Εγώ απλώς σας τη μεταφέρω.
– Συμφωνείτε με το περιεχόμενό της; Ω συγνώμη, παραλίγο η ματιά μου να συναντούσε τη δική σας.
– Εννοείτε ότι συμφωνώ, αλλιώς δεν θα είχα τη θέση που έχω. Η δουλειά μου δεν είναι να διαφωνώ με τις εγκυκλίους του υπουργείου υφιστάμενέ μου αλλά να τις υλοποιώ.
Βέβαια έχω απεριόριστη ελευθερία να διαφωνήσω με το μέγεθος και τη γραμματοσειρά του κειμένου αλλά όχι με το περιεχόμενό της.
Που ακούστηκε;
Ένας καλός διευθυντής πρέπει στο εξής να είναι ένας τέλειος μάνατζερ, όπως σε μία επιχείρηση.
– Μα το σχολείο κύριε διευθυντή δεν είναι επιχείρηση.
– Δεν είναι; Και γιατί δεν είναι; Κακώς που δεν είναι. Πρέπει να γίνει. Γιατί να μη γίνει; Και προϊόν διαθέτει και εργαζόμενους και πελάτες.
– Νομίζω πως δεν είναι καθόλου έτσι.
– Έτσι ακριβώς είναι. Πάρε για παράδειγμα το δικό μου το σχολείο. Συγκρίνεται με εκείνο που βρίσκεται από την άλλη πλευρά των γραμμών; Δεν είναι καλύτερο; Όχι πες μου, δεν είναι;
– Τι εννοείτε; Σε τι είναι καλύτερο;
– Καλύτερο κτίριο, ας είναι καλά ο μπαμπάς με το χρωματοπωλείο. Καλύτερες κουρτίνες, ας είναι καλά ο μπαμπάς με το εμπορικό. Καλύτεροι πίνακες, ας είναι καλά η μαμά που δουλεύει στο Ίδρυμα Σοχράιν.
Δεν είναι τυχαίο υφιστάμενέ μου που αυτοί οι γονείς έβγαλαν τέτοια παιδιά διαμάντια.
– Τα παιδιά παντού είναι παιδιά κύριε διευθυντή. Απλώς δεν έχουν όλοι οι γονείς την ίδια οικονομική δυνατότητα και την ίδια κοινωνική επιφάνεια.
– Όχι υφιστάμενε, όχι. Υπάρχουν παιδιά και παιδιά. Είδες τα δικά μας παιδιά τη συμπεριφορά που είχαν τώρα που πήγαμε εκδρομή στην Ισπανία;
– Όχι κύριε διευθυντή δεν είδα επειδή δεν ήρθα. Αλλά ούτε όλα τα παιδιά πήγαν. Αφήστε που αν βρισκόμασταν σε άλλη περιοχή…
– Ας έρχονταν, υφιστάμενε. Ας έρχονταν. Δεν τους το απαγόρεψε κανείς. Δημοκρατία έχουμε. Δε λες ευτυχώς που δεν ήρθαν; Θα χαλούσαν την εικόνα του σχολείου. Ενώ τώρα μάλλον θα πάρουμε το πρώτο βραβείο από την περιφέρεια για την παρουσία και τη συμπεριφορά μας.
Θα γεμίσουν οι τοίχοι του σχολείου βραβεία.
Λέω να φτιάξουμε και μια αίθουσα ξεχωριστή όπως έχουν και τα μεγάλα αθλητικά σωματεία.
– Κύριε διευθυντή παραφέρεστε νομίζω. Συγνώμη και πάλι αλληθώρισε το μάτι και έφτασε στη μύτη σας.
– Φτωχέ υφιστάμενέ μου. Δεν μπορείς να καταλάβεις το όραμά μου και τα μελλοντικά μου σχέδια. Μιλάς με μάνατζερ φτωχέ μου, μιλάς με το μέλλον.
– Με το μέλλον μπορεί να μιλάω αλλά όχι του σχολείου κύριε διευθυντή μου. Αυτό δεν θα είναι το μέλλον του σχολείου όσο κι αν το επιθυμείς.
Φτωχέ διευθυντή μου! Στημένη λεμονόκουπα σε βλέπω να καταλήγεις και να λες ότι σου χρειαζόταν καημένε!

Σ.Σ

Εννοείτε ότι η ιστορία είναι φανταστική. Κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα είναι συμπτωματική.

 

Ετικέτες: , , ,

Ο τσοπάνης, ο λύκος, το μαντρί και τα πρόβατα

Ο τσοπάνης, ο λύκος, το μαντρί και τα πρόβατα

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Δυο φορές και τρεις καιρούς, πριν από πολλά-πολλά χρόνια σε μια καταπράσινη κοιλάδα στους πρόποδες του ψηλού βουνού, ζούσαν τα πρόβατα.

Ήταν ευτυχισμένα γιατί ήταν ελεύθερα.

Έβοσκαν το χορτάρι της κοιλάδας, έπιναν το καθαρό νερό από το διπλανό ρυάκι, γεννούσαν τα αρνιά τους, τα τάιζαν με το γάλα τους και τα μεγάλωναν για να συνεχίσουν τον κύκλο της ζωής.

Τα καλοκαίρια με τις μεγάλες ζέστες, άραζαν κάτω από τους ίσκιους των φτελιάδων, τραγουδούσαν, έλεγαν ιστορίες, διάβαζαν και γενικά έκαναν ότι κάνει κάθε ξένοιαστο πρόβατο στη ζωή του.

Το χειμώνα με τα μεγάλα κρύα, είχαν το μαλλί τους να τα ζεσταίνει και τις μικρές σπηλιές στους πρόποδες του βουνού για να προφυλάσσονται από τις βροχές και τα χιόνια.

Στην άκρη της κοιλάδας είχαν χτίσει οι άνθρωποι τα σπίτια τους και έφτιαξαν ένα χωριό.

Οι άνθρωποι τα πήγαιναν καλά με τα πρόβατα. Που και που έδιναν στα πρόβατα λίγη τροφή κι εκείνα το ανταπέδιδαν με λίγο γάλα, όταν δεν το ήθελαν για τα αρνιά τους.

Κάποιοι άνθρωποι, από το σόι των τσοπαναραίων, άρχισαν να πονηρεύονται.

Σκέφτηκαν πως θα ήταν πολύ καλό γι’ αυτούς να μπορούσαν να παίρνουν από τα πρόβατα όλο το γάλα και το μαλλί και, γιατί όχι, να σφάζουν και κανένα πρόβατο για να γεμίζουν τα τραπέζια τους.

Πήγαν λοιπόν και το ζήτησαν επίσημα από τα πρόβατα.

Τα πρόβατα αρνήθηκαν χωρίς δεύτερη κουβέντα και τα κριάρια μετέφεραν στους τσοπαναραίους την απόφασή τους.

Καθόλου δεν άρεσε στους τσοπαναραίους η άρνηση αυτή. Πώς ήταν δυνατόν τα πρόβατα να αρνηθούν την πρότασή τους; Στο κάτω-κάτω πρόβατα ήταν!

Γύρισαν πίσω στο χωριό, μαζεύτηκαν στο δικό τους καφενείο και άρχισαν να καταστρώνουν σχέδια για το πώς θα καταφέρουν να πείσουν τα πρόβατα να δεχτούν να τους δίνουν τα καλούδια τους, ακόμη και να θυσιάζονται, με τη θέλησή τους.

Κάποιος πρότεινε να φτιάξουν παιδικούς σταθμούς και σχολεία για τα μικρά αρνάκια. Άλλωστε αυτό το ζητούσαν τα πρόβατα εδώ και πολλούς αιώνες. Σε αντάλλαγμα θα απαιτούσαν από τα πρόβατα γάλα, μαλλί και μια θυσία το μήνα.

Στα σχολεία θα μπορούσαν να μάθουν στα αρνιά όλα εκείνα που χρειάζονταν ώστε μεγαλώνοντας να δίνουν στους τσοπαναραίους όλα όσα θα τους ζητούσαν χωρίς αντιρρήσεις.

Ένας άλλος είπε πως θα ήταν καλό να περιφράξουν σχεδόν όλη την κοιλάδα ώστε να μην μπορούν τα πρόβατα να βόσκουν σ’ αυτήν, εκτός αν τους έδιναν γάλα, μαλλί και δύο θυσίες το μήνα.

Ακούστηκαν κι άλλες πολλές έξυπνες προτάσεις όμως όλες σταματούσαν σε κάποιο κομβικό σημείο.

Η άρνηση των προβάτων ήταν δεδομένη και δεδηλωμένη από πολύ παλιά.

Περισυλλογή έπεσε στο σόι των τσοπαναραίων μέχρι που ένας νεαρός τσοπάνης  φώναξε γελώντας πονηρά και χαιρέκακα: «Φόβος».

Του ζήτησαν να εξηγηθεί.

Τους εξήγηση πως μόνο με το φόβο θα μπορούσαν να κάμψουν την άρνηση των προβάτων.

Ναι αλλά τι θα τον προκαλούσε;

Ο νεαρός είχε έτοιμη την απάντηση.

Ο λύκος θα προκαλούσε το φόβο. Ποιος άλλος;

Να που όσα ξόδεψαν για να τον σπουδάσουν στο μεγάλο χωριό δεν πήγαν χαμένα.

Το λύκο τον είχαν χρησιμοποιήσει και οι πρόγονοι των τσοπαναραίων για να μπορέσουν να βάλουν χέρι στον πλούτο των προβάτων όμως απέτυχαν οικτρά. Όλοι γνώριζαν τον ταπεινωτικό διωγμό του λύκου από τα κριάρια ο οποίος ήταν και η αιτία που ο λύκος αποσύρθηκε στο βουνό χωρίς να ξαναενοχλήσει τα πρόβατα εδώ και πάρα μα πάρα πολλά χρόνια.

Ο νεαρός συνέχισε να εξηγεί το σχέδιό του.

Η ιστορική μνήμη των προβάτων της μεγάλης τους νίκης ενάντια στο λύκο είχε ατονήσει.

Αν ο φόβος του λύκου επικρατούσε τότε θα μπορούσαν οι τσοπαναραίοι να προτείνουν στα πρόβατα το μάντρωμα για να προστατεύονται.

Σε αντάλλαγμα θα απαιτούσαν και θα έπαιρναν το περισσότερο γάλα και μαλλί και πολλές θυσίες το μήνα. Αλλά το πιο πιθανό ήταν τα ίδια τα πρόβατα να τα πρόσφεραν χωρίς καμία αντίρρηση προκειμένου να προστατεύονται στο μαντρί από το λύκο.

Η ιδέα άρεσε πάρα πολύ στους τσοπαναραίους που ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και εξουσιοδότησαν τον νεαρό να προχωρήσει άμεσα στην υλοποίηση του σχεδίου του.

Εκείνος το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πάει στο βουνό για να βρει το λύκο.

Ο λύκος, στην αρχή αρνήθηκε γιατί θυμήθηκε την ντροπιαστική του ήττα όμως η επιμονή του νεαρού τσοπάνη και το επιχείρημα πως αποτελούσε μια πολύ καλή ευκαιρία για να εκδικηθεί τα πρόβατα και να τους καταφέρει επιβλητική νίκη, τον έπεισαν.

Από όσα μπορούμε να γνωρίζουμε το σχέδιο του νεαρού τσοπάνη μάλλον πέτυχε.

Άλλοι λένε πως πέτυχε προσωρινά και άλλη πως δεν υπάρχει περίπτωση τα πρόβατα να νικήσουν το φόβο του λύκου.

Οι τελευταίοι μάλλον ξεχνάνε πως αφού ο λύκος νικήθηκε μια φορά μπορεί να νικηθεί και πάλι.

 

 

 

 

 

Ετικέτες: , , , , , ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: