RSS

Monthly Archives: Μαρτίου 2016

Η εθνική μας περηφάνια δίπλα στην εθνική μας υποκρισία

Η εθνική μας περηφάνια δίπλα στην εθνική μας υποκρισία

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Αποτέλεσμα εικόνας για Εθνική υποκρισία περηφάνιαΕυτυχώς που υπήρξε κι αυτή η επέτειος του 1821 για να νιώσουμε άλλη μια φορά το χρόνο εθνικά υπερήφανοι. Περισσότερο από εμάς, εθνικά υπερήφανοι ένιωσε όλος ο διοικητικός ιστός του τόπου. Βέβαια, οι πιο πολλοί από αυτούς είναι παλιές γνώριμες καραβάνες, αλλά, όπως και να το κάνεις άλλο να είσαι “Διοίκησις” σε μια Σοσιαλιστική κυβέρνηση και άλλο σε μια Αριστερή κυβέρνηση.

Η εθνική περηφάνια ήταν τόσο μεγάλη που θα ήθελα να βρισκόμουν σε ένα από τα πολεμικά φιλάνθρωπα πλοία του ΝΑΤΟ κουνώντας την ελληνική σημαία και φωνάζοντας “επιτέλους εθνική ανεξαρτησία”.

Θα ήθελα επίσης να πάω να συναντήσω το τρίο ή το κουαρτέτο και να τους φωνάξω κατάμουτρα πως ακόμα κι αν ξεπουλήσουν οι κυβερνήσεις και την τελευταία σπιθαμή ελληνικής γης, εγώ θα φύγω μετανάστης στη Γερμανία. Πάλι θα τους τη φέρω. Θα δουλέψω εκεί για να στέλνω γερμανικά χρήματα στη χώρα μου.

Και σαν άκουσα το Δήμαρχο στον πανηγυρικό του λόγο να παρομοιάζει τις προσπάθειες τις δικές του και της κυβέρνησής του μ’ εκείνες του Κολοκοτρώνη και των υπολοίπων, ένιωσα τόση περηφάνια που δεν περιγράφεται.

Προσωπικά ένιωσα εθνικά υπερήφανος και όταν είδα “στελέχη” της εκπαίδευσης, τα ίδια που βλέπω εδώ και 10 χρόνια στις ίδιες ή άλλες διοικητικές θέσεις να χαιρετιούνται ευτυχισμένοι, να αγκαλιάζονται γεμάτοι αγαλλίαση και να φωτογραφίζονται μ’ εκείνα τα ψεύτικα χαμόγελα.

Και μαζί μ’ αυτούς δίπλα-δίπλα και οι “πρόθυμοι” συνδικαλιστές να συμπληρώνουν το κάδρο της “εθνικής μας ευτυχίας”.

Πώς να μη νιώσω απέραντη περηφάνια όταν τα “στελέχη” αυτά τόνιζαν στους μαθητές την προηγούμενη μέρα πως πρέπει να ακολουθούν το παράδειγμα της αντίστασης των ηρώων του ’21 στην καθημερινή τους ζωή τη στιγμή που οι ίδιοι έχουν δηλώσει δουλικά “πρόθυμοι” και “έτοιμοι για όλα” προς τους ανωτέρους τους;

Όταν οι ίδιοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να εμφανίζονται στις συνελεύσεις ως υπερασπιστές των δικαιωμάτων των συναδέλφων τους, της δημόσιας εκπαίδευσης και της προόδου των μαθητών και το μόνο που κάνουν είναι να υπερασπίζονται τελικά, τους “συγγενείς” και “φίλους” μέσα και έξω από το κομματικό τους μαντρί.

Κι από κοντά, γυμνοσάλιαγκες γονείς να σπεύδουν να σφίξουν το χέρι του κάθε αξιωματούχου ευελπιστώντας σε μελλοντική εύνοια.

Κι έτσι, όλοι, διαποτισμένοι από τα διδάγματα της εθνικής επετείου πήγαν στο σπίτι τους γεμάτοι περηφάνια να φάνε τον μπακαλιάρο με σκορδαλιά.

Κι εγώ που νόμισα πως εκείνη τη μέρα αργότερα στο σπίτι, ξέρασα από τη μεγάλη ποσότητα μπακαλιάρου που έφαγα.

 

Ετικέτες: ,

Το «πείραμα»

 

Το «πείραμα»

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Το οβάλ γραφείο ήταν έτοιμο να υποδεχτεί τους αποψινούς ισχυρούς επισκέπτες όπως συνέβαινε, άλλωστε, κάθε μήνα τα τελευταία 20 χρόνια, στον προτελευταίο όροφο του ψηλού ουρανοξύστη της μεγαλούπολης.

Σε τούτη, όμως, τη συνάντηση κάτι σοβαρό, κάτι μεγάλο θα συζητούσαν οι συνήθεις «θαμώνες» του γραφείου. Αλλιώς δεν εξηγείται η εντολή προς τον κύριο Χ: «Απόψε φρόντισε να υπάρχουν τα απαραίτητα για ολόκληρη τη νύχτα. Και μην ξεχάσεις τις αλμυρές ελιές από την Καλαμάτα. Είναι οι μόνες που ταιριάζουν τόσο πολύ με το ουίσκι που πίνω».

Την εντολή είχε δώσει ο ίδιος ο κύριος Ψ, φεύγοντας το μεσημέρι από το κτήριο στο οποίο θα επέστρεφε πάλι αργά το απόγευμα.

Η μεγάλη μεταλλική πόρτα του δωματίου άνοιξε και οι 7 θέσεις γύρω από το οβάλ γραφείο καλύφθηκαν από 5 ατσαλάκωτους, γραβατωμένους κυρίους, τον κύριο Ζ, τον κύριο Ψ, τον Α, τον Β και τον Γ, την ψιλόλιγνη κυρία Ω που έδειχνε να υποφέρει μέσα στο στενό ακριβό της ταγιέρ, και την κυρία Φ με το αγριωπό βλέμμα και το βλοσυρό ύφος.

Ο κύριος Ζ, πήρε το λόγο με σκοπό να ενημερώσει τους υπόλοιπους για την αιτία της αποψινής τους, προγραμματισμένης συνάντησης.

Ζ: Αγαπητές μου κυρίες και καλοί μου κύριοι. Θα αναρωτιέστε ασφαλώς για ποιο λόγο ζήτησα απόψε να μην απουσιάσει κανένας μας και για ποιο λόγο θα χρειαστεί, ίσως, να περάσουμε όλο το βράδυ εδώ. Δεν θα σας κρατήσω άλλο σε αγωνία, άλλωστε καταλαβαίνω ότι οι δύο όμορφες κυρίες της συντροφιάς μας θα είχαν, σίγουρα, πολύ καλύτερες επιλογές για απόψε.

Λοιπόν. Πρόκειται για το «πείραμα» που συζητάμε εδώ και μερικά χρόνια. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να το θέσουμε σε εφαρμογή. Ήρθε η ώρα να το ξεκινήσουμε.

Ψ: Όμως πρέπει να βρούμε πρώτα την κατάλληλη χώρα.

Ζ: Νομίζω πως βρέθηκε. Θα τη μάθετε σε λίγο και θα έχετε την ευκαιρία να πείτε τη γνώμη σας πριν το αποφασίσουμε. Σας λέω, προς το παρόν, μόνο τούτο: Το «πείραμα» δεν θα εφαρμοστεί μόνο στο οικονομικό πεδίο. Τέτοια έχουν γίνει ήδη πολλά στις προηγούμενες δεκαετίες και έχουμε βγάλει τα συμπεράσματά μας. Αυτή τη φορά το «πείραμα» θα έχει εφαρμογή και στο κοινωνικό πεδίο αλλά, κυρίως, θα επεξεργαστεί τις αντιδράσεις του πλήθους σε συνδυασμό με τις ατομικές αντιδράσεις σε επιδράσεις που θα έχουν μαζικό και ατομικό χαρακτήρα.

Φ: Δηλαδή;

Ζ: Θα επιτεθούμε σε ολόκληρη την κοινωνία και ταυτόχρονα σε κάθε κλάδο ξεχωριστά. Πρέπει να νιώσει ένοχη ολόκληρη η κοινωνία ώστε να καταστεί αδύνατη κάθε μαζική αντίδραση αλλά και κάθε κλάδος, ξεχωριστά, θα πρέπει να φανεί εχθρός των υπόλοιπων κλάδων και της κοινωνίας ολόκληρης.

Ω: Πρέπει να προσέξουμε το θέμα της κυβερνητικής ηγεσίας και της ηγεσίας της αντιπολίτευσης.

Ζ: Ακριβώς εδώ θα είναι η νέα πρακτική που θα διαχωρίζει το επερχόμενο «πείραμα» από τα προηγούμενα και θα το καθιστά μοναδικό στην Ιστορία αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Α: Κάτι αρχίζω να υποψιάζομαι. Για συνεχίστε…

Ζ: Στις επερχόμενες κυβερνήσεις, θα πρέπει να ηγηθούν πρόσωπα που, μέχρι τότε η κοινωνία τα είχε σε απαξίωση και ανυποληψία. Έτσι, βλέποντάς τα σε πρωθυπουργικές θέσεις και μάλιστα με την ψήφο της ίδιας της κοινωνίας θα επικρατήσει μαζικά η αντίληψη ότι η ανικανότητα και η μικρότητα της κυβερνητικής ηγεσίας αντικατοπτρίζει την ανικανότητα και τη μικρότητα της ίδιας κοινωνίας. Με λίγα λόγια, ο κάθε πολίτης, υποσυνείδητα θα συμπεράνει ότι: αφού φτάσαμε στο σημείο να εκλέξουμε για πρωθυπουργούς αυτούς που πριν λίγο τους κοροϊδεύαμε, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Γ: Και πως θα καταφέρουμε να πετύχουμε την απαιτούμενη «μεταμόρφωση»;

Β: Προφανώς, με το γνωστό τρόπο. Τα μέσα ενημέρωσης τα ελέγχουμε;

Ζ: Τα περισσότερα, ναι. Το σημαντικό είναι ότι ελέγχουμε τα τηλεοπτικά μέσα και όπως γνωρίζουμε ήδη πολύ καλά, όποιος ελέγχει την τηλεόραση, ελέγχει και τη «δημοκρατία».

Α: Φαντάζομαι πως το ίδιο θα πρέπει να ισχύσει και για την αντιπολίτευση. Θα φέρουμε, αν κατάλαβα καλά, στο προσκήνιο, ανθρώπους χωρίς ειδικό προσωπικό βάρος που να μην ασκούν γοητεία και επιρροή στην κοινωνία.

Ζ: Ακριβώς! Φαίνεται κύριε Α, οι συναναστροφές σας με την κυρία Ω, έθεσαν και το μυαλό σας, σε ετοιμότητα!

Φ: Και πότε ξεκινάει το «πείραμα»;

Ζ: Από αύριο κόλας. Πρέπει μέχρι τις βουλευτικές εκλογές να είμαστε έτοιμοι.

Ψ: Εντάξει, έχουμε δύο χρόνια μπροστά μας.

Ζ: Κύριε Ψ, μάλλον δεν καταλάβατε τη σοβαρότητα του εγχειρήματος. Πρόκειται για κάτι που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί η ανθρωπότητα. Τα συμπεράσματα που θα βγάλουμε θα είναι ο οδηγός μας για τα επόμενα 100 χρόνια.

Α: Πρέπει να αρχίσουμε να καλλιεργούμε τη συλλογική κοινωνική ευθύνη. Πρέπει οι άνθρωποι να πιστέψουν και να αποδεχτούν πως για ότι κακό τους συμβεί στο μέλλον, οι μόνοι υπεύθυνοι είναι οι ίδιοι. Οι άνεργοι που θα δημιουργήσουμε να πιστέψουν πως φταίνε οι ίδιοι που απολύθηκαν, οι άστεγοι που θα προκύψουν να έχουν πειστεί πως είναι οι μοναδικοί υπεύθυνοι που έχασαν το σπίτι τους.

Γ: Έξυπνο μου φαίνεται! Έτσι θα ψάξουν να αναζητήσουν ευθύνες ούτε στο σύστημα, ούτε σε μας. Θα καταρρακωθούν ψυχολογικά, ηθικά και οικονομικά σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούν να δέχονται τα πάντα. Κι όσο θα παρακαλάνε να τελειώνει το μαρτύριό τους, τόσο περισσότερο θα τους πιέζουμε ζητώντας όλο και περισσότερα μέχρι να φτάσουν στο σημείο να παρακαλάνε να γίνουν σκλάβοι. Θα αγγίξουμε τα όρια αντοχής μιας κοινωνίας! Ομολογώ πως κάτι τέτοιο δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ και πουθενά.

Ω: Και ποια χώρα θα διαλέξουμε; Θέλει προσοχή για να γίνει σωστά το «πείραμα» και να βγάλουμε και κάτι στο τέλος.

Ζ: Έχω μία στο μυαλό μου. Τα τελευταία 200 χρόνια την έχουμε ρίξει σε πολέμους πολλές φορές. Είναι πλούσια χωρίς μεγάλο ειδικό οικονομικό βάρος ώστε σε περίπτωση αποτυχίας, να μη μας στοιχίσει πολύ.

Α: Για συνέχισε.

Ζ: Τους έχουμε κλέψει τις οικονομίες τους δύο φορές μέχρι τώρα. Η μία ήταν με το γνωστό κόλπο του χρηματιστηρίου και η άλλη όταν τους αλλάξαμε το εθνικό τους νόμισμα. Το φρούτο είναι ώριμο, έτοιμο να πέσει. Θα τραντάξουμε δυνατά το δέντρο με τη μέθοδο του υπερδανεισμού και πολύ εύκολα θα βρεθεί στα χέρια μας. Θα τους κόψουμε το δανεισμό και θα τους σπρώξουμε στο γκρεμό. Συμβάσεις, δικαιώματα, μισθοί, συντάξεις θα ξηλωθούν. Έχουμε κάνει τη χώρα τους, κέντρο διερχόμενων μεταναστών και έχουμε ξαμολήσει και τα «σκυλιά» εδώ και λίγα χρόνια.

Γ: Κι αν αντιδράσουν; Πώς θα αποφύγουμε τα χειρότερα;

Ζ: Τα συνδικάτα τα ελέγχουμε πλήρως αυτή την περίοδο. Μέχρι να ανασυνταχθούν και να αρχίσουν να γίνονται επικίνδυνοι, το «πείραμα» θα έχει τελειώσει κι εμείς θα έχουμε βγάλει τα συμπεράσματά μας.

Φ: Αν μιλάς για τη χώρα που σκέφτομαι, νομίζω πως είναι η καλύτερη επιλογή. Όμως πιο θα είναι ακριβώς το χρονοδιάγραμμα της καταστροφής;

Ζ: Αυτό ακριβώς κάνει το «πείραμα» μοναδικό και πρωτοποριακό. Δεν θα υπάρχει χρονοδιάγραμμα. Θα είναι μια καταστροφή χωρίς όρια. Θα σταματήσει μόνο όταν δεν θα υπάρχει τίποτα άλλο για να γκρεμιστεί.

Α: Κάτι τέτοιο δεν είναι λίγο επικίνδυνο;

Β: Θα έλεγα ότι είναι πολύ επικίνδυνο αλλά νομίζω πως αυτό ακριβώς θέλουμε. Να βαδίσουμε στα όρια, να δούμε τις αντοχές μας και τις αντοχές τους ώστε να ξέρουμε τι να κάνουμε στο μέλλον σε ανάλογες περιπτώσεις. Κατάλαβα καλά κύριε Ζ;

Ζ: Απολύτως! Νομίζω πως όλοι καταλάβαμε για ποια χώρα μιλάμε αφού όλα θα γίνουν στο όνομα της «Δημοκρατίας». Από αύριο ξεκινάμε. Ειδοποιούμε τους «αναλώσιμους» να ετοιμάζονται. Οι αλλαγές θα είναι σαρωτικές και πρέπει να μας πουν από τώρα αν θα είναι μαζί μας ή όχι. Τον καταμερισμό τον ξέρετε. Ο καθένας στον τομέα του. Ευρώπη, Αμερική, ΜΜΕ, υδρογονάνθρακες, ήλιος, παιδεία, υγεία, ηλεκτρική ενέργεια, τζόγος. Αύριο στο γραφείο του καθενός σας θα βρίσκεται φάκελος με λεπτομερείς οδηγίες.

Κάθε μήνα που θα συναντιόμαστε θα εξετάζουμε την πορεία του «πειράματος». Να περάσετε ένα όμορφο βράδυ…

 

 

 

 

Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα

Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

 

 

 

Εδώ θα μείνει για πάντα
Το ζεστό το πέρασμά σου
Φωτιά που ανάβει η ματιά σου
Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα

 

Βόλτα στον πεζόδρομο της πόλης, ο καιρός μουντός, ο κόσμος λίγος για Κυριακή πριν τα Χριστούγεννα, και τα πρόσωπα σκυθρωπά. Σκυθρωπά με το βλέμμα χαμένο.

Τρεις πλανόδιοι μουσικοί από το Περού στήνουν τη μικροφωνική τους για να δώσουν τη δική τους μουσική παράσταση. Ο κόσμος τους κοιτάει περίεργα μουρμουρίζοντας και γκρινιάζοντας για την απόπειρα των τριών μουσικών.

«Άλλη όρεξη δεν είχαμε σήμερα. Να ακούσουμε εσάς περιμέναμε.»

Καθίσαμε δίπλα στο «Εν Οδώ» με σκοπό να πιούμε έναν καφέ μα τελικά συμφωνήσαμε, με τα μάτια, πως ήταν καλύτερα, ένεκα του κρύου καιρού, να πιούμε ένα τσιπουράκι.

Οι μουσικοί είχαν ήδη ξεκινήσει και το τραγούδι από το Περού διαδεχόταν το άλλο από την Κολομβία και αυτό με τη σειρά του διαδεχόταν το επόμενο από την Κούβα. Σιγά-σιγά άρχισε να μαζεύεται κόσμος, τόσο στον πεζόδρομο όσο και στις γύρω καφετέριες και μεζεδοπωλεία.

Η ατμόσφαιρα ζεστάθηκε. Μαζί ζεστάθηκαν λίγο και οι καρδιές των ανθρώπων. Κάπου-κάπου από τους ανθρώπους στα τραπέζια ακουγόταν και κανένα «Άντε, εις υγείαν» και «Να καούν οι τρόικες».

Η ώρα περνούσε, οι τρεις μουσικοί εισέπρατταν συνεχώς το χειροκρότημα του κόσμου που τώρα είχε κλείσει και το δρόμο ήπιας κυκλοφορίας και κάποιοι νεαροί άρχισαν να λικνίζονται σιγά-σιγά στους ρυθμούς της λατινικής μουσικής. Η γκρίνια είχε σταματήσει. Ακόμη και αυτοί που πριν δυσανασχετούσαν τώρα τους έβλεπες να απολαμβάνουν τους ήχους των πλανόδιων μουσικών και κάπου-κάπου άφηναν και το κορμί τους να ακολουθεί δειλά το ρυθμό.

Ο ένας από τους μουσικούς, ο Κάρλος, στο διάλειμμα που έκαναν, μας είπε πως εμείς οι Έλληνες έχουμε ταπεραμέντο που μοιάζει περισσότερο με τους λαούς της Λατινικής Αμερικής, παρά με τους λαούς της Ευρώπης.

«Σιγά μην είμαστε και Ινδιάνοι», σχολίασε ο ίδιος κύριος που γκρίνιαζε και στην αρχή με το που τους είδε.

Οι μουσικοί ξανάπιασαν τα όργανά τους και άρχισαν το δεύτερο μέρος της παράστασής τους προσφέροντας λίγες στιγμές χαράς και ξενοιασιάς τόσο στους διερχόμενους όσο και σε όσους είχαν σταθεί για να ακούσουν όλα τα τραγούδια. Τα μαγαζιά τριγύρω είχαν γεμίσει και δεν υπήρχε κάθισμα άδειο ούτε για δείγμα.

Σε μια στιγμή, από κάποιο τραπέζι στο διπλανό μαγαζί, και ενώ είχε μόλις τελειώσει ένα τραγούδι, ακούστηκε μια «παραγγελιά».

«Παίξτε το Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα», ακούστηκε η φωνή του νεαρού και μια βουή συγκατάβασης απλώθηκε σε όλο τον πεζόδρομο. Ακόμη και ο «γκρινιάρης» κύριος, ζητούσε τον «Τσε Γκεβάρα».

Οι τρεις Περουβιανοί μουσικοί, ανταποκρίθηκαν αμέσως, λες και περίμεναν πώς και πώς να τους το ζητήσουν ή καλύτερα λες και όλη την ώρα έπαιζαν μόνο και μόνο για να έρθει η στιγμή να παίξουν το «Τσε Γκεβάρα».

Ο πεζόδρομος ταρακουνήθηκε από το τραγούδισμα της υπαίθριας χορωδίας που δημιουργήθηκε από τους παρευρισκόμενους και όλη η περιοχή γύρω από τον πεζόδρομο αντηχούσε όταν έφτανε η στιγμή να τραγουδήσουν το «Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα».

Το τέλος του τραγουδιού σήμανε και το τέλος της σύντομης αυτής υπαίθριας «συναυλίας» το οποίο συνοδεύτηκε και από ένα δυο αντιμνημονιακά συνθήματα που βγήκαν αυθόρμητα από τα στόματα ορισμένων. Οι περισσότεροι βέβαια, έφευγαν από τον πεζόδρομο, σιγοψιθυρίζοντας τις τρεις γνωστές λέξεις: «Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα».

Αν μπορέσουμε να εξηγήσουμε τι ήταν εκείνο που έκανε όλο αυτόν τον κόσμο να τραγουδήσει αυθόρμητα το παραπάνω τραγούδι ίσως βρούμε και την άκρη του νήματος που οδηγεί στη μαζική αντίδραση στα όσα γίνονται.

 

Εσύ που ανάβεις τ’αστέρια
Της μνήμης φτιάχνεις τον χάρτη
Και περνάς μέσα απ’την στάχτη
Την ελπίδα σ’άλλα χέρια

 

 

 

 

Το Τέρας είναι πάντα εδώ και με περιμένει να του μοιάσω

Το Τέρας είναι πάντα εδώ και με περιμένει να του μοιάσω

Απ΄τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Εκείνο το πρωινό, σαν κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, είδα πόσο πιο όμορφος ήμουν από το Τέρας που είχα δει σε φωτογραφία το προηγούμενο βράδυ.

Εκείνο, λες και είχε συγκεντρώσει όλη την ασχήμια και την αγριάδα του κόσμου, ήταν τόσο αποκρουστικό που δεν μπορούσα να κρατήσω πάνω του τη ματιά μου, ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Πόσο τυχερός ήμουν που δεν του έμοιαζα σε τίποτα!

Πάντα ήμουν οπαδός της αξιοκρατίας και σιχαινόμουν όλους εκείνους που έβρισκαν τις «άκρες», τους κατάλληλους ανθρώπους στην κατάλληλη θέση για να καταφέρνουν τους σκοπούς και τις επιδιώξεις τους χωρίς να το αξίζουν.

Όμως, μια φορά, χρειάστηκε, όχι για μένα, αλλά για την κόρη μου τη μεγάλη να ζητήσω κι εγώ μια χάρη από κάποιον που ήταν «στα πράγματα». Δύο πτυχία και τρεις ξένες γλώσσες είχε αλλά δουλειά δεν έβρισκε. Το πήρα, λοιπόν, απόφαση και πήγα στο βουλευτή της περιοχής μου. Σκέφτηκα πως δεν είναι δα και κανένα έγκλημα. Δουλειά για την κόρη μου θα ζητούσα που την άξιζε με τόσα προσόντα. Δεν θα αδικούσα κανέναν.

Ο βουλευτής το κατανόησε. Να περιμένω λίγο, μου είπε, και κάτι θα έκανε, μετά τις εκλογές, αν κατάφερνε και πάλι να εκλεγεί. Ήταν ειλικρινής απέναντί μου. Δεν μου έταξε λαγούς με πετραχήλια. Δουλειά για λίγους μήνες μου είπε, όχι πολλά και μόνιμα πράγματα.

Ξανακοίταξα τον καθρέφτη και μου ήρθε πάλι στο μυαλό το Τέρας.

Ευτυχώς που ήμουν πολύ πιο όμορφος από εκείνο.

Αλλά και την υποκρισία ποτέ δεν την άντεξα.

Τις προάλλες, μετά τη σχολική παρέλαση για την εθνική μας επέτειο, στον πεζόδρομο της πόλης, παρέλασαν όλοι σχεδόν οι υποψήφιοι δήμαρχοι. Οι περισσότεροι από αυτούς ασχολούνται χρόνια με τα του δήμου. Αρκετοί από αυτούς βρίσκονται σε διάφορα πόστα. Άλλος σε διοικητικό συμβούλιο νοσοκομείου, άλλος είναι διευθύνων σύμβουλος σε δημόσιο οργανισμό καθώς, είχαν φροντίσει να πιάσουν άκρες σε κομματικούς κυβερνητικούς μηχανισμούς. Κανέναν από δαύτους δεν είναι άμοιρος ευθυνών για την κατάσταση της χώρας και των πολιτών.

Ντυμένοι με τα φανταχτερά τους κοστούμια και έχοντας καρφώσει το μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό τους για να φαίνεται η πρόσφατη λεύκανση των δοντιών τους, κουνούσαν δεξιά κι αριστερά το κεφάλι τους όπως οι κορδωμένες χήνες και έδειχναν τα λευκά τους δόντια υπενθυμίζοντας την πρόθεσή τους να συνεχίζουν να τρώνε με χίλιες μασέλες.

Τι να έκανα κι εγώ; Έτρεξα να τους σφίξω το χέρι και να τους ευχηθώ «Καλή Επιτυχία». Σκέφτηκα πως μια ευχή σε κάποιον δεν είναι κακό και σου δίνει και το δικαίωμα να του ζητήσεις κάτι αν χρειαστεί.

Απεχθάνομαι επίσης την ξενοφοβία, μισώ το ψέμα και το άδικο, πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, γεμάτοι με ταλέντα, αγαπώ την αλήθεια και το δίκιο.

Έτσι πορευόμουν όλα αυτά τα χρόνια.

Σήμερα κοιτάχτηκα πάλι στον καθρέφτη και ξαφνιάστηκα. Η όψη μου είχε γίνει ίδια με την όψη του Τέρατος. Την όψη εκείνη που μου προκαλούσε φόβο και αηδία.

Συνειδητοποίησα ότι τελικά, η μορφή του δεν είναι και τόσο αποκρουστική. Αν μάλιστα τη συνηθίσεις μπορείς να βρεις πάνω της και στοιχεία καλά, γιατί όχι, ακόμη και όμορφα.

Βγαίνοντας από το σπίτι είδα τις ανθισμένες νεραντζιές αλλά δεν οσμίστηκα τη μυρωδιά τους, ούτε μου προξένησε εντύπωση η ομορφιά τους.

Κατάλαβα πως απλώς ανέπνεα.

Εδώ και καιρό, μόνο ανέπνεα. Είχα σταματήσει να ζω…

 

Ετικέτες: , ,

Κι όμως τον έλεγαν Μπάμπη

Κι όμως τον έλεγαν Μπάμπη

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Δεν υπήρχε στενό, δεν υπήρχε δέντρο μήτε σκυλί αδέσποτο μήτε άνθρωπος που να μη γνώριζε το Μπάμπη. Αμμοβολιστής, από τους πιο παλιούς και τους πιο καλούς, ζούσε μόνος του στη μικρή γκαρσονιέρα που είχε καταφέρει να αγοράσει, τότε που είχε λεφτά, τότε που είχε δουλειά, τότε που είχε ζωή.

Τα τελευταία τρία χρόνια, ζήτημα να είχε κάνει τριάντα μεροκάματα καθώς το ναυπηγείο στο οποίο δούλευε, έκλεισε ένα πρωί και καμιά πενηνταριά νοματαίοι πετάχτηκαν στο δρόμο.

Είχε κάτι οικονομίες στην άκρη και μ’ αυτές μπορούσε και τα έφερνε βόλτα, τον πρώτο χρόνο μετά την απόλυσή του.

Στο διπλανό διαμέρισμα έμενε ο Σταύρος με τη γυναίκα του την Άννα και τα δυο τους παιδιά. Πέντε ετών η Ρηνούλα και ο Γιαννάκης, μόλις είχε χρονίσει.

«Γιατί έκλαιγε χθες το βράδυ ο Γιαννάκης;» ρώτησε την Άννα κάποια μέρα.

«Τον ενοχλούν τα δόντια που βγάζει» του απάντησε εκείνη κι έφυγε βιαστική.

Σε μία άλλη γκαρσονιέρα, έναν όροφο πιο κάτω από του Μπάμπη, ζούσε ο κυρ-Σταύρος με τη γυναίκα του την κυρά-Σταυρούλα. Συνταξιούχοι και οι δύο, προσπαθούσαν να περάσουν όσα χρόνια τους είχαν απομείνει με τις μικρές τους συντάξεις. Είχαν και κάτι προβλήματα υγείας που τους ταλαιπωρούσαν. Λίγο το άσθμα, λίγο τα πόδια που πονούσαν…Τα παράσημα των κόπων μιας ζωής!

Τον τελευταίο χρόνο ο Μπάμπης δεν ζούσε. Μόνο ανάσαινε, με ανάσες βαριές λες και δεν ρουφούσε αέρα αλλά βαρίδια σιδερένια που του πλάκωναν το στήθος. Το ρεύμα στο σπίτι του ήταν εδώ και μήνες κομμένο. Για θέρμανση, ούτε λόγος. Όλη τη μέρα γυρνούσε στους δρόμους μπας και βρει κανένα μεροκάματο. Κάποιες φορές στεκόταν τυχερός. Ήταν ελάχιστες όμως οι φορές αυτές.

Τα βράδια, γυρνούσε στο σπίτι, άναβε το κερί και προσπαθούσε, ντυμένος σαν κρεμμύδι, να διαβάσει κάποιο βιβλίο. Τον έπαιρνε ο ύπνος και δεν ήταν λίγες οι φορές που έβλεπε όνειρα. Όμορφα όνειρα, όχι για άλλο λόγο απλά επειδή στα όνειρά του, δεν ανάσαινε απλά αλλά ζούσε.

Εκείνο το βράδυ, τον είχε πάρει ο ύπνος με το βιβλίο στο χέρι αλλά τον ξύπνησαν απότομα δυνατές φωνές. Γρήγορα κατάλαβε ότι οι φωνές ήταν της Άννας, από το διπλανό διαμέρισμα. Άνοιξε την πόρτα και βγήκε να δει τι συμβαίνει.

Η Άννα ζητούσε απεγνωσμένα βοήθεια. Είχε ανοίξει την πόρτα και καπνοί έβγαιναν μέσα από το διαμέρισμά της. Ο Μπάμπης όρμησε μέσα. Πάνω στο τραπέζι της κουζίνας το πλαστικό τραπεζομάντιλο πήρε φωτιά από το κερί που βρισκόταν πάνω του. Άρπαξε μια πετσέτα που βρήκε μπροστά του, την έβρεξε και κουκούλωσε μ’ αυτή τη φωτιά που ευτυχώς δεν είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις.

Τα μικρά είχαν ξυπνήσει και άρχισαν να κλαίνε βλέποντας τη μαμά τους να κλαίει και να οδύρεται.

Προσπάθησε να ηρεμήσει την Άννα, έφερε τα μικρά κοντά στη μάνα τους, και άνοιξε τις μπαλκονόπορτες για να βγει ο καπνός και να μπει καθαρός αέρας. Μόνο που ο αέρας εκτός από καθαρός ήταν και κρύος. Ένα δεύτερο κερί στον πάγκο της κουζίνας φώτιζε αχνά το χώρο.

«Που είναι ο Σταύρος;» ρώτησε με αγωνία την Άννα.

«Πήγε για μία λάντζα. Τσικνοπέμπτη απόψε και τον χρειάστηκαν στην ταβέρνα του Μιχάλη», του απάντησε κρατώντας αγκαλιά τα δύο μικρά, προσπαθώντας να τα ζεστάνει. «Πήγε για 15 ευρώ. Τι να κάνει κι αυτός;»

«Γιατί είχες το κερί και δεν άναψες το φως;»

«Να! Ξέχασε ο Σταύρος να πληρώσει το ρεύμα και μας το κόψανε».

«Μάλιστα! Κατάλαβα. Εντάξει Άννα. Να σας αφήσω τώρα να ησυχάσετε», είπε ο Μπάμπης και γύρισε βιαστικά στο σπίτι του.

Έψαξε τις τσέπες του μπουφάν του καθώς θυμόταν ότι σε κάποια τσέπη είχε ξεμείνει ένα τσιγάρο. Το άναψε με το κερί και εισέπνευσε βαθιά. Η νικοτίνη του έφερε μια μικρή ζαλάδα. Βλέπεις, είχε καιρό να καπνίσει. Ούτε που θυμόταν πόσο.

Τέλειωσε το τσιγάρο και, κρατώντας το κερί στο χέρι, πήγε στα συρτάρια της κουζίνας. Άνοιξε το τελευταίο κάτω-κάτω, έψαξε για λίγο και τράβηξε από μέσα ένα πιστόλι. Πλαστικό, αποκριάτικο. Το είχε βρει τις περασμένες Απόκριες στο δρόμο και το μάζεψε.

Μετά, πήγε σε μια μικρή ντουλάπα που είχε και βρήκε μια κουκούλα αντιανεμική. Από αυτές που καλύπτουν όλο το πρόσωπο εκτός από τα μάτια. Τη φορούσε όταν χρησιμοποιούσε πού και πού τη μηχανάκι κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Ξάπλωσε στο κρεβάτι και προσπάθησε να κοιμηθεί αλλά δεν τον έπιανε ύπνος.

Όταν χάραξε, ετοιμάστηκε στα γρήγορα, έβαλε το πλαστικό πιστόλι στη μία τσέπη από το μπουφάν και την κουκούλα στην άλλη, κατέβηκε στο δρόμο και πήγε κατευθείαν στην τράπεζα που ήταν πέντε τετράγωνα πιο πέρα.

Σε λίγη ώρα, η πόρτα της τράπεζας άνοιξε και αρκετοί άνθρωποι άρχισαν να μπαίνουν μέσα. Κάποιοι εξυπηρετούνταν από το ΑΤΜ που βρισκόταν στον προθάλαμο της τράπεζας.

Ο Μπάμπης, έστεκε λίγα μέτρα πιο πέρα και παρατηρούσε τους ανθρώπους.

Κάποια στιγμή, ανασκίρτησε. Ο Μιχάλης ο ταβερνιάρης, έφτασε στην πόρτα της τράπεζας και κινήθηκε προς το μηχάνημα. Πήρε τα χρήματα, 200 ευρώ, από το μηχάνημα, τα έβαλε στην τσέπη του σακακιού του και πήρε το δρόμο για να φύγει.

Ο Μπάμπης τον πήρε στο κατόπι και σαν βρέθηκαν σε έναν, κάπως πιο ερημικό δρόμο, φόρεσε την κουκούλα, τον πλησίασε από πίσω και του κόλλησε το πλαστικό πιστόλι στην πλάτη.

«Δώσε μου γρήγορα τα λεφτά που πήρες από την τράπεζα, αλλιώς σε σκότωσα», είπε στο Μιχάλη αγριεμένος. Ο Μιχάλης σάστισε και φοβήθηκε μαζί. Γρήγορα, βρήκε την ψυχραιμία του και του απάντησε.

«Δεν πήρα χρήματα. Μια ενημέρωση πήγα να κάνω»

«Δώσε μου γρήγορα τα χρήματα γιατί χάνω την υπομονή μου»

«Δεν έχω να σου δώσω τίποτα»

«Μιχάλη, δώσε μου τα χρήματα. Είναι ανάγκη σου λέω» του ξέφυγε του Μπάμπη και πριν προλάβει ο Μιχάλης να αντιδράσει, έβαλε το χέρι στο σακάκι, πήρε τα 200 ευρώ και άρχισε να τρέχει.

«Κλέφτης! Βοήθεια! Πιάστε τον, μου πήρε τα λεφτά», άρχισε να φωνάζει ο Μιχάλης αναζητώντας με το βλέμμα του κάποιον περαστικό.

Κόσμος άρχισε να μαζεύεται σιγά-σιγά και να περικυκλώνει το Μιχάλη που προσπαθούσε να συνέλθει από το σοκ.

Κάποιος ειδοποίησε την αστυνομία και σε λίγα λεπτά μια ομάδα τεσσάρων μοτοσικλετιστών, είχε καταφτάσει.

«Τον αναγνώρισα», πετάχτηκε κάποιος, «Τον αναγνώρισα τον κλέφτη. Ορίστε το πιστόλι και η κουκούλα. Τον πέτυχα καθώς τα πετούσε στα σκουπίδια. Ο Μπάμπης ήταν, ναι ο Μπάμπης».

«Τι λες μωρέ;» του είπε ένας άλλος και τον άρπαξε από το γιακά. «Ο Μπάμπης ο αμμοβολιστής;»

«Ναι αυτός»

«Αποκλείεται. Δεν θα είδες καλά. Όλοι τον ξέρουμε τον Μπάμπη. Ξέρουμε τι άνθρωπος είναι. Ποτέ δεν θα έκανε κάτι τέτοιο».

Εν τω μεταξύ, ο Μπάμπης, τρέχοντας, με τα χρήματα στο χέρι, έφτασε στο σπίτι του. Ανέβηκε πάνω και χτύπησε την πόρτα του Σταύρου. Του άνοιξε η Άννα.

«Που είναι ο Σταύρος;»

«Κοιμάται. Πριν από δύο ώρες γύρισε».

«Καλά δεν πειράζει. Πάρε αυτά τα χρήματα και να πας να πληρώσεις το ρεύμα για να στο ξανασυνδέσουν. Φτάνουν;»

«Έτσι νομίζω» του απάντησε σαστισμένη η Άννα κρατώντας τα 200 ευρώ στα χέρια της, «όμως, πού τα βρήκες;»

«Μη σε νοιάζει τώρα αυτό. Τα είχα φυλαγμένα. Θα σου εξηγήσω μια άλλη φορά. Άντε, φεύγω τώρα»

Δεν πρόλαβε να κατέβει στο δρόμο και οι μοτοσικλετιστές τον συνέλαβαν σχεδόν αμέσως. Άλλωστε, δεν προσπάθησε καν να τους ξεφύγει. Τον έβαλαν στο περιπολικό, που είχε καταφτάσει και τον πήγαν στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής, αφήνοντας πίσω του τους περαστικούς να αναρωτιούνται για το τι είχε συμβεί.

Όταν, σε λίγες ώρες, ξύπνησε ο Σταύρος, βρήκε την Άννα να κρατάει ακόμη τα λεφτά στα χέρια.

«Τι είναι αυτά; Πού τα βρήκες;»

«Μου τα έφερε σήμερα το πρωί ο Μπάμπης και μου είπε να πάμε να πληρώσουμε το ρεύμα»

«Και που τα βρήκε ο Μπάμπης; Αυτός δεν έχει να πληρώσει το δικό του ρεύμα»

«Δεν ξέρω. Μου τα άφησε και έφυγε»

Ο Σταύρος πήρε τα λεφτά και βγήκε, σχεδόν τρέχοντας από το σπίτι. Στο περίπτερο της γωνίας, βρήκε ανθρώπους μαζεμένους να συζητούν έντονα και φωναχτά. Λίγο ακόμη και θα έλεγε πως τσακώνονται.

«Τι τρέχει ρε παιδιά;» τους ρώτησε ο Σταύρος.

«Δεν τα έμαθες;»

«Όχι! Τι να μάθω;»

«Ο Μπάμπης. Έκλεψε 200 ευρώ από το Μιχάλη. Ότι τα είχε πάρει από την τράπεζα. Του την έστησε απ’ έξω και του τα πήρε»

«Στο είπα και πριν. Αποκλείεται ο Μπάμπης να έκανε κάτι τέτοιο»

«Τον είδες να φέρνει καμιά αντίρρηση όταν τον συνέλαβαν; Κι όταν τον ρωτούσαν τι τα έκανε τα χρήματα, εκείνος μιλιά δεν έβγαζε. Πάντως πάνω του δεν τα είχε. Τον έψαξαν και δεν βρήκαν τίποτα. Ίσως να τα βρουν στο σπίτι του τώρα που θα πάνε να ψάξουν»

«Δεν θα τα βρουν», πετάχτηκε ο Σταύρος.

«Κι εσύ που το ξέρεις;»

«Το ξέρω, γιατί τα έχω εγώ. Ορίστε», είπε ο Σταύρος δείχνοντας τα 200 ευρώ που κρατούσε στο χέρι του. «Τα έδωσε σήμερα το πρωί στην Άννα για να πάμε να πληρώσουμε το ρεύμα. Που είναι ο Μιχάλης να του τα επιστρέψω, ν’ αφήσουν και τον άνθρωπο ελεύθερο. Δεν τα ήθελε για τον εαυτό του. Σε μας τα έδωσε»

Για αρκετή ώρα, κανένας δεν έλεγε τίποτα. Αμίλητοι, οι παρευρισκόμενοι, άλλος κοιτούσε τα χρήματα, άλλος κοιτούσε το Σταύρο και κάποιοι έβριζαν με σφιγμένα χείλια Θεούς και δαίμονες.

«Τουλάχιστον αυτός έκανε κάτι για να βοηθήσει κάποιους που είχαν ανάγκη. Με λάθος τρόπο, αλλά έκανε. Θα είμαστε γαϊδούρια αν τον αφήσουμε τούτη την ώρα μόνο του, αν δεν του συμπαρασταθούμε. Εγώ, ξεκινάω για το αστυνομικό τμήμα. Όποιος θέλει ας ακολουθήσει. Όποιος δεν θέλει, ας πάει στο σπίτι του να λουφάξει στον καναπέ της, δήθεν, ηθικότητάς του κι ας παραμείνει ζωντανός-νεκρός».

Δειλά-δειλά οι περισσότεροι τον ακολούθησαν. Έπεσαν και τα σχετικά τηλέφωνα, με αποτέλεσμα να μαζευτούν έξω από το αστυνομικό τμήμα, κοντά στα χίλια άτομα.

Μέχρι κι ο Δήμαρχος ήρθε. Από μόνος του ή αναγκάστηκε από τα γεγονότα, δεν έχει σημασία.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι, αργά το απόγευμα, ο Μπάμπης αφέθηκε ελεύθερος και ο Μιχάλης πείστηκε να μην υποβάλλει μήνυση.

«Ήταν αποκοτιά, το ξέρω, μα δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Αποκοτιά! Σωστά!

Και εξυπνάδα τι θα ήταν; Μήπως το να μην έκανα τίποτα;» ήταν τα λόγια του Μπάμπη, φεύγοντας από το τμήμα για το σπίτι του.

 

 

 

 

 

 

 

Ας κοιμηθούμε ήσυχοι γιατί αλλιώς μπορεί να ξυπνήσουμε

Ας κοιμηθούμε ήσυχοι γιατί αλλιώς μπορεί να ξυπνήσουμε

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

τηλεόραση1Τελικά, είναι ωραία η ζωή, χαρούμενη, γεμάτη ευτυχία. Κι αν δεν είναι, βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να την κάνουμε να είναι. Αν όχι χαρούμενη, γεμάτη ευτυχία να την κάνουμε να είναι τουλάχιστον συμβατική, ίδια με των υπολοίπων. Ασφαλής και χωρίς εκπλήξεις. Τι να κάνουμε; Παντού χρειάζεται ένας έντιμος συμβιβασμός.

Για τα παιδιά μας μόνο ανησυχώ. Τα μεγαλώνουμε σωστά άραγε; Τους δίνουμε όλα όσα έχουν ανάγκη; Από την άλλη σκέφτομαι πως δεν πρέπει να έχω τέτοιες ανασφάλειες. Εντάξει, δεν τα πήγαμε στο The Voice, για να δουν από κοντά τα ιερά τέρατα της μπουζουκόβιας μουσικής σκηνής, αλλά δεν πειράζει. Θα τα πάω του χρόνου.

Κάθε πρωί τους βάζουμε για το σχολείο ένα κρουασάν, ένα πατατάκι κι ένα χυμό ανάμεικτο. Αν δεν έχουμε, τους δίνουμε χρήματα να ψωνίσουν ό,τι θέλουν από το κυλικείο. Πάνω απ΄όλα πρέπει να τρέφονται υγιεινά.

Το μεσημέρι, σαν γυρίσουν από το σχολείο, αν δεν έχουμε προλάβει να μαγειρέψουμε, τους παίρνουμε από το φαστφουντάδικο δύο χάμπουργκερ με σως, πατάτες τηγανιτές και αναψυκτικό. Είναι στην ανάπτυξη και πρέπει να τρώνε καλά και να έχουν και θετική ενέργεια. Το λέει κι αυτός με τα πεσμένα βλέφαρα και το θολό βλέμμα σε διαφήμιση στην τηλεόραση. Τι δηλαδή; Να έχουν αρνητική ενέργεια τα δικά μας παιδιά;

Πρέπει να φάνε γρήγορα γιατί θα έρθει η κοπέλα που τα διαβάζει. Ευτυχώς, τώρα με την κρίση, με 3 ευρώ την ώρα βρίσκεις καμιά φοιτήτρια, καμιά αδιόριστη δασκάλα και κάνεις τη δουλειά σου.

Βέβαια, τα δικά μου διαμαρτύρονται. Λένε πως δεν χρειάζεται να κάνουν μάθημα και της κάνουν το βίο αβίωτο. Αλλά καλύτερα έτσι. Από το να ξεσπάνε σε μας. Δε γίνεται όμως να μην κάνουν μάθημα. Τα περισσότερα παιδιά στην τάξη τους έχουν δασκάλα που τα διαβάζει στο σπίτι. Τι δηλαδή; Τα δικά μας στο πηγάδι κατούρησαν;

Μετά αρχίζει το τρέξιμο. Ο μικρός να πάει στο ποδόσφαιρο και η μικρή για χορό. Μετά, ο μικρός να συνεχίσει στο μπάσκετ και η μικρή στη ζωγραφική.

Μόλις που προλαβαίνουμε λίγο στο ενδιάμεσο να δούμε τα «Δανεικά Όνειρα», την αγαπημένη μας σειρά στην Αγία TV. Βγαλμένη από την καθημερινότητα της ζωής. Εντάξει, όχι της δικής μας, αλλά δεν έχει σημασία. Έτσι, να βλέπουμε και τα ζόρια που περνάνε οι πλούσιοι για να μην τους ζηλεύουμε. Αν και δεν θα μας πείραζε να είχαμε τα πλούτη τους μαζί με τα ζόρια τους.

Δε βαριέσαι! Έτσι είναι η ζωή.

Μετά, να γυρίσουν τα καημένα στο σπίτι, να χαλαρώσουν λίγο κι αυτά στην Αγία TV, να δουν το κανάλι με τα παιδικά και τις διαφημίσεις. Τι ωραίες διαφημίσεις! Χαίρεσαι να τις βλέπεις και να τις ακούς. Δυνατές φωνές για να μένουν στο μυαλό των παιδιών μας.

Μετά θα έρθει η κοπέλα που τους κάνει Αγγλικά και Γαλλικά. Ευτυχώς που είναι δίδυμα και δεν διπλοπληρώνουμε.

Κάποια στιγμή έρχεται και η ώρα που τα παιδιά κοιμούνται.

Τότε, θα κάτσουμε κι εμείς, επιτέλους στον καναπέ να δούμε τις βραδινές ειδήσεις, εκτός κι αν έχει κανέναν αγώνα οπότε ο καθένας στην τηλεόρασή του. Εγώ στον καναπέ με την πίτσα που παράγγειλα και η γυναίκα μου στην κρεβατοκάμαρα με το γιαουρτάκι «Μοσχαρίτσα». Το τρώει και η παρουσιάστρια του διαγωνισμού ταλέντων γι’ αυτό είναι ξανθιά, όμορφη, λεπτή και γαλανομάτα.

Βέβαια η γυναίκα μου είναι πιο όμορφη αλλά δε με πιστεύει που της το λέω.

Αν πάλι δεν έχει αγώνα, βλέπουμε κάποια εκπομπή μαγειρικής. Τον Άκη, τον Άρη, το Λευτέρη, τη Λίτσα, τη Μαρία, τη Τζένη. Χορταίνει το μάτι μας κι έχουμε να συζητάμε και κάτι με τους άλλους γονείς το πρωί που πάμε τα παιδιά στο σχολείο και περιμένουμε απ΄έξω, προσευχόμενοι, μέχρι τα φυντάνια μας να μπουν στις τάξεις.

Άντε μετά να πάμε στις δουλειές μας. Εγώ να ανοίξω το μαγαζί, η γυναίκα μου να πάει στην εταιρεία της. Εγώ να παρακαλάω να μπει κανένας πελάτης, εκείνη να της δώσει το αφεντικό κανένα μηνιάτικο από τα 10 που της χρωστάει.

Αλλά, δε βαριέσαι! Τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή. Υπάρχουν και χειρότερα. Και δόξα τω Θεώ να λέμε. Εντάξει, υπάρχουν και καλύτερα, αλλά τα καλύτερα είναι για τους λίγους. Αυτοί, κρίση ξεκρίση θα είναι πάντα καλύτερα. Δεν μπορούμε να είμαστε όλοι ίσοι.

Να μην ξεχάσω να πάρω και το περιοδικό «Αποχαζεύω», να το δούμε το βράδυ. Η Φαίη, λέει, φόρεσε καινούργιο μαγιό κι ο Βαρουφάκης, δεν ξέρω τι κάνει στις διαπραγματεύσεις πάντως στο ντύσιμο είναι πρότυπο.

Γιατί ο Τσίπρας που ξεπέρασε ακόμα και τον Ομπάμα σε γοητεία; Άσε που θέλω να πάω και το αμάξι για πλύσιμο και να του πω του κυρ Λευτέρη ότι ο Πακιστανός που μας το έπλυνε τις προάλλες, μισές δουλειές έκανε. Τσάμπα το ευρώ που του άφησα για μπουρμπουάρ. Αλλά τι περιμένεις; Είχαν και στη χώρα τους αυτοκίνητα;

[Γιατί ρε; Εσύ στο κατσικοχώρι που γεννήθηκες είχες;]

Ωχ! Ποιος μίλησε;

[Η συνείδησή σου ρε κόπανε. Ότι απέμεινε, δηλαδή, από δαύτη.]

Αυτό μας έλλειπε τώρα, να αρχίσω να ακούω και φωνές. Δεν πάω καλά, πρέπει να πάρω τηλέφωνο τον Χαλίλ. Μέγα μέντιουμ και εξαίρετος παραψυχολόγος. Τώρα κιόλας θα τον πάρω, αλλιώς θα τρελαθώ τελείως!

 

 

 

 

 

 

 

 

Ετικέτες: , , ,

Άντε να έρθουν και οι ψεύτικες απόκριες να ηρεμήσουμε με τους μασκαράδες-ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 150

Άντε να έρθουν και οι ψεύτικες απόκριες να ηρεμήσουμε με τους μασκαράδες-ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 150

maskarades1Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

– Η Europol παραδέχτηκε επισήμως ότι “χάθηκαν” στα μονοπάτια της προσφυγιάς 10.000 προσφυγόπουλα λες και επρόκειτο για καρφίτσες. Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός βρίσκει τρόπους να καλύπτει την απανθρωπιά του. Μόνο που τώρα πλέον πρέπει να προσπαθήσει πολύ.

– Η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους σε συνθήκες καπιταλισμού μας οδήγησε στο σημείο, 62 άνθρωποι παγκοσμίως να κατέχουν τον ίδιο πλούτο με αυτόν που κατέχει ο μισός πληθυσμός της γης. Ο καπιταλισμός σε όλο του το μεγαλείο. Το δικαιότερο σύστημα για τους λίγους.

– Η λογική του εφικτού και της διαχείρισης της απανθρωπιάς του καπιταλισμού βρίσκεται στις μέρες μας στην κορύφωσή του. Τα επιχειρήματα που ακούγονται μοιάζουν να απευθύνονται σε άλογα και όχι λογικά όντα αλλά κανένας από αυτούς που τα χρησιμοποιούν δεν νοιάζεται.

– “Συνεχίζουμε Αριστερά”, κραυγάζουν κάποια κυβερνητικά χείλη “διότι η πραγματική Αριστερά πρέπει να προσαρμόζεται στις σημερινές συνθήκες”. Με σκοπό να τις ανατρέψει πηγαίνοντας κόντρα σ’ αυτές και όχι βοηθώντας να γίνουν χειρότερες για τους πολλούς!

– “Αν δεν μειωθούν οι συντάξεις οι επόμενες γενιές δεν θα έχουν σύνταξη”. Άλλο “αριστερό” επιχείρημα αυτό. Ότι λέει και ο Κούλης δηλαδή. Μα ο πλούτος εξακολουθεί να συσσωρεύεται σε λίγους. Αριστερά σημαίνει να κάνεις ανακατανομή προς όφελος των πολλών.

– Αφού ο Υπουργός Παιδείας διευκρίνισε ότι ο Λοβέρδος τον εξαπάτησε έληξε την άδεια του Μητροπολίτη που γύρναγε στα σχολεία. Είμαι βέβαιος ότι εξηγούσε στους μαθητές γιατί η Εκκλησία δεν πληρώνει ΕΝΦΙΑ τον οποίο όμως πληρώνουν οι γονείς των μαθητών.

– Πιστεύω επίσης ότι εξηγούσε γιατί ο Άνθιμος και ο άλλος ο Μητροπολίτης που ειρωνεύτηκε τον Χόκινγκ παραμένουν στους κόλπους της Εκκλησίας και δεν τους διώχνουν. Δε νομίζω να τρέφουν και μεγάλη αγάπη για τον συνάνθρωπο. Εκτός αν και η Εκκλησία λειτουργεί όπως οι κυβερνήσεις!

– Δεν αναφέρομαι στην πίστη την ανθρώπων αλλά στην υποκρισία της Εκκλησίας. Προσφέρει φιλανθρωπικό έργο βοηθώντας τους φτωχούς, λένε μερικοί. Και πολλοί άλλοι το κάνουν χωρίς δημοσιότητες και φανφάρες αλλά δεν απαλλάσσονται από τον ΕΝΦΙΑ.

– Από μόνη της η Εκκλησία θα έπρεπε να ζητήσει να πληρώνει ΕΝΦΙΑ γιατί το δικό της μερίδιο μοιράζεται μετά και στους φτωχούς ανθρώπους για τους οποίους διατυμπανίζει πως νοιάζεται. Αλλά τώρα έχει το νου της να τα βάλει με το καρναβάλι. Αυτό την πείραξε!

– Ο ακατονόμαστος ξαναχτύπησε λέγοντας πως δυστυχώς δεν πεθαίνουμε νέοι με αποτέλεσμα τα ασφαλιστικά ταμεία να έχουν πρόβλημα. Είναι δυστυχία να συναντάς υπερήλικες στους δρόμους, στα καφενεία, στις εφημερίδες και στις τηλεοράσεις. Πάμε βουρ για Αράχοβα.

– Τελικά με τους αγρότες τι ακριβώς έγινε; Κέρδισαν κάτι πέρα από το ότι μάθαμε για την απόφαση της κυβέρνησης να υπακούσει στις εντολές της ΕΕ και να ξεπουλήσει την αγροτική παραγωγή σε ελάχιστες μεγάλες εταιρείες; Πώς το λένε οι τράπεζες; Συμβολαιακή Γεωργία! Ωραίο καμουφλάζ!

– Πλησιάζουν οι Απόκριες και για μία ακόμη φορά οι καρναβαλιστές αισθάνονται αμηχανία. Πώς να σατιρίσεις την πολιτική πραγματικότητα όταν βλέπεις ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη παρέλαση καρναβαλιστών; Καλά να μη μιλήσουμε για την ΕΕ. Σκέτο καρναβαλικό άρμα!

– Ο Αλέξης μπορεί να συνομιλεί, λέει, με διαβόλους αλλά δε σημαίνει ότι τους έδωσε και την ψυχή του. Εκείνος ξέρει τι έκανε. Εγώ θυμάμαι κάποιες άλλες συμμαχίες με το διάβολο για να  μην διαγραφούν τα σκάνδαλα και είχαμε τότε μεγάλο πολιτικό σκάνδαλο. Βρε διώξτε τους διαβόλους!

– Καλά, εκείνα τα τομάρια που ζητούσαν χρήματα από τους πρόσφυγες για τη χρήση της τουαλέτας και ένα σκασμό λεφτά για νερό τι να τους ευχηθείς; Να θέλουν να πάνε τουαλέτα και να μη βρίσκουν ή να διψάνε και να μην έχουν να αγοράσουν νερό; Το κέρδος μπορεί να σε κάνει ζώο!

 

 

 

 

Ετικέτες: , , ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

e-βιβλια

... επειδή η μόρφωση είναι προνόμιο όλων!

Συνταγες

Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής

enter7.net

all about tech

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: