RSS

Category Archives: Εκπαιδευτικά θέματα

Τα καλοκαίρια που τολμήσαμε

Τα καλοκαίρια που τολμήσαμε

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Τελευταία μέρα σχολείου, τελευταίο μάθημα, τελευταία ώρα.

Καλό καλοκαίρι παιδιά, καλές διακοπές.”

Τι σου είναι όμως το μυαλό!

Στην ίδια ευχή ήρθε και ξαπόστασε το άτιμο και με γύρισε πίσω στα δικά μου μαθητικά χρόνια. Τότε που το κουδούνι ήταν χειροκίνητο και όχι ηλεκτρικό.

Όλη η παλιοπαρέα έτοιμη για παιχνίδι ατελείωτο μα και για δουλειά στα χωράφια όταν χρειαζόταν. Και βέβαια δεν ξεχνούσαμε την απαραίτητη “συγκομιδή”.

Πρώτα περνούσαμε από τη γιαγιά τη Γιώργαινα. Μια γιαγιά καλοσυνάτη και δοτική.

Γιαγιά να πάρουμε λίγα κορόμηλα;”

Όσα θέλετε παιδιά μου. Πάρτε και αχλάδια. Μόνο αφήστε λίγα και σε μένα γιατί τα ρημάδια τα ποδάρια δεν μ’ αφήνουν να πάω να τα μαζέψω”.

Γεμίζαμε τα σουρκόφια μας και της τα πηγαίναμε. Κρατούσαμε δυο-τρία ο καθένας μας και τα υπόλοιπα της τα αφήναμε.

Τι να τα κάνω τόσα πολλά παιδιά μου; Σάματις έχω και δόντια να τα φάω;”

Μετά κοιταζόμασταν συνωμοτικά και πηγαίναμε για το σπίτι του κυρ-Θόδωρου. Ήταν ο πλούσιος του χωριού. Κανείς μας δεν τον είδε ποτέ να δουλεύει. Είχε βρει λίρες, κατοχικές τις έλεγαν στο καφενείο, αλλά εμείς δεν ξέραμε τι σημαίνει. Αγόρασε χωράφια πολλά και δάνειζε στους συγχωριανούς. Όσοι δεν μπορούσαν να ξεχρεώσουν τους έπαιρνε το χωράφι και μετά τους έβαζε να δουλεύουν για κείνον.

Τοκογλύφο” τον έλεγαν πίσω από την πλάτη του αλλά και κατάμουτρα μερικοί που τσακώνονταν μαζί του όταν τους ζητούσε πίσω τα δανεικά και τα πανωτόκια.

Βουρ για του τοκογλύφου λοιπόν. Το σπίτι του ήταν μεγάλο με μάντρα γύρω-γύρω και μέσα δυο σκυλιά μαύρα. Το ένα το’ χε δεμένο και γάβγιζε ακόμα και τη μύγα που πετούσε. Το άλλο, ο Μάρκος, ήταν κι αυτό ζόρικο μα εμείς το κάναμε φίλο. Του δίναμε νερό και κανένα κόκκαλο που και που.

Του ζητήσαμε του τοκογλύφου να μας αφήσει να κόψουμε λίγα φρούτα που ήταν γεμάτος ο κήπος του αλλά μας διαολόστειλε. Θα μας κόψει τα πόδια, είπε, αν τολμήσουμε και αγγίξουμε έστω και ένα φρούτο.

Κι όμως τολμήσαμε.

Με το που έφυγε για την πόλη πηδήσαμε τη μάντρα, πετάξαμε στο Μάρκο ένα κόκκαλο και δεν έμεινε φρούτο για φρούτο στα δέντρα. Λες και πέρασαν ακρίδες.

Το άλλο το θηρίο αλυχτούσε κι έλεγες θα φάει την αλυσίδα. Φεύγοντας του αφήσαμε λίγα “λάφυρα” στην πόρτα του σπιτιού του έτσι για να τον τσιγκλίσουμε.

Όχι μόνο τολμήσαμε αλλά το κάναμε κιόλας.

Μόνο εγκεφαλικό δεν έπαθε ο τσιφούτης. Έβριζε και κλωτσούσε ότι έβρισκε μπροστά του. Το λυσσασμένο σκυλί μάζεψε τις περισσότερες.

Ρε σεις, γιατί δεν πάμε στου παπά να του ζητήσουμε;” τους λέω μια μέρα.

Σιγά μη μας δώσει.”

Θα μας δώσει. Του Χριστού είναι. Δεν θυμάσαι στα θρησκευτικά που έλεγε ο Χριστός όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον έναν;”

Για χιτώνες έλεγε όχι για φρούτα”.

Πήγαμε λοιπόν στον παπά. Το και το του λέω.

Θα σας έδινα αλλά θα’ ρθει η αγγόνα μου από την πόλη τα θέλω για κείνη”.

Και ο Χριστός με τους δύο χιτώνες;”, του λέω!

Άλλο χιτώνες κι άλλο φρούτα”, μου απαντάει.

Το είπα. Δεν το είπα;” πετάχτηκε θριαμβευτικά ο φίλος μου.

Μου ‘ρθε ο ουρανός σφοντύλι. Καλά ο τοκογλύφος ήταν άνθρωπος του χρήματος, ο παππάς όμως; Άνθρωπος του θεού σου λέει μετά. Από τότε δεν ξαναμπήκα στην εκκλησία. Μόνο απ’ έξω περνούσα και χάζευα τα λελέκια στο καμπαναριό.

Τα βράδια όλη η παρέα μαζευόμασταν στον φτελιά της πλατείας κάτω από τ’ αστέρια, βγάζαμε τα όνειρα από τι ψυχές μας και τα στρώναμε χάμω.

Όλοι θα γινόμασταν σπουδαίοι και τρανοί. Δάσκαλοι, γιατροί, αγρότες, μηχανουργοί, αεροπόροι, ταχυδρόμοι… Δώσαμε όρκο να μη γίνει κανένας μας “τοκογλύφος” και παπάς. Μόνο δύο έμειναν στο χωριό. Οι υπόλοιποι όλοι φευγάτοι. ”Ένεκα η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευσις” που ‘λεγε κι ο πρόεδρος του χωριού.

Κάποιοι ξανασμίξαμε κάτω από τα ίδια πανό διεκδικώντας τους “καρπούς” που μας στέρησαν στα χρόνια που ακολούθησαν κυνηγώντας με πάθος τα όνειρά μας.

Οι τοκογλύφοι ονομάστηκαν και τραπεζίτες, η εκκλησία απέκτησε ηλεκτρονική πλατφόρμα για να τα καταφέρνει καλύτερα με τους χιτώνες και ο αγώνας για δίκαιη μοιρασιά των φρούτων συνεχίζεται χωρίς σταματημό μέχρι να γκρεμιστούν όλες οι μάντρες και τα λυσσασμένα σκυλιά να εκλείψουν.

Κάποιοι, εξακολουθούν τα βράδια, κάτω από τ’ αστέρια, να βγάζουν τα όνειρα από τις ψυχές τους και να τα στρώνουν χάμω για να θυμίζουν σε όλους πως τίποτα δεν τελειώνει σαν κάνεις όνειρα και προσπαθείς να τα πραγματοποιήσεις. Φτάνει μόνο να μην αναθέσεις σε άλλους να στα υλοποιήσουν.

Φτάνει μόνο να τολμήσεις.

Η φωνή των συναδέλφων που έφευγαν από το σχολείο με επανέφερε στο τώρα.

Τι έγινε; Έπαθες τίποτα;”

Όχι κατεβαίνω. Απλά, ξεσκόνιζα κάτι αναμνήσεις καλοκαιρινές…”

Advertisements
 

Ετικέτες: , , , ,

Ο σχολικός διευθυντής του μέλλοντος

Ο σχολικός διευθυντής του μέλλοντος

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

– Καλημέρα σας κύριε διευθυντά.
– Καλημέρα κύριε υφιστάμενε.
– Μπορώ να σας κοιτώ στα μάτια; Το επιτρέπει ο νόμος;
– Δυστυχώς υφιστάμενε ή μάλλον ευτυχώς, δεν το επιτρέπει. Μέχρι το πηγούνι ορίζει ο νόμος κι αυτό σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Δεν φταίω εγώ υφιστάμενέ μου. Ο νόμος δεν σε θεωρεί ισάξιό μου. Εσύ μπορείς μόνο να με περιγράφεις.
Ας πούμε, πώς σου φαίνεται το καινούριο μου πουκάμισο; Νομίζω ταιριάζει τέλεια με τη γραβάτα και φυσικά το άρωμα που φοράω.
– Μπορώ να σας απαντήσω κύριε διευθυντά ή μήπως θα παρανομήσω αν το κάνω;
– Φυσικά και μπορείς υφιστάμενέ μου. Μίλα ελεύθερα, δημοκρατία έχουμε. Όμως πρόσεξε σε παρακαλώ τι θα πεις! Με την ευκαιρία, δεν θυμάμαι. Αναπληρωτής είστε ή μόνιμος;
– Για την τελευταία εγκύκλιο που μας κοινοποιήσατε ήθελα να σας ρωτήσω.
– Αγαπητέ υφιστάμενε, η εγκύκλιος είναι του υπουργείου. Εγώ απλώς σας τη μεταφέρω.
– Συμφωνείτε με το περιεχόμενό της; Ω συγνώμη, παραλίγο η ματιά μου να συναντούσε τη δική σας.
– Εννοείτε ότι συμφωνώ, αλλιώς δεν θα είχα τη θέση που έχω. Η δουλειά μου δεν είναι να διαφωνώ με τις εγκυκλίους του υπουργείου υφιστάμενέ μου αλλά να τις υλοποιώ.
Βέβαια έχω απεριόριστη ελευθερία να διαφωνήσω με το μέγεθος και τη γραμματοσειρά του κειμένου αλλά όχι με το περιεχόμενό της.
Που ακούστηκε;
Ένας καλός διευθυντής πρέπει στο εξής να είναι ένας τέλειος μάνατζερ, όπως σε μία επιχείρηση.
– Μα το σχολείο κύριε διευθυντή δεν είναι επιχείρηση.
– Δεν είναι; Και γιατί δεν είναι; Κακώς που δεν είναι. Πρέπει να γίνει. Γιατί να μη γίνει; Και προϊόν διαθέτει και εργαζόμενους και πελάτες.
– Νομίζω πως δεν είναι καθόλου έτσι.
– Έτσι ακριβώς είναι. Πάρε για παράδειγμα το δικό μου το σχολείο. Συγκρίνεται με εκείνο που βρίσκεται από την άλλη πλευρά των γραμμών; Δεν είναι καλύτερο; Όχι πες μου, δεν είναι;
– Τι εννοείτε; Σε τι είναι καλύτερο;
– Καλύτερο κτίριο, ας είναι καλά ο μπαμπάς με το χρωματοπωλείο. Καλύτερες κουρτίνες, ας είναι καλά ο μπαμπάς με το εμπορικό. Καλύτεροι πίνακες, ας είναι καλά η μαμά που δουλεύει στο Ίδρυμα Σοχράιν.
Δεν είναι τυχαίο υφιστάμενέ μου που αυτοί οι γονείς έβγαλαν τέτοια παιδιά διαμάντια.
– Τα παιδιά παντού είναι παιδιά κύριε διευθυντή. Απλώς δεν έχουν όλοι οι γονείς την ίδια οικονομική δυνατότητα και την ίδια κοινωνική επιφάνεια.
– Όχι υφιστάμενε, όχι. Υπάρχουν παιδιά και παιδιά. Είδες τα δικά μας παιδιά τη συμπεριφορά που είχαν τώρα που πήγαμε εκδρομή στην Ισπανία;
– Όχι κύριε διευθυντή δεν είδα επειδή δεν ήρθα. Αλλά ούτε όλα τα παιδιά πήγαν. Αφήστε που αν βρισκόμασταν σε άλλη περιοχή…
– Ας έρχονταν, υφιστάμενε. Ας έρχονταν. Δεν τους το απαγόρεψε κανείς. Δημοκρατία έχουμε. Δε λες ευτυχώς που δεν ήρθαν; Θα χαλούσαν την εικόνα του σχολείου. Ενώ τώρα μάλλον θα πάρουμε το πρώτο βραβείο από την περιφέρεια για την παρουσία και τη συμπεριφορά μας.
Θα γεμίσουν οι τοίχοι του σχολείου βραβεία.
Λέω να φτιάξουμε και μια αίθουσα ξεχωριστή όπως έχουν και τα μεγάλα αθλητικά σωματεία.
– Κύριε διευθυντή παραφέρεστε νομίζω. Συγνώμη και πάλι αλληθώρισε το μάτι και έφτασε στη μύτη σας.
– Φτωχέ υφιστάμενέ μου. Δεν μπορείς να καταλάβεις το όραμά μου και τα μελλοντικά μου σχέδια. Μιλάς με μάνατζερ φτωχέ μου, μιλάς με το μέλλον.
– Με το μέλλον μπορεί να μιλάω αλλά όχι του σχολείου κύριε διευθυντή μου. Αυτό δεν θα είναι το μέλλον του σχολείου όσο κι αν το επιθυμείς.
Φτωχέ διευθυντή μου! Στημένη λεμονόκουπα σε βλέπω να καταλήγεις και να λες ότι σου χρειαζόταν καημένε!

Σ.Σ

Εννοείτε ότι η ιστορία είναι φανταστική. Κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα είναι συμπτωματική.

 

Ετικέτες: , , ,

Ο τσοπάνης, ο λύκος, το μαντρί και τα πρόβατα

Ο τσοπάνης, ο λύκος, το μαντρί και τα πρόβατα

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Δυο φορές και τρεις καιρούς, πριν από πολλά-πολλά χρόνια σε μια καταπράσινη κοιλάδα στους πρόποδες του ψηλού βουνού, ζούσαν τα πρόβατα.

Ήταν ευτυχισμένα γιατί ήταν ελεύθερα.

Έβοσκαν το χορτάρι της κοιλάδας, έπιναν το καθαρό νερό από το διπλανό ρυάκι, γεννούσαν τα αρνιά τους, τα τάιζαν με το γάλα τους και τα μεγάλωναν για να συνεχίσουν τον κύκλο της ζωής.

Τα καλοκαίρια με τις μεγάλες ζέστες, άραζαν κάτω από τους ίσκιους των φτελιάδων, τραγουδούσαν, έλεγαν ιστορίες, διάβαζαν και γενικά έκαναν ότι κάνει κάθε ξένοιαστο πρόβατο στη ζωή του.

Το χειμώνα με τα μεγάλα κρύα, είχαν το μαλλί τους να τα ζεσταίνει και τις μικρές σπηλιές στους πρόποδες του βουνού για να προφυλάσσονται από τις βροχές και τα χιόνια.

Στην άκρη της κοιλάδας είχαν χτίσει οι άνθρωποι τα σπίτια τους και έφτιαξαν ένα χωριό.

Οι άνθρωποι τα πήγαιναν καλά με τα πρόβατα. Που και που έδιναν στα πρόβατα λίγη τροφή κι εκείνα το ανταπέδιδαν με λίγο γάλα, όταν δεν το ήθελαν για τα αρνιά τους.

Κάποιοι άνθρωποι, από το σόι των τσοπαναραίων, άρχισαν να πονηρεύονται.

Σκέφτηκαν πως θα ήταν πολύ καλό γι’ αυτούς να μπορούσαν να παίρνουν από τα πρόβατα όλο το γάλα και το μαλλί και, γιατί όχι, να σφάζουν και κανένα πρόβατο για να γεμίζουν τα τραπέζια τους.

Πήγαν λοιπόν και το ζήτησαν επίσημα από τα πρόβατα.

Τα πρόβατα αρνήθηκαν χωρίς δεύτερη κουβέντα και τα κριάρια μετέφεραν στους τσοπαναραίους την απόφασή τους.

Καθόλου δεν άρεσε στους τσοπαναραίους η άρνηση αυτή. Πώς ήταν δυνατόν τα πρόβατα να αρνηθούν την πρότασή τους; Στο κάτω-κάτω πρόβατα ήταν!

Γύρισαν πίσω στο χωριό, μαζεύτηκαν στο δικό τους καφενείο και άρχισαν να καταστρώνουν σχέδια για το πώς θα καταφέρουν να πείσουν τα πρόβατα να δεχτούν να τους δίνουν τα καλούδια τους, ακόμη και να θυσιάζονται, με τη θέλησή τους.

Κάποιος πρότεινε να φτιάξουν παιδικούς σταθμούς και σχολεία για τα μικρά αρνάκια. Άλλωστε αυτό το ζητούσαν τα πρόβατα εδώ και πολλούς αιώνες. Σε αντάλλαγμα θα απαιτούσαν από τα πρόβατα γάλα, μαλλί και μια θυσία το μήνα.

Στα σχολεία θα μπορούσαν να μάθουν στα αρνιά όλα εκείνα που χρειάζονταν ώστε μεγαλώνοντας να δίνουν στους τσοπαναραίους όλα όσα θα τους ζητούσαν χωρίς αντιρρήσεις.

Ένας άλλος είπε πως θα ήταν καλό να περιφράξουν σχεδόν όλη την κοιλάδα ώστε να μην μπορούν τα πρόβατα να βόσκουν σ’ αυτήν, εκτός αν τους έδιναν γάλα, μαλλί και δύο θυσίες το μήνα.

Ακούστηκαν κι άλλες πολλές έξυπνες προτάσεις όμως όλες σταματούσαν σε κάποιο κομβικό σημείο.

Η άρνηση των προβάτων ήταν δεδομένη και δεδηλωμένη από πολύ παλιά.

Περισυλλογή έπεσε στο σόι των τσοπαναραίων μέχρι που ένας νεαρός τσοπάνης  φώναξε γελώντας πονηρά και χαιρέκακα: «Φόβος».

Του ζήτησαν να εξηγηθεί.

Τους εξήγηση πως μόνο με το φόβο θα μπορούσαν να κάμψουν την άρνηση των προβάτων.

Ναι αλλά τι θα τον προκαλούσε;

Ο νεαρός είχε έτοιμη την απάντηση.

Ο λύκος θα προκαλούσε το φόβο. Ποιος άλλος;

Να που όσα ξόδεψαν για να τον σπουδάσουν στο μεγάλο χωριό δεν πήγαν χαμένα.

Το λύκο τον είχαν χρησιμοποιήσει και οι πρόγονοι των τσοπαναραίων για να μπορέσουν να βάλουν χέρι στον πλούτο των προβάτων όμως απέτυχαν οικτρά. Όλοι γνώριζαν τον ταπεινωτικό διωγμό του λύκου από τα κριάρια ο οποίος ήταν και η αιτία που ο λύκος αποσύρθηκε στο βουνό χωρίς να ξαναενοχλήσει τα πρόβατα εδώ και πάρα μα πάρα πολλά χρόνια.

Ο νεαρός συνέχισε να εξηγεί το σχέδιό του.

Η ιστορική μνήμη των προβάτων της μεγάλης τους νίκης ενάντια στο λύκο είχε ατονήσει.

Αν ο φόβος του λύκου επικρατούσε τότε θα μπορούσαν οι τσοπαναραίοι να προτείνουν στα πρόβατα το μάντρωμα για να προστατεύονται.

Σε αντάλλαγμα θα απαιτούσαν και θα έπαιρναν το περισσότερο γάλα και μαλλί και πολλές θυσίες το μήνα. Αλλά το πιο πιθανό ήταν τα ίδια τα πρόβατα να τα πρόσφεραν χωρίς καμία αντίρρηση προκειμένου να προστατεύονται στο μαντρί από το λύκο.

Η ιδέα άρεσε πάρα πολύ στους τσοπαναραίους που ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και εξουσιοδότησαν τον νεαρό να προχωρήσει άμεσα στην υλοποίηση του σχεδίου του.

Εκείνος το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πάει στο βουνό για να βρει το λύκο.

Ο λύκος, στην αρχή αρνήθηκε γιατί θυμήθηκε την ντροπιαστική του ήττα όμως η επιμονή του νεαρού τσοπάνη και το επιχείρημα πως αποτελούσε μια πολύ καλή ευκαιρία για να εκδικηθεί τα πρόβατα και να τους καταφέρει επιβλητική νίκη, τον έπεισαν.

Από όσα μπορούμε να γνωρίζουμε το σχέδιο του νεαρού τσοπάνη μάλλον πέτυχε.

Άλλοι λένε πως πέτυχε προσωρινά και άλλη πως δεν υπάρχει περίπτωση τα πρόβατα να νικήσουν το φόβο του λύκου.

Οι τελευταίοι μάλλον ξεχνάνε πως αφού ο λύκος νικήθηκε μια φορά μπορεί να νικηθεί και πάλι.

 

 

 

 

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Δυο μέρες δημιουργικής εργασίας

Δυο μέρες δημιουργικής εργασίας

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Το κείμενο που ακολουθεί είναι πράγματι υπερβολικό όπως υπερβολική θεωρώ ότι είναι η παρουσίαση των δημιουργικών εργασιών και υπερβολικές οι προσδοκίες από τη μεριά του υπουργείου παιδείας.

 

Το κλίμα που επικρατεί, τουλάχιστον κατά τη δική μου αντίληψη και εκτίμηση, στους κόλπους των εκπαιδευτικών των λυκείων δεν είναι αυτή που θα ήθελε το υπουργείο παιδείας.

Οι δημιουργικές εργασίες είναι μια πολύ σοβαρή εκπαιδευτική διαδικασία η οποία όταν αποφασίζεται, σχεδιάζεται και αναμένεται να υλοποιηθεί με βιασύνη και προχειρότητα απαξιώνεται στη συνείδηση ό΄λων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Το θέμα δεν είναι να προτείνουμε στους μαθητές εμείς οι εκπαιδευτικοί ένα πλήθος θεμάτων και οι μαθητές να επιλέξουν. Αυτό, μάλλον στερείται δημιουργικότητας παρά χαρακτηρίζεται από αυτήν.

Όταν η παρότρυνση, σε πάρα πολλές περιπτώσεις εκ μέρους των σχολικών συμβούλων, όπως οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί μαρτυρούν, είναι να δίνουμε «αβέρτα» φωτοτυπίες με το σχετικό υλικό για να μπορέσουν οι μαθητές να εκπονήσουν τις εργασίες δεν μπορούμε να μιλάμε για ερευνητική διαδικασία.

Οι φωτοτυπίες δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τις ανύπαρκτες ή τις υποτυπώδεις βιβλιοθήκες.

Να μην αναφερθούμε σε σχολεία που είτε δεν έχουν φωτοτυπικό μηχάνημα είτε το φωτοτυπικό χαρτί είναι το ίδιο δυσεύρετο όπως και το χαρτί υγείας στις τουαλέτες μαθητών και εκπαιδευτικών. Κι αυτό είναι πραγματικότητα και όχι υπερβολή, κύριοι υπουργοί. Είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής των περικοπών και της υποβάθμισης της δημόσιας εκπαίδευσης.

Σωστή, κατά την άποψή μου, η σκέψη το να εκπονηθούν οι εργασίες στο χώρο του σχολείου για να αποφευχθεί, αν και δεν μπορεί να αποκλειστεί, η δημιουργία μιας νέας «δημιουργικής μπίζνας», όμως, πώς αυτό μπορεί να γίνει σε μία μέρα; Υπάρχει η απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή στα σχολεία;

Με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ καχύποπτος και μίζερος, μήπως όλο αυτό το εγχείρημα γίνεται για να αναδειχτούν οι μεγάλες ελλείψεις υλικοτεχνικής φύσεως στα σχολεία ώστε να ανοίξει η πόρτα για την εισβολή, στην κυριολεξία, διαφόρων «χορηγών», «ευεργετών» και «σωτήρων»;

Όταν ως πολιτεία θεωρείς σημαντική την εισαγωγή νέων πρακτικών στην εκπαιδευτική διαδικασία, δεν την ακυρώνεις, δεν την απαξιώνεις πριν αυτή εφαρμοστεί.

Υπάρχει, βέβαια, καλοπροαίρετα και η άποψη που λέει: «Από το να μη γίνει τίποτα, καλύτερα να γίνει κι ας μην είναι τέλειο».

Νομίζω πως το ζήτημα με τις δημιουργικές εργασίες είναι ότι με τον τρόπο που θα πραγματοποιηθούν στραγγαλίζεται η ουσία και καταργούνται οι σκοποί που έρχονται να εξυπηρετήσουν.

Ακόμη και το γεγονός ότι μπορούν να λειτουργήσουν ενισχυτικά στο βαθμό, για μαθήματα που οι μαθητές έχουν χαμηλή βαθμολογία, μπορεί να θεωρηθεί αρνητικό αφού οι μαθητές δεν θα επιλέγουν τις εργασίες με βάση τα ενδιαφέροντα και τις αναζητήσεις τους αλλά με κριτήριο το να βελτιώσουν το βαθμό τους σε κάποιο μάθημα.

Νομίζω πως, έστω και τώρα, το υπουργείο δεν πρέπει να προχωρήσει στην υλοποίηση των δημιουργικών εργασιών για την τρέχουσα σχολική χρονιά. Αν σκοπεύει να δώσει μόνιμο χαρακτήρα στη διαδικασία αυτή θα πρέπει να φροντίσει να εξασφαλίσει όλα όσα χρειάζεται να διαθέτουν τα σχολεία, οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές για να μπορέσουν να ανταποκριθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε ένα τέτοιο εγχείρημα.

Πολύ φοβάμαι ότι, τελικά, το διήμερο των δημιουργικών εργασιών θα καταλήξει σε ένα διήμερο διεκπεραίωσης και όχι δημιουργικότητας, αγγαρείας και όχι ευχάριστης εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Κι αυτό δεν θα οφείλεται στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές κύριοι υπουργοί.

 

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Η εμμονή με τις «υψηλόβαθμες σχολές» και τα «καλά επαγγέλματα» βλάπτει σοβαρά την άρχουσα τάξη

Η εμμονή με τις «υψηλόβαθμες σχολές» και τα «καλά επαγγέλματα» βλάπτει σοβαρά την άρχουσα τάξη

 

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Με αφορμή σχετικό άρθρο στο ΑΒ του κυρίου Δ. Τσιριγώτη. Σε αγκύλες περικλείονται αυτούσια κομμάτια του άρθρου.

 

[Πρόσφατα συνάντησα στο δρόμο έναν παλιό μου μαθητή από ένα Λύκειο των βορείων προαστίων. Όταν τον ρώτησα «πως πάει το πανεπιστήμιο» πήρα μια απάντηση που με άφησε εμβρόντητο: «Κύριε το παράτησα. Εγώ πάντα ήθελα να γίνω μάγειρας. Γράφτηκα σε μια σχολή μαγειρικής την οποία τελείωσα και ήδη δουλεύω σε ένα εστιατόριο ως βοηθός σεφ. Είμαι πολύ ευχαριστημένος». Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, μετά προσπάθησα να κρύψω την συγκίνησή μου από τα λεγόμενά του. Βλέπετε σκέφτηκα ότι ο μαθητής μου είχε πολλά κότσια για να τα βάλει με ένα ολόκληρο καθιερωμένο μοντέλο εκπαίδευσης.]

 

Προσωπικά θα ήθελα να ξέρω σε ποια περιοχή των βορείων προαστίων ζει ο μαθητής; Στην Κηφισιά, στη Φιλοθέη ή στη Νέα Ιωνία;

Ο μαθητής ως βοηθός σεφ δουλεύει σε εστιατόριο δικής του ιδιοκτησίας ή σε εστιατόριου άλλου ιδιοκτήτη; Αλήθεια, ποιες είναι οι απολαβές ενός βοηθού σεφ και πόσες ώρες εργάζεται ώστε να προκαλούν ευχαρίστηση στον ίδιο τον εργαζόμενο;

Ειλικρινά δεν κατάλαβα πώς η επιλογή του συγκεκριμένου μαθητή να αφήσει τη σχολή του για να ασχοληθεί με τη μαγειρική αποτελεί απόδειξη ότι ο μαθητής τα έβαλε με το καθιερωμένο μοντέλο εκπαίδευσης;

Σε ποιο ακριβώς μοντέλο εκπαίδευσης αναφέρεται το άρθρο; Των ανισοτήτων; Των ανύπαρκτων ευκαιριών για τα φτωχά και κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά; Ή μήπως εκείνο το μοντέλο εκπαίδευσης που ωθεί τους μαθητές ώστε την επιλογή της σχολής τους να την καθορίζει το αν βρίσκεται ή όχι κοντά στον τόπο κατοικίας τους;

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο μαθητής ήθελε να γίνει μάγειρας και πέρασε ιατρική αλλά αν κάποιος άλλος μαθητής ήθελε να γίνει γιατρός αλλά δεν μπόρεσε να το κάνει λόγω κοινωνικού και οικονομικού αποκλεισμού.

 

[Κακά τα ψέματα, η επιτυχία στο Πανεπιστήμιο είναι ο ελληνικός οικογενειακός μύθος. Ως εκ τούτου είναι και η πιο σημαντική αιτία της απαξίωσης που επικρατεί για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και κυρίως του Λυκείου. Οι γονείς είναι αποφασισμένοι να δαπανήσουν ένα πολύ μεγάλο μέρος του οικογενειακού προϋπολογισμού τους σε φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα κ.α.]

 

Αλήθεια, πιστεύει κανένας ότι για την κατάσταση στην εκπαίδευση η πιο σημαντική αιτία είναι ο αναφερόμενος στο άρθρο «ελληνικός οικογενειακός μύθος»;

Το περιεχόμενο της εκπαίδευσης; Η πενιχρή χρηματοδότηση; Η απαξίωση του έργου αλλά και των ίδιων των εκπαιδευτικών; Η έλλειψη υποστηρικτικών δομών; Τα τριαντάρια τμήματα; Όλα αυτά κι άλλα τόσα είναι ασήμαντα;

Τη μόνη απαξίωση που βλέπω με το «ελληνικός οικογενειακός μύθος» είναι η απαξίωση για την αγωνία των γονιών και των παιδιών να βελτιώσουν τη ζωή τους, να την κάνουν κάπως καλύτερη αλλά και την ανάγκη τους να αναπτύξουν τις δυνατότητές τους και να ικανοποιήσουν τα ενδιαφέροντά τους.

Η εμμονή των γονιών και μαθητών όχι μόνο το να θέλουν τις καλύτερες σχολές και τα καλύτερα επαγγέλματα αλλά κυρίως το να αγωνίζονται για να μην αφαιρεθεί αυτό το δικαίωμα από κανένα παιδί, βλάπτει μόνο τις επιδιώξεις της άρχουσας τάξης. Προφανώς, όταν μιλάνε για επαγγελματική εκπαίδευση δεν την εννοούν για τα παιδιά των πλουσίων. Έτσι δεν είναι;

Το ότι έχει στηθεί μια ολόκληρη μπίζνα γύρω από την ανάγκη των ανθρώπων μέσα από τις σπουδές τους να βελτιώσουν την κοινωνική τους θέση είναι απολύτως φυσιολογικό. Σε καπιταλισμό ζούμε. Το ίδιο δεν κάνουν στον τομέα της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης; Απαξιώνουν και κατεδαφίζουν οτιδήποτε δημόσιο για να ανοίξουν το δρόμο στον ιδιωτικό τομέα;

Δεν ξέρω γιατί αλλά μου ήρθε στο μυαλό εκείνη η διαφήμιση επί εποχής Αρβανιτόπουλου με το μαθητή που δήθεν του άρεσε να βιδώνει βίδες αλλά ήθελαν ντε και καλά να τον κάνουν γιατρό.

 

 

Αν οι όποιες προτάσεις ακολουθούν στο άρθρο δεν αναδεικνύουν την ταξικότητα του σχολείου και το ότι λειτουργεί ως εργαστήριο παραγωγής αυριανών πειθήνιων εργαζόμενων έτοιμων να υπηρετήσουν χωρίς καμιά αμφισβήτηση τις ανάγκες τις αγοράς, τότε απλώς αποτελούν στάχτη στα μάτια και λειτουργούν για να χαϊδεύουν αυτιά και να αποπροσανατολίζουν τη σκέψη.

 

Ετικέτες: , , , , , ,

Πιότερο από το μάθημά σου ν’ αγαπάς τους μαθητές σου

Πιότερο από το μάθημά σου ν’ αγαπάς τους μαθητές σου

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

τι φταίμε εμείςΜε αφορμή έναν πραγματικό διάλογο με αρκετές προσθήκες. Σε κάποιους ίσως να φανούν υπερβολικές μα όσοι κινούνται στο χώρο των σχολείων ίσως να έχουν να κάνουν και άλλες.

– Δάσκαλος θέλω να γίνω παππού σαν μεγαλώσω. Μόνο αυτό αγαπάω.

– Πιότερο από το μάθημά σου ν’ αγαπάς τους μαθητές σου. Μόνο τότε θα κάνεις και το μάθημα σου πιο όμορφο και δεν θα πάψεις ποτέ να διεκδικείς γι’ αυτούς αλλά και για σένα το καλύτερο.

– …

– Μιας κι αποφάσισες να γίνεις δάσκαλος πρέπει να ξέρεις πως ο δρόμος που θα διαβείς είναι δύσκολος. Μη θαρρείς πως θα τον διανύσεις με αυτοκίνητο. Με τα πόδια θα πας και πολλές φορές στα πόδια σου δεν θα φοράς παπούτσια, θα είσαι ξυπόλυτος.

– Γιατί το λες αυτό παππού;

– Γιατί θα έρχονται μέρες που η ψυχή σου θα πονάει τόσο που θα θέλεις να το βάλλεις στα πόδια. Θα έρχονται μέρες που δεν θα μπορείς να πεις ψέμματα στους μαθητές σου γιατί θα σε κοιτάνε στα μάτια και θα παρακαλάνε για μια σταγόνα αλήθειας.

Θα έρχονται στιγμές που δεν θα μπορείς να γιατρέψεις μια παιδική ψυχή πληγωμένη. Θα συναντήσεις παιδιά παρατημένα από γονείς και κοινωνία, παιδιά δαρμένα και βιασμένα ψυχικά. Τούτο το σύστημα το εκπαιδευτικό δε νοιάζεται γι’ αυτά τα παιδιά και το χειρότερο θα ζητήσει κι από σένα να κάνεις το ίδιο. Μην ασχολείσαι με καμμένα χαρτιά θα σου πουν κι εσένα δεν θα το χωράει ο νου σου και θα σχίζεται η καρδιά σου. Βλέπεις τούτο το σύστημα το εκπαιδευτικό, μόνο εκπαιδευτικό δεν είναι.

– Και τι είναι;

– Βαθμοθηρικό είναι, εξεταστικό είναι χωρίς ισότητα και χωρίς δικαιοσύνη. Κρύβει την ανεπάρκειά του να εμπνεύσει τους νέους πίσω από διαγωνισμούς, πρωτιές, αριστείες και καινοτομίες. Πνίγει την κριτική σκέψη που γεννά αμφισβήτηση και υμνεί την αδιάκοπη προσπάθεια χωρίς ανάσα και κυρίως χωρίς σκέψη. Επιβραβεύεται αυτός που θα μάθει να λέει το τρίωρο ποίημα σε μια πανελλαδική εξεταστική διαδικασία που θα στοιβάξει τους περισσότερους υποψήφιους σε σχολές που επιλέγουν όχι από αγάπη αλλά από ανάγκη.

– Μα οι καλύτεροι δεν πρέπει να επιβραβεύονται; Αυτό δεν είναι το δίκαιο; Όλοι δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις εξετάσεις; Αυτό δεν είναι ισότητα;

– Καλύτεροι σε τι; Τι σόι εκπαιδευτικό σύστημα είναι αυτό που εκπαιδεύει τα παιδιά, από το δημοτικό ακόμα, στην πειθαρχία, στη ρουφιανιά, στην υπακοή και στις συνεχείς εξετάσεις; Αν συμβεί κάτι μέσα στην τάξη η πιο συνηθισμένη αντιμετώπιση είναι η απαίτηση κάποιος μαθητής να μαρτυρήσει ποιος το έκανε. Πάρε 50 ερωτήσεις για επανάληψη και εξέταση στην Ιστορία, λέει ο ένας δάσκαλος. Τεστ στη Γλώσσα, τεστ στα μαθηματικά, τεστ στη γεωγραφία, τεστ στα θρησκευτικά. Η αξιολόγηση επικαλύπτει την ομορφιά της απόκτησης της γνώσης. Και να τα παρατράγουδα με τους βαθμούς. Γιατί στο παιδί μου έβαλες 9 αντί για 10;,παραπονιέται ο ένας ο γονιός, γιατί μπήκε το άλλο το παιδί στη σημαία για την παρέλαση και όχι το δικό μου; παραπονιέται ο άλλος ο γονιός, γιατί το δικό μου το παιδί που δεν κάνει φασαρία πήρε τον ίδιο βαθμό με το άλλο που κάνει; παραπονιέται ο τρίτος γονιός και πάει λέγοντας. Πρέπει να μάθουν από μικρά στην πίεση, να ξεχάσουν ότι είναι παιδιά που πρέπει να παίζουν. Πρέπει να μάθουν από μικρά να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των εξετάσεων της τρίτης λυκείου. Όλο το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει τα μάτια του στραμμένα στις πανελλαδικές. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Ένας μεγάλος αριθμός υποψηφίων, αν όχι η πλειοψηφία, να περνάει σε κάποια σχολή όχι αυτή που θα προτιμούσε, έτσι για να περάσει κάπου. Τα εκπαιδευτικά συστήματα πρέπει να βοηθούν με όποιον τρόπο χρειαστεί και με οποιοδήποτε οικονομικό τίμημα ώστε οι μαθητές να αναπτύσσουν τις κλίσεις και τα ταλέντα τους μέσα στο σχολείο με ψυχική ηρεμία και ισορροπία, χωρίς ανισότητες, χωρίς αδικίες και χωρίς αποκλεισμούς.

– Υπάρχει τέτοιο σχολείο παππού κάπου;

– Δεν ξέρω αν υπάρχει. Ξέρω πως, αν δεν υπάρχει πρέπει να δημιουργηθεί. Αυτό πίστευα όσο ήμουν δάσκαλος κι αυτό πιστεύω και τώρα. Γι’ αυτό σου είπα τα προηγούμενα. Αν γίνεις δάσκαλος να σπέρνεις κάθε μέρα στους μαθητές σου την αμφισβήτηση. Κι όταν οι μαθητές σου αμφισβητήσουν κι όσα τους λες εσύ ο ίδιος, τότε να νιώσεις περήφανος γιατί πέτυχες το σκοπό σου. Αμφισβητώντας προχωράει ο άνθρωπος όρθιος. Υπακούοντας άκριτα βαδίζει πάντα σκυφτός και υποταγμένος. Τον λες άνθρωπο όμως αυτόν;

 

Ετικέτες: , , , ,

Το Γ7-Το τέλος

Το Γ7-Το τέλος

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

…συνέχεια

 

Ο καθηγητής, μετά τη δυσάρεστη εμπειρία του πρώτου μαθήματος, είχε αποφασίσει ότι έπρεπε «να λάβει μέτρα». Κάθε φορά που κατά τη διάρκεια του μαθήματος ακουγόταν ο παραμικρός ψίθυρος, ο μαθητής που τον δημιούργησε έφευγε από την τάξη με ωριαία αποβολή. Θεωρούσε ότι με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να επιβληθεί στους μαθητές και να περισώσει το κύρος του. Από παιδαγωγική άποψη διάλεξε τον χειρότερο τρόπο. Όταν κάποιος εκπαιδευτικός, αποβάλει έναν μαθητή από το μάθημά του, χρεώνεται και μια προσωπική ήττα. Όλοι οι μαθητές πρέπει να είναι μέσα στην τάξη. Αν κάποιος δημιουργεί «πρόβλημα», η «μαγκιά» του εκπαιδευτικού είναι να λύσει το «πρόβλημα» και όχι να το πετάξει από πάνω του γιατί απλά, με τον τρόπο αυτό, το «πρόβλημα» δεν λύνεται. Απλώς χρεώνεται στον μαθητή και διογκώνεται. Πίσω από κάθε «προβληματική» ή παραβατική συμπεριφορά, κρύβεται πάντα μια πονεμένη ιστορία.

Αυτό που κατάφερνε ο Μουσικός, αφού πετούσε στα πρώτα πέντε λεπτά του μαθήματος, δυο-τρεις έξω από την τάξη, ήταν να κάνει το μάθημά του χωρίς να ακούγεται το παραμικρό. Μόνο που αυτό το ωραίο και τόσο χρήσιμο μάθημα, ένα μάθημα που καλλιεργεί τα πιο όμορφα συναισθήματα, δεν το παρακολουθούσε κανείς ή καλύτερα, όσοι το παρακολουθούσαν, το έκαναν με κρύα καρδιά.

Εκείνη τη μέρα, ο Μουσικός, σχεδίαζε στο πεντάγραμμο που είχε φτιάξει στον πίνακα, τις πρώτες νότες από κάποιο τραγούδι. Οι περισσότεροι μαθητές άρχισαν να ετοιμάζουν τα «πολεμοφόδια» και τα «όπλα» τους. Τα κομμένα χαρτάκια είχαν μετατραπεί σε μικρές χάρτινες σφαίρες, και τα στυλό τους σε εκτοξευτήρες στόματος. Όλα ήταν έτοιμα να αρχίσει ο γνωστός χαρτοπόλεμος. Κάποιοι, μάλιστα, είχαν κόψει τα στυλό τους στη μέση έτσι ώστε να μπορούν να τα κρύβουν στην παλάμη τους, όταν ο καθηγητής θα έριχνε πάνω τους το βλέμμα του.

Οι μαθητές των πρώτων θρανίων ήταν οι πιο εύκολοι στόχοι αφού δεν μπορούσαν εύκολα να βλέπουν ποιος τους σημαδεύει ούτε μπορούσαν εύκολα να ανταποδώσουν τα πυρά, γιατί έπρεπε να γυρίζουν προς τα πίσω, αφήνοντας εκτεθειμένα τα νώτα τους στο οπτικό πεδίο του καθηγητή.

Κι ενώ ο «πόλεμος» είχε ανάψει για τα καλά, μια χάρτινη σφαίρα, ερχόμενη από τα τελευταία θρανία, πετυχαίνει τον Μουσικό στο αυτί, την ώρα που έγραφε στο πίνακα.

Η αλήθεια είναι ότι εκτός από την ντροπή που ένιωσε ο καθηγητής, ο πόνος από το χτύπημα, μάλλον δεν ήταν ασήμαντος.

Γύρισε απότομα προς τα παιδιά και άρχισε να αναζητάει, φωνάζοντας, τον ελεύθερο σκοπευτή.

«Αν δεν φανερωθεί αυτός που το έκανε στο επόμενο λεπτό, θα τιμωρηθεί όλο το τμήμα», είπε ο Μουσικός γεμάτος θυμό.

Με το που γύρισε ο καθηγητής προς τους μαθητές, οι περισσότεροι από αυτούς που διέθεταν «οπλοστάσιο» στο θρανίο τους προσπάθησαν είτε να το κρύψουν είτε να το ξεφορτωθούν.

Ο Ορέστης, μη θέλοντας να τραβήξει την προσοχή του καθηγητή, έβαλε απλώς τα χέρια του πάνω στις χάρτινες σφαίρες και περίμενε με αγωνία την εξέλιξη. Ο Αντώνης δίπλα του έκλεισε γρήγορα το τετράδιό του κρύβοντας, με τον τρόπο αυτό τα δικά του χάρτινα βλήματα.

Πριν προλάβει να τελειώσει η διορία του ενός λεπτού που έδωσε ο καθηγητής στους μαθητές για να εμφανιστεί ο «δράστης», η πόρτα της αίθουσας άνοιξε απότομα και μπήκε μέσα ο Διευθυντής. Το συνήθιζε, πολλές φορές, να βολτάρει στους διαδρόμους έξω από τις αίθουσες και όπου άκουγε φασαρία ή φωνές, άνοιγε, χωρίς να χτυπάει, την πόρτα και έμπαινε για να αποκαταστήσει την τάξη. Αυτή του η συνήθεια, είχε προκαλέσει την αντίδραση αρκετών καθηγητών που θεωρούσαν αυτή του την ενέργεια, απαράδεκτη παρέμβαση στο διδακτικό και εκπαιδευτικό τους έργο.

Μπαίνοντας, λοιπόν, μέσα στην αίθουσα, άρχισε να κινείται ανάμεσα στα θρανία κοιτώντας δεξιά και αριστερά, προσπαθώντας να εντοπίσει τον «ένοχο».

Φτάνοντας δίπλα στο θρανίο του Ορέστη και του Αντώνη, εντοπίζει με την άκρη του ματιού του, κάτω από τα χέρια του Ορέστη, τις κρυμμένες χάρτινες σφαίρες.

«Σήκωσε σε παρακαλώ τα χέρια σου», είπε απευθυνόμενος στον Ορέστη.

Εκείνος, σήκωσε τα χέρια του και αποκαλύφθηκαν οι χάρτινες μπαλίτσες.

«Μάλιστα! Εσύ είσαι λοιπόν αυτός που σημάδεψε τον συνάδελφο;»

«Όχι. Εγώ δεν έχω εκτοξευτήρα».

«Τότε, ποιος ήταν;».

«Δεν ξέρω».

«Εγώ δεν βλέπω να έχει κάποιος άλλος χαρτάκια στο θρανίο του», συνέχισε ο Διευθυντής ρίχνοντας γρήγορες ματιές στο πάτωμα που ήταν γεμάτο με ζουλιγμένα χαρτάκια.

«Σας είπα πως δεν το έκανα εγώ. Εγώ, το μόνο που έκανα ήταν να φτιάχνω τις μπαλίτσες», είπε αποφασιστικά ο Ορέστης.

«Και σε ποιον τις έδινες;».

«…»

«Σου έκανα μια ερώτηση νεαρέ», επέμεινε με έντονο ύφος ο Διευθυντής.

«Δεν ξέρω. Ή μάλλον, δεν θυμάμαι», απάντησε ο Ορέστης.

«Λες ψέματα», ούρλιαξε ο Διευθυντής.

«Ε, ναι λοιπόν. Λέω ψέματα γιατί δεν θέλω να σας πω».

«Τότε θα τιμωρηθείς μόνο εσύ για όλους».

«Αν αυτό θεωρείτε δίκαιο».

«Αυτή τη στιγμή, ακολούθησέ με στο γραφείο μου».

«Είναι άδικο κύριε Διευθυντά», πετάχτηκε ο Αντώνης.

«Κλείσε το στόμα σου γιατί θα τιμωρηθείς κι εσύ», είπε ο Διευθυντής, και κινήθηκε προς την πόρτα.

Σχεδόν ταυτόχρονα, σηκώθηκε και ο Ορέστης, ακολουθώντας τον.

«Οι υπόλοιποι συγκεντρωθείτε στο μάθημά σας», είπε φεύγοντας ο Διευθυντής.

Ο Μάριος, στο προτελευταίο θρανίο, έκανε μια κίνηση να σηκωθεί και να πει κάτι, όμως, τελευταία στιγμή το μετάνιωσε και κάθισε στο κάθισμά του, παίζοντας αμήχανα στα δάχτυλά του το στυλό-εκτοξευτήρα.

Η τιμωρία για τον Ορέστη ήταν μονοήμερη αποβολή με απόφαση του ίδιου του Διευθυντή η οποία θα ίσχυε για την επόμενη μέρα.

Στο διάλλειμα, έτρεξε να τον βρει ο Μάριος.

«Με μαρτύρησες;», τον ρώτησε.

«Όχι!», απάντησε κοφτά ο Ορέστης και απομακρύνθηκε.

Τα νέα μαθεύτηκαν γρήγορα σε όλο το σχολείο. Φεύγοντας, μετά το τέλος των μαθημάτων, στην έξοδο του σχολείου, τον περίμενε εκείνη.

«Ορέστη, τι έγινε πάλι; Τι σου συμβαίνει;», τον ρώτησε με ραγισμένη φωνή.

«Σε παρακαλώ! Μου φτάνει η μάνα μου στο σπίτι. Μην αρχίζεις κι εσύ τα ίδια», απάντησε ο Ορέστης και έφυγε βιαστικά με μια δόση αγένειας.

Στο σπίτι η αντιμετώπιση που είχε όταν ανακοίνωσε στους γονείς του την αποβολή και τους εξιστόρησε τα όσα συνέβησαν, του προκάλεσε μια σύγχυση και τον έκανε να θυμώσει ακόμα περισσότερο.

Η μητέρα του, βουρκωμένη, τον παρακαλούσε να σταματήσει τα πείσματα και τις κόντρες με τους καθηγητές και τα συγκεκριμένα παιδιά που τον ενοχλούσαν και να κοιτάζει μόνο τα μαθήματά του και τίποτα άλλο.

«Κι αυτά τα συνδικαλιστικά, τι τα θέλεις; Έχεις χρόνια μπροστά σου, σαν μεγαλώσεις, για να ασχοληθείς και μ΄αυτά», του είπε τελειώνοντας η μητέρα του και βγήκε στην αυλή για να μην τη δει να κλαίει.

Ο πατέρας του, του έδωσε άδικο, όχι, φυσικά επειδή δεν μαρτύρησε το συμμαθητή του-γι’ αυτό του είπε ένα μεγάλο μπράβο- αλλά γιατί δεν σεβάστηκε έναν εργαζόμενο-τον καθηγητή του- ο οποίος εκείνη την ώρα προσπαθούσε να κάνει τη δουλειά του και να τους μεταδώσει αυτά που ήξερε.

«Είναι άδικο αυτό που έκανε ο Διευθυντής», επέμενε ο Ορέστης για να συνεχίσει.

«Γιατί να τιμωρήσει μόνο εμένα και όχι και τους υπόλοιπους; Είναι δικαιοσύνη αυτό;».

«Αν τιμωρούνταν και οι υπόλοιποι, η ευθύνη που έχεις ως Ορέστης, θα έπαυε να υπάρχει; Θα εξαφανιζόταν;», τον ρώτησε ο πατέρας του.

«Δεν λέω αυτό! Δεν καταλαβαίνεις!», είπε ο Ορέστης και κατευθύνθηκε, εκτός εαυτού, προς το δωμάτιό του.

Κατά το επόμενο χρονικό διάστημα, ο Ορέστης συνέχισε να νιώθει αδικημένος ενώ για τον Διευθυντή του ήταν πια σίγουρος πως πρόκειται για έναν άνθρωπο γεμάτο υποκρισία, άδικο ο οποίος τον είχε βάλει στο στόχαστρο γιατί του χαλούσε την εικόνα που ήθελε να εκπέμπει προς τα έξω το σχολείο που διεύθυνε.

Εξακολουθούσε να παραμελεί το διάβασμα και τις μαθητικές του υποχρεώσεις ενώ συνέχιζε να αργοπορεί στα μαθήματα. Σε κάποια δεν έμπαινε καθόλου μέσα. Έτσι, η επίδοσή του στα τεστ και τα διαγωνίσματα ήταν μέτρια, αφού και ο χρόνος μελέτης στο σπίτι του ήταν μηδαμινός.

Ένα από τα μαθήματα στα οποία είχε καιρό να πάει ήταν και αυτό της οικιακής οικονομίας. Κατά τη διάρκεια αυτού του μαθήματος έλαβε χώρα και το δεύτερο περιστατικό, στις αρχές του Φλεβάρη, με την έναρξη του τρίτου τριμήνου της σχολικής περιόδου.

Η καθηγήτρια του μαθήματος, μια μαυροφορεμένη κυρία άνω των 55, εμφανίστηκε στο σχολείο με καθυστέρηση δύο εβδομάδων, μετά την έναρξη του δεύτερου τριμήνου, καθώς στο ωρολόγιο πρόγραμμα, το μάθημα της Οικιακής Οικονομίας διδασκόταν στο δεύτερο και τρίτο τρίμηνο.

Από το πρώτο κιόλας μάθημα, φάνηκε ότι η καθηγήτρια δεν μπορούσε, σε καμιά περίπτωση, να διαχειριστεί τους μαθητές. Καθισμένη μόνιμα στην έδρα, βρισκόμενη σε μία κατάσταση θλίψης και στενοχώριας, έκανε το μάθημά της σα να απάγγειλε κάποιο ποίημα ενώ ταυτόχρονα μέσα στην τάξη γινόταν ο κακός χαμός.

Σχεδόν, όλοι οι μαθητές ήταν όρθιοι. Άλλοι, βρίσκονταν πάνω στις καρέκλες, άλλοι στα θρανία, άλλοι έπαιζαν βιβλιοπόλεμο και οι υπόλοιποι συζητούσαν μεταξύ τους. Ένας μαθητής, κρατώντας τσίλιες έξω από την πόρτα, ειδοποιούσε τους υπόλοιπους, όταν ακούγονταν τα βήματα του Διευθυντή στα σκαλιά.

Ο Ορέστης τα έβλεπε όλα αυτά και του ερχόταν να βάλει τα κλάματα.

Μια μέρα, κατά τη διάρκεια του μαθήματος, κι ενώ επικρατούσε ο ίδιος πανικός, μη αντέχοντας άλλο αυτή την κατάσταση, ανέβηκε στο θρανίο και φώναξε με όση δύναμη είχε:

«Σταματήστε επιτέλους! Έλεος! Μα είστε τόσο ηλίθιοι;».

«Άντε ρε φύτουκλα. Μας παριστάνεις συνέχεια τον καλό και τον δίκαιο», του απάντησε ο Λευτέρης κι έτρεξε να καθίσει στη θέση του.

Ο Ορέστης, δεν πήρε χαμπάρι τον τσιλιαδόρο που μπήκε στην αίθουσα και μετά από λίγο ακολούθησε και ο Διευθυντής.

Μπαίνοντας στην αίθουσα, αντίκρισε τον Ορέστη πάνω στο θρανίο να φωνάζει, βρισκόμενος εκτός ελέγχου.

«Ορέστη. Αμέσως στο γραφείο μου», ήταν τα πρώτα λόγια του Διευθυντή.

«Με τους υπόλοιπους, θα τα πούμε σε λίγο», συνέχισε και κίνησε για το γραφείο του.

Η καθηγήτρια, μη αντέχοντας την πίεση, ξέσπασε σε κλάματα και βγήκε τρέχοντας από την αίθουσα. Απόλυτη ησυχία επικράτησε στην τάξη μέχρι που χτύπησε το κουδούνι. Κανένας δεν είχε την παραμικρή διάθεση να πει ή να σχολιάσει κάτι.

Η καμπάνα για τον Ορέστη έπεσε βαριά. Διήμερη αποβολή και το ενδεχόμενο η διαγωγή του να μετατραπεί από «Κοσμιότατη» σε «Κοσμία», ήταν πλέον ορατό. Άλλωστε, τον είχε προειδοποιήσει πολλές φορές ο Διευθυντής για μια τέτοια εξέλιξη.

Οι γονείς του σήκωσαν τα χέρια ψηλά. Όσες φορές κι αν προσπάθησαν να συζητήσουν μαζί του έβρισκαν απέναντί τους έναν τοίχο. Είχε κλειστεί στον εαυτό του προσπαθώντας να κατευνάσει τον θυμό και την οργή που ένιωθε. Παντού έβλεπε εχθρούς. Αδυνατούσε να δει τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση και να αναγνωρίσει τις δικές του ευθύνες μέσα στη ροή των γεγονότων.

Τις δύο μέρες της αποβολής του πήγαινε στο αγαπημένο του μέρος, στην άκρη στο ποτάμι, έξω από το χωριό του και καθόταν εκεί με τις ώρες.

Τα έβαζε με τον εαυτό του που δεν κατάφερε να σταματήσει αυτό που γινόταν στο μάθημα της Οικιακής Οικονομίας. Σκεφτόταν όλα όσα έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια και προσπαθούσε να βρει μια άκρη. Πάσχιζε με τον εαυτό του να ξαναβρεί το νήμα από κει που το άφησε, να συνδεθεί και πάλι με τους στόχους και τα όνειρά του, μακριά από πείσματα και εγωισμούς. Είχε όμως κατασταλάξει σχετικά με το χαρακτήρα ορισμένων καθηγητών του αλλά και το ρόλο που θα έπρεπε να παίζει το σχολείο στην αντιμετώπιση της συμπεριφοράς διαφόρων μαθητών. Ήταν πλέον σίγουρος ότι όλοι οι μαθητές δεν είχαν τις ίδιες ευκαιρίες ούτε και την ίδια αντιμετώπιση από τη μεριά του σχολείου και του Διευθυντή.

Στο επόμενο μάθημα της Οικιακής Οικονομίας μέσα στην αίθουσα μπήκε ο καθηγητής της γεωγραφίας.

«Η καθηγήτριά σας, βρίσκεται σε άδεια μετά από όσα συνέβησαν. Οφείλω να σας πω από μεριάς μου ότι η συμπεριφορά σας απέναντί της ήταν απαράδεκτη. Ενώ βλέπατε ότι δεν μπορούσε να σταθεί μέσα στην τάξη, εσείς, αντί να τη βοηθήσετε, τη χτυπήσατε χάμω σαν χταπόδι. Είναι σα να είδατε έναν τυφλό να προσπαθεί να περάσει το δρόμο και αντί να τον βοηθήσετε, του δώσατε μια κλωτσιά και τον ρίξατε στις ρόδες των αυτοκινήτων. Να σας ενημερώσω μόνο για κάτι. Τον περασμένο Αύγουστο η καθηγήτριά σας είχε ένα τροχαίο στο οποίο σκοτώθηκε ο άντρας της και ο ένας της γιος, 20 χρονών παλικάρι. Πήρε αναρρωτική άδεια για να συνέλθει. Αυτός ήταν και ο λόγος που ήρθε με καθυστέρηση στο σχολείο μας. Δυστυχώς, η Διεύθυνση Εκπαίδευσης την έστειλε πάλι για μάθημα πριν μπορέσει να το ξεπεράσει. Δεν έχω κάτι άλλο να σας πω. Κατεβείτε κάτω, έχετε κενό», είπε ο καθηγητής και αποχώρησε με σκυμμένο το κεφάλι, φανερά συγκινημένος.

Δύο μαθήτριες ξέσπασαν σε κλάματα, μη αντέχοντας την συναισθηματική φόρτιση και την ψυχική πίεση.

Στην τελετή αποφοίτησης για τους μαθητές της Γ τάξης, την οποία καθιέρωσε ο Διευθυντής τα τελευταία δύο χρόνια, παραδόθηκαν στους μαθητές τα απολυτήριά τους μαζί με ένα αναμνηστικό δίπλωμα.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, η υποκρισία, τα δακρύβρεχτα λόγια και οι βαρύγδουπες εκφράσεις δεν είχαν τελειωμό.

«Τούτο το σχολείο έχει έναν και μοναδικό σκοπό. Να μεταδώσει στους μαθητές το ήθος και την αριστεία», είπε ο Διευθυντής τελειώνοντας το λόγο του και προσπαθώντας, μάταια, να δακρύσει.

Φεύγοντας από την εκδήλωση, ο Ορέστης με τους γονείς του, συνάντησαν τον καθηγητή της γεωγραφίας.

«Ο Λυκειάρχης είναι φίλος μου. Του μίλησα για σένα και σε περιμένει. Να ξέρεις ότι η απόφαση για τη μείωση της διαγωγής σου δεν ήταν εύκολη. Ήμασταν πολλοί που δεν συμφωνούσαμε, αλλά υπήρχε ήδη εισήγηση για τη μείωση. Μην το βάζεις κάτω. Εμείς πιστεύουμε σε σένα. Πίστεψε και συ στον εαυτό σου και συνέχισε το όνειρό σου. Καλό καλοκαίρι», είπε ο καθηγητής. Χαιρέτησε τον Ορέστη και τους γονείς του και έφυγε.

Το ποια ήταν η εξέλιξή του, ίσως το δούμε κάποια άλλη στιγμή.

 

Τέλος

 

Σ.Σ

Το Γ7, βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά. Όποιος το διάβασε μπορεί να βρήκε από καμία μέχρι πάρα πολλές ομοιότητες στην προσωπική του διαδρομή, είτε ως μαθητής είτε ως εκπαιδευτικός. Τα ονόματα των προσώπων, για ευνόητους λόγους ήταν αλλαγμένα

 
 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

e-βιβλια

... επειδή η μόρφωση είναι προνόμιο όλων!

Συνταγες

Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής

enter7.net

all about tech

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: