RSS

Monthly Archives: Οκτώβριος 2015

Τα τρία γουρουνάκια που δεν έγιναν ποτέ άνθρωποι

Τα τρία γουρουνάκια που δεν έγιναν ποτέ άνθρωποι

Τα τρία γουρουνάκια που δεν έγιναν ποτέ άνθρωποι

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 γουρουνάκια1Μια φορά και δυο καιρούς, όχι πολύ παλιά, ζούσαν τρία μικρά γουρουνάκια με τη μαμά τους και τον μπαμπά τους. Τα μικρά γουρουνάκια σαν μεγάλωναν θα μπορούσαν να γίνουν άνθρωποι, αν η ανθρωπιά υπερτερούσε της γουρουνιάς. Έτσι το θέλησαν οι μοίρες του κόσμου, έτσι και θα γινόταν.

Τα τρία γουρουνάκια κάποτε μεγάλωσαν οπότε, τους μάζεψε στο σαλόνι του μικρού σπιτιού τους ο μπαμπάς τους-η μαμά τους απουσίαζε στο άλλο το γνωστό παραμύθι-και τους είπε:

Μπ: Μικρά μου γουρουνάκια-τι μικρά δηλαδή, γίνατε κοτζάμ γουρούνια. Μεγαλώσατε, με άλλα λόγια, οπότε πρέπει να φύγετε από τούτο το σπίτι και να πάτε να μείνετε το καθένα στο δικό του σπίτι.

Γ1: Γιατί να φύγουμε βρε πατέρα από το σπίτι;

Γ2: Γιατί έτσι γίνεται στο γνωστό παραμύθι! Άλλωστε με ένα spa στο σπίτι, δεν μπορούμε, πλέον, να εξυπηρετηθούμε όλοι.

Γ3: Εγώ πάντως, δε δέχομαι να κάνω το χαζό και τεμπέλικο γουρουνάκι που πήγε κι έφτιαξε σπίτι από άχυρο. Άκου σπίτι από άχυρο!

Μπ: Μην ανησυχείτε καμάρια μου. Θα σας στείλω εγώ να βρείτε έναν κολλητό μου και θα σας δείξει εκείνος τρεις σπιταρόνες, μέσα στο δάσος με όλα τα κομφόρ.

Γ1: Μέσα στο δάσος δεν είναι παράνομο πατέρα;

Μπ: Το παράνομο και το νόμιμο είναι σχετικά. Δεν είναι καμάρι μου όλα παράνομα για όλους ούτε όλα νόμιμα για όλους. Θα σας τα μάθω τα «κόλπα» σιγά-σιγά.

Γ2: Εγώ πατέρα θέλω να έχει γύρω-γύρω τζαμαρία, να ξυπνάω το πρωί και να πίνω τον καφέ μου κοιτάζοντας το δάσος όπως στις διαφημίσεις.

Γ3: Πατέρα, πού θα τα βρούμε τα λεφτά για να αγοράσουμε τέτοια σπίτια;

Μπ: Γιατί ζαλίζεις το μυαλό σου με τέτοιες λεπτομέρειες; Στο άλλο παραμύθι,  τα τρία γουρουνάκια δεν έκαναν τέτοιες ερωτήσεις;

Γ3: Τώρα όμως είμαστε στο δικό μας παραμύθι και θέλω να μου λύσεις την απορία.

Μπ: Θα πάμε σε μία τράπεζα, δηλαδή σε μία ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας, και θα μας δώσει δάνειο. Το διευθυντή της τράπεζας τον ξέρω. Αγωνιστής. Μαζί δίνουμε τις μάχες για το κόμμα. Ο «μεγάλος» πίνει νερό στο όνομά μας.

Γ1: Και πώς θα το πληρώσουμε το δάνειο πατέρα; Ο μισθός που παίρνουμε δε φτάνει.

Μπ: Μα κι εσύ! Στην εφορία δουλεύεις, τόσα χρήματα περνάνε από τα χέρια σου. Κάνε λίγο το ζόρικο στους πολίτες. Ύστερα, δικαιούσαι κι εσύ ένα δωράκι για τον εαυτό σου!

Γ2: Δωράκι;

Μπ: Ναι καμάρια μου. Δωράκι! Το είχε πει κι ο «μεγάλος».

Γ3: Ποιος είναι ο «μεγάλος»;

Μπ: Ένας ήταν ο «μεγάλος». Αυτός μπορεί να έφυγε αλλά το πνεύμα του και η φιλοσοφία του για τη ζωή, ζουν και βασιλεύουν.

Γ1: Δε μου απάντησες όμως πατέρα. Πώς θα πληρώσουμε το δάνειο;

Γ2: Καλά σου λέει πατέρα!

Μπ: Σας απάντησα καμάρια μου αλλά δεν το καταλάβατε. Ας προσπαθήσω πάλι. Εσύ μικρό μου δε δουλεύεις στην πολεοδομία;

Γ2: Ναι δουλεύω αλλά νομίζεις θα φτάνει ο μισθός;

Μπ: Στο χέρι σου είναι να τον αυξήσεις. Οι δουλειά που κάνεις, άμα θελήσεις, σηκώνει πολύ λάδωμα. Κούνα κι εσύ λίγο τα ποδαράκια σου. Τόσος κόσμος περνάει από την υπηρεσία σου που καίγεται. Άλλους τους κυνηγάει ο χρόνος. Άλλοι την έχουν λερωμένη λίγο τη φωλίτσα τους. Εσύ θα τους βοηθάς στο πρόβλημά τους κι εκείνοι θα σου δίνουν το κάτι τις για να σ’ ευχαριστήσουν. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Γ2: Μάλλον κατάλαβα μπαμπούλη. Εγώ κατάλαβα! Για τ΄αδέρφια μου δεν ξέρω.

Γ1: Κι εγώ κατάλαβα και μάλιστα πολύ καλά.

Γ3: Εγώ πάλι, δεν κατάλαβα ή μάλλον δε θέλω να καταλάβω.

Μπ: Αχ, ονειροπόλε μου εσύ! Να δούμε πότε θα θελήσεις να ζήσεις στον πραγματικό κόσμο. Λοιπόν, θα στο κάνω πιο κατανοητό. Χειρουργός δεν είσαι;

Γ3: Ναι και προσπαθώ να σώζω ανθρώπους.

Μπ: Ωραία! Αφού εσύ θα τους σώζεις πειράζει να τους αφήνεις να σ’ ευχαριστούν κι εκείνοι με τον τρόπο τους. Ένα δωράκι δε βλάπτει. Θα ζητάς ένα δωράκι πριν την εγχείρηση. Ζωές σώζεις έτσι δεν είναι; Άλλωστε, το κάνουν κι άλλοι.

Γ3: Αυτοί που το κάνουν δεν είναι γιατροί. Έμποροι είναι μηνν πω τίποτα χειρότερο!

Μπ: Τι να σου πω; Όπως νομίζεις. Πάντως αν θέλεις σπίτι με θέα, καθαρό αέρα, τζακούζια και όλα τα σχετικά, πρέπει να βάλεις λίγο νερό στο κρασί σου. Αλλιώς, βρες ένα αχυρένιο σπίτι, όπως στο άλλο το παραμύθι και μείνε. Όμως, με το πρώτο φύσημα, θα εξαφανιστεί.

Γ3: Δεν πειράζει, ας εξαφανιστεί. Εγώ μπαμπά μου, έβαλα σκοπό να γίνω άνθρωπος αλλά όλα αυτά που μας λες εσύ να κάνουμε είναι γουρουνιές και μάλιστα οι χειρότερες.

Γ1,Γ2: Εμάς, πατέρα δε μας πειράζουν οι γουρουνιές. Άλλωστε γουρούνια είμαστε, γουρουνιές θα κάνουμε.

Γ3: Εντάξει λοιπόν, σας χαιρετώ. Εγώ θα συνεχίσω το δρόμο μου χωρίς εσάς και χωρίς εσένα πατέρα.

Μπ: Κάνεις λάθος μικρό μου. Ξανασκέψου το κι αν αλλάξεις γνώμη, εγώ εδώ είμαι. Αφού ξέρεις, τον έχω τον τρόπο μου.

Το τρίτο γουρουνάκι, το μικρότερο, απομακρύνθηκε γρήγορα από τα’ αδέρφια του και τον μπαμπά του, έψαξε και βρήκε μια μικρή πλαγιά απ΄όπου μπορούσε να βλέπει τη θάλασσα που τόσο του άρεσε.

Έφτιαξε γρήγορα ένα μικρό σπιτάκι από άχυρο. Μπορεί να μην είχε ανέσεις και πολυτέλειες αλλά ήταν σκέτο κουκλί. Είχε κι ένα παράθυρο για να μπορεί να ρεμβάζει κοιτώντας την αγαπημένη του θάλασσα.

Μια μέρα άκουσε το χτύπο της πόρτας.

Γ3: Ποιος είναι;

Λ: Εγώ είμαι ο λύκος. Δε με περίμενες;

Γ3: Πες μου τώρα ότι ήρθες να με φας κι αν δε σου ανοίξω θα φυσήξεις τρεις φορές και θα μου γκρεμίσεις το σπίτι;

Λ: Όχι ρε φίλε. Ο λύκος αυτός είναι στο άλλο παραμύθι. Εγώ άλλωστε είμαι χορτοφάγος. Άσε που δεν έχω κανένα λόγο να σου χαλάσω το σπίτι.

Γ3: Τότε τι θέλεις;

Λ: Κερνάς καφέ να τα πούμε;

Γ3: Έλα πέρνα και βολέψου όπου μπορείς….Έτοιμα και τα καφεδάκια.

Λ: Λοιπόν, άκου το δράμα που περνάω. Από μικρός, το όνειρό μου ήταν να γίνω άνθρωπος. Δεν ήθελα να είμαι λύκος και να με φοβούνται όλα τα παιδάκια όταν διάβαζαν τα παραμύθια. Όμως με όσα έχω δει να κάνουν οι άνθρωποι τους φοβήθηκα. Προτιμώ να μείνω λύκος. Στάθηκα σε μια βιτρίνα με τηλεοράσεις και ράγισε η καρδιά μου.

Μικρά παιδάκια πνιγμένα στη θάλασσα, άλλα πεινασμένα και διψασμένα, άλλα πεθαίνουν άρρωστα.

Γ3: Κάτι τέτοιο έπαθα κι εγώ. Κι εγώ άνθρωπος ήθελα να γίνω για να μπορώ να προσφέρω στους άλλους αλλά βλέπω ότι για να το κάνω αυτό πρέπει να παραμείνω γουρούνι. Βλέπεις, οι άνθρωποι άρχισαν να κάνουν γουρουνιές κι έχω μπερδευτεί. Μάλλον θα συνεχίσω να είμαι γουρούνι.

Λ: Πώς μπερδευτήκαμε έτσι; Τι συμπέρασμα θα βγάλουν τώρα τα παιδιά που θα διαβάσουν το παραμύθι; Στο άλλο το παραμύθι ήταν ξεκάθαρα τα πράγματα. Εσύ ήσουνα το καλό κι εγώ ο κακός.

Γ3: Μην ανησυχείς φίλε μου. Να έχεις εμπιστοσύνη στα παιδιά. Καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα από όσα μπορούν να πουν και κυρίως, διαισθάνονται τα πάντα. Και το καλό και το κακό.

Λ: Και τώρα τι κάνουμε;

Γ3: Τώρα; Θα φέρω δύο ποτηράκια να πιούμε από το λικέρ που μου έφτιαξε η μαμά μου και να το γιορτάσουμε.

Λ: Τι θα γιορτάσουμε;

Γ3: Τι άλλο; Το ότι δεν προδώσαμε, τελικά, το όνειρό μας. Θέλαμε να γίνουμε άνθρωποι όχι για να γίνουμε δίποδα αλλά γιατί πιστεύαμε ότι έτσι θα γινόμασταν καλύτεροι. Αν είναι να γίνουμε άνθρωποι-ζώα και να χάσουμε ότι καλύτερο έχουμε, τότε να μας λείπει.

Λ: Σαν καλύτερο μου φαίνεται αυτό το τέλος από το να τσουρουφλίζομαι στο τζάκι του σπιτιού του αδερφού σου…

Advertisements
 

Ετικέτες: , , , , ,

Δε σε πιστεύω κύριε Τσίπρα

Δε σε πιστεύω κύριε Τσίπρα

Δε σε πιστεύω κύριε Τσίπρα

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

άρνηση1Είναι αλήθεια πως δεν περίμενα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να νιώσω την ανάγκη να εκφραστώ για τον νυν πρωθυπουργό με τον ίδιο τρόπο που είχα εκφραστεί παλιότερα για τον προηγούμενο.

Θα χρησιμοποιήσω πάλι τον ενικό της αμεσότητας παρά τον πληθυντικό ευγενείας καθώς μου τελείωσε ο πολιτικός σεβασμός απέναντι στον κύριο Τσίπρα.

Από το συνέδριο ακόμη του ΣυΡιζΑ, προσωπικά, είχα ξεκαθαρίσει ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν, από το ΣυΡιζΑ κανένα καλό. Το αντίθετο μάλιστα.

Το συμπέρασμα αυτό δεν προέκυπτε από κάποια βαθυστόχαστη και περισπούδαστη ανάλυση, την οποία άλλωστε δεν έχω την ικανότητα να κάνω, αλλά από κάποιες λεπτομέρειες, ίσως ασήμαντες για ορισμένους, οι οποίες όμως, δεν επιδέχονται πολλές ερμηνείες παρά μόνο αν θες να τις υποτιμήσεις.

Μια τέτοια λεπτομέρεια ήταν το ταξίδι σου κύριε Τσίπρα στην Αμερική. Θα μου πεις βέβαια, ως μελλοντικός πρωθυπουργός, πώς είναι δυνατόν να αγνοήσεις την Αμερική. Αν όμως ήθελες να είσαι πρωθυπουργός για το λαό σου, στο λαό θα έπρεπε να δίνεις αναφορά και όχι στον Ομπάμα. Όταν μάλιστα, εκείνη την περίοδο έδινες υποσχέσεις σε ένα λαό που είχε ήδη πληρώσει για 4 χρόνια τα χρέη των τραπεζών και των αεριτζήδων ιδιωτών.

Αν πράγματι επιθυμούσες ρήξη, διαγραφή του χρέους και τέτοια παρόμοια θα έπρεπε να προετοιμάσεις το λαό για κάτι τέτοιο. Είχες το χρόνο, βήμα-βήμα, σιγά-σιγά να ζυμώσεις την ανάγκη για την εθνικοποίηση των τραπεζών, τη στάση πληρωμής των δόσεων, τον κεντρικό σχεδιασμό της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής, τον δημόσιο έλεγχο των ενεργειακών και άλλων φυσικών πόρων της χώρας καθώς επίσης των λιμανιών, των δρόμων και των αεροδρομίων. Όμως, ξαναλέω, αν πράγματι το επιθυμούσες. ΄

Η ζωή έδειξε κύριε Τσίπρα ότι δεν το επιθυμούσες.

Μια άλλη λεπτομέρεια ήταν το γεγονός ότι μάζεψες στο κόμμα σου όλους τους Πασόκους-και δε μιλάω για τον κόσμο αλλά για τα στελέχη-όχι αυτούς που στάθηκαν πολιτικά και ιδεολογικά αντίθετοι με τον ΓΑΠ και ό,τι αυτός εξέφραζε από το 2009 αλλά, όσους εγκατέλειψαν το σαπιοκάραβο λίγο πριν αυτό βουλιάξει. Μ’ αυτούς, τους πολιτικούς ποντικούς, έδειξες, τουλάχιστον σε μένα, ότι δεν είχες καμία πρόθεση να έρθεις σε ρήξη ούτε με την ΕΕ ούτε με τα μεγάλα συμφέροντα ούτε με τη διαφθορά ούτε με τη διαπλοκή.

Το ότι έχεις πιάσει δύο φοροφυγάδες για ξεκάρφωμα έναντι της φορολογικής λαϊκής αφαίμαξης δε μου λέει απολύτως τίποτα. Είναι κάτι σαν τη φυλάκιση του Άκη από τους προηγούμενους. Στάχτη στα μάτια μας για να πιστέψουμε ότι εδώ κάτι διαφορετικό γίνεται. Δες μόνο από πού προέρχονται οι περισσότεροι υπουργοί σου! Δες τους τραπεζίτες που σε περιστοιχίζουν!

Μήπως θέλεις κύριε Τσίπρα, να σου θυμίσω το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και τη στάση που κράτησες αμέσως μετά; Δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο από όσα έχουν γραφεί και ειπωθεί για το συγκεκριμένο.

Απλά, για το επιχείρημά σου ότι επί εφτά μήνες διαπραγματευόσουν σκληρά με τους δανειστές ενώ οι προηγούμενοι απλώς έλεγαν «ναι» σε όλα, συγνώμη αν φανεί κυνικό αλλά εγώ το ακούω βερεσέ και να σου πω γιατί.

Σημασία δεν έχει να λες αυτό που ήθελες να κάνεις αλλά να πράττεις για να πετύχεις αυτό που λες ότι ήθελες. Αν πράγματι ήθελες να καταργήσεις τα μνημόνια, σ’ αυτούς τους εφτά μήνες που ίδρωνες στις διαπραγματεύσεις και πλήρωνες όλες τις δόσεις θα μπορούσες να είχες αρχίσει το κόψιμο της θηλιάς που η εξάρτηση από την ΕΕ και τα μεγάλα συμφέροντα είχαν περάσει στο λαιμό μας.

Τα έβαλες με τους μεσάζοντες και την ακρίβεια για να ανασάνουν οι παραγωγοί και οι καταναλωτές; Όχι.

Κατάργησες τους περιορισμούς που επιβάλλει η ΕΕ στην αγροτική παραγωγή; Όχι.

Το να λες ότι ζήτησες βοήθεια από τη Ρωσία και την Κίνα αλλά δεν τη βρήκες δε σε δικαιολογεί γιατί θα μπορούσες, αν πράγματι ήθελες κατάργηση των μνημονίων και ρήξη με τις αιτίες που τα γέννησαν, να βγεις και να πεις στο λαό την αλήθεια. Δε νομίζω να μην την ξέρεις. Ήταν συνειδητή η επιλογή σου να την αποκρύψεις. Γιατί δεν τους είπες και δεν τους λες έστω και τώρα ότι, αν εμείς φύγουμε από την ΕΕ, μπορεί να τραβήξουμε ζόρι, που έτσι κι αλλιώς το τραβάμε, αλλά μεγαλύτερο ζόρι θα τραβήξει, για παράδειγμα, ο φίλος σου ο Ολάντ, που θα πρέπει να δώσει λόγο στους Γάλλους αγελαδοτρόφους για την απώλεια της ελληνικής αγοράς;

Άλλωστε εσύ ο ίδιος είπες ότι μπορέσαμε να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας για έναν χρόνο χωρίς δανεικά και μάλιστα πληρώνοντας και τους τοκογλύφους. Γιατί λοιπόν δε λες ότι αυτοί που θα χάσουν αν φύγουμε από την ΕΕ είναι οι «φίλοι και εταίροι» μας, όπως εξακολουθείς να τους αποκαλείς και όχι οι εργαζόμενοι συμπολίτες σου;

Ναι, κάποιοι συμπολίτες σου θα χάσουν, αυτοί που έχουν μεγάλα ή μικρότερα συμφέροντα από το ξεζούμισμα των εργαζομένων.

Και μη μου πεις ότι δεν κατάλαβες το δούλεμα που σου έριξε ο Ολάντ μιλώντας στην ελληνική Βουλή; Συγνώμη αλλά μέχρι και ο άγνωστος στρατιώτης γελάει.

Και ένα τελευταίο.

Νομίζω πως η πιο σημαντική λεπτομέρεια είναι το γεγονός ότι δημιούργησες την ελπίδα στο κόσμο πως, αναθέτοντας σε σένα τα θέλω τους, χωρίς τη δική τους συμμετοχή και διεκδίκηση, θα μπορούσαν, τα θέλω αυτά να πραγματοποιηθούν. Εσύ όμως στην πραγματικότητα δεν έκανες τίποτα για να γίνουν οι προσμονές πραγματικότητα. Και ξέρεις καλύτερα από μένα ότι ο καλύτερος τρόπος για να πεις κάτι είναι να το κάνεις.

Κύριε Τσίπρα, ξέρω πως το πιο πιθανό είναι να μη διαβάσεις ποτέ τα παραπάνω. Άλλωστε, δε νομίζω ότι σου γράφω κάτι που δεν ξέρεις. Όμως, δε με νοιάζει αν θα τα διαβάσεις ούτε εσύ ούτε κάποιος από τους συνεργάτες σου.

Ειλικρινά, δε με νοιάζει ούτε και το τι θα μου απαντούσες αν τα διάβαζες, γιατί δε σε πιστεύω πια κύριε Τσίπρα, ότι κι αν μου πεις.

Να σου πω κι ένα τελευταίο;

Εύχομαι να κάνω λάθος. Είναι όμως από τις φορές εκείνες που αισθάνομαι ότι αυτό που εύχομαι αποκλείεται να πραγματοποιηθεί.

 

Ετικέτες: , , ,

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 146-Ψυχοπονιάρηδες και ξεχασιάρηδες βουλευτές: Η μεγάλη επιστροφή (Και στο βάθος ράσα)

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 146-Ψυχοπονιάρηδες και ξεχασιάρηδες βουλευτές: Η μεγάλη επιστροφή (Και στο βάθος ράσα)

Ψυχοπονιάρηδες και ξεχασιάρηδες βουλευτές: Η μεγάλη επιστροφή

(Και στο βάθος ράσα)

Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

 ψυχοπονιάρηδες1– Δεκάδες χιλιάδες πακέτα με χαρτομάντιλα ξεφορτώθηκαν στις αποθήκες της Βουλής για να χρησιμοποιηθούν από τους μνημονιακούς βουλευτές τώρα που θα ψηφίζουν «ναι» στα νέα μνημονιακά μέτρα.

– Επίσης, μέσα στη Βουλή θα βρίσκονται σε ετοιμότητα δεκάδες ψυχολόγοι και ψυχοθεραπευτές για να συνδράμουν στους μνημονιακούς βουλευτές που προβλέπεται ότι θα βρεθούν στα όρια βαριάς κατάθλιψης.

– Μετά τις τελευταίες εκλογές οι ψυχοπονιάρηδες βουλευτές και υπουργοί επέστρεψαν δριμύτεροι προσθέτοντας το όνομά τους στο μακρύ ψυχοπονιάρικο κατάλογο που άνοιξε κάπου εκεί στο 2009.

– Ποιος δεν θυμάται τον Παπακωνσταντίνου, το Βενιζέλο τον Βαγγέλη, το Σαμαρά τον Αντώνη και πολλούς άλλους αξιομνημονιακούς υπουργούς που μετά την ψήφιση κάποιου μνημονιακού νόμου περνούσαν νύχτες δύσκολες.

– Όμως, ο πόνος των σημερινών ψυχοπονιάρηδων μνημονιακών είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από των προηγούμενων γιατί και κατάπτυστα μέτρα για το λαό ψηφίζουν και ενάντια και στην ιδεολογία τους έρχονται.

– Πώς να αντέξουν τη ζάλη που δημιουργεί η κωλοτούμπα «σχίζω μνημόνια-ψηφίζω μνημόνια»; ή τον πόνο που δημιουργεί η πολιτική στάση «σηκώνω ανάστημα στα λόγια αλλά σκύβω με υποτέλεια στην πράξη»;

– Πάντως, εδώ που τα λέμε, είναι να τους λυπάσαι τους κυβερνητικούς βουλευτές. Τους κοροϊδεύει ο Βαγγέλας ο Κένταυρος και το μόνο που έχουν να του πουν είναι ότι απλώς ψηφίζουν αυτά που πρότεινε παλιότερα η ΝΔ!

– Πάντως, προβλέπεται οι φετινές παρελάσεις την 28η Οκτωβρίου να ξαναγίνουν με κάγκελα και ΜΑΤ, όπως παλιά και νομίζω ότι εκτός από τις μηχανές των τρακτέρ, ζεσταίνονται και οι μηχανές των ελικοπτέρων.

– Εκτός, όμως, από τους ψυχοπονιάρηδες, επέστρεψαν και οι ξεχασιάρηδες βουλευτές και υπουργοί. Κι εδώ, μακρύς ο κατάλογος που άνοιξε τα τελευταία χρόνια.

– Τότε ξεχνούσαν να διαβάσουν τα μνημόνια και απλώς σήκωναν τα χέρια, σαν τη διαφήμιση των παικτών της Ρεάλ, ενώ τώρα ξεχνάνε να δηλώσουν κανένα μύριο ή τίποτα μετοχές!

– Καλά ο Βαγγέλας ο Κένταυρος γιατί τα έβαλε με τον Παπαμιμίκο; Τι φοβάται; Άλλο πλαστά τιμολόγια Βαγγέλα κι άλλο πλαστά ψηφοδέλτια. Μη φοβάσαι τίποτα. Κι αν χρειαστεί, μίλα γαλλικά.

– Επειδή παρατηρήθηκε ότι στην πρωινή προσευχή στα σχολεία πολλοί μαθητές δεν τη γνωρίζουν και πάρα πολλοί άλλοι δεν προσέχουν, το υπουργεία της παιδείας έλαβε μέτρα.

– Προσλαμβάνει γύρω στους 180 παπάδες-κομάντα που θα οργώσουν όλα τα σχολεία της χώρας με σκοπό να διορθωθούν τα λάθη που παρατηρούνται στην πρωινή προσευχή.

– Μετά, θα μπορούν οι μαθητές, να κάνουν με γαλήνη και ηρεμία το…κενό τους, λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών και οι γονείς στα δημοτικά θα μπορούν να παίρνουν ήσυχοι τα παιδιά στο σπίτι, λόγω ανυπαρξίας ολοήμερων.

 

 

Ετικέτες: , , ,

Ανθρωπόμορφα αγριόσκυλα ξαναβγήκαν στο σεργιάνι

Ανθρωπόμορφα αγριόσκυλα ξαναβγήκαν στο σεργιάνι

Ανθρωπόμορφα αγριόσκυλα ξαναβγήκαν σεργιάνι

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

αγριόσκυλα1Και βγήκαν πάλι τα αγριόσκυλα από τις βρώμικες τρύπες τους.

Δεν ψάχνουν μόνο για φρέσκο ανθρώπινο κρέας, δεν οσμίζονται μόνο το αίμα. Για συνειδήσεις ψάχνουν, να τις βρουν να τις κατασπαράξουν.

Όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα, με τη μορφή ανθρώπων κυκλοφορούν.

Ολομέταξα ντυμένοι, λαμποκοπούν τα πρόσωπά τους από το λίπος και τις αντανακλάσεις των διαμαντιών που κρέμονται στα κορμιά τους.

Προσπαθούν, μάταια, να κρύψουν την εσωτερική τους ασχήμια. Η υποκρισία τους ξεχειλίζει από τα’ αυτιά και ακτινοβολείται με τη ματιά τους.

Ξετσίπωτα όντα, καθώς είναι, τρέμουν κάθε φορά που καθαρός βοριάς τους αγγίζει το πρόσωπο.

Θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι έχουμε μνήμη χρυσόψαρου. Έχουν την ελπίδα-ελπίδα! τι λέξη έγραψα τώρα-πως θα ξεχάσουμε ότι γέμισε ο τόπος δίποδα παχύδερμα που το μόνο που τους νοιάζει είναι η θαλπωρή των θρόνων τους.

Πιστεύουν, ετούτα τα ανθρωπόμορφα αγριόσκυλα, πως αν μας πουν ότι πονάνε την ώρα που μας ξεσκίζουν, εμείς θα τους πιστέψουμε και θα απολαύσουμε το ξέσκισμα.

Νομίζουν πως, αν μας πουν ότι ξέχασαν πως δεν πρέπει να κλέβουν τις ζωές μας, εμείς θα τους τις προσφέρουμε θυσία στο βωμό της απληστίας τους.

Ως γνήσια αγριόσκυλα, κάνουν επίθεση κατά αγέλες μόνο σε ανήμπορους κι ανυπεράσπιστους κι όταν τελειώσουν τη δουλειά γλύφουν υποτακτικά τις μπότες των αφεντικών τους.

Ξαναβγήκαν σεργιάνι βουτηγμένοι στην αλαζονεία και την έπαρση, ζαλισμένοι από την πρόσκαιρη εξουσία, χωρίς μνήμη, λες και δεν είχαν παρελθόν, λες κι έχουν μόνο παρόν και το μέλλον είναι μόνο για εκείνους. Τα θύματά τους δεν έχουν, τάχα, δικαίωμα στο παρόν και τα όνειρά τους δεν μπορούν να ταξιδέψουν στο μέλλον.

Τυφλωμένοι από την ανημποριά τους, δεν έχουν διδαχτεί τίποτα από τη μακρόχρονη Ιστορία των ανθρώπων και των κοινωνιών και δεν νοιάζονται διόλου για την υστεροφημία τους.

Δεν τους απασχολεί καθόλου το αν στις ανθρώπινες συνειδήσεις καταγραφούν ως αγριόσκυλα ή ως αετοί. Τους αρκεί το γλείψιμο των αυλοκολάκων τους και όσων περιμένουν από εκείνους δυο σταγόνες αίμα και κάποιο πεταμένο κόκαλο.

Απαθείς και κυνικοί μπροστά στο ανθρώπινο δράμα, χρησιμοποιούν τη γλώσσα των αριθμών και επικαλούνται το εφικτό, για κείνους, γιατί έπαψαν να πιστεύουν-αν πίστευαν ποτέ- στη δύναμη του ανθρώπου.

Παιδιά πνίγονται στις θάλασσες των κερδών των αφεντικών τους, άνθρωποι κανονικοί με ψυχή και αξιοπρέπεια γίνονται ένα με τη θλίψη, την απογοήτευση και την απόγνωση κι εκείνοι, ως γνήσια αγριόσκυλα,  πανηγυρίζουν για το κατόρθωμά τους.

Είναι πεισμένοι πως ξέμπλεξαν μια και καλή με όσα φοβούνται και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν, πως δεν θα φυσήξει ποτέ ξανά αέρας καθαρός που θα τους παγώσει τα νύχια και τα δόντια, πως δεν θα ακτινοβολήσει ποτέ ανθρώπινο φως που θα τους τυφλώσει και πως δεν έρθει ποτέ ξανά η στιγμή που θα αναγκαστούν ή να επιστρέψουν στις τρύπες τους ή να ξαναγίνουν-αν αυτό είναι δυνατόν-πάλι άνθρωποι.

Άνθρωποι κανονικοί με ψυχή και αξιοπρέπεια. Όχι ανθρωπόμορφα αγριόσκυλα όπως είναι τώρα.

 

Ετικέτες: , ,

Μια αληθινά φανταστική ιστορία

Μια αληθινά φανταστική ιστορία

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

 

«Σαν έρθει η ώρα, η μεγάλη, η άγια, όλοι θα το καταλάβουν αφού ψηλότεροι θα έχουν γίνει και δυνατοί όσο ποτέ θα έχουν νιώσει»

 

Ήταν πρωί, θαρρώ φθινόπωρο γιατί μετά ήρθε ο χειμώνας και παρέμεινε.

Ήταν οι ίδιοι που είχαν ξανάρθει, κρατώντας λάβαρα, σημαίες και δώρα πολλά, τότε, κραδαίνοντας σπαθιά και γιαταγάνια, τούτη τη φορά.

Να πάρουνε τη σοδειά ζητούσαν, τη φετινή μα και ότι απέμεινε από πέρσι και πρόπερσι. Να πάρουνε και το χώμα και τα παιδιά μας σκλάβους να τα κάνουν, οπότε θα μας είχαν όλους σκλάβους.

Μετά ζητήσανε να πάρουν και τα ζώα, και τα ηνία, μέχρι και τα χάμουρα που ζεύαμε τ’ άλογα.  Μέχρι και αυτά μας τα πήραν.

«Με τα χέρια» είπαν. «Με τα χέρια θα οργώνετε, με τα χέρια θα σπέρνετε και η σοδειά δική μας».

Είπαν στις γυναίκες να μην κάνουν παιδιά και στα παιδιά να μην πάνε στο σχολείο.

Το έκλεισαν το σχολείο. Το κλειδαμπάρωσαν, μαζί με τα βιβλία. Όσοι είχαν βιβλία στα σπίτια τους, τα έθαψαν βαθιά μην τα βρουν οι δυνάστες και τα ρίξουν στη φωτιά.

Έστειλαν τους δασκάλους εξορία. «Δεν χρειάζονται οι δάσκαλοι» είπαν. «Είναι επικίνδυνοι και όλο προβλήματα δημιουργούν. Άλλωστε τα χωράφια δεν θέλουν γράμματα».

Μάζεψαν τους κατσαπλιάδες των γύρω χωριών και τους έδωσαν αξιώματα μαζί με τα κλειδιά και τα τεφτέρια.

Έστειλαν τελάληδες παντού αναζητώντας τους πιο καλούς κλέφτες, που δεν τους έπιανε το μάτι σου για τέτοιους, που έκοβες το δεξί σου χέρι πως είναι άνθρωποι άγιοι. Τους έκαναν κυβερνήτες, κουμανταδόρους και αρχιεισπράκτορες.

Έβγαλαν φιρμάνι πως όποιος διαμαρτυρηθεί θα έχει μπελάδες μεγάλους. Θα του πάρουν ακόμη και το σπίτι και θα τον στείλουν στο διπλανό χωριό για να ζήσει. Εκεί που δεν είχαν οι κάτοικοι ούτε σπίτι, ούτε χωράφι μα ούτε και όνομα. Μόνο έναν αριθμό είχε ο καθένας.

Έφεραν παιδιά αμούστακα από μέρη μακρινά, τους έδωσαν από ένα σιδερένιο σπαθί και τους διέταξαν να εξουσιάσουν. Πήραν τα παιδιά τα σπαθιά στα χέρια τους και χτυπούσαν τα άλλα παιδιά, τα παιδιά του χωριού που ζητούσαν να ανοίξει το σχολείο και να γυρίσουν πίσω οι δάσκαλοι.

Χτυπούσαν και τους γέρους που ζητούσαν λίγο από τον κόπο μιας ζωής.

Χτυπούσαν και τους χωρικούς που ήθελαν πίσω τον ιδρώτα τους.

Μέρες πολλές, ούτε που θυμάμαι πόσες, κράτησε το κακό. Γλυκό ψωμί, εκείνες τις μέρες , δεν έφαγαν οι χωρικοί, όταν υπήρχε κι αυτό.

Μέχρι που ένα πρωί ακούστηκε μια φωνή που τάραξε τις ψυχές και τα μυαλά των χωρικών και έκανε αυτούς με τα αξιώματα να τρέμουν.

«Φτάνει πια» είπε η φωνή. «Τα δρεπάνια στα χέρια και όλοι στην πλατεία. Ή αυτοί ή εμείς»

Σάστισαν οι χωρικοί, σάστισαν και οι κατσαπλιάδες και όλο το κλεφτολόι που είχε μαζευτεί στο χωριό και ζήτησαν από τα αμούστακα παιδιά με τα σπαθιά να χτυπήσουν στο ψαχνό.

Μα οι χωρικοί ήταν πολλοί. Δεν ήταν ούτε ένας ούτε δύο. Ήταν οι περισσότεροι. Κάποιοι έμειναν στις καλύβες τους, έκλεισαν πορτοπαράθυρα και περίμεναν να περάσει η μπόρα. Προσεύχονταν για να νικήσουν οι συγχωριανοί τους μα δεν βρήκαν το κουράγιο να βγουν έξω.

Σαν έφτασε το μεσημέρι, όλο το κλεφτολόι που ρήμαζε τόσες μέρες το χωριό, άρχισε να τρέχει για να προφτάσει να φύγει και να γλυτώσει από την οργή των χωρικών.

Οι περισσότεροι πήγαν στα διπλανά χωριά και κάποιοι άλλοι σε άγνωστα, για τους χωρικούς, μέρη.

Κάποιοι, πέταξαν τεφτέρια, σπαθιά, κλειδιά και ότι άλλο είχαν που να θυμίζει ποιοι ήταν και ανακατεύτηκαν με τους χωρικούς. Άρπαξαν ένα δρεπάνι στο χέρι και έκαναν πως έδιωχναν τους δυνάστες.

Είχαν κατά νου να αρχίσουν πάλι τις κλεψιές όταν τα χωράφια του χωριού θα γέμιζαν σοδειές, όταν το σχολείο θα λειτουργούσε ξανά και οι δάσκαλοι θα ήταν πάλι στις θέσεις τους.

Όμως άδικα περίμεναν και είχαν την ελπίδα.

Στη μνήμη των χωρικών χαράχτηκαν όλες οι μορφές των δυναστών, των κατσαπλιάδων, των κλεφτών και των αμούστακων παιδιών με τα σπαθιά. Όλοι οι χωρικοί, ήξεραν πλέον καλά, ποιος είναι με ποιον και κυρίως, την εποχή του κακού, ποιος ήταν με ποιον.

Κανένας χωρικός δεν τους έκανε παρέα. Μόνο στις επετείους της μεγάλης εξέγερσης τους άφηναν να πλησιάζουν και τους κερνούσαν, σε ένα απόμερο τραπέζι, ένα ποτήρι κρασί.

Σ.Σ

Η παραπάνω ιστορία είναι φανταστική (?) και καμία σχέση δεν έχει (?) με σημερινά πρόσωπα και καταστάσεις. Μου την αφηγούνταν ο παππούς μου όταν ήμουνα μικρός.

 

Ανθρωπόμορφες ύαινες με κοστούμια και ταγιεράκια

Ανθρωπόμορφες ύαινες με κοστούμια και ταγιεράκια

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Μια νύχτα θα ‘ρθει από μακριά,
αέρας Πεχλιβάνης
να μην μπορείς να κοιμηθείς,
μόλις τον ανασάνεις
θα ‘χει θυμάρι στα μαλλιά,
κράνα για σκουλαρίκια
και μες στο στόμα θα γυρνά,
ρητορικά χαλίκια

(Θ.Παπακωνσταντίνου)

Οι «ύαινες» θα πλησιάζουν ουρλιάζοντας, κάθε φορά θα ουρλιάζουν και περισσότερο. Θα δείχνουν τα δόντια τους για να σκορπίσουν το τρόμο μα τα κεφάλια τους θα είναι ανθρώπινα και θα φοράνε ακριβά κοστούμια και γραβάτες, οι αρσενικές, και σινιέ ταγιεράκια με μεταξωτά φουλάρια στο λαιμό και στους ώμους, οι θηλυκές. Θα μιλάνε γλώσσες πολλές, γλώσσες όλων των κρατών, όλων των εθνοτήτων, όλων των θρησκειών και όλων των χρωμάτων. Θα μιλάνε τη γλώσσα του λαού, μα και τη γλώσσα του Θεού, τη γλώσσα του χρήματος μα και της φτώχιας. Θα λένε ψέματα που θα μοιάζουν με αλήθειες και από όπου και αν περνάνε θα αφήνουν πίσω τους χήρες και ορφανά. Θα κλαίνε χύνοντας αίμα και όχι δάκρυα, και αντί για καρδιές θα έχουν τραπεζικές  θυρίδες που θα ανοίγουν με κωδικούς και όχι με αισθήματα.

Θα φέρουν πάλι Κατοχή, συσσίτια και πεινασμένους, άστεγους και κουρελιάρηδες, Σωτήρες που θα διαχειρίζονται την πείνα, παιδιά με φουσκωμένες, από την αφαγία, κοιλιές και φουσκωμένες, από την οργή, ψυχές.

Θα ρίχνουν στον Καιάδα άρρωστους και ανάπηρους, γέρους και ανήμπορους.

Θα σέρνουν πίσω τους κοπάδια από νυφίτσες και αρουραίους, προσωρινούς συμμάχους και μελλοντικά τους θύματα. Κοπάδια ηλιθίων που προσμένουν μερτικό από τις «ύαινες», μεζέ από τα θηρία, μέχρι να γίνουν, πριν το καταλάβουν, μεζέδες οι ίδιοι. Ποντίκια με παρωπίδες και όραση που φτάνει μέχρι τη μύτη τους με μυαλό κουκούτσι που νομίζουν πως ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους και κάνουν το προσωπικό τους συμφέρον καθολική ανάγκη.

Υπέρμαχοι και Υπερμαχίες, Αη Δημήτρηδες , Αη Γιώργηδες και Κομνηνοί, Χριστοί που έχουν δήθεν το χρίσμα, Χρηστοί που είναι δήθεν χρήσιμοι, προστάτες, τάχα, των πολλών, των προβάτων, των θυμάτων.

Και θα χαίρονται οι «ύαινες», που θα αφανίζουν τα θύματά τους με περισσότερη ευκολία, που θα γκρεμίζουν σχολεία και θα κλείνουν νοσοκομεία χωρίς καμία αντίδραση και δυσκολία.

Θα κατεβαίνουν την πλαγιά οι «ύαινες» και θα πέφτουν πάνω στα ανυπεράσπιστα χωριά καθώς οι άντρες των σπιτιών , αλυσοδεμένοι μες στα δάνεια και τις υποχρεώσεις θα κοιτάζουν ανήμποροι τον αφανισμό, χωρίς ούτε ένα δάκρυ να μπορούν να χύσουν.

Μέχρι τη νύχτα που «θα’ρθει από μακριά, αέρας Πεχλιβάνης» και θα σαρώσει τις «ύαινες», θα παρασύρει τα κοπάδια με τις νυφίτσες και τους αρουραίους, θα σπάσει τα δεσμά όλων, θα γκρεμίσει Τράπεζες και Υπουργεία-παραμάγαζα και θα βγάλει τον κόσμο από τα σπίτια του.

Θα είναι Βοριάς, κρύος που θα φέρει την Άνοιξη. Έρχεται! Ακούγεται η βουή του!

 

Ο λύκος, η μαμά κατσίκα και τα εφτά κατσικάκια

Ο λύκος, η μαμά κατσίκα και τα εφτά κατσικάκια

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Μια φορά και δύο καιρούς ήταν μια μαμά κατσίκα. Ήταν όμως κατσίκα-κατσίκα. Κατσίκα με τα όλα της, ξέρετε εσείς.

Μια μέρα, μες στην καλή χαρά, αφού είδε όλα τα πρωινάδικα ταυτόχρονα στις εφτά τηλεοράσεις που είχε στο δωμάτιο-TV, ξεκίνησε να πάει την καθιερωμένη βόλτα της.

Θα έβγαινε πρώτα να δει τί καινούργιο βγήκε στις βιτρίνες, μετά θα περνούσε από το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου των κατσικακίων της μιας και ήταν γραμματέας του Συλλόγου, μετά θα ανέβαινε στα γραφεία του κόμματος που την περίμενε ο πρόεδρος και τέλος θα γευμάτιζε στην πισίνα του ξενοδοχείου «Μάσα, ξάπλα κι αραλίκι» με τον τράγο σύζυγό της.

Εκείνη τη μέρα, τα εφτά της κατσικάκια δεν είχανε σχολείο. Βλέπετε ήταν η Παγκόσμια Μέρα Προστασίας του Έβδομου Ποδιού των Χταποδιών και τα κατσικάκια της ως ενεργά μέλη της εθελοντικής ομάδας του σχολείου τους για την προστασία του έβδομου ποδιού των χταποδιών, θα έμεναν στο σπίτι για να προετοιμάσουν εθελοντικές δράσεις.

[Εδώ και κάμποσα χρόνια, πολλά διεθνή ινστιτούτα θαλασσίων ερευνών, μετά από έρευνες που κόστισαν εκατομμύρια δολάρια, διαπίστωσαν ότι το έβδομο πόδι των χταποδιών τείνει προς εξαφάνιση, κάτι που θα είχε ως αποτέλεσμα, τα χταπόδια να μετατρέπονταν τελικά σε φταπόδια και ίσως αργότερα σε ξαπόδια]

Ήθελαν, επίσης, να προετοιμάσουν εξορμήσεις για να μαζέψουν τροφές για τα άπορα και πεινασμένα προβατάκια της περιοχής, αφού το σχολείο τους μαζί με τη μαμά κατσίκα και τρεις ΜΚΟ, τρεις παρακαλώ, είχαν αναλάβει το κατσικιστικό αυτό έργο.

Έτσι, πριν η μαμά κατσίκα βγει από το σπίτι, μάζεψε τα κατσικάκια της στο δωμάτιο-αίθουσα συνεδριάσεων και τους είπε:

Μ: Κατσικάκια μου όμορφα, ακούστε με καλά. Εγώ θα βγω έξω από το σπίτι γιατί η σημερινή μου μέρα είναι πολύ φορτωμένη. Δε μου έφταναν όλα τα άλλα πρέπει να περάσω κι από το κομμωτήριο να φτιάξω το μαλλί γιατί σήμερα έχω με τον μπαμπά τράγο το γεύμα του εξαμήνου. Καταλαβαίνετε έτσι;

Λοιπόν, θα βάλω βγαίνοντας το συναγερμό. Θέλω να θυμάστε τον κωδικό. Σας τον υπενθυμίζω: ΜΝΗΜΟΝΙΟ1

Κ1: ΜΝΗΜΟΝΙΟ3 μανούλα.

Μ: Όχι χρυσό μου. Το μνημόνιο3 είναι αριστερό. Εμείς είμαστε με το μνημόνιο1, το πρώτο και αυθεντικό. Τέλος πάντων. Δεν θα ανοίξετε σε κανέναν. Μόνο στον οδηγό της λιμουζίνας που θα έρθει για να σας μεταφέρει στις απογευματινές σας δραστηριότητες θα ανοίξετε. Να θυμάστε, το συνθηματικό που θα σας πει είναι ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ.

Κ2: Εντάξει μανούλα, μην ανησυχείς. Δεν είμαστε τίποτα χαζά κατσικάκια. Άλλωστε, το έχουμε κάνει τόσες πολλές φορές. Την ξέρουμε τη διαδικασία.

Μ: Προσέξτε, όμως γιατί τις τελευταίες μέρες ήρθε ένας πρόσφυγας λύκος από μια μακρινή χώρα κι όταν λέμε λύκος εννοούμε λαθρολύκος. Επικίνδυνος και αιμοβόρος δηλαδή. Μια μπουκιά θα σας κάνει αν σας κοροϊδέψει και του ανοίξετε.

Κ3. Δεν θα ανοίξουμε σε κανέναν μαμά, μόνο στον οδηγό, αν μας πει το συνθηματικό ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ.

Μ: Μπράβο τραγάκι μου μικρό. Εσένα σου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη.

Κ4: Εμένα μανούλα δε μου έχειθ εμπιθτοθύνη;

Μ: Κι εσένα μικρή μου κι εσένα. Λοιπόν, τέρμα οι κουβέντες γιατί έχω αργήσει. Γεια σας. Ίσως να σας προλάβω το βράδυ πριν κοιμηθείτε. Αλλιώς, θα τα πούμε αύριο. Γεια σας.

Τα κατσικάκια έμειναν μόνα τους στο σπίτι για να ετοιμαστούν για τις εθελοντικές κατσικιστικές και χταποδιστικές στους δραστηριότητες.

Κ5: Δεν πάμε λίγο στο δωμάτιο-TV να δούμε κανένα παιδικό και μετά να ξεκινήσουμε τη δουλειά μας;

Κ6: Καλή ιδέα. Ελάτε πάμε.

Κ7: Ναι αλλά, όλα τα κανάλια έχουν ειδήσεις. Όλα δείχνουν πρόσφυγες. Κοιτάξτε αυτά τα κατσικάκια-προσφυγόπουλα.

Κ1: Δεν είναι κατσικάκια. Δεν είναι σαν κι εμάς. Προβατάκια είναι και μάλιστα μαυριδερά.

Κ4: Κοιτάκθτε. Δεν έχουν παπουτθάκια θτα ποδαράκια τουθ. Δεν τουθ αγόραθε η μαμά τους.

Κ2: Είναι φτωχά. Δεν είναι σαν κι εμάς.

Κ3: Το βρήκα. Τι λέτε να κάνουμε μια εθελοντική ομάδα στο σχολείο για να μαζέψουμε παπούτσια για τα προσφυγόπουλα; Ωραία ιδέα. Μπορούμε να την παρουσιάσουμε στο τέλος της σχολικής χρονιάς μπροστά στον Δήμαρχο.

Κ4: Εγώ λέω να πούμε θτο μπαμπά να τουθ δώθει λίγα χρήματα. Έχει τόθα πολλά που δεν θα του λείπθουν.

Κ1: Τι είναι αυτά που λες εσύ μικρή; Αν ο μπαμπάς μας σκορπάει τα λεφτά του σε προσφυγόπουλα για μας δεν θα μείνει τίποτα. Θα γίνουμε κι εμείς φτωχοί και τότε θα κάνουν οι άλλοι εράνους για μας.

Η συζήτηση διακόπηκε από τον ήχο του κουδουνιού. Όλα τα κατσικάκια μαζεύτηκαν πίσω από τη θωρακισμένη πόρτα.

Κ4: Ποιοθ είναι παρακαλώ.

Ο: Καλημέρα σας. Ο οδηγός είμαι.

Κ3: Πες μας το συνθηματικό.

Ο: ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ

Κ5: Εντάξει. Ετοιμαστείτε να φύγουμε. Ποιος είπαμε ότι είναι ο κωδικός του συναγερμού;

Κ1: ΜΝΗΜΟΝΙΟ3

Κ2: Ξεκόλλα. ΜΝΗΜΟΝΙΟ1 είπε η μαμά. Το πρώτο και αυθεντικό. Το 3 είναι αριστερό είπε. Δεν την άκουσες;

Κ7: Ελάτε μην τσακώνεστε τώρα έχουμε και δουλειές.

Τα κατσικάκια επιβιβάστηκαν στη λιμουζίνα και ξεκίνησαν για το Μεγάλο Μέγαρο που ήταν το σημείο συνάντησης των εθελοντικών ομάδων.

Σε κάτι φανάρια που τους έπιασε το κόκκινο δύο προσφυγόπουλα στέκονταν στην άκρη στο πεζοδρόμιο. Το ένα, το μικρότερο κρατούσε στα χέρια του δύο μικρά πλαστικά ανθρωπάκια και έπαιζε.

Ένα από τα έξι πίσω παράθυρα της λιμουζίνας ήταν ανοιχτό. Το προσφυγόπουλο κοίταξε τη μικρή κατσικούλα, σηκώθηκε και άπλωσε το χεράκι του προσφέροντάς της το ένα από τα δύο ανθρωπάκια. Η μικρή του χάρισε το πιο ωραίο της χαμόγελο και πήρε το ανθρωπάκι στα χέρια της

Κ4: Θ’ ευχαριθτώ, θ’ ευχαριθτώ πολύ.

Κ1: Τι κάνεις εκεί; Κλείσε γρήγορα το παράθυρο. Η μαμά είμαι ότι δεν παίρνουμε ποτέ πράγματα από ξένους. Ξέχασες που μας μίλησε για το λύκο;

Ο: Δεν υπάρχει λύκος εκεί έξω μικρά μου. Το λύκο τον έχουμε μέσα μας. Από το φόβο και το μίσος κινδυνεύουμε όταν μας κυριεύσουν.

Την επόμενη μέρα η μαμά κατσίκα μόλις πληροφορήθηκε το περιστατικό κάλεσε τον οδηγό και του ανακοίνωσε την απόλυσή του…

 

Ετικέτες: ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

e-βιβλια

... επειδή η μόρφωση είναι προνόμιο όλων!

Συνταγες

Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής

enter7.net

all about tech

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: