RSS

Monthly Archives: Ιουνίου 2021

Περί δικαιώματος στην εργασία

Περί δικαιώματος στην εργασία

Περί δικαιώματος στην εργασία

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

«Το δικαίωμα στην εργασία είναι ιερό», διατυμπανίζουν τα αφεντικά, οι γραφιάδες-παπαγάλοι και οι πολιτικοί υπάλληλοί τους που τους λένε και κυβερνόντες.

Όλοι αυτοί που το μόνο τους μέλημα είναι να αποκτήσουν κλιματιζόμενες πολυθρόνες για να μην ιδρώνει ο κώλος τους.

Μπα! Τι μας λέτε; Αλήθεια;

Και τότε γιατί υπάρχουν αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι; Ποιοι τους δημιούργησαν; Όχι η ανάγκη για αύξηση του κέρδους που τη νομιμοποίησαν οι υπάλληλοι υπουργοί και βουλευτές σας;

Γιατί βρε υποκριτές του κερατά δεν μειώνετε το χρόνο εργασίας για να μπορούν όλοι να ασκούν το ιερό δικαίωμα της εργασίας;

Γιατί λυσσάτε να ψηφίζετε νόμους που διευκολύνουν τις απολύσεις και στερούν από τους εργαζόμενους το ιερό δικαίωμα της εργασίας;

Γιατί δεν βελτιώνετε τις συνθήκες εργασίας σε όλους τους χώρους αφού τη θεωρείτε ιερή;

Γιατί τόσα εργατικά ατυχήματα λόγω έλλειψης μέτρων ασφαλείας αφού καίγεστε τόσο για το ιερό δικαίωμα της εργασίας;

Γιατί στέλνετε τους απεργούς στα δικαστήρια και δεν ικανοποιείτε τα αιτήματά τους όταν διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εργασίας, αφού θεωρείτε την εργασία ιερή;

Γιατί βρε δημοκράτες της τρύπιας δεκάρας, επικαλείστε την αρχή της πλειοψηφίας όταν πρόκειται για τα σωματεία αλλά δεν σας ενοχλεί καθόλου το να μην ισχύει για την εκλογή των κυβερνήσεων και των δημοτικών αρχόντων;

Γιατί η μειοψηφία θα πρέπει να ακολουθεί την πλειοψηφία όταν σας συμφέρει αλλά σε μια απόφαση για απεργία εγείρετε το ατομικό συνταγματικό δικαίωμα της μη συμμόρφωσης στην απόφαση, στο όνομα της ιερότητας της εργασίας;

Κυβερνάτε με το 40% του 60%, δηλαδή με το 24% του εκλογικού σώματος και αντί να κρύβεστε από ντροπή πουλάτε και μόστρα δημοκρατική.

Απλή είναι η απάντηση.

Καρφάκι δεν σας καίγεται για το δικαίωμα και τις συνθήκες εργασίας των «δούλων» σας. Η δουλε(ί)ιά σας να γίνεται με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος. Αν μπορούσατε θα τους βάζατε να δουλεύουν νύχτα με νύχτα, όπως παλιά και θα το βαφτίζατε ευελιξία και ανάπτυξη.

«Το δικαίωμα στην εργασία είναι ιερό», επικαλούνται όμως και πάρα πολλοί από τους εργαζόμενους που δεν συμμετέχουν σε απεργιακές ή άλλες ενέργειες διεκδίκησης απέναντι στα αφεντικά.

Να το δεχτώ αγαπητοί μου συνάδελφοι με όλη μου την ψυχή και με κάθε ειλικρίνεια.

Άρα περιμένω και από εσάς:

Να τρέχετε πάντα και πρώτοι σε κάθε εκδήλωση συμπαράστασης υπέρ των ανέργων υπερασπιζόμενοι το ιερό δικαίωμα και των άλλων εργαζόμενων.

Να είστε πάντα έτοιμοι να συνδράμετε με τον αγώνα σας κάθε εργαζόμενο που απειλείται με απόλυση από την ανεργία.

Να πιέζετε μαζί με τα σωματεία σας να καταργηθούν όλοι εκείνοι οι νόμοι που στρέφονται ενάντια στο ιερό δικαίωμα της εργασίας.

Να πιέζετε μαζί με τα σωματεία σας να καταργηθούν όλοι εκείνοι οι νόμοι που βάζουν φρένο σε απεργιακές κινητοποιήσεις που υπερασπίζονται το δικαίωμα στην εργασία και απαιτούν βελτίωση των συνθηκών εργασίας.

Να μην υποστηρίζετε κυβερνήσεις και κόμματα που νομοθετούν ενάντια στο ιερό δικαίωμα της εργασίας, αυξάνοντας το χρόνο δουλειάς και μειώνοντας τις απολαβές.

Να δηλώσετε άρνηση σε οποιαδήποτε νίκη προκύψει από μια απεργιακή διεκδίκηση αφού εσείς δεν συμμετείχατε σε αυτή!

Αν δεν κάνετε τίποτα από τα παραπάνω τότε αφήστε να επικαλούνται και να προστατεύουν το δικαίωμα στην εργασία αυτοί που απεργούν, χάνουν τα μεροκάματά τους και κατεβαίνουν στους δρόμους για να πετύχουν. Τουλάχιστον, μην στέκεστε απέναντί τους.

Εννοείται πως σε καμιά περίπτωση δεν αναφέρομαι σε εργαζόμενους που πραγματικά δεν μπορούν να στερηθούν το χαμένο μεροκάματο της απεργίας. Δεν ξέρω πόσοι είναι. Ξέρω όμως πως κανένας από αυτούς δεν πάει στη δουλειά επικαλούμενος το «ιερό δικαίωμα της εργασίας». Αν πάει στη δουλειά το κάνει με πόνο και στενοχώρια….

 

Ετικέτες: , ,

Πρέπει να φας παιδί μου

Πρέπει να φας παιδί μου

Πρέπει να φας παιδί μου

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

«Γιατί κλαις παιδί μου; Μήπως πεινάς; Θα πεινάς σίγουρα. Είσαι αδύνατος. Πρέπει να τρως. Έλα σε παρακαλώ. Φάε λίγο ψωμί τουλάχιστον.»

Δώδεκα γυναίκες, εργάτριες γης, στοιβαγμένες σε μια αποθήκη «του αφέντη», όλες από το διπλανό χωριό, αποκαμωμένες από το σκάλισμα των βαμβακιών νύχτα με νύχτα, στρωματσάδα πάνω σε κάτι σελτέδες γεμάτους κοριούς και τσιμπούρια. Τουαλέτα, που λέει ο λόγος, και τουλούμπα για πλύσιμο έξω από την αποθήκη. Καμιά τριανταριά μέτρα μακριά.

Είκοσι έξι χρονών η μικρότερη, με δύο παιδιά, τρίχρονο το τελευταίο, εξήντα δύο η μεγαλύτερη. Όλες άφησαν τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους για δύο βδομάδες επειδή η ανάγκη τους έσφιγγε το λαιμό.

Για το μεροκάματο, για να βουλώσουν καμιά τρύπα, για να αγοράσουν ξύλα για το χειμώνα, για να πάρουν κανένα κιλό κρέας για το παιδί, για, για…

– Πάλι εφιάλτη έβλεπε η μικρή. Θα σκάσει από το κακό της.

– Μας βγήκε ευαίσθητη. Λες και τα δικά μας είναι σκυλιά κι όχι παιδιά.

Η μεγαλύτερη από όλες πήγε και σκούντηξε σιγά-σιγά τη μικρή για να την ξυπνήσει χωρίς να τρομάξει.

– Έλα σήκω. Σου είπα να μην ξεσυνερίζεσαι με όσα βάζεις στο μυαλό σου. Μια χαρά είναι το παιδί. Έχουμε δέκα μέρες ακόμα. Άμα δεν κοιμάσαι πώς θα αντέξεις όλες τις μέρες με το τσαπί στο χέρι;

– Είδα πάλι ότι έκλαιγε και δεν έτρωγε. Έμαθε με μένα και δεν τρώει με την πεθερά μου. Πώς θα βάλει κάνα γραμμάριο άμα δεν τρώει.

– Μην κάνεις έτσι. Εμείς δεν έχουμε παιδιά; Δεν βλέπουμε και εφιάλτες κάθε βράδυ, πετάχτηκε η εργάτρια που την κατέκρινε και πριν.

Η «μικρή» δεν μίλησε. Μόνο την κοίταξε με απορία και θλίψη.

– Εσύ να κοιτάς τη δουλειά σου, της είπε η πιο ηλικιωμένη.

– Κι εσύ τη δική σου, της απάντησε η ίδια εργάτρια.

Από την πρώτη μέρα η μικρομάνα δεν έβλεπε την ώρα να γυρίσει πίσω στα παιδιά της και στο σπίτι της. Είχε έρθει και πέρυσι για μεροκάματο, στον ίδιο «αφέντη», αλλά φέτος δεν επέστρεφε κάθε βράδυ στους δικούς της. Για δυο βδομάδες, μέχρι να τελειώσει το σκάλισμα θα έμεναν στην αποθήκη του αφέντη για να μην χάνουν χρόνο.

Το φαΐ λιγοστό και μετρημένο. Βλέπετε «δεν του περίσσευαν» και του αφέντη. Με αυτά τα «ψωροχωραφάκια πάσχιζε κι αυτός να τα φέρει βόλτα».

Όλη τη μέρα την έβγαζε στο χωράφι να επιτηρεί τις εργάτριες.

Άμα του «γυάλιζε» και καμία, την πλησίαζε όταν έβρισκε ευκαιρία και άρχιζε τις «προτάσεις».

– Ας τολμήσει να πλησιάσει και θα του ανοίξω το κεφάλι με την τσάπα στα δυο σαν κολοκύθι, είπε μία από τις εργάτριες που ο αφέντης έδειξε από την πρώτη στιγμή ότι του αρέσει.

Το έλεγε και το εννοούσε η συγκεκριμένη. Ήταν όμορφη κι ανύπαντρη κι όσο να’ ναι όσοι έβαζαν κακό με το νου τους τη θεωρούσαν «εύκολο στόχο».

Πριν από τρία χρόνια όταν ο γιος του αφεντικού σε ένα άλλο χωριό τόλμησε να απλώσει το χέρι του και να την ακουμπήσει την ώρα που γύριζε με το θκούλι το τριφύλλι, του κάρφωσε το θκούλι στο χέρι και το έμπηξε στο χώμα.

– Εμένα χωρίς να το θέλω δεν με ακουμπάει κανείς, του είπε. Έβγαλε το θκούλι από το χέρι του νεαρού, το ακούμπησε στον ώμο της και τράβηξε κατά το αφεντικό που ερχόταν προς το μέρος της καθώς άκουσε τα ουρλιαχτά του γιού του.

– Τα μεροκάματά μου και φεύγω, του είπε κρατώντας το θκούλι κατά πάνω του.

– Παλάβωσες; Της είπε εκείνος.

– Τώρα θα παλαβώσω. Σύμασε το γυφτόπιασμα το παλιοζάγαρο το γιο σου να μην τον στείλω σουβλισμένο στη γυναίκα σου.

Σκιάχτηκε το αφεντικό. Είδε και το θκούλι να τον σημαδεύει στο «δόξα πατρί» και σου λέει: ζουρλή είναι ετούτη χωρίς αμφιβολία.

– Δεν έχω μαζί μου παράδες. Στέκα εδώ να πάω στο σπίτι να σου φέρω.

Πήρε τα μεροκάματα και έφυγε με τα ποδάρια. Από κοντά την ακολούθησαν κι άλλες. Μόνο πέντε έμειναν. Τον τάραξε στο ξύλο το γιο του το αφεντικό.

– Σύρε να γυρίσεις μόνο σου το τριφύλλι τώρα. Παλιο κοθώνι του κερατά.

Πίσω στην αποθήκη οι περισσότερες εργάτριες ξαγρύπνησαν. Άρχισαν να λένε ιστορίες και να σιγοτραγουδούν. Αυτές που νύσταζαν γκρίνιαζαν πως ήθελαν να κοιμηθούν για να αντέξουν την επόμενη μέρα.

– Στεκάτε λίγο, είπε σε κάποια στιγμή η ηλικιωμένη. Πήγε στον τροβά της και έβγαλε από μέσα ένα μπουκάλι. Τράβηξε το φελλό και ήπιε μια γουλιά. Σφούγγιξε με το μανίκι το στόμα της και είπε: Μωρέ και πεθαμένο ανασταίνει το άτιμο.

– Έφερες τσίπουρο μαρή;

– Όχι θα κάθομαν. Χρειάζεται κι αυτό καμιά φορά. Έλα πιες λίγο και να πλαγιάσουμε. Πέρασε η ώρα. Άρχισαν να λαλάνε τα κοκόρια. Ξημερώνει σε λίγο.

Πριν ακόμα χαράξει, το αφεντικό έφτασε έξω από την αποθήκη και άρχισε να φωνάζει για να ξυπνήσουν οι εργάτριες.

Οι γυναίκες άρχισαν να αναδεύονται και να σκουντάνε η μία την άλλη.

– Ήρθε ο ξεσποριασμένος ακόμα δεν βγήκε ο ήλιος! Μη χάσει κάνα λεπτό!

Πολύ γρήγορα όλες ήταν στο πόδι. Κίνησαν προς την άλλη πλευρά της αποθήκης για να πάρουν τα τσαπιά.

Όλες εκτός από μία.

Η μικρομάνα έλλειπε.

– Το’ πε και το’ κανε, η αφορισμένη, είπε η πιο ηλικιωμένη για να συνεχίσει: Αφεντικό, η μικρή έφυγε. Εγώ δεν κάθομαι να δουλέψω. Θα πάω να τη βρω μην πάθει και τίποτα στο δρόμο. Μικρό κορίτσι είναι.

– Όποια φύγει να ξέρει πως δεν θα πληρωθεί και δεν θα ξαναδουλέψει για μένα.

– Θα μας πληρώσεις και θα πεις κι ένα τραγούδι μην πάρω το θκούλι και σε περιλάβω μ’ αυτό, όπως τον άλλον. Τώρα όσο για τη δουλειά, θα μας παρακαλάς και δεν θα ερχόμαστε, του είπε η άλλη εργάτρια.

– Μα δεν τα έχω τώρα τα λεφτά. Αλλιώς τα υπολόγιζα. Και θα με αφήσετε έτσι; Ρωτούσε απεγνωσμένος τώρα ο «αφέντης» που έβλεπε πως το αρχικό του νταηλίκι πήγε στράφι.

– Εγώ θα μείνω, είπε μία από τις εργάτριες.

– Θα μείνει καμία άλλη; Ρώτησε η ηλικιωμένη.

Καμία δεν μίλησε.

– Πάμε λοιπόν. Θα στείλω αύριο τον άντρα μου για τα μεροκάματα, είπε πάλι η ηλικιωμένη στο αφεντικό.

Τελικά, όλες πήραν το δρόμο της επιστροφής.

Δυο χιλιόμετρα πιο πέρα, μετά το ποτάμι κάτω από έναν φτελιά, αντάμωσαν την εργάτρια που είχε φύγει.

Στάθηκε κάτω από τον ίσκιο να ξαποστάσει και την πήρε ο ύπνος. Ούτε που τις κατάλαβε που πλησίασαν.

«Μην κλαις παιδί μου. Μην κλαις γραμμένο μου. Έρχομαι να σε ταΐσω εγώ. Κάνε λίγο υπομονή κι έρχομαι. Πρέπει να φας παιδί μου. Είσαι αδύνατο.»

 

Ετικέτες: , , ,

Πρέπει να ακούς μικρέ μου, για να μάθεις

Πρέπει να ακούς μικρέ μου, για να μάθεις

Πρέπει να ακούς μικρέ μου, για να μάθεις

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης

Πρέπει να ακούς μικρέ μου, για να μάθεις.

Να μάθεις να λες «ναι» όταν το θέλουν οι γύρω σου, ακόμη κι αν ολόκληρο το «είναι» σου, σε καλεί να πεις «όχι». Θυμήσου πως τότε, το δικό σου «όχι» έχει πολλαπλή αξία.

Να μάθεις να λες «όχι» όταν το θέλουν οι γύρω σου, ακόμη κι αν ολόκληρο το «είναι» σου, σε καλεί να πεις «ναι». Θυμήσου πως τότε, το δικό σου «ναι» έχει πολλαπλή αξία.

Να μάθεις να είσαι «ο πρώτος» γιατί ο «δεύτερος δεν αξίζει τίποτα». Μην ασχολείσαι. Αυτά τα λένε κάποιοι κομπλεξικοί προπονητές που προτιμούν τον ανταγωνισμό με κάθε μέσο από την αλληλεγγύη και την ομαδικότητα.

Να μάθεις να επιβιώνεις στην κοινωνία που τη μετέτρεψαν σε ζούγκλα. Δεν τους συμφέρει μικρέ μου να μάθεις να μετατρέπεις τη ζούγκλα σε ανθρώπινη κοινωνία γιατί δεν θα έχουν τότε λόγο ύπαρξης. Κάνε τους τη χάρη, διάψευσέ τους και απελευθέρωσέ τους.

Να μάθεις πως στη ζωή σου, αξία έχουν μόνο τα χρήματα. Χωρίς χρήματα δεν γεννιέσαι, δεν μεγαλώνεις, δεν μορφώνεσαι, δεν σπουδάζεις, δεν ζεις τη ζωή σου, δεν υπάρχεις. Τρίψε τους τα χρήματα στη μούρη, βάλε τους να τα φάνε μέχρι να χορτάσουν και να τους βγαίνουν και από τα αυτιά. Στα χρήματα δίνουν αξία αυτοί που έχουν χάσει τη δική τους ή που δεν είχαν ποτέ τους.

Να μάθεις να είσαι όμορφος, αδύνατος, γυμνασμένος, έξυπνος και κυρίως να είσαι άντρας. Και φυσικά, να μάθεις να μην κλαις. Ποτέ σου να μην κλάψεις γιατί μικρέ μου, οι άντρες δεν κλαίνε. Δείξε μεγαλοψυχία και κλάψε γοερά μπροστά τους. Και σαν βρεθείς μόνος το βράδυ, κλάψε σιωπηλά για όλους τους άντρες που δεν τόλμησαν ποτέ να κλάψουν.

Να μάθεις να χαίρεσαι μόνο με την επιτυχία τη δική σου και την αποτυχία των άλλων, γιατί έτσι είναι η κοινωνία: «ο θάνατός σου, η ζωή μου». Στη κοινωνία που εσύ θα φτιάξεις μικρέ μου, γιατί δεν γίνεται να μην τη φτιάξεις, η ζωή μου θα είναι και η ζωή σου, ο θάνατός μου θα είναι και δικός σου, ο πόνος μου θα είναι και δικός σου πόνος.

Να μάθεις να μην παρανομείς για να μπορούν να παρανομούν, νόμιμα, μόνο εκείνοι που έγραψαν τους νόμους για να σε χρησιμοποιούν όπως και όποτε θέλουν. Το δίκιο των φτωχών, των αδυνάτων, των διαφορετικών, το δίκιο των πολλών δηλαδή να είναι για σένα ο νόμος. Μην ξεχνάς ότι το μεγαλύτερο έγκλημα, άνθρωπος να εκμεταλλεύεται άνθρωπο, είναι νόμιμο. Κοίτα γύρω σου μικρέ μου και δες. Οι μεγαλύτερες αδικίες γίνονται νόμιμα.

Να μάθεις να είσαι ευσεβής, κοντά στους εκπροσώπους του μεγαλοδύναμου, για να εξασφαλίσεις μια θέση στον παράδεισο, κατά πως λένε. Μην τους πιστεύεις μικρέ μου. Στον δικό τους «παράδεισο», ο μεγαλοδύναμος λείπει. Τους σιχάθηκε κι έφυγε. Τους άφησε να πνίγονται στην υποκρισία και τη μαυρίλα.

Να μάθεις να νιώθεις περήφανος για τη φυλή σου και να βλέπεις σαν εχθρούς σου τους αλλόφυλους. Όμως μικρέ μου σύντομα θα καταλάβεις ότι οι εκμεταλλευτές σου, τα αφεντικά σου είναι έλληνες. Αλλά και άλλων φυλών απόγονοι με παράδες πολλούς, μπορούν να γίνουν επίσης αφεντικά σου. Για πόσο; Για όσο θα τους ανέχεσαι εσύ και οι υπόλοιποι των πολλών. Μην ξεχνάς. Εσείς είστε οι πολλοί, εσείς και οι δυνατοί.

Πρέπει να μάθεις να τους κάνεις να σε ακούνε μικρέ μου. Τον τρόπο θα τον βρεις. Πρέπει να τον βρεις…

 

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ 3ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ ΣΕ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ 3ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ ΣΕ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ

Στην συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου στις 24-05-2021 συζητήθηκε η απόφαση του Υπ. Παιδείας για την μετατροπή διάφορων σχολείων σε όλη την επικράτεια σε Πρότυπα ή Πειραματικά και συγκεκριμένα η μετατροπή του 3ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Ιωνίας σε Πειραματικό.

Η Δημοτική Αρχή από την πλευρά της, σε πλήρη σύμπνοια με το υπουργείο Παιδείας, στήριξε την απόφαση αυτή τονίζοντας ότι τα Πρότυπα και Πειραματικά Σχολεία είναι σχολικές μονάδες που:

  1. Στοχεύουν στην καλλιέργεια και τη διάχυση της ιδέας και των πρακτικών της αριστείας στο εκπαιδευτικό σύστημα, καθώς και στην ανάδειξη και ενθάρρυνση μαθητών με ταλέντα και ιδιαίτερες μαθησιακές δυνατότητες.
  2. Στοχεύουν στην υποστήριξη του πειραματισμού και της πιλοτικής εφαρμογής εκπαιδευτικών καινοτομιών στο εκπαιδευτικό σύστημα, σε τυχαίο δείγμα του μαθητικού πληθυσμού ΠΕΙ.Σ. που εισάγεται σε αυτά με κλήρωση. Επιπλέον, επιδιώκεται η εξοικείωση των προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών με τη διδασκαλία των επιμέρους γνωστικών αντικειμένων, σε συνεργασία με τμήματα και σχολές Α.Ε.Ι. και το Ι.Ε.Π..
  3. Συμβάλλουν στον καλύτερο εκπαιδευτικό σχεδιασμό και την πιλοτική εφαρμογή της εκπαιδευτικής πολιτικής, ώστε να καλλιεργηθούν και διαχυθούν οι βέλτιστες εκπαιδευτικές μέθοδοι, πρακτικές και εργαλεία σε ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα. Με τον τρόπο αυτό αναβαθμίζεται η ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης για κάθε μαθητή και μαθήτρια.
  4. Δίνουν νέα προοπτική στην εκπαίδευση και τους νέους και τις νέες της χώρας μας.

Αυτή η απόφαση του Υπουργείου δημιουργεί πολλά προβλήματα σε γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς. Καταργεί στην ουσία την έννοια των σχολικών μονάδων της γειτονιάς ενώ παράλληλα καλλιεργεί την κουλτούρα του ανταγωνισμού μεταξύ γονιών και μαθητών για το ποιος θα πάει στο «καλό» σχολείο Θα οδηγήσει αναγκαστικά τους μαθητές που θα φοιτούσαν στο συγκεκριμένο σχολείο σε γειτονικά (αφού στο συγκεκριμένο σχολείο θα μπορούν να φοιτούν παιδία ανεξαρτήτως γεωγραφικών ορίων όπως ίσχυε μέχρι τώρα), χωρίς να υπάρχει καμία πρόβλεψη υποδομών και εκπαιδευτικών, ενώ παράλληλα στερεί την οργανική θέση των εκπαιδευτικών που εργάζονται στο συγκεκριμένο σχολείο, στην περίπτωση που αυτοί επιλέξουν να μείνουν σε αυτό, καταστρατηγώντας τα εργασιακά τους δικαιώματα .

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι πίσω από τις «ωραίες» αυτές λέξεις που διανθίζουν την απόφαση του Υπουργείου κρύβεται το δρεπάνι που υψώνεται ύπουλα πάνω από τη δημόσια δωρεάν παιδεία με ίσους και ίδιους όρους για όλα τα παιδιά. Για να δούμε, να συγκρίνουμε, να κρίνουμε και να καταλήξουμε τι μας υπόσχεται το υπουργείο της κυρά-Νίκης και της παρέας της και τι πραγματικά μας περιμένει.

  1. «…καλλιέργεια και διάχυση της ιδέας και των πρακτικών της αριστείας στο εκπαιδευτικό σύστημα…»
    Όμως στην ουσία η αριστεία είναι μια έννοια κατηγοριοποίησης μαθητών και σχολικών μονάδων. Για τους μαθητές μπαίνουν ταξικοί φραγμοί (κόφτες) που τους αποκλείουν από τη συνέχιση των σπουδών τους και τους οδηγούν στην ιδιωτική εκπαίδευση, στη μαθητεία , στη μαύρη εργασία. Για τις σχολικές μονάδες στις λαϊκές γειτονιές κατηγοριοποίηση σημαίνει ελλιπής χρηματοδότηση, εγκατάλειψη υποδομών, σχολεία των πολλών με λίγες απαιτήσεις που οδηγούν τους μαθητές στον εργασιακό καιάδα, αναλώσιμο υλικό για τα συμφέροντα των εργοδοτών και του κεφαλαίου.
    Ας δούμε όμως και την πρακτική της αριστείας που τη ζούμε στο πετσί μας. Είναι η αριστεία του χρήματος και της οικονομικής δύναμης. Αρκεί να δούμε λίγο τους «άριστους» που μας κυβερνούν και τις πρακτικές τους. Πτυχία, μεταπτυχιακά, σεμινάρια, επιμορφώσεις. Όλα αγοράζονται, όλα πουλιούνται, όλα μοριοδοτούνται για τους επίδοξους κρατικοδίαιτους και όλα εξισώνονται με τα αντίστοιχα των δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
  2. «…ανάδειξη και ενθάρρυνση μαθητών με ταλέντα και ιδιαίτερες μαθησιακές δυνατότητες.»
    Νοιάζονται αληθινά για τα ταλέντα και τις ιδιαίτερες μαθησιακές δυνατότητες αυτοί που εξαφάνισαν τα εικαστικά μαθήματα από τα δημόσια σχολεία. Φυσικά και ΟΧΙ. Αν πραγματικά ενδιαφερόντουσαν θα γέμιζαν τα σχολεία με εικαστικούς, μουσικούς, θεατρολόγους, θα φτιάχνανε θέατρα, γυμναστήρια και καλλιτεχνικά εργαστήρια κοκ μέσα στα σχολεία
  3. «…στοχεύουν στην υποστήριξη του πειραματισμού και της πιλοτικής εφαρμογής εκπαιδευτικών καινοτομιών στο εκπαιδευτικό σύστημα…»
    Με τμήματα των 27 μαθητών; Με σχολεία που ακόμα και τώρα δεν έχουν εργαστήρια; Με τις κρατικές δαπάνες για την παιδεία να οδηγούν τα σχολεία στην επαιτεία των χορηγών; Τελικά μιλάνε για καινοτομία ή «κενοτομία»; Η μόνη καινοτομία που φαίνεται στον ορίζοντα είναι να αναγκάζονται τα σχολεία να «βγαίνουν στην πιάτσα» για να βρουν χρηματοδότες.
  4. «…συμβάλλουν στον καλύτερο εκπαιδευτικό σχεδιασμό και την πιλοτική εφαρμογή της εκπαιδευτικής πολιτικής, ώστε να καλλιεργηθούν και διαχυθούν οι βέλτιστες εκπαιδευτικές μέθοδοι, πρακτικές και εργαλεία σε ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα.».
    Ντρέπονται να μιλήσουν για εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, για απλήρωτες επιταγές της ΕΕ και του ΣΕΒ. Δεν τολμούν να αναφερθούν στον διακαή τους πόθο, που μετράει πάνω από τριάντα χρόνια, που δεν είναι άλλος από τη σύνδεση του σχολείου με την αγορά, την κατάργηση στην ουσία του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του σχολείου και την εισαγωγή, με πλάγιο τρόπο της στοιχειωμένης αξιολόγησης που πρόσφατα απέτυχαν και πάλι να την εφαρμόσουν στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
  5. «…αναβαθμίζοντας τα σχολεία μας, δίνουμε νέα προοπτική στην εκπαίδευση και τους νέους και τις νέες της χώρας μας.» .
    Σκοπός τους δεν είναι η αναβάθμιση των σχολείων, όπως ισχυρίζονται οι καρεκλοκένταυροι του υπουργείου της μη παιδείας και της φουλ παπαδοκρατίας. Τα σχολεία δεν αναβαθμίζονται αγοράζοντας ραφάλ και φρεγάτες.. Αναβαθμίζονται με μείωση των μαθητών σε κάθε τμήμα, με μόνιμους μαζικούς διορισμούς, με σύγχρονα βιβλία, με τις κοινωνικές επιστήμες μέσα στα σχολεία, με την εξάλειψη της φτώχιας που οδηγεί οικογένειες με τα παιδιά τους μακριά από τα σχολεία, με την κατάργηση των φραγμών προς την τριτοβάθμια εκπαίδευση και με συγγράμματα σύγχρονα που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες μαθησιακές ανάγκες και τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι να αναμασούν τη μουχλιασμένη πρακτική και ιδεολογία της διατήρησης των κοινωνικών ανισοτήτων και διακρίσεων.
  6. Τα εν λόγω σχολεία θα διοικούνται από μια πανίσχυρη διοικούσα επιτροπή προσωπικοτήτων. Αυτοί θα αποφασίζουν για όλα τα θέματα από το πόσα παιδιά θα δέχεται μέχρι και το αν το σχολείο θα δέχεται ακόμη και ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις. Καταργείται ο σύλλογος διδασκόντων , το κυρίαρχο όργανο των εργαζόμενων εκπαιδευτικών. Έτσι οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για το παιδαγωγικό και διδακτικό έργο, παραμερίζονται και περιθωριοποιούνται μετατρεπόμενοι σε απλά εκτελεστικά όργανα . Το τελευταίο δημοκρατικό και συμμετοχικό όργανο απαλείφεται.

Αυτοί από την μεριά τους θέλουν τους νέους και τις νέες της χώρας χωρίς δικαιώματα και ζωή, με 10ωρη εργασία και ρεπό, ανασφάλιστους και απλήρωτους. Θέλουν τα πρότυπα και πειραματικά σχολεία αν μετατρέψουν τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου στα αυριανά στρατιωτάκια – εργαλεία που δεν θα αμφισβητούν το υπάρχον σύστημα και την αδικία που το διακρίνει αλλά θα δουλεύει συνειδητά για τη διατήρησή του, ελπίζοντας σε ένα ξεροκόμματο του συστήματος, καβάλα στο καλάμι της «αριστείας».

Στόχος μας είναι η ενιαία δημόσια δωρεάν παιδεία για όλα τα παιδιά, Ελλήνων και μεταναστών, χρηματοδοτούμενη αποκλειστικά από τον κρατικό προϋπολογισμό χωρίς ταξικούς φραγμούς, τράπεζες θεμάτων, μείωση εισακτέων στα ΑΕΙ. Όχι στην παιδεία των λίγων και εκλεκτών, αλλά παιδεία που να ανταποκρίνεται στις μορφωτικές ανάγκες και τα δικαιώματα των νέων.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 6 Ιουνίου 2021 σε Uncategorized

 

Πρέπει να φας παιδί μου

Πρέπει να φας παιδί μου

Πρέπει να φας παιδί μου

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

«Γιατί κλαις παιδί μου; Μήπως πεινάς; Θα πεινάς σίγουρα. Είσαι αδύνατος. Πρέπει να τρως. Έλα σε παρακαλώ. Φάε λίγο ψωμί τουλάχιστον.»

Δώδεκα γυναίκες, εργάτριες γης, στοιβαγμένες σε μια αποθήκη «του αφέντη», όλες από το διπλανό χωριό, αποκαμωμένες από το σκάλισμα των βαμβακιών νύχτα με νύχτα, στρωματσάδα πάνω σε κάτι σελτέδες γεμάτους κοριούς και τσιμπούρια. Τουαλέτα, που λέει ο λόγος, και τουλούμπα για πλύσιμο έξω από την αποθήκη. Καμιά τριανταριά μέτρα μακριά.

Είκοσι έξι χρονών η μικρότερη, με δύο παιδιά, τρίχρονο το τελευταίο, εξήντα δύο η μεγαλύτερη. Όλες άφησαν τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους για δύο βδομάδες επειδή η ανάγκη τους έσφιγγε το λαιμό.

Για το μεροκάματο, για να βουλώσουν καμιά τρύπα, για να αγοράσουν ξύλα για το χειμώνα, για να πάρουν κανένα κιλό κρέας για το παιδί, για, για…

– Πάλι εφιάλτη έβλεπε η μικρή. Θα σκάσει από το κακό της.

– Μας βγήκε ευαίσθητη. Λες και τα δικά μας είναι σκυλιά κι όχι παιδιά.

Η μεγαλύτερη από όλες πήγε και σκούντηξε σιγά-σιγά τη μικρή για να την ξυπνήσει χωρίς να τρομάξει.

– Έλα σήκω. Σου είπα να μην ξεσυνερίζεσαι με όσα βάζεις στο μυαλό σου. Μια χαρά είναι το παιδί. Έχουμε δέκα μέρες ακόμα. Άμα δεν κοιμάσαι πώς θα αντέξεις όλες τις μέρες με το τσαπί στο χέρι;

– Είδα πάλι ότι έκλαιγε και δεν έτρωγε. Έμαθε με μένα και δεν τρώει με την πεθερά μου. Πώς θα βάλει κάνα γραμμάριο άμα δεν τρώει.

– Μην κάνεις έτσι. Εμείς δεν έχουμε παιδιά; Δεν βλέπουμε και εφιάλτες κάθε βράδυ, πετάχτηκε η εργάτρια που την κατέκρινε και πριν.

Η «μικρή» δεν μίλησε. Μόνο την κοίταξε με απορία και θλίψη.

– Εσύ να κοιτάς τη δουλειά σου, της είπε η πιο ηλικιωμένη.

– Κι εσύ τη δική σου, της απάντησε η ίδια εργάτρια.

Από την πρώτη μέρα η μικρομάνα δεν έβλεπε την ώρα να γυρίσει πίσω στα παιδιά της και στο σπίτι της. Είχε έρθει και πέρυσι για μεροκάματο, στον ίδιο «αφέντη», αλλά φέτος δεν επέστρεφε κάθε βράδυ στους δικούς της. Για δυο βδομάδες, μέχρι να τελειώσει το σκάλισμα θα έμεναν στην αποθήκη του αφέντη για να μην χάνουν χρόνο.

Το φαΐ λιγοστό και μετρημένο. Βλέπετε «δεν του περίσσευαν» και του αφέντη. Με αυτά τα «ψωροχωραφάκια πάσχιζε κι αυτός να τα φέρει βόλτα».

Όλη τη μέρα την έβγαζε στο χωράφι να επιτηρεί τις εργάτριες.

Άμα του «γυάλιζε» και καμία, την πλησίαζε όταν έβρισκε ευκαιρία και άρχιζε τις «προτάσεις».

– Ας τολμήσει να πλησιάσει και θα του ανοίξω το κεφάλι με την τσάπα στα δυο σαν κολοκύθι, είπε μία από τις εργάτριες που ο αφέντης έδειξε από την πρώτη στιγμή ότι του αρέσει.

Το έλεγε και το εννοούσε η συγκεκριμένη. Ήταν όμορφη κι ανύπαντρη κι όσο να’ ναι όσοι έβαζαν κακό με το νου τους τη θεωρούσαν «εύκολο στόχο».

Πριν από τρία χρόνια όταν ο γιος του αφεντικού σε ένα άλλο χωριό τόλμησε να απλώσει το χέρι του και να την ακουμπήσει την ώρα που γύριζε με το θκούλι το τριφύλλι, του κάρφωσε το θκούλι στο χέρι και το έμπηξε στο χώμα.

– Εμένα χωρίς να το θέλω δεν με ακουμπάει κανείς, του είπε. Έβγαλε το θκούλι από το χέρι του νεαρού, το ακούμπησε στον ώμο της και τράβηξε κατά το αφεντικό που ερχόταν προς το μέρος της καθώς άκουσε τα ουρλιαχτά του γιού του.

– Τα μεροκάματά μου και φεύγω, του είπε κρατώντας το θκούλι κατά πάνω του.

– Παλάβωσες; Της είπε εκείνος.

– Τώρα θα παλαβώσω. Σύμασε το γυφτόπιασμα το παλιοζάγαρο το γιο σου να μην τον στείλω σουβλισμένο στη γυναίκα σου.

Σκιάχτηκε το αφεντικό. Είδε και το θκούλι να τον σημαδεύει στο «δόξα πατρί» και σου λέει: ζουρλή είναι ετούτη χωρίς αμφιβολία.

– Δεν έχω μαζί μου παράδες. Στέκα εδώ να πάω στο σπίτι να σου φέρω.

Πήρε τα μεροκάματα και έφυγε με τα ποδάρια. Από κοντά την ακολούθησαν κι άλλες. Μόνο πέντε έμειναν. Τον τάραξε στο ξύλο το γιο του το αφεντικό.

– Σύρε να γυρίσεις μόνο σου το τριφύλλι τώρα. Παλιο κοθώνι του κερατά.

Πίσω στην αποθήκη οι περισσότερες εργάτριες ξαγρύπνησαν. Άρχισαν να λένε ιστορίες και να σιγοτραγουδούν. Αυτές που νύσταζαν γκρίνιαζαν πως ήθελαν να κοιμηθούν για να αντέξουν την επόμενη μέρα.

– Στεκάτε λίγο, είπε σε κάποια στιγμή η ηλικιωμένη. Πήγε στον τροβά της και έβγαλε από μέσα ένα μπουκάλι. Τράβηξε το φελλό και ήπιε μια γουλιά. Σφούγγιξε με το μανίκι το στόμα της και είπε: Μωρέ και πεθαμένο ανασταίνει το άτιμο.

– Έφερες τσίπουρο μαρή;

– Όχι θα κάθομαν. Χρειάζεται κι αυτό καμιά φορά. Έλα πιες λίγο και να πλαγιάσουμε. Πέρασε η ώρα. Άρχισαν να λαλάνε τα κοκόρια. Ξημερώνει σε λίγο.

Πριν ακόμα χαράξει, το αφεντικό έφτασε έξω από την αποθήκη και άρχισε να φωνάζει για να ξυπνήσουν οι εργάτριες.

Οι γυναίκες άρχισαν να αναδεύονται και να σκουντάνε η μία την άλλη.

– Ήρθε ο ξεσποριασμένος ακόμα δεν βγήκε ο ήλιος! Μη χάσει κάνα λεπτό!

Πολύ γρήγορα όλες ήταν στο πόδι. Κίνησαν προς την άλλη πλευρά της αποθήκης για να πάρουν τα τσαπιά.

Όλες εκτός από μία.

Η μικρομάνα έλλειπε.

– Το’ πε και το’ κανε, η αφορισμένη, είπε η πιο ηλικιωμένη για να συνεχίσει: Αφεντικό, η μικρή έφυγε. Εγώ δεν κάθομαι να δουλέψω. Θα πάω να τη βρω μην πάθει και τίποτα στο δρόμο. Μικρό κορίτσι είναι.

– Όποια φύγει να ξέρει πως δεν θα πληρωθεί και δεν θα ξαναδουλέψει για μένα.

– Θα μας πληρώσεις και θα πεις κι ένα τραγούδι μην πάρω το θκούλι και σε περιλάβω μ’ αυτό, όπως τον άλλον. Τώρα όσο για τη δουλειά, θα μας παρακαλάς και δεν θα ερχόμαστε, του είπε η άλλη εργάτρια.

– Μα δεν τα έχω τώρα τα λεφτά. Αλλιώς τα υπολόγιζα. Και θα με αφήσετε έτσι; Ρωτούσε απεγνωσμένος τώρα ο «αφέντης» που έβλεπε πως το αρχικό του νταηλίκι πήγε στράφι.

– Εγώ θα μείνω, είπε μία από τις εργάτριες.

– Θα μείνει καμία άλλη; Ρώτησε η ηλικιωμένη.

Καμία δεν μίλησε.

– Πάμε λοιπόν. Θα στείλω αύριο τον άντρα μου για τα μεροκάματα, είπε πάλι η ηλικιωμένη στο αφεντικό.

Τελικά, όλες πήραν το δρόμο της επιστροφής.

Δυο χιλιόμετρα πιο πέρα, μετά το ποτάμι κάτω από έναν φτελιά, αντάμωσαν την εργάτρια που είχε φύγει.

Στάθηκε κάτω από τον ίσκιο να ξαποστάσει και την πήρε ο ύπνος. Ούτε που τις κατάλαβε που πλησίασαν.

«Μην κλαις παιδί μου. Μην κλαις γραμμένο μου. Έρχομαι να σε ταΐσω εγώ. Κάνε λίγο υπομονή κι έρχομαι. Πρέπει να φας παιδί μου. Είσαι αδύνατο.»

 

Ετικέτες: , , ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: