RSS

Monthly Archives: Νοέμβριος 2018

Ένα παραμύθι για λερωμένες φωλιές

Ένα παραμύθι για λερωμένες φωλιές
Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

– Είναι τραγικό, δεν το χωράει το μυαλό μου. Πώς μπόρεσε και πλαστογράφησε το απολυτήριο; Και να πεις ότι είχε και τόσο μεγάλο όφελος! Ε, τι λες κι εσύ αγάπη μου;
– Μη μιλάς για όφελος σε τούτο το σπίτι της προσφοράς και της ανιδιοτέλειας.
– Δε λέω, κι εσύ δεν πάτησες ποτέ σου σε πανεπιστήμιο, δεν έκανες ποτέ σου μεταπτυχιακό. Θυμάσαι χρυσέ μου που φρόντισε ο Μεγάλος και ο μπαμπάς και σου ήρθαν και τα δύο στο σπίτι; Θυμάσαι πόσο χαρήκαμε εκείνο το πρωινό; Αξέχαστο θα μου μείνει. Τι ρομαντική απόδραση στην Αίγινα! Ας είναι καλά ο θείος με το σκάφος.
– Άστα τώρα μην τα σκαλίζεις. Εγώ ήμουνα ταγμένος. Για το καλό της χώρας. Χωρίς αυτά δεν θα γινόμουνα ποτέ καθηγητής στο πανεπιστήμιο, ούτε και υπουργός αργότερα όταν χρειάστηκε να παρθούν γενναίες αποφάσεις για το μέλλον της χώρας. Τότε που τα χέρια των δειλών έτρεμαν για να βάλουν την υπογραφή τους σε οδυνηρές αποφάσεις, έπρεπε κάποιοι σαν και μας να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα. Και τι εισπράξαμε; Αχαριστία.
– Ας μην υπερβάλουμε γλυκέ μου. Δεν εισπράξαμε και λίγα. Τώρα έρχεστε πάλι στο προσκήνιο. Βλέπεις ο κόσμος και γρήγορα ξεχνάει και βαθιά δεν το ψάχνει. Άλλωστε, λίγοι ξέρουν την αλήθεια για σένα και όσοι την ξέρουν έχουν και τη δική τους τη φωλιά λερωμένη.
– Τι θες να πεις καλή μου;
– Τίποτα μην ταράζεσαι. Άλλωστε αν φτάσει ο κόμπος στο χτένι υπάρχει και η Τυφλή. Κανείς δεν αμφισβητεί την Τυφλή. Όλοι δηλώνουν πως την εμπιστεύονται απόλυτα.
– Λες για τον Μακρυκοσμά; Τι φταίει αυτός αν η Τυφλή έτσι αποφάσισε.
– Και γι’ αυτόν και για τον Λέσβιο και για τον Δήμαρχο και για πολλούς άλλους.
– Εμένα τώρα μου ήρθε στο μυαλό εκείνος ο ανόητος που έκλεψε μολύβια για το γιο του επειδή δεν είχε, λέει, να γράψει για το σχολείο. Μα είναι δυνατόν; Είναι λόγος αυτός για να κλέψεις, είναι λόγος να παρανομήσεις και να χαλάσεις το ποινικό σου μητρώο; Άσε το ρεζιλίκι του κόσμου!
– Έλα ντε. Κλέβεις μόνο αν αξίζει πραγματικά τον κόπο. Μόνο αν «είναι πολλά τα λεφτά Άρη». Άλλωστε μόνο τότε είναι σχεδόν βέβαιο-τι το ήθελα το «σχεδόν»;- ότι όχι μόνο θα τη γλυτώσεις αλλά θα σε πούνε και μάγκα.
– Τι λες πάλι αγάπη μου; Ποιος είναι ο Άρης; Είπαμε, κάτι τέτοια ονόματα να μην λέγονται στο σπίτι. Ακούνε και τα παιδιά. Θα μας περάσουνε για Αριστερούς.
– Έχεις δίκιο. Θα τύχει καμιά φορά να συναντήσουν κανέναν πραγματικά Αριστερό και δεν θα τον αναγνωρίσουν. Θα τους φουσκώσει τα μυαλά και αλίμονο μας.
– Τι λες; Πάμε μια βόλτα στην παραλία τώρα που όλοι τρέχουν να χωθούν στα μαγαζιά σαν τα πρόβατα;
– Ναι χρυσέ μου πάμε. Αύριο σε περιμένει δύσκολη μέρα. Έχεις παράσταση πάλι, μην το ξεχνάς.

Σ.Σ
Όλα τα παραπάνω είναι αποκυήματα φαντασίας. Όπως έλεγε και ο Μποστ στη
«Μήδεια»: «Εδώ δεν γίνονται αυτά…»

Advertisements
 
Σχολιάστε

Posted by στο Νοέμβριος 26, 2018 in Uncategorized

 

Πράγματι στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχαν «νεκροί»

Πράγματι στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχαν «νεκροί»
Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Μου δόθηκε κάποιες φορές η ευκαιρία να συνομιλήσω με ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου από κοντά.
Μη βιαστείς κυρ Κουμουτσάκο, ούτε κι εσύ κυρ Άδωνι-Σπυρίδωνα, να πάει το μυαλό σου στους ελάχιστους που εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους με θέσεις, μισθούς και αξιώματα. Άλλωστε είναι εκατοντάδες αυτοί που εξαργύρωσαν τη ΜΗ συμμετοχή τους με θέσεις, μισθούς και αξιώματα και δεν ντρέπονται γι’ αυτό.
Αναφέρομαι σε ανθρώπους άγνωστους, που φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν έτσι επειδή γούσταραν το δίκιο και έφτυναν την αδικία, επειδή τους την έδινε να ανασαίνουν το μολυσμένο χουντικό αέρα και θέλησαν με τις φωνές και τα συνθήματά τους να προκαλέσουν την οργή του βοριά για να φυσήξει. Και πράγματι φύσηξε.
Αυτοί λοιπόν με διαβεβαίωσαν, ακούς κυρ Κουμουτσάκο κι εσύ κυρ Άδωνι-Σπυρίδωνα, πως πράγματι στο πολυτεχνείο ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ «ΝΕΚΡΟΙ», ούτε μέσα ούτε έξω από αυτό.
Όλοι τους έσφυζαν από ζωή, όλοι τους διψούσαν για δικαιοσύνη και ισονομία, όλοι τους ήταν γεμάτοι ανθρωπιά και αισθήματα που δεν κοιτούσαν μόνο το τομαράκι τους, το σπιτάκι τους και την δουλίτσα τους.
Ακόμη κι αυτοί που τους τσάκισαν τα κόκκαλα, ακόμα κι αυτοί που εκτελέστηκαν με ευθεία βολή από τα χέρια παλικαρά, ήταν πιο ζωντανοί από τους βασανιστές και τους εκτελεστές τους.
«Νεκροί» από ανθρωπιά κι αισθήματα ήταν οι χουντικοί και το σινάφι τους, οι Ντερτιλήδες και οι παρέες τους, όλοι αυτοί που δεν κατάφεραν ποτέ τους να μυρίσουν γαρύφαλλο γιατί μαραινόταν με το που το άγγιζαν και που δεν τραγούδησαν ποτέ τους κανέναν ποιητή γιατί η βρώμικη ανάσα τους σκότωνε τις λέξεις.
«Νεκροί» και άδειοι που σέρνουν απλώς τα σαρκία τους κατά αγέλες χτυπώντας ανυπεράσπιστους, είναι οι απόγονοι των συνταγματαρχών και των συνεργατών τους όπως «νεκρό» και άδειο είναι το σύστημα που τους έθρεψε και τους τρέφει.
Πάρτε το λοιπόν απόφαση, στο Πολυτεχνείο δεν υπήρξαν «νεκροί», γι’ αυτό και μένει ακόμη ζωντανό.
Είναι, πώς να το πω, σαν το δίκιο που πάντα ξεπηδάει και εμφανίζεται εκεί που λες πως ξέμπλεξες με δαύτο και πως πάει τελείωσε και νίκησε η αδικία.
Πάντα έτσι θα είναι, πάρτε το κι αυτό απόφαση.

 
Σχολιάστε

Posted by στο Νοέμβριος 22, 2018 in Uncategorized

 

Κατάντια για τον άνθρωπο

Κατάντια για τον άνθρωπο
Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη
Κατάντια για τον άνθρωπο να βάζει την περιουσία του στη θέση της ψυχής του.
Κατάντια για τον άνθρωπο να μετράει τον άνθρωπο με τα γρόσια και με τη γλώσσα και με το χρώμα του δέρματος πνιγμένος στην αρρωστημένη κανονικότητά του.
Κατάντια για τον άνθρωπο να φτιάχνει κοινωνίες που μισούν τον άνθρωπο και σφαγιάζουν ότι όρισαν οι ίδιες ως διαφορετικό.
Κατάντια για τον άνθρωπο να βουτάει στην υποκρισία και να χρήζει «μάγκα» το λαμόγιο, τον κλέφτη του ανθρώπινου ιδρώτα, τον εκμεταλλευτή του πόνου, την ίδια ώρα που βρίζει τον εγκληματία που έκλεψε μολύβια για το παιδί του και στέρησε τα υπερκέρδη από τον νόμιμο και καλό και καημένο επιχειρηματία.
Κατάντια για τον άνθρωπο να δίνει συγχωροχάρτι στις κερκίδες στον λαθρέμπορο έναντι μιας καλής μεταγραφής και να χαίρεται που ένα ακόμα πρεζόνι, πελάτης του λαθρέμπορου, καθαγιάζει με το χαμό του τις δικές του αμαρτίες βγαίνοντας νικητής επειδή νομίζει πως το δικό του το παιδί δεν θα γίνει ποτέ πρεζόνι.
Κατάντια για τον άνθρωπο να επικαλείται τη διαφύλαξη της περιουσίας του όταν σπάει κεφάλια και τσακίζει κόκκαλα με κλωτσιές και γίνεται ο ίδιος δικαστής και εκτελεστής μαζί. Κι αναρωτιέσαι και λες: πώς είναι δυνατόν να μην νιώθει τον πόνο από την κλωτσιά στο ίδιο του το κεφάλι;
«Το δικό μου το παιδί δεν θα γίνει ποτέ ούτε πούστης ούτε πρεζάκι. Το δικό μου το παιδί είναι μαύρη μερσεντές, κόκκινη φεράρι, κίτρινη λαμποργκίνι και δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ροζ ντε σε βω. Το δικό μου το παιδί είναι κανονικό, προορισμένο μόνο να αριστεύσει. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι το παιδί μου αφού είναι δικό μου;»
«Πατέρα το δικό σου το παιδί θέλει να είναι ο εαυτός του μα πάνω απ’ όλα θέλει να συνεχίσει να είναι άνθρωπος. Να μάθει να στέκεται στα πόδια του και μετά να πετάξει. Το ακούς πατέρα; Κι αν θες σε παρακαλώ να είσαι στα μάτια μου παλικάρι να τα βάλεις μ’αυτούς που σε καταπιέζουν στη δουλειά και στη ζωή σου. Να θυμάσαι πως το παιδί σου δεν είναι κανονικό αλλά ιδιαίτερο. Σκέψου λίγο πως αν όλα τα παιδιά ήταν ίδια δεν θα αναγνώριζες το δικό σου. Καληνύχτα πατέρα και να θυμάσαι πως αυτός που σκότωσες σήμερα με τις κλωτσιές τον περιμένει το βράδυ ο δικός του πατέρας,
Το παιδί σου αλλά όχι κτήμα σου».
Σήμερα γιορτάζουν όλοι οι κυρ-Παντελήδες.

 

Ετικέτες: ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: