RSS

Monthly Archives: Ιουνίου 2015

Οι μάγισσες, τα ξωτικά και τα «αυγά» των αφεντικών

Οι μάγισσες, τα ξωτικά και τα «αυγά» των αφεντικών

Οι μάγισσες, τα ξωτικά και τα «αυγά» των αφεντικών

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

μάγισσεςΜέρες περίεργες, ώρες αναμονής και στιγμές παμπόνηρες είναι αυτές που διανύουμε μέχρι την ημέρα των εκλογών.

Οι μάγισσες ξαμολήθηκαν καβάλα στα βρώμικα σκουπόξυλά τους για να ξελογιάσουν τα μυαλά των ανθρώπων.

Μάγισσες άσχημες και ξεδοντιάρες, βγαλμένες κατευθείαν από τους παιδικούς εφιάλτες, γεμάτες μαγικά φτιασίδια και λέγοντας ξόρκια μυστήρια και τρομερά στο άκουσμά τους, μπαίνουν στα σπίτια από τις κεραίες των τηλεοράσεων και στρογγυλοκάθονται στους καναπέδες μέχρι να καταλάβουν ότι οι άνθρωποι πείστηκαν ή έκαναν πως πείστηκαν από τα παράξενα λόγια τους.

Όλες μασούν ξύλα και φτύνουν απειλές, καταπίνουν σκουριές και λένε λόγια που προκαλούν το φόβο, αναπνέουν μονοξείδιο και εκπνέουν ψέματα.

Σε σπίτια με καθρέφτες δεν μπαίνουν γιατί το βλέμμα τους δεν μπορεί να αποφύγει το κοίταγμα του καθρέφτη και τότε δεν αντέχουν ούτε οι ίδιες το θέαμα, δεν υποφέρουν ούτε οι ίδιες την ασχήμια τους.

Γι’ αυτό, όταν δουν πως σε κάποιο σπίτι υπάρχει καθαρό μυαλό, μυαλό με θύμηση με αναμνήσεις και εμπειρία, υπάρχει καθρέφτης δηλαδή, μένουν απέξω και ασχημαίνουν ακόμη περισσότερο, γερνάνε όλο και πιο πολύ και τα μαγικά τους φίλτρα εξασθενούν.

Αν, δε, πάρουν χαμπάρι πως σε κάποιο σπίτι φωλιάζουν και τίποτα όνειρα ανεκπλήρωτα, τότε αλλάζουν μέχρι και τετράγωνο, μέχρι και γειτονιά.

Οι μάγισσες δεν ενεργούν από μόνες τους, δεν παίρνουν πρωτοβουλίες, εκτός από κάποιες που θέλουν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους ελπίζοντας πως τα αφεντικά τους θα τους αποζημιώσουν γι’ αυτό.

Οι μάγισσες, λοιπόν, έχουν και αφεντικά. Κάθε αφεντικό, αναλόγως τη δύναμή του, μπορεί να ορίζει από μία μέχρι πάρα πολλές μάγισσες.

Τα αφεντικά, είναι όλα τους καλοντυμένα, με ακριβά και φανταχτερά ρούχα, ξέρουν, τα πιο πολλά, να μιλούν όμορφα, γνωρίζουν ξένες γλώσσες, Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά και τώρα τελευταία, μαθαίνουν και Κινέζικα.

Κυκλοφορούν σε μέρη που δεν συχνάζουν απλοί άνθρωποι γιατί έχουν ευαίσθητη και ανηφορική μύτη. Δεν αντέχουν να μυρίζουν απλούς ανθρώπους μα πολύ περισσότερο δεν αντέχουν τη μυρωδιά των μαγισσών. Στις συναντήσεις με τις μάγισσες δεν παρευρίσκονται ποτέ οι ίδιοι ενώ οι συναντήσεις με απλούς ανθρώπους είναι φαινόμενο που υπάρχει μόνο στη σφαίρα της φαντασίας.

Όταν τα αφεντικά αντιλαμβάνονται ότι απειλούνται από τους απλούς ανθρώπους, δίνουν εντολές στο τάγμα των ξωτικών που διαθέτουν και τους έχουν αναθέσει να κυβερνούν τις χώρες, να κάνουν εκλογές.

Οι εκλογές είναι ένα πολιτικό τουρνουά στο οποίο συμμετέχουν δύο, συνήθως, φαβορί για τον τίτλο του πρώτου κόμματος, εκτός αν οι απλοί πολίτες έχουν αγριέψει πάρα πολύ, οπότε ενδέχεται τα φαβορί να γίνουν περισσότερα από δύο αφού τα αφεντικά φροντίζουν να ενισχύσουν και άλλα κόμματα-ομάδες είτε με μεταγραφές ξωτικών είτε με την ενίσχυση προπονητών-μαγισσών (οι μάγισσες σε περιόδους εκλογών μπορούν να παίζουν και το ρόλο του προπονητή).

Όταν τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για τα αφεντικά, δηλαδή, όταν θέλουν να κερδίσουν πάρα πολλά ή όταν βλέπουν πως κινδυνεύει η γαλήνη, η ηρεμία και το μέλλον των παιδιών τους-αυριανών αφεντικών, επιστρατεύουν τους τυφλοπόντικες-μετανάστες.

Πρόκειται για μία ράτσα πλασμάτων που όταν χρειαστεί δουλεύει πολύ και τρώει λίγο για να αυξάνονται τα κέρδη των αφεντικών και μετά τους στήνουν στους τοίχους για να τους λιθοβολούν οι εξοργισμένοι απλοί πολίτες γιατί οι μάγισσες τους έπεισαν πως η αιτία για τη δυστυχία τους δεν είναι τα κέρδη των αφεντικών αλλά οι τυφλοπόντικες μετανάστες. Εύκολη αιτία για τα αφεντικά και ανυπεράσπιστος στόχος για τους οργισμένους πολίτες.

Τότε είναι που κάτω από τις πέτρες, μέσα από τα χαλάσματα, τυλιγμένα με ιστούς από αράχνες σκάνε τα «αυγά» βρωμερών ερπετών.

Βγαίνουν από τις φωλιές τους μόνο τη νύχτα, για να τσιμπήσουν ανυπεράσπιστους τυφλοπόντικες-μετανάστες και μετά ξαναγυρίζουν στις βρώμικες φωλιές τους.

Τα «αυγά», είναι οι πιο πιστοί φίλοι των αφεντικών και λόγω δειλίας οι πιο πιστοί φίλοι των εκάστοτε τυράννων. Ποτέ τους δεν αμφισβήτησαν τα αφεντικά και ποτέ τους δεν στάθηκαν απέναντι σε κάποιο τύραννο.

Στη ζωή, όπως και στα παραμύθια, (στα παραμύθια όχι στις ψευτιές), υπάρχει πάντα τρόπος για να διώχνουμε τους παιδικούς εφιάλτες, να γκρεμοτσακίζουμε τις μάγισσες, να ξορκίζουμε τα ξωτικά, να κρατάμε τα «αυγά» μέσα στις βρωμερές φωλιές τους και να μην ξεχνάμε τους «δικούς μας» τυφλοπόντικες μετανάστες που έσκαψαν στα ορυχεία όλου του κόσμου για να κερδίζουν τα εκεί αφεντικά.

Ποιος είναι αυτός ο τρόπος;

Η κατάργηση των αφεντικών και όχι η αντικατάστασή τους από άλλα καλύτερα και ηπιότερα, λένε κάποιοι απλοί πολίτες…

 

Ετικέτες: ,

Ζαν Κλωντ με συγκίνησες

Ζαν Κλωντ με συγκίνησες

Ζαν Κλωντ με συγκίνησες

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 Γιούνκερ1Είναι αλήθεια ότι στο παρελθόν, τον Ζαν Κλωντ Γιούνκερ τον είχα κατατάξει στους Ευρωπαίους πολιτικούς που σε συνεργασία με τους Έλληνες κυβερνώντες προετοίμασαν το μεσαίωνα των μνημονίων.

Όμως, μετά την πρόσφατη συνέντευξη τύπου που έδωσε, με αφορμή το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, η γνώμη μου για κείνον και νομίζω και πάρα πολλών άλλων συμπολιτών μου, άλλαξε ριζικά.

Βλέποντας τον Ζαν Κλωντ-δεν μπορώ να αντισταθώ στον ενικό της αμεσότητας που σου δίνει ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας-να συνεντευξιάζεται διέκρινα την ανθρώπινη πλευρά του. Συγκινήθηκα, βούρκωσα και μετάνιωσα πικρά που τον είχα κατατάξει στους ξένους εμπνευστές των μνημονίων. Από το Καστελόριζο είχα να νιώσω τέτοια συναισθηματική φόρτιση.

Οι μορφασμοί του προσώπου του, η κίνηση των χεριών του, το άνοιξε-κλείσε των ματιών του ανάδειξαν όλο τον εσωτερικό του πλούτο.

Ακούγοντάς τον κατάλαβα ότι μιλάει ένα άνθρωπος που πονάει, που θλίβεται και υποφέρει όχι για κάποιον άλλον αλλά για μένα τον ίδιο, για τα παιδιά μου και για τους ηλικιωμένους γονείς μου, για τους άνεργους φίλους μου, για όσους τρώνε από τα σκουπίδια και για τους νέους που μετανάστευσαν.

Όταν είπε τη φράση: «Αγαπάω τους Έλληνες», βγαλμένη από τα βάθη της ψυχής του, ένιωσα ότι στις δυσκολίες που περνάω έχω δίπλα μου έναν πραγματικό φίλο, λύκο σωστό, που θα κάνει ότι μπορεί για να με σώσει.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι ο λόγος που κοπάνησε με το μνημόνιο τα κεφάλι του κυρίου Βαγγέλη Βενιζέλου ήταν η ανιδιοτελής αγάπη του για μένα και τους συμπολίτες μου.

Χτυπώντας τον με το μνημόνιο τον τιμωρούσε που με την πολιτική του ανάγκασε τον ίδιο να εισηγηθεί ένα μνημόνιο εις βάρος του λαού που αγαπάει.

Συνεχίζοντας να τον βλέπω και να τον ακούω, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι πολλά πράγματα που είχα ληγμένα στο μυαλό μου ίσως και να μην ήταν έτσι.

Για όλους αυτούς που αυτοκτόνησαν, και εξακολουθούν να αυτοκτονούν, στα χρόνια των μνημονίων ίσως να έφταιγαν οι αδύναμοι ανθρώπινοι χαρακτήρες.

Για τους 1.500.000 ανέργους ίσως να μην ευθύνεται ο καπιταλισμός και τα αποτελέσματα των μνημονίων αλλά το γεγονός ότι οι συμπολίτες μου αυτοί βαρέθηκαν να δουλεύουν. Διότι η δουλειά είναι δύσκολο πράγμα. Δε θυμάστε τον καημένο τον Στρος Καν τι έπαθε από την υπερκόπωση που έπαθε όταν έσωζε τον κόσμο. Δε θυμάστε πώς του έβγαινε μετά του καψερού;

Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους αλλά εμένα με έπεισε ο Ζαν Κλωντ. Πρόκειται για έναν φιλεύσπλαχνο Ευρωπαίο ηγέτη που έχει γαλουχηθεί με τη βασική θεμελιώδη αρχή της ΕΕ:

Αν δεν ψωμολυσσάνε οι πολλοί, τώρα που το μαγαζί έχει κρίση, δεν θα έχουν οι λίγοι να τρώνε το παντεσπάνι τους.

 

Ετικέτες: , , ,

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 140-Ναί ή Όχι στη συνέχιση της δουλοποίησης;

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 140-Ναί ή Όχι στη συνέχιση της δουλοποίησης;

Ναι ή Όχι στη συνέχιση της δουλοποίησης;

Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

δούλοι1– Έμαθα, σχεδόν από πρώτη πρόκα, ότι στις ΗΠΑ είναι πολύ της μόδας κάτι νέες φιλεργατικές απόψεις οι οποίες σίγουρα θα βρουν υποστηρικτές σε όλο τον κόσμο, στους επιχειρηματικούς, και όχι μόνο, κύκλους.

– Σύμφωνα, λοιπόν, με τις φιλεργατικές αυτές απόψεις ο κάθε εργοδότης έχει το δικαίωμα-τώρα ποιος του το έδωσε, κανένας Θεός δεν ξέρει- να απασχολεί όσο θέλει έναν εργαζόμενο χωρίς την υποχρέωση να τον πληρώνει.

– Ο εργαζόμενος πρέπει να νιώθει ευγνωμοσύνη και να αισθάνεται τυχερός μόνο και μόνο επειδή δουλεύει, ανεξάρτητα αν πληρώνεται ή όχι, γιατί έτσι προστατεύεται από την κατάθλιψη της ανεργίας.

– Η προσφορά εργασίας στον εργοδότη πρέπει να είναι η μοναδική πηγή χαράς και ηρεμίας χωρίς να συνοδεύεται υποχρεωτικά από κάποια αμοιβή. Εργασία με αμοιβή θεωρείται ιδιοτέλεια.

– Ο εργαζόμενος δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα διότι στον κόσμο αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχουν οι εργαζόμενοι δικαιώματα. Αυτή είναι η μοίρα τους. Ο εργοδότης είναι ο κύρης και αφέντης του.

– Μιλάνε απροκάλυπτα-από ποιον να κρυφτούν άλλωστε-για επιστροφή στη δουλεία με το επόμενο βήμα να είναι ο χαλκάς στο πόδι, στο χέρι και στο λαιμό.

– Σάμπως παρόμοιες απόψεις και πρακτικές δεν συναντάμε εδώ και αρκετά, πάνω από πέντε, χρόνια και στη χώρα μας; Εσκεμμένα κατηγορούσαν τον δημόσιο τομέα την ώρα που στον ιδιωτικό τομέα επικρατούσε μπάχαλο.

– Να μιλήσουμε για τα πεντάμηνα και τα οχτάμηνα ή μήπως για τις συμβάσεις(;) που ανανεώνονται κάθε μήνα; Να μιλήσουμε για τα 200 και 300 ευρώ; Ή μήπως για τα οκτάωρα που γίνονται απλήρωτα 10ωρα και 12ωρα;

– Ή μήπως να πούμε για τους εργαζόμενους που τους οφείλονται μισθοί δεκάδων μηνών; Προτιμάτε, ίσως, την ανασφάλιστη εργασία που υπήρχε ανέκαθεν στον ιδιωτικό τομέα και τώρα αποτελεί, πλέον, τον κανόνα;

– Αλλά και η εθελοντική εργασία, ακόμη και μαθητών που καθαρίζουν δρόμους και παραλίες αποκτώντας, τάχαμου, περιβαλλοντική συνείδηση ή εκπαιδευτικών αλά Λοβέρδου ή φαντάρων αλλά Κουράκη τι είναι;

– Πριν λίγες μέρες ένας εργαζόμενος στο δημόσιο υποστήριζε ότι ο μισθός των 300 ευρώ είναι καλύτερος από την ανεργία. Για μένα αυτό αποτελεί σημάδι ότι η δουλοποίηση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

– Θα μου πείτε τώρα, τι σχέση έχουν όλα αυτά με το δημοψήφισμα; Για όποιον πιστεύει ότι το δημοψήφισμα, όπως και το εκλογικό ποσοστό, στέλνει κάποιο μήνυμα, νομίζω πως έχουν.

– Ένα ΝΑΙ, σημαίνει αποδοχή της συνέχισης της μετατροπής μας σε σκλάβους. Ένα ΟΧΙ, σημαίνει τη μη αποδοχή.

– Φτάνει το ΟΧΙ ενός δημοψηφίσματος; Ποτέ δεν έφτανε, όπως δεν φτάνουν και τα εκλογικά ποσοστά ακόμα-ακόμα και η συμμετοχή σε μια εκλογική διαδικασία.

– Άλλωστε, με εκλογές κυβέρνησε ο Καραμανλής, ο Παπανδρέας, ο ……..κης, ο Σημίτης, ο άλλος Καραμανλής, ο Γιωργάκης, ο Σαμαράς και τώρα ο Τσίπρας. Ειδικά για τον τελευταίο, αν και νικητής δεν κατάργησε τα μνημόνια.

– Τέλος, ακούγοντας κι εγώ τον εκπαιδευμένο από το ΔΝΤ δημοσιογράφο, έτρεξα με τις σαγιονάρες και τις πυτζάμες σε ένα ΑΤΜ. Δεν υπήρχε ψυχή. Κάνω να βάλω την κάρτα κι ακούγεται μια φωνή από το μηχάνημα: Μπεεεε!

– Κάνω έτσι στη διπλανή βιτρίνα και βλέπω ότι απέκτησα τη μορφή προβάτου. Παίρνω τα 20 ευρώ από ΑΤΜ, δεν είχα και άλλα, και γυρνάω τρέχοντας στο σπίτι.

– Πιάνω την ΤV με το Μπάμπη, την Όλγα, τον Παύλο, το Γιάννη και τους πάω στην αποθήκη. Μπαίνω στο fc και βλέπω ανάρτηση του κυρίου Ρουβά με πολιτικό περιεχόμενο. Κάτι σαν πολιτικό διάγγελμα.

– Προφανώς, όχι μόνο δικαιούται αλλά και επιβάλλεται ο καθένας να έχει πολιτική άποψη. Λίγο με τη στιγμή που επέλεξε ο κύριος Ρουβάς, να μας πει την άποψή του έχω ένα θέμα. Ποτέ δεν είναι αργά. Θα δούμε κι άλλους.

– Αν τελικά η θεσμοτρόικα δεχτεί, μετά το διάγγελμα Τσίπρα, την πρόταση της ελληνικής πλευράς που διαφέρει κατά μερικά δις από τη δική της και αποδειχτεί ότι το παιχνίδι είναι σικέ, θα δώσω τις πρόκες μου για ανακύκλωση.

 

Ετικέτες: , , ,

Παραδιαλογισμοί…με άρωμα Ευρώπης

Παραδιαλογισμοί…με άρωμα Ευρώπης

Παραδιαλογισμοί…με άρωμα Ευρώπης

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

μένουμε ευρώπη1

Π: Πατέρας

Γ: Γιος

 

Γ: Πατέρα, πώς λέγεται αυτός ο πολιτικός που πάει με πολλά κόμματα μόνο και μόνο για να μη χάσει τη βουλευτική ή την υπουργική καρέκλα;

Π: Δύσκολη ερώτηση μου βάζεις. Νομίζω πως δεν ξέρω την απάντηση. Σίγουρα όμως δε λέγεται πόρνη.

Γ: Και αυτός που υπακούει τυφλά στις εντολές του αφεντικού του χωρίς να σιχτιρίζει και να αγκομαχά έναντι παχυλής αμοιβής;

Π: Όλα τα δύσκολα σήμερα θα τα ρωτήσεις; Σίγουρα πάντως δε λέγεται παραδουλεύτρα.

Γ: Ποιοι πιστεύεις ότι έχουν δίκιο; Αυτοί που θέλουν έξοδο από ΕΕ και ευρώ ή αυτοί που δε θέλουν;

Π: Ο συχωρεμένος ο προπάππους σου. Την πρώτη γερμανική κατοχή δεν την άντεξε. Βγήκε στην αντίσταση, πολέμησε και σκοτώθηκε. Ούτε συμμάχησε με τον κατακτητή ούτε τον πολέμησε κλεισμένος στο σπίτι του όπως κάνω εγώ και πολλοί άλλοι σαν και μένα.

Γ: Μα αν φύγουμε από την ΕΕ και το ευρώ δεν θα πεινάσουμε;

Π: Δεν ξέρω, ειλικρινά. Είμαι όμως βέβαιος πως αν μείνουμε στην ΕΕ και το ευρώ θα πεινάσουμε σίγουρα.

Γ: Γιατί;

Π: Γιατί ήδη πεινάμε. Το μαντρί που λέγεται ΕΕ ανήκει σε κάτι βοσκούς-τέρατα που όσο τρώνε τόσο πεινάνε και όσο πεινάνε άλλο τόσο τρώνε.

Γ: Κι αυτοί που κατέβηκαν στο Σύνταγμα υπέρ της παραμονής μας στην ΕΕ;

Π: Κι εγώ αν ήμουν σαν κι αυτούς θα κατέβαινα. Η ΕΕ είναι ένας κόσμος με άλλο κώδικα αξιών. Η υπέρτατη αξία είναι το κέρδος. Ότι βοηθάει στο να κερδίζουν είναι αποδεκτό. Εκμετάλλευση, φτώχια, απανθρωπιά, αδικία, ανισότητα, αναξιοκρατία, κομπίνα, λαμογιά, αρπαχτή, τοκογλυφία, ρουφιανιά, θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά γιατί εξυπηρετούν το κυνήγι του κέρδους και εξασφαλίζουν την τροφή των βοσκών τεράτων στο διηνεκές που θα έλεγε και ο Γιάννννης. Επίσης πήγαν και κάποιοι που εδώ και χρόνια πιστεύουν στο γνωστό παραμύθι: «Ευρώπη των λαών».

Γ: Δηλαδή, όσοι πήγαν στο Σύνταγμα θέλουν όλα τα παραπάνω;

Π: Κοίτα να δεις. Είδα τον … ακατονόμαστο με τη φαμίλια του, τον Άδωνι-Σπυρίδωνα, το Λοβέρδο και πολλούς άλλους. Αυτοί όντως εξαιρούνται. Είναι λάτρεις του Ευρωπαϊκού και Ελληνικού πολιτισμού και των αρχαίων αντικειμένων, λάτρεις της ηλεκτρικής και ψηφιακής αλά Ζήμενς τεχνολογίας, των γενόσημων και των ταμπλετών. Αγαπούν επίσης πολύ την υγεία, όχι του κόσμου αλλά τη δική τους. Οι υπόλοιποι κατά πάσα πιθανότητα παραπλανήθηκαν. Τους είδα ηλιοκαμένους. Μάλλον στη Μανωλάδα θα δουλεύουν ή σε άλλες αγροτικές εργασίες ή μπορεί να είναι οικοδόμοι. Τους είδα με καπέλα ψάθινα, με παπούτσια χιλιοσχισμένα. Ειδικά από τα τακούνια των γυναικών είχαν περισσέψει κάτι 12ποντα κομμάτια σαν οδοντογλυφίδες που τους τρυπούσαν τις φτέρνες. Τις είδα να ισορροπούν με μεγάλη δυσκολία.

Γ: Για τη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς τι έχεις να πεις;

Π: Η διαπραγμάτευση με τη θεσμοτρόικα ήταν μια διαπραγμάτευση για το πώς θα φανεί πιο πειστικά στον κόσμο ότι γίνεται διαπραγμάτευση.

Γ: Γιατί το λες αυτό; Η κυβέρνηση κράτησε σθεναρή στάση. Δεν είπε «ναι» σε όλα.

Π: Ασφαλώς. Είπε «ναι» μόνο σε όσα ζητούσε η θεσμοτρόικα. Δεν είπε «ναι», στην μη περικοπή μισθών και συντάξεων ούτε στη μη χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων ούτε στην κατάργηση των μνημονίων ούτε στο σταμάτημα της αποπληρωμής των τοκογλύφων. Έχεις δίκιο. Είπε «ναι» σε όλα.

Γ: Πιστεύεις, δηλαδή, ότι η επικείμενη συμφωνία θα είναι ένα νέο μνημόνιο.

Π: Πιστεύω ότι αυτό είναι το ένα κακό, για τους πολλούς εννοείται, διότι για ορισμένους είναι το μέγιστο καλό όπως η οικονομία της χώρας και η ανταγωνιστικότητα (βλ. τράπεζες, επιχειρήσεις). Το μεγαλύτερο κακό είναι η απογοήτευση όσων ήλπιζαν και διαψεύστηκαν. Ειδικά όταν αυτό θα το χρεωθεί η Αριστερά, ενώ κάτι τέτοιο δε συνιστά Αριστερή-Αντικαπιταλιστική πολιτική. Και θα βγουν οι προηγούμενοι κυβερνώντες να πανηγυρίζουν.

Γ: Πατέρα, βγήκαν και οι βαθμοί των Πανελλαδικών. Το άκουσες;

Π: Μεγάλη μπίζνα. Ιπποδρομιακός αγώνας. Για πολλούς γονείς που αναγκαστικά τα παιδιά τους θα σπουδάσουν μακριά από τα σπίτια τους, ένα σπίτι θα ανοίξουν και ένα θα κλείσουν. Αλλιώς, σπουδές γιοκ. Αλλά αυτό, όπως και πολλά άλλα δεν συμπεριλαμβάνονται στις σκληρές διαπραγματεύσεις με τη θεσμοτρόικα.

 

Ετικέτες: , , , ,

Το Τέρας είναι πάντα εδώ και με περιμένει να του μοιάσω

Το Τέρας είναι πάντα εδώ και με περιμένει να του μοιάσω

Απ΄τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Εκείνο το πρωινό, σαν κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, είδα πόσο πιο όμορφος ήμουν από το Τέρας που είχα δει σε φωτογραφία το προηγούμενο βράδυ.

Εκείνο, λες και είχε συγκεντρώσει όλη την ασχήμια και την αγριάδα του κόσμου, ήταν τόσο αποκρουστικό που δεν μπορούσα να κρατήσω πάνω του τη ματιά μου, ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Πόσο τυχερός ήμουν που δεν του έμοιαζα σε τίποτα!

Πάντα ήμουν οπαδός της αξιοκρατίας και σιχαινόμουν όλους εκείνους που έβρισκαν τις «άκρες», τους κατάλληλους ανθρώπους στην κατάλληλη θέση για να καταφέρνουν τους σκοπούς και τις επιδιώξεις τους χωρίς να το αξίζουν.

Όμως, μια φορά, χρειάστηκε, όχι για μένα, αλλά για την κόρη μου τη μεγάλη να ζητήσω κι εγώ μια χάρη από κάποιον που ήταν «στα πράγματα». Δύο πτυχία και τρεις ξένες γλώσσες είχε αλλά δουλειά δεν έβρισκε. Το πήρα, λοιπόν, απόφαση και πήγα στο βουλευτή της περιοχής μου. Σκέφτηκα πως δεν είναι δα και κανένα έγκλημα. Δουλειά για την κόρη μου θα ζητούσα που την άξιζε με τόσα προσόντα. Δεν θα αδικούσα κανέναν.

Ο βουλευτής το κατανόησε. Να περιμένω λίγο, μου είπε, και κάτι θα έκανε, μετά τις εκλογές, αν κατάφερνε και πάλι να εκλεγεί. Ήταν ειλικρινής απέναντί μου. Δεν μου έταξε λαγούς με πετραχήλια. Δουλειά για λίγους μήνες μου είπε, όχι πολλά και μόνιμα πράγματα.

Ξανακοίταξα τον καθρέφτη και μου ήρθε πάλι στο μυαλό το Τέρας.

Ευτυχώς που ήμουν πολύ πιο όμορφος από εκείνο.

Αλλά και την υποκρισία ποτέ δεν την άντεξα.

Τις προάλλες, μετά τη σχολική παρέλαση για την εθνική μας επέτειο, στον πεζόδρομο της πόλης, παρέλασαν όλοι σχεδόν οι υποψήφιοι δήμαρχοι. Οι περισσότεροι από αυτούς ασχολούνται χρόνια με τα του δήμου. Αρκετοί από αυτούς βρίσκονται σε διάφορα πόστα. Άλλος σε διοικητικό συμβούλιο νοσοκομείου, άλλος είναι διευθύνων σύμβουλος σε δημόσιο οργανισμό καθώς, είχαν φροντίσει να πιάσουν άκρες σε κομματικούς κυβερνητικούς μηχανισμούς. Κανέναν από δαύτους δεν είναι άμοιρος ευθυνών για την κατάσταση της χώρας και των πολιτών.

Ντυμένοι με τα φανταχτερά τους κοστούμια και έχοντας καρφώσει το μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό τους για να φαίνεται η πρόσφατη λεύκανση των δοντιών τους, κουνούσαν δεξιά κι αριστερά το κεφάλι τους όπως οι κορδωμένες χήνες και έδειχναν τα λευκά τους δόντια υπενθυμίζοντας την πρόθεσή τους να συνεχίζουν να τρώνε με χίλιες μασέλες.

Τι να έκανα κι εγώ; Έτρεξα να τους σφίξω το χέρι και να τους ευχηθώ «Καλή Επιτυχία». Σκέφτηκα πως μια ευχή σε κάποιον δεν είναι κακό και σου δίνει και το δικαίωμα να του ζητήσεις κάτι αν χρειαστεί.

Απεχθάνομαι επίσης την ξενοφοβία, μισώ το ψέμα και το άδικο, πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, γεμάτοι με ταλέντα, αγαπώ την αλήθεια και το δίκιο.

Έτσι πορευόμουν όλα αυτά τα χρόνια.

Σήμερα κοιτάχτηκα πάλι στον καθρέφτη και ξαφνιάστηκα. Η όψη μου είχε γίνει ίδια με την όψη του Τέρατος. Την όψη εκείνη που μου προκαλούσε φόβο και αηδία.

Συνειδητοποίησα ότι τελικά, η μορφή του δεν είναι και τόσο αποκρουστική. Αν μάλιστα τη συνηθίσεις μπορείς να βρεις πάνω της και στοιχεία καλά, γιατί όχι, ακόμη και όμορφα.

Βγαίνοντας από το σπίτι είδα τις ανθισμένες νεραντζιές αλλά δεν οσμίστηκα τη μυρωδιά τους, ούτε μου προξένησε εντύπωση η ομορφιά τους.

Κατάλαβα πως απλώς ανέπνεα.

Εδώ και καιρό, μόνο ανέπνεα. Είχα σταματήσει να ζω…

 

Ετικέτες: , ,

Ας κοιμηθούμε ήσυχοι γιατί αλλιώς μπορεί να ξυπνήσουμε

Ας κοιμηθούμε ήσυχοι γιατί αλλιώς μπορεί να ξυπνήσουμε

Ας κοιμηθούμε ήσυχοι γιατί αλλιώς μπορεί να ξυπνήσουμε

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

τηλεόραση1Τελικά, είναι ωραία η ζωή, χαρούμενη, γεμάτη ευτυχία. Κι αν δεν είναι, βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να την κάνουμε να είναι. Αν όχι χαρούμενη, γεμάτη ευτυχία να την κάνουμε να είναι τουλάχιστον συμβατική, ίδια με των υπολοίπων. Ασφαλής και χωρίς εκπλήξεις. Τι να κάνουμε; Παντού χρειάζεται ένας έντιμος συμβιβασμός.

Για τα παιδιά μας μόνο ανησυχώ. Τα μεγαλώνουμε σωστά άραγε; Τους δίνουμε όλα όσα έχουν ανάγκη; Από την άλλη σκέφτομαι πως δεν πρέπει να έχω τέτοιες ανασφάλειες. Εντάξει, δεν τα πήγαμε στο The Voice, για να δουν από κοντά τα ιερά τέρατα της μπουζουκόβιας μουσικής σκηνής, αλλά δεν πειράζει. Θα τα πάω του χρόνου.

Κάθε πρωί τους βάζουμε για το σχολείο ένα κρουασάν, ένα πατατάκι κι ένα χυμό ανάμεικτο. Αν δεν έχουμε, τους δίνουμε χρήματα να ψωνίσουν ό,τι θέλουν από το κυλικείο. Πάνω απ΄όλα πρέπει να τρέφονται υγιεινά.

Το μεσημέρι, σαν γυρίσουν από το σχολείο, αν δεν έχουμε προλάβει να μαγειρέψουμε, τους παίρνουμε από το φαστφουντάδικο δύο χάμπουργκερ με σως, πατάτες τηγανιτές και αναψυκτικό. Είναι στην ανάπτυξη και πρέπει να τρώνε καλά και να έχουν και θετική ενέργεια. Το λέει κι αυτός με τα πεσμένα βλέφαρα και το θολό βλέμμα σε διαφήμιση στην τηλεόραση. Τι δηλαδή; Να έχουν αρνητική ενέργεια τα δικά μας παιδιά;

Πρέπει να φάνε γρήγορα γιατί θα έρθει η κοπέλα που τα διαβάζει. Ευτυχώς, τώρα με την κρίση, με 3 ευρώ την ώρα βρίσκεις καμιά φοιτήτρια, καμιά αδιόριστη δασκάλα και κάνεις τη δουλειά σου.

Βέβαια, τα δικά μου διαμαρτύρονται. Λένε πως δεν χρειάζεται να κάνουν μάθημα και της κάνουν το βίο αβίωτο. Αλλά καλύτερα έτσι. Από το να ξεσπάνε σε μας. Δε γίνεται όμως να μην κάνουν μάθημα. Τα περισσότερα παιδιά στην τάξη τους έχουν δασκάλα που τα διαβάζει στο σπίτι. Τι δηλαδή; Τα δικά μας στο πηγάδι κατούρησαν;

Μετά αρχίζει το τρέξιμο. Ο μικρός να πάει στο ποδόσφαιρο και η μικρή για χορό. Μετά, ο μικρός να συνεχίσει στο μπάσκετ και η μικρή στη ζωγραφική.

Μόλις που προλαβαίνουμε λίγο στο ενδιάμεσο να δούμε τα «Δανεικά Όνειρα», την αγαπημένη μας σειρά στην Αγία TV. Βγαλμένη από την καθημερινότητα της ζωής. Εντάξει, όχι της δικής μας, αλλά δεν έχει σημασία. Έτσι, να βλέπουμε και τα ζόρια που περνάνε οι πλούσιοι για να μην τους ζηλεύουμε. Αν και δεν θα μας πείραζε να είχαμε τα πλούτη τους μαζί με τα ζόρια τους.

Δε βαριέσαι! Έτσι είναι η ζωή.

Μετά, να γυρίσουν τα καημένα στο σπίτι, να χαλαρώσουν λίγο κι αυτά στην Αγία TV, να δουν το κανάλι με τα παιδικά και τις διαφημίσεις. Τι ωραίες διαφημίσεις! Χαίρεσαι να τις βλέπεις και να τις ακούς. Δυνατές φωνές για να μένουν στο μυαλό των παιδιών μας.

Μετά θα έρθει η κοπέλα που τους κάνει Αγγλικά και Γαλλικά. Ευτυχώς που είναι δίδυμα και δεν διπλοπληρώνουμε.

Κάποια στιγμή έρχεται και η ώρα που τα παιδιά κοιμούνται.

Τότε, θα κάτσουμε κι εμείς, επιτέλους στον καναπέ να δούμε τις βραδινές ειδήσεις, εκτός κι αν έχει κανέναν αγώνα οπότε ο καθένας στην τηλεόρασή του. Εγώ στον καναπέ με την πίτσα που παράγγειλα και η γυναίκα μου στην κρεβατοκάμαρα με το γιαουρτάκι «Μοσχαρίτσα». Το τρώει και η παρουσιάστρια του διαγωνισμού ταλέντων γι’ αυτό είναι ξανθιά, όμορφη, λεπτή και γαλανομάτα.

Βέβαια η γυναίκα μου είναι πιο όμορφη αλλά δε με πιστεύει που της το λέω.

Αν πάλι δεν έχει αγώνα, βλέπουμε κάποια εκπομπή μαγειρικής. Τον Άκη, τον Άρη, το Λευτέρη, τη Λίτσα, τη Μαρία, τη Τζένη. Χορταίνει το μάτι μας κι έχουμε να συζητάμε και κάτι με τους άλλους γονείς το πρωί που πάμε τα παιδιά στο σχολείο και περιμένουμε απ΄έξω, προσευχόμενοι, μέχρι τα φυντάνια μας να μπουν στις τάξεις.

Άντε μετά να πάμε στις δουλειές μας. Εγώ να ανοίξω το μαγαζί, η γυναίκα μου να πάει στην εταιρεία της. Εγώ να παρακαλάω να μπει κανένας πελάτης, εκείνη να της δώσει το αφεντικό κανένα μηνιάτικο από τα 10 που της χρωστάει.

Αλλά, δε βαριέσαι! Τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή. Υπάρχουν και χειρότερα. Και δόξα τω Θεώ να λέμε. Εντάξει, υπάρχουν και καλύτερα, αλλά τα καλύτερα είναι για τους λίγους. Αυτοί, κρίση ξεκρίση θα είναι πάντα καλύτερα. Δεν μπορούμε να είμαστε όλοι ίσοι.

Να μην ξεχάσω να πάρω και το περιοδικό «Αποχαζεύω», να το δούμε το βράδυ. Η Φαίη, λέει, φόρεσε καινούργιο μαγιό κι ο Βαρουφάκης, δεν ξέρω τι κάνει στις διαπραγματεύσεις πάντως στο ντύσιμο είναι πρότυπο.

Γιατί ο Τσίπρας που ξεπέρασε ακόμα και τον Ομπάμα σε γοητεία; Άσε που θέλω να πάω και το αμάξι για πλύσιμο και να του πω του κυρ Λευτέρη ότι ο Πακιστανός που μας το έπλυνε τις προάλλες, μισές δουλειές έκανε. Τσάμπα το ευρώ που του άφησα για μπουρμπουάρ. Αλλά τι περιμένεις; Είχαν και στη χώρα τους αυτοκίνητα;

[Γιατί ρε; Εσύ στο κατσικοχώρι που γεννήθηκες είχες;]

Ωχ! Ποιος μίλησε;

[Η συνείδησή σου ρε κόπανε. Ότι απέμεινε, δηλαδή, από δαύτη.]

Αυτό μας έλλειπε τώρα, να αρχίσω να ακούω και φωνές. Δεν πάω καλά, πρέπει να πάρω τηλέφωνο τον Χαλίλ. Μέγα μέντιουμ και εξαίρετος παραψυχολόγος. Τώρα κιόλας θα τον πάρω, αλλιώς θα τρελαθώ τελείως!

 

 

 

 

 

 

 

 

Ετικέτες: , , ,

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 139-Η Θεοδώρα δεν αντέχει τα ψέματα και ο Στρος Καν την πίεση

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 139-Η Θεοδώρα δεν αντέχει τα ψέματα και ο Στρος Καν την πίεση

Η Θεοδώρα δεν αντέχει τα ψέματα και ο Στρος Καν την πίεση

Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

 στρος καν1 – Χάρηκε το είναι μου ακούγοντας τη θυγατέρα Θεοδώρα σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Τόση αυτοκριτική (κουβέντα για ευθύνες), τόση ευθύτητα (ξεχείλισε η υποκρισία), τόσες αποκαλύψεις (κουβέντα για τη Ζήμενς).

– Είμαι κι εγώ από αυτούς που περίμεναν από την κυβέρνηση να υλοποιήσει αυτά που εξήγγειλε προεκλογικά αλλά να μιλάει και η θυγατέρα Θεοδώρα για ψέματα;

– Την είχα ακούσει που είπε πριν από κάμποσες μέρες ότι θα έκλειναν οι τράπεζες. Πήγα κι εγώ την άλλη μέρα και σήκωσα όλες μου τις καταθέσεις. Σύνολο 8 ευρώ και 42 λεπτά. Μετά μ΄έπιασε ένας πανικός.

– Αν κλείσουν, σκέφτηκα, οι τράπεζες που θα πληρώνω τη δόση του στεγαστικού, τη δόση για τον ΕΝΦΙΑ, τη δόση για την εφορία και τη δόση για τη ΔΕΗ; Και οι εταιρείες ενημέρωσης δανειοληπτών; Θα κλείσουν κι αυτές;

– Και ο Ψαριανός μου άρεσε σε μια άλλη εκπομπή. Με μαϊντανό κάνει τέλεια τηλεοπτική ψαρόσουπα. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι δεν θυμάμαι σε ποιο κόμμα ανήκει αυτήν την εβδομάδα.

– Καυχιέται ο μπαγάσας ότι διδάχτηκε πολιτικό πολιτισμό δίπλα στον Κύρκο. Σίγουρα θα είχε μείνει από απουσίες. Πάει αυτός. Τον πήρε το ποτάμι. Μα καλά, ποιος τον αποκάλεσε τον άνθρωπο γερμανοτσολιά; Είναι δυνατόν;

– Έχει και επιχείρημα υψηλού πολιτικού πολιτισμού ο μέγας ανήρ. «Αφού διαφωνώ μ’ αυτά που λένε για μένα, έχω δικαίωμα να σπρώχνω με το χέρι μου τη συνομιλήτριά μου που τόλμησε να με κρίνει».

– Ίσως να μην έχει και τόση σημασία αλλά δεν μου άρεσε καθόλου ο τρόπος που ο Γιούνκερ το κοράκι, υποδέχτηκε στην τελευταία συνάντησή τους τον Τσίπρα. Σα να ήθελε να τον εξευτελίσει.

– Όπως τότε που χτυπούσε το κεφάλι του Βενιζέλου με το μνημόνιο κι εκείνος χαμογελούσε. Λες και τον νοιάζει περισσότερο ο εξευτελισμός του Τσίπρα παρά η υπογραφή ενός νέου μνημονίου. Λέμε τώρα.

– Με τις τόσες διαπραγματεύσεις μου δημιουργείται η εντύπωση ότι η θεσμοτρόικα ωθεί τον Τσίπρα να πει το μεγάλο «όχι» σε ΕΕ και Ευρώ κι εκείνος σα να διστάζει. Αλλά μάλλον πέφτει έξω.

– Κάποιος στον ηλεκτρικό έλεγε στο διπλανό του πως ο Τσίπρας θα γραφεί στην Ιστορία. Ή ως ήρωας των καταπιεσμένων λέγοντας «όχι» στους δανειστές ή ως εκείνος που θα βάλει ταφόπλακα στα δικαιώματά τους.

– Πάει και ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος. Πάει και το ΠαΣοΚ. Ένας Σωτήρας έκλεισε τον κύκλο του. Αφού μας έσωσε και μας τακτοποίησε για τα επόμενα 50 χρόνια μπορεί να αράξει όπως όλες οι στυμμένες λεμονόκουπες.

– Θα ακολουθήσει και ο άλλος Σωτήρας, ο Αντώνιος ο Σαμαράς που ακολούθησε τον πρώτο Σωτήρα τον Γιωργάκη τον Παπανδρέου τον Μέγα. Θα τους γιορτάζουμε στο εξής και τους τρεις στις 6 Αυγούστου.

– Τώρα που άνοιξε η ΕΡΤ θυμήθηκα τα πλουραλιστικά ιδιωτικά κανάλια. Πλήρωσαν τα χρωστούμενα ή ακόμα; Αν δεν πλήρωσαν, θα ακολουθήσει κλείσιμο και κατάσχεση όπως με τα σπίτια του κόσμου;

– Ή μήπως όχι, επειδή τα χρειάζονται τα κυβερνητικά στελέχη για να κάνουν τις εμφανίσεις τους; Έτσι όμως δεν είναι σα να νομιμοποιούν τη μη πληρωμή των οφειλών τους στο δημόσιο;

– Δεν ξέρω αλλά, αν όντως το Τεράστιο Κανάλι έκλεβε τη ΔΕΗ, όπως έχει γραφεί στον τύπο, πρέπει τα αφεντικά του να τραβάνε μεγάλο ζόρι. Δεν θα έχουν να φάνε, τα καημένα!

– Σίγουρα θα ψάχνουν στα σκουπίδια για αποφάγια, θα φοράνε κουρελιασμένα ρούχα, θα κοιμούνται στα πάρκα, δεν θα έχουν να αγοράσουν φάρμακα. Μαύρη ζωή θα κάνουν τα καημένα τα Μεγάλα τα Αφεντικά.

– Άκουγα στο ΣΚΑΪ να υπαινίσσεται  ο παρουσιαστής σε μια εκπομπή ότι η ΕΡΤ δεν είχε και δεν θα αποκτήσει ποτέ πλουραλισμό στην ενημέρωση. Συμφωνώ μαζί του. Δεν θα έχει Άρη, δεν θα έχει Μπάμπη.

– Δεν θα έχει αυτούς που εξασφαλίζουν τον πλουραλισμό στον ΣΚΑΪ. Ακούγεται, χωρίς να έχει διασταυρωθεί, ότι ο ΣΚΑΪ έκανε πρόταση συνεργασίας στη Λαγκάρντ, τον Γιούνκερ και τον Τόμσεν. Πλουραλισμός!

– Τώρα με την κρίση έχει αυξηθεί το αίσθημα αλληλεγγύης προς τους οικονομικά και κοινωνικά αποκλεισμένους. Πολλές ΜΚΟ φιλάνθρωπες ξεφύτρωσαν. Πολή αγάπη κυκλοφορεί. Πολλοί ευεργέτες, με το αζημείωτο!

– Δεν θέλω να πιστέψω ότι πίσω από τη βιτρίνα κρύβονται και πολλοί που προκάλεσαν και συντήρησαν την οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση. Συμβαίνουν τέτοια πράγματα στον Καπιταλισμό; Κοίτα να δεις τι γίνεται!

– Θέλω να ρωτήσω τον Σεραφείμ, αν γνωρίζει τι παθαίνει αυτός που ψεύδεται συνειδητά, που διαστρεβλώνει, επίσης συνειδητά και που εκμεταλλεύεται τη θρησκευτική πίστη των ανθρώπων.

– Ο Στρος Καν, ομολόγησε πως συμμετείχε σε παρτούζες για να ξεχνάει τους βιασμούς των κρατών στους οποίους συμμετείχε. Δε φταίει αυτός. Εμείς όλοι, οι λαοί των βιασμένων κρατών τον κάναμε μάγκα. Ας προσέχαμε.

– Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, έκανε δήλωση για τον παιδοκτόνο αστυνομικό όπως έκανε με τον Βούλγαρο; Ή για την κοινή δράση ΜΑΤ-Χρυσής Αυγής ενάντια στη συγκέντρωση στα ΕΛΠΕ, όπως τότε στις Σκουριές;

 

Ετικέτες: , , , , , , ,

Αντέχουμε ένα σχολείο χωρίς βαθμολογίες και εξετάσεις;

Αντέχουμε ένα σχολείο χωρίς βαθμολογίες και εξετάσεις;

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 Σ.Σ

Τα παρακάτω αποτελούν προσωπικές απόψεις, όχι όλες τελείως κατασταλαγμένες-πολλές από αυτές βρίσκονται ακόμη σε πρωτόλυα μορφή- που προέκυψαν μέσα από την επαφή μου, για πάνω από είκοσι χρόνια, με μαθητές που ζούσαν με το άγχος και την αγωνία των βαθμών και των εξετάσεων. Μου δημιουργήθηκε το ερώτημα αν αξίζει τελικά τον κόπο, να θυσιάζουμε την ορμή της νιότης τους στο βωμό των εξετάσεων και αν αυτό είναι το σχολείο που ανταποκρίνεται στις ανάγκες, τα ενδιαφέροντα και τα ταλέντα των μαθητών μας.

Για τα ελληνικά δεδομένα, δεν γνωρίζω τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο, οι εξετάσεις και η αξιολόγηση των μαθητών με βάση κάποια αριθμητική κλίμακα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την ίδια την ύπαρξη του σχολείου, τουλάχιστον στο επίπεδο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Ποιος θα μπορούσε, άραγε, να φανταστεί τη λειτουργία του γυμνασίου και του λυκείου χωρίς βαθμούς και εξετάσεις;

Όλοι όσοι κινούνται μέσα και γύρω από το χώρο του σχολείου (μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς) αλλά και οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου παιδείας, σκέφτονται, ενεργούν και νομοθετούν έχοντας σαν πρώτο μέλημά τους , τις εξεταστικές διαδικασίες και τους τρόπους βαθμολόγησης –αξιολόγησης των μαθητών.

Η ύπαρξη της βαθμολογίας και των εξετάσεων θεωρείται, τουλάχιστον, τόσο  αναγκαία όσο και αυτή καθεαυτή η λειτουργία του σχολείου.

Τα επιχειρήματα υπέρ της ύπαρξής των είναι πάρα πολλά. Αναφέρω τα πιο συχνά από αυτά που έχω ακούσει εγώ κατά καιρούς. Προφανώς, υπάρχουν και άλλα τα οποία μου διαφεύγουν.

– Αποτελούν εξωτερικό κίνητρο για τους μαθητές ώστε να πιέζονται για να διαβάζουν.

– Δημιουργούν τον ¨απαραίτητο φόβο¨ στους μαθητές ώστε να μην αποθρασύνονται.

– Βοηθούν τους εκπαιδευτικούς ώστε να μπορούν να επιβληθούν μέσα στην τάξη.

– Επιβραβεύουν την προσπάθεια και τιμωρούν τη μη προσπάθεια.

– Βοηθούν στο να ξεχωρίζουν οι ¨άριστοι¨από τους άχρηστους και οι ¨καλοί¨από τους ¨κακούς¨μαθητές¨.

– Αποτελούν έναναντικειμενικό τρόπο αξιολόγησης.

– Βοηθούν στο να διαπιστώσει ο ίδιος μαθητής αν αξίζει τον κόπο να σπουδάσει ή πρέπει ¨να μάθει μια τέχνη¨.

Το πιο συχνό όμως επιχείρημα που έχω ακούσει συζητώντας με συναδέλφους και γονείς είναι ότι δεν μπορούν να φανταστούν ένα σχολείο που θα λειτουργεί χωρίς βαθμολογίες και εξετάσεις.

Αφήνοντας έξω, προς το παρών, τον προβληματισμό για τον τρόπο εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ ως ένα ξεχωριστό πεδίο διαλόγου, το οποίο ασφαλώς σχετίζεται άμεσα με το τι σχολείο θέλουμε, θα ήθελα να θέσω για προβληματισμό και συζήτηση ορισμένα ζητήματα.

– Από εκπαιδευτική και παιδαγωγική άποψη είναι σωστό, το περιεχόμενο

της παρεχόμενης γνώσης να υποτάσσεται στη βαθμολόγηση και τις εξετάσεις; Κατά τη γνώμη μου, όχι.

Κι όμως! Πόσες φορές, εμείς οι ίδιοι δεν συνιστούμε στα παιδιά να προσέξουμε κάτι που λέμε γιατί αυτό μπορεί να ζητηθεί είτε σε διαγώνισμα είτε σε εξετάσεις; Το κίνητρό μας δεν είναι το αν αυτό το κάτι είναι χρήσιμο ή αν ¨τσιγκλάει¨ το μυαλό των μαθητών αλλά αν αποτελεί ¨καλό θέμα¨ απαραίτητο για τις επόμενες εξετάσεις ή για τη μητέρα των εξετάσεων που είναι φυσικά οι Πανελλαδικές.

Αποτελούν, λοιπόν, πράγματι εξωτερικό κίνητρο για τους μαθητές;

Για ορισμένους ίσως. Από την εμπειρία μου όμως, έχω διαπιστώσει ότι για πάρα πολλούς μαθητές αποτελούν αντικίνητρο αφού δημιουργούν φόβους, ανασφάλειες και απίστευτο άγχος.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στην περίοδο πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το πέρας των εξετάσεων αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών που είτε φεύγουν από τα σπίτια τους είτε κάνουν απόπειρες αυτοκτονίας.

– Πόσο θεμιτό είναι και ποια αποτελέσματα στην ψυχοσύνθεση, στη διαμόρφωση χαρακτήρων και στην ανάδειξη αξιών προκαλεί η χρήση της ¨απειλής¨ της βαθμολογίας και των εξετάσεων;

Θέλουμε μαθητές φοβισμένους, να ζουν με την απειλή και το άγχος της ενδεχόμενης αποτυχίας; Με ποιο τίμημα και με ποιο ουσιαστικό κέρδος για την ψυχοσύνθεσή τους;

– Για ποιον εκπαιδευτικό, άραγε, αποτελεί εύσημο και τιμή το να επιβάλλεται με το φόβο και την απειλή της βαθμολογίας; Νομίζω για κανέναν.

Το ζητούμενο είναι να επιβαλλόμαστε αγγίζοντας εκείνες τις χορδές των μαθητών που θα μας αποφέρουν ως κέρδος μακράς διάρκειας το ενδιαφέρον των μαθητών.

Όταν ο μαθητής αναγκάζεται να μάθει κάτι που δεν του αρέσει μόνο και μόνο για να ανταποκριθεί σε κάποια γραπτή ή προφορική εξέταση, το μυαλό αρνείται να το αφομοιώσει.

Ο φόβος του λάθους και της βαθμολογικής τιμωρίας στερεί από πολλούς μαθητές τη χαρά της δημιουργικής φαντασίας και πλήττει την αυτοπεποίθησή τους.

Αλλά και πέρα από τα παραπάνω, το κυνήγι του καλού βαθμού, δημιουργεί πάρα πολλές φορές στρεβλώσεις στη σχέση ανάμεσα σε μαθητές γονείς και εκπαιδευτικούς. Χαρακτηρισμοί όπως «αυτός βάζει εύκολα θέματα» ή «βάζει υψηλούς βαθμούς» και τα αντίθετα, είναι πολύ συχνοί και όλοι τους έχουμε ακούσει. Αυτοί που τις χρησιμοποιούν θέτουν ως πρώτο κριτήριο τη βαθμολόγηση και τις εξετάσεις εκμηδενίζοντας μια σειρά από άλλα χαρακτηριστικά και προτερήματα που μπορεί να έχει κάποιος εκπαιδευτικός.

– Η βαθμολογία επιβραβεύει όντως την προσπάθεια; Όχι βέβαια. Η βαθμολογία επιβραβεύει μόνο το αποτέλεσμα, ειδικά αυτή που συνοδεύει μια γραπτή εξέταση. Αλλά, ακόμη κι αν δεχτούμε ότι στη βαθμολόγηση της προφορικής απόδοσης όντως λαμβάνουμε υπόψη μας και την προσπάθεια, προσπερνάμε το γεγονός ότι δεν προσπαθούν όλοι οι μαθητές κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

Οι μαθητές που ζουν μέσα σε αντίξοες κοινωνικές, οικονομικές ή γεωγραφικές συνθήκες, χρειάζεται να καταβάλλουν πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια για να φτάσουν στο ίδιο μαθησιακό επίπεδο με τους υπόλοιπους συμμαθητές τους.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα;

Απογοητεύονται, κουράζονται και εγκαταλείπουν. Αναφέρομαι στα ¨παιδιά ενός κατώτερου Θεού¨ που όλοι σχεδόν τα έχουμε γνωρίσει είτε στην επαρχία και την παραμεθόριο είτε σε υποβαθμισμένες περιοχές των μεγαλουπόλεων.

Το θέμα μας, λοιπόν, είναι να τιμωρείται η μη προσπάθεια και η παραίτηση ή να αναζητούμε και να αμβλύνουμε τις ανισότητες που προκαλούν αυτή την παραίτηση;

Φταίει ο μαθητής; Ή αν θέλετε, φταίει μόνο ο μαθητής; Όμως ακόμη και στην περίπτωση αυτή, πάντα κάποια άλλη αιτία κρύβεται πίσω από την παραίτηση, την οποία, εμείς οι εκπαιδευτικοί, δεν μπορούμε πολλές φορές να την εντοπίσουμε.

– Τώρα, σε σχέση με το διαχωρισμό των μαθητών σε άριστους, πολύ καλούς, καλούς και πάει λέγοντας, ίσως χρειάζεται να αναλογιστούμε κατά πόσο ενισχύουν την αυτοπεποίθηση των μαθητών ή το αντίθετο.

Οι ¨άριστοι¨, φορτώνονται με το άγχος της διατήρησης της ¨αριστείας¨ τους και οι υπόλοιποι με το άγχος του ότι δεν κατάφεραν να γίνουν ¨άριστοι¨.

Εκτός αυτού, μεταξύ των ¨αρίστων¨ αναπτύσσεται ένας, όχι και τόσο υγειής, ανταγωνισμός για το ποιος είναι ακόμα πιο ¨άριστος¨. Η απαράδεκτη αμερικανιά που ισχυρίζεται ότι ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα, αρμόζει σε άλογα κούρσας αλλά είναι απαράδεκτη από παιδαγωγική άποψη.

Ο σκοπός, κατά τη γνώμη μου, είναι η ψυχική ευχαρίστηση και η ευτυχία των μαθητών να πηγάζει από το γεγονός ότι χαίρονται τη ζωή τους στο σχολείο γιατί τους δίνεται η δυνατότητα να καλλιεργήσουν τα ιδιαίτερα ταλέντα τους και να αναδείξουν την προσωπικότητά τους. Κι αυτό, μέσα από μία διαδικασία απόκτησης γνώσεων που θα έχει το μαθητή συμμέτοχο και όχι μόνιμα εξεταζόμενο θεατή.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε πολλά παραδείγματα άριστων και μη άριστων μαθητών των οποίων η μετέπειτα πορεία ήταν ακριβώς η αντίθετη των χαρακτηρισμών τους ως μαθητές.

Αν δεν κάνω λάθος, στη σημερινή κατάσταση φτάσαμε υπό την ηγεσία ανθρώπων που ως μαθητές ήταν άριστοι, των πρώτων και όχι των τελευταίων θρανίων.

– Η βαθμολόγηση, ειδικά με συγκεκριμένη αριθμητική κλίμακα, είναι όντως αντικειμενική;

Παράδειγμα, για τους μαθητές της ίδιας τάξης ενός σχολείου, που δεν έχουν σε κάποιο μάθημα τον ίδιο εκπαιδευτικό, πώς εξασφαλίζεται η αντικειμενικότητα;

Γράφουν όλοι τεστ και διαγωνίσματα με τον ίδιο βαθμό δυσκολίας; Όχι βέβαια. Ο υποκειμενικός παράγοντας που σχετίζεται με τον ίδιο τον εκπαιδευτικό ή με το διαφορετικό επίπεδο στο ίδιο ή σε διαφορετικά τμήματα, δεν μπορεί να εκλείψει. Το ίδιο δεν συμβαίνει κι αν συγκρίνουμε σχολεία μεταξύ τους;

Και κάτι ακόμη.

Πόσο αντικειμενικά μετρήσιμη είναι η διαφορά, όχι ανάμεσα στο 10 και στο 20, αλλά ανάμεσα στο 14 και στο 15, για παράδειγμα;

Δεν θα ήταν προτιμότερο, αντί της αξιολόγησης με αριθμητική κλίμακα, να υπήρχε μία συνεχής περιγραφική ενισχυτική διαδικασία που θα εντόπιζε τα αδύνατα αλλά και τα δυνατά σημεία του κάθε μαθητή και θα παρακολουθούσε σε μακροχρόνια βάση την εξέλιξή του;

Δεν θα προκαλούσε πολύ λιγότερο άγχος και σε μας τους εκπαιδευτικούς και στους γονείς αλλά κυρίως στους ίδιους τους μαθητές;  Δεν θα προσέφερε μεγαλύτερη και πιο ουσιαστική βοήθεια στον ίδιο το μαθητή ώστε να διορθώσει, αν θέλει, ότι χρειάζεται στην προσπάθειά του να αποκτήσει πιο ουσιαστική γνώση, προσαρμοσμένη μάλιστα στις δικές του ιδιαίτερες κλίσεις και ικανότητες μιας και θα λείπει ο τυποποιημένος τρόπος ελέγχου και αξιολόγησης της απόκτησης των γνώσεων;

Δεν θα βοηθούσε το μαθητή να διακρίνει πολύ καλύτερα τι είναι αυτό που του αρέσει περισσότερο, πού τα καταφέρνει καλύτερα και άρα ποιες πρέπει να είναι οι μετέπειτα επιλογές του;

Είναι προφανές, πιστεύω, ότι αν κάποιος συμφωνεί με όλα ή ορισμένα από τα παραπάνω, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει και με το ότι το σχολείο θα πρέπει να πάψει να λειτουργεί ως προπονητήριο αλόγων κούρσας τα οποία θα κληθούν να τερματίσουν πρώτα στον μεγάλο τελικό των πανελλαδικών εξετάσεων.

Είναι απαραίτητο να απαντήσουμε στο ερώτημα: ¨Τι σχολείο θέλουμε για τα παιδιά μας;¨.

 

Ετικέτες: , , ,

Ένα μόνο θέλω γιε μου. Να είσαι ο τελευταίος

Ένα μόνο θέλω γιε μου. Να είσαι ο τελευταίος

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Σ.Σ

Η παρακάτω ιστορία είναι φανταστική. Κάθε ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα και περιστατικά είναι τελείως συμπτωματική.

Το ξυπνητήρι χτύπησε ακριβώς στις 5:30 το πρωί. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Κάθε που ο Μπάμπης είχε πρωινή βάρδια εκείνο έδειχνε απίστευτη συνέπεια στη δουλειά του. Όπως κι ο Μπάμπης. Στις 6:30 ακριβώς έπιανε δουλειά. Δεν είχε αργήσει ούτε μία φορά. Δεν έλλειψε ούτε μία μέρα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, από τότε που έπιασε δουλειά, δηλαδή, στο διυλιστήριο.

Κανά δυο φορές που έτυχε να αρρωστήσει-όχι τίποτα το σοβαρό, κάποια κρυολογήματα που του ανέβασαν τον πυρετό-δεν ζήτησε άδεια. Άλλωστε, του είχε πει ο υπεύθυνος του τομέα του πως στα αφεντικά δεν άρεσαν και πολύ οι εργάτες που αρρωσταίνουν συχνά.

Ακολουθώντας το συνηθισμένο πρωινό «τελετουργικό», ο Μπάμπης βρέθηκε μετά από λίγη ώρα στη στάση περιμένοντας το λεωφορείο της γραμμής που θα τον πήγαινε έξω από την πύλη του διυλιστηρίου. Περίπου μισή δρόμος, ότι πρέπει για σκέψη, προγραμματισμό και όνειρα.

Ναι, όνειρα. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι κάτω από τέτοιες συνθήκες ονειρεύονται. Στο λεωφορείο, στο διάλλειμα της δουλειάς, την ώρα που πίνουν τον καφέ τους ή την ώρα που ανακατεύουν με κρασί τα «αχ», τα «πότε», τα «γιατί» και τα δάκρυά τους.

Καθισμένος σε μια θέση του λεωφορείου, χωρίς να το θέλει-λες και το μυαλό ρωτάει-σκέφτηκε τη Μάνια, την καλή του. Έξι χρόνια μαζί. Έξι χρόνια ο ένας για τον άλλον. Με τα καλά και με τα δύσκολα. Με τις έντονες καταιγίδες και τις ατέλειωτες λιακάδες. Με υπομονή και θέληση και με αγάπη που έμοιαζε ανίκητη.

«Μην πας σε παρακαλώ στο διυλιστήριο», του είχε πει πριν από 4 χρόνια όταν της ανακοίνωσε πως βρήκε δουλειά στα «πετρέλαια».

«Είναι βαριά δουλειά. Άσε που είναι και επικίνδυνη. Τόσα ατυχήματα γίνονται. Δεν έχεις ακούσει τίποτα εσύ;».

«Μην ανησυχείς», της είχε πει εκείνος. «Παίρνουν μέτρα προστασίας τώρα. Δεν είναι όπως παλιά και ο μισθός είναι καλός. Άλλωστε, πώς αλλιώς θα μπορέσουμε να πάρουμε κι εκείνη τη βάρκα που λέγαμε; ¨Μάνια¨ θα τη βαφτίσουμε. Έτσι; Θα είναι γαλαζοπράσινη σαν τα μάτια σου».

«Τα ξέρω τα μέτρα προστασίας τους. Μόνο στα χαρτιά. Τα γεύτηκε κι ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου. Μήπως το ξέχασες;».

Το λεωφορείο άνοιξε τις πόρτες του. «ΣΤΑΣΗ ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΟ». Καμιά εικοσαριά νοματέοι κατέβηκαν. Όλοι τους εργάτες στα «πετρέλαια». Ανάμεσά τους κι ο Μπάμπης.

«Καλημέρα ρε Κωστή! Τι κάνει ο γιος σου; Παίζετε καμιά μπαλίτσα; Παντρεύτηκε μωρέ ή ακόμα;».

«Άστα. Μας ξενύχτησε πάλι. Να βγάλει επιτέλους τα δόντια του να ηρεμήσουμε κι εμείς κι αυτός».

Οι μηχανές δούλευαν στο φουλ. Ασταμάτητα. Φόρεσαν τα κράνη τους, υπέγραψαν την ώρα προσέλευσης και ο καθένας στο πόστο του. Μηχανές και οι ίδιοι, τέλεια προγραμματισμένες με σάρκα και οστά.

Κι όμως κάτι έτρεχε. Κάτι αδιευκρίνιστο. Πλανιόταν στον, βαρύ από τη μυρωδιά των υδρογονανθράκων, αέρα και τρυπούσε τα σωθικά. Φαινόταν στα ανήσυχα μάτια των εργατών και στις νευρικές τους κινήσεις. Το΄νιωσε κι ο Μπάμπης.

«Τι έγινε μάστορα; Συμβαίνει κάτι;», ρώτησε με μια μικρή ανησυχία ο Μπάμπης το Νικήτα, τον αρχιμηχανικό της βάρδιας του.

«Τίποτα μικρέ. Όσο έχεις εσύ το μάστορα δίπλα σου μη στενοχωριέσαι για τίποτα», του απάντησε χαμογελώντας ο Νικήτας.

Όμως, ακόμα και το χαμόγελό του Νικήτα, σφιγμένο και αγχωμένο έδειχνε πως κάτι δεν πήγαινε καλά.

«Νικήτα, δε με πείθεις», επέμεινε ο Μπάμπης.

Ο Νικήτας τον πλησίασε, έβγαλε το κράνος του και σκούπισε τα ιδρωμένα του μαλλιά.

«Να μωρέ. Εκείνη η γαμημένη η βαλβίδα ασφαλείας στον αγωγό του μεθανίου. Κόλλησε πάλι στη βραδινή βάρδια. Αν δεν το είχε πάρει χαμπάρι ο Γιάννης, για δύο λεπτά μιλάμε, θα είχε γίνει εδώ ολοκαύτωμα. Ευτυχώς με ειδοποίησε και τελευταία στιγμή πρόλαβα και σταμάτησα την παροχή. Γι΄αυτό είμαι ακόμα εδώ κι ούτε που ξέρω πότε θα φύγω σήμερα. Άστα. Θυμήθηκα το μεγάλο ατύχημα πριν από 10 χρόνια. Έξι άνθρωποι νεκροί και τρεις σε μόνιμη αναπηρία.  Τους είπα να σταματήσουμε την παραγωγή σ΄εκείνη τη μονάδα αλλά ούτε που να το ακούσουν. Τρέχουν οι παραγγελίες μου είπαν τα μεγάλα αφεντικά. Έκανα τώρα μια πατέντα και λειτουργεί. Δεν ξέρω όμως για πόσο. Έτσι μου΄ρχεται να σηκωθώ και να φύγω. Θα γίνει καμιά στραβή και θα το΄χω βάρος στη συνείδησή μου».

«Καλά ρε μάστορα. Δυο χρόνια τώρα ακούω γι’ αυτή τη κωλοβαλβίδα. Εφιάλτης κατάντησε. Γιατί δεν την αλλά ζουν που να πάρει η ευχή;».

«Γιατί κοστίζει μικρέ. Δεν είναι μόνο η βαλβίδα. Θέλει ξήλωμα όλος ο αγωγός και αντικατάσταση και ότι κοστίζει προκαλεί αλλεργία στα αφεντικά. Άσε που θα μειωθεί η παραγωγή στο 1/3 μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες. Και οι παραγγελίες τρέχουν».

«Κοστίζει; Μόνο οι άγκυρες στην καινούργια τους θαλαμηγό κοστίζουν περισσότερο».

«Άντε, τράβα τώρα και μη σκοτίζεσαι. Θα’ χω το νου μου κι εγώ. Να προσέχετε κι εσείς όμως. Έτσι; Άντε παλικάρι μου. Καλή δύναμη. Κι ο Θεός βοηθός».

Την τελευταία παράκληση, ο Μπάμπης δεν την άκουσε. Ο Νικήτας την είπε ψιθυριστά. Σχεδόν αθόρυβα…

Εν τω μεταξύ, στα κεντρικά γραφεία των ιδιοκτητών του διυλιστηρίου, στον τελευταίο όροφο έφτανε στο τέλος της η έκτακτη συνεδρίαση του ΔΣ. Η βλάβη στη βαλβίδα με ότι μπορούσε να ακολουθήσει θορύβησε πάρα πολύ τους ιδιοκτήτες. Ακούστηκαν κάποιες προτάσεις για σταμάτημα της λειτουργίας της προβληματικής μονάδας και άμεση έναρξη εργασιών αποκατάστασης, μπροστά στον διαφαινόμενο κίνδυνο ενός ατυχήματος με απρόβλεπτες συνέπειες.

Τα μεγάλα αφεντικά τις απέρριψαν. Τα διαφυγόντα κέρδη θα ήταν μεγάλα. Τις παραγγελίες θα τις έπαιρναν άλλοι και οι εποχές δεν σήκωναν τέτοια ρίσκα.

Ο κύβος ερρίφθη. Η λειτουργία θα συνεχιζόταν με δύο αρχιμηχανικούς σε κάθε βάρδια για καλύτερη εποπτεία και άμεση, αν χρειαζόταν, αντίδραση.

Όλα αυτά μέχρι που χτύπησε το κινητό του προέδρου. Αυτό που άκουσε τον έκανε να χάσει προς στιγμήν τη λαλιά του.

«Ανοίξτε την τηλεόραση να δούμε. Έγινε έκρηξη στο διυλιστήριο», είπε με παγωμένη φωνή.

«Μόλις πριν από λίγο σημειώθηκε έκρηξη στο διυλιστήριο. Οι πρώτες πληροφορίες, κάνουν λόγο για 4 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Για κάθε νεώτερο θα διακόπτουμε τη ροή του προγράμματος με έκτακτες συνδέσεις», είπε ο εκφωνητής του καναλιού.

«Πάρτε τους τηλέφωνο και πείτε τους να το τρενάρουν όσο μπορούν. Ειδοποιείστε να ετοιμάσουν το αεροπλάνο. Φεύγουμε για Ζυρίχη»,διέταξε ο πρόεδρος και σηκώθηκε από την καρέκλα του βρίζοντας.

Η έκρηξη ήταν τόσο μεγάλη που συγκλόνισε την περιοχή γύρω από το διυλιστήριο. Μαύροι καπνοί άρχισαν να καλύπτουν τον ουρανό. Κόσμος πολύς άρχισε σιγά-σιγά να μαζεύεται έξω από το εργοστάσιο. Η πυροσβεστική και τα πρώτα ασθενοφόρα άρχισαν να καταφτάνουν μαζί με τους συγγενείς των εργατών που κατοικούσαν στις γύρω περιοχές.

Το διυλιστήριο, σταμάτησε τη λειτουργία του. Το νέο μαθεύτηκε και στα άλλα διυλιστήρια της ευρύτερης περιοχής. Η αντίδραση των εργαζομένων σ΄αυτά ήταν άμεση. Κατέβασαν τις διακόπτες, παράτησαν τα κράνη τους και με κάθε μέσο προσπαθούσαν να φτάσουν στον τόπο του ατυχήματος.

«Δεν ήταν ατύχημα. Ήταν φόνος εκ προμελέτης» ακούστηκε δυνατά μια φωνή έξω από την πύλη του διυλιστηρίου.

Στους γύρω δρόμους επικρατούσε πραγματικό κομφούζιο. Δημοσιογράφοι και τηλεοπτικά συνεργεία προσπαθούσαν να πλησιάσουν αλλά ήταν σχεδόν αδύνατο να το καταφέρουν.

Το τηλέφωνο της κυρά-Μυρσίνης, της μάνας του Μπάμπη, χτυπούσε επίμονα.

«Ποιος να΄ναι τέτοια ώρα; Θα μου καεί το φαΐ», μονολόγησε καθώς σήκωνε το τηλέφωνο.

Ήταν η Μάνια. Με τρεμάμενη φωνή της ανακοίνωσε το δυσάρεστο. Το ακουστικό της έπεσε από τα χέρια. Μάταια προσπαθούσε η Μάνια, φωνάζοντας, να επικοινωνήσει μαζί της.

Η κυρά-Μυρσίνη, πέρασε από την κουζίνα, έσβησε το φαγητό, έβαλε στην τσάντα της μια φωτογραφία του γιου της και βγήκε σα χαμένη από το σπίτι.

Πλέον, όλα τα κανάλια είχαν ζωντανή σύνδεση με τον τόπο του ατυχήματος. Μαρτυρίες διάφορες από παρευρισκόμενους έδιναν κι έπαιρναν.

Άρχισαν και οι πρώτες δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων.

Εργαζόμενοι από άλλα διυλιστήρια έφταναν σιγά-σιγά και η φράση «κάτι πρέπει να κάνουμε», έτρεχε από στόμα σε στόμα.

«Γενική απεργία», «Κατάληψη παντού», «Να λογοδοτήσουν οι ένοχοι», ήταν μερικές από τις κραυγές οργής που άρχισαν να ακούγονται.

«Κάντε στην άκρη να περάσουν οι πυροσβέστες», ακούστηκε μια φωνή μέσα από το διυλιστήριο.

Σιωπή απλώθηκε παντού καθώς, πυροσβέστες κουβαλούσαν σε φορεία εργάτες μέσα από τον τόπο του ατυχήματος. Κανείς δεν μπορούσε ακόμα να ξέρει αν ζούσαν ή είχαν πεθάνει.

Μια αλαφιασμένη ηλικιωμένη γυναίκα, κρατώντας μια φωτογραφία στον κόρφο της προσπαθούσε σπρώχνοντας και φωνάζοντας να πλησιάσει στην πύλη.

«Αφήστε να περάσω. Είναι ο γιος μου εκεί μέσα. Κάντε στην άκρη σας λέω».

Οι πυροσβέστες άφησαν τα φορεία έξω από την πύλη, δίπλα στα ασθενοφόρα και ξαναμπήκαν μέσα.

Η κυρά-Μυρσίνη επιτέλους έφτασε κοντά. Το βλέμμα της καρφώθηκε στο ακριανό φορείο. Τρικλίζοντας, με τα χέρια κατεβασμένα, κρατώντας σφιχτά στο ένα της χέρι τη φωτογραφία, έφτασε κοντά στο φορείο.

Κανείς μέχρι τότε δεν είχε ξανακούσει τέτοια κραυγή, σαν αυτή που έβγαλε η δόλια η μάνα, αντικρίζοντας πάνω στο φορείο τον μισοκαμένο γιο της.

Όλοι σώπασαν για να ακούσουν το μοιρολόι της.

«Κόκκινο γαρούφαλλό μου/γιατί μ΄άφηκες;

Γω σε πότιζα με δάκρυ/και μαράθηκες.

Γω σε πότιζα με δάκρυ/και μαράθηκες».

Ένα χέρι ένιωσε να την ακουμπά και να προσπαθεί να τη σηκώσει. Η Μάνια, μάταια προσπαθούσε, κλαίγοντας κι εκείνη, να την απομακρύνει.

Η κυρά_Μυρσίνη, σκούπισε τα δάκρυά της, άφησε τη φωτογραφία πάνω στο νεκρό παιδί της και σηκώθηκε όρθια.

«Ένα μόνο θέλω γιε μου. Να είσαι ο τελευταίος», είπε και απομακρύνθηκε στηριζόμενη στον ώμο της Μάνιας.

Πλέον, ούτε έβλεπε ούτε άκουγε τους ανθρώπους γύρω της. Άλλοι έβριζαν, άλλοι σκορπούσαν απειλές και κατάρες. Εκείνη πλέον δε ζούσε. Μόνο ανέπνεε.

Η κυρά-Μυρσίνη, πέθανε μαζί με το γιο της…

 

Ετικέτες: , , , ,

Ο κύριος Χ απολύθηκε. Ε και;

Ο κύριος Χ απολύθηκε. Ε και;

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Εκείνο το πρωινό δεν έμοιαζε σε τίποτα με τα προηγούμενα εκτός από την ένδειξη του ρολογιού τη στιγμή που άνοιγε την πόρτα για να βγει από το σπίτι.

Είπε σε όλους «καλημέρα», έκλεισε την πόρτα πίσω του καθώς έφευγε και πήγε προς τη στάση του λεωφορείου.

Ο αέρας λυσσομανούσε, επίτηδες θαρρείς, για να του επισημάνει πως η σημερινή μέρα δεν θα είναι όπως οι προηγούμενες.

Περίμενε το λεωφορείο της γραμμής το οποίο έφτασε στην ώρα του, χαιρέτισε τον οδηγό μπαίνοντας και κάθισε στο τελευταίο κάθισμα δίπλα στο παράθυρο για να μπορεί να πετάει έξω το απλανές βλέμμα του.

Κόσμος μπαινόβγαινε στο λεωφορείο καθώς για να κυλήσουν οι δουλειές και οι τροχοί χρειάζονται άνθρωποι, χέρια, νους και κυρίως ουσία, μεδούλι δηλαδή κανονικό.

Κανένας τους δεν μιλούσε, κανένας δεν κοίταζε γύρω του. Ούτε ένα χαμόγελο δεν έβλεπες σε κείνο το λεωφορείο. Τι στα κομμάτια; Λες και θα πλήρωνε φόρο όποιος χαμογελούσε. Αλλά πάλι, χαμογελάς έτσι χωρίς λόγο; Για να σπάσει έστω και λίγο το χείλι του ανθρώπου χρειάζεται μια ευχάριστη ανάμνηση, μια χαρούμενη σκέψη, μια όμορφη προσμονή. Όταν τίποτε από αυτά δεν υπάρχει τότε το χαμόγελο παραπέμπει σε ψυχική διαταραχή λένε οι ειδικοί.

Κατέβηκε στην επόμενη στάση και προχώρησε προς το κτήριο που βρισκόταν ακριβώς από πίσω. Πέρασε τη μεγάλη γυάλινη είσοδο του κτηρίου και κατευθύνθηκε προς το ασανσέρ, όπως κάθε μέρα εδώ και 20 περίπου χρόνια, μόνο που για πρώτη φορά, τα πόδια του δεν υπάκουαν. Στάθηκε καρφωμένος στο ίδιο σημείο για μερικά δευτερόλεπτα μέχρι που η φωνή του άντρα της ασφάλειας του κτηρίου τον επανάφερε στα συγκαλά του.

Συνέχισε τη γνώριμη διαδρομή προς τον τρίτο όροφο του κτηρίου και έφτασε έξω από το γραφείο της διεύθυνσης της εταιρείας. Σκέφτηκε προς στιγμήν πως έκανε λάθος που δεν είπε τίποτα στη γυναίκα του και τα παιδιά του, αλλά γρήγορα κατέληξε πως αυτή ήταν η σωστή επιλογή. Κάτι άλλο περισσότερα προβλήματα θα δημιουργούσε παρά θα έλυνε.

Ο διευθυντής τον περίμενε με τα απαιτούμενα χαρτιά πάνω στο γραφείο του έτοιμα για υπογραφή. Ο δικηγόρος της εταιρείας, παρών κι αυτός, αποτελούσε την απαραίτητη ανθρώπινη προσθήκη στο ντεκόρ της απόλυσης που είχε αποφασιστεί.

«Λυπούμαστε κύριε Χ. Πραγματικά λυπούμαστε μα δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς», του είπε με φονικό χαμόγελο ο δικηγόρος.

«Η εταιρεία θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του προσωπικού και των μισθολογικών εξόδων με σκοπό να καταστεί βιώσιμη και ανταγωνιστική. Θα γίνουν περικοπές της τάξης του 50% για να μπορέσει να συνεχίσει την πορεία της και να μην κλείσει τελείως. Σε μια τέτοια περίπτωση θα έχαναν όλοι τη δουλειά τους. Φαντάζομαι πως δεν θα θέλατε κάτι τέτοιο για τους συναδέλφους σας; Έχουν οικογένειες, παιδιά υποχρεώσεις. Έτσι δεν είναι κύριε Χ;», συνέχισε ο διευθυντής παίρνοντας τη σκυτάλη από τον δικηγόρο.

Ο κύριος Χ δεν απάντησε παρά κούνησε το κεφάλι πάνω κάτω, δίνοντας στους άλλους να καταλάβουν πως πρέπει να κάνουν γρήγορα για να τελειώνουν.

«Σχετικά με την αποζημείωσή σας, νομίζω δεν θα είχατε αντίρρηση να σας χορηγηθεί, με βάση τις κείμενες νομοθεσίες φυσικά, σε 20 ισόποσες δόσεις; Ξέρετε, η εταιρεία δεν διαθέτει τη ρευστότητα που απαιτείται για να σας καταβληθεί η αποζημίωση εφάπαξ. Το καταλαβαίνετε, έτσι δεν είναι κύριε Χ;», ξαναπήρε το λόγο ο δικηγόρος.

Ο κύριος Χ, ξανακούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι, πήρε το χαρτί της αποζημίωσης στα χέρια και διαβάζοντάς το του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν από τα νεύρα. Το ποσό της αποζημίωσης που αναγραφόταν ήταν πολύ μικρότερο από αυτό που εκείνος είχε κατά νου.

«Μα…», προσπάθησε να ψελλίσει μια φράση αλλά ο δικηγόρος τον έκοψε.

«Είπαμε κύριε Χ. Όλα έγιναν σύμφωνα με τις κείμενες νομοθεσίες. Έχουν αλλάξει λίγο τα πράγματα, μην το ψάχνετε τώρα κι εσείς. Τι στο καλό, θα σας κοροϊδεύαμε ποτέ; Τόσα χρόνια συνεργάτης της εταιρείας;»

Μάζεψε ο κύριος Χ όλα τα χαρτιά που τον αφορούσαν, και με δυσκολία βάδισε προς την έξοδο. Μόλις που άκουσε πίσω του μια φωνή να του εύχεται «καλό κουράγιο». Χαμογέλασε με πίκρα χωρίς να μπορεί να προφέρει ούτε μία λέξη και σε λίγο βρέθηκε πάλι στη στάση να περιμένει το λεωφορείο της επιστροφής.

Άνοιξε την τσάντα του, έβγαλε ένα λευκό χαρτί και ένα στυλό και άρχισε να γράφει κάτι που το είχε διαβάσει πρόσφατα, αλλά δεν θυμόταν πού ακριβώς.

«Σήμερα, αποφασίζω να ξεκινήσω αγώνα ανυποχώρητο, μαζί με όλους όσους βρίσκονται στην ίδια μοίρα με μένα. Δεν ξέρω πόσοι θα ακολουθήσουν, πάντως εγώ το πήρα απόφαση. Έτσι δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω. Ντρέπομαι τον εαυτό μου, ντρέπομαι τα παιδιά μου. Για 20 χρόνια έκανα υπομονή και ανέχτηκα πολλά. Δεν μπορώ να ανεχτώ να μου κλέψουν όσα έφτιαξα όλα αυτά τα 20 χρόνια. Όποιος θέλει ας με ακολουθήσει».

Αφού διάβασε και ξαναδιάβασε τα όσα έγραψε, άφησε το χαρτί στο παγκάκι της στάσης, έκλεισε την τσάντα του και μπήκε στο λεωφορείο της επιστροφής.

Μετά από λίγα λεπτά της ώρας, το χαρτί βρισκόταν στα χέρια του δικηγόρου της εταιρείας, ο οποίος ακολούθησε τον κύριο Χ αφού συζήτησε για λίγη ώρα με το διευθυντή της εταιρείας.

Ο δικηγόρος δίπλωσε το χαρτί, το έβαλε στην τσέπη του και στη συνέχεια άνοιξε το χαρτοφύλακά του. Έβγαλε από μέσα τα έγγραφα που του είχε δώσει πριν από λίγο ο διευθυντής.

Ήταν τα έγγραφα της δικής του απόλυσης καθώς θα έπρεπε και ο ίδιος, για να μην απολυθούν όλοι, να θυσιαστεί όπως ακριβώς ο κύριος Χ.

Για πρώτη φορά ένιωσε πραγματικά τα συναισθήματα που προκαλούσε ο ίδιος στους απολυμένους, όταν τους εξηγούσε τους λόγους της απόλυσης.

Ξεδίπλωσε πάλι το χαρτί που είχε αφήσει ο κύριος Χ και έκανε μια προσπάθεια να προσθέσει σ’ αυτό κάποιες προτάσεις.

Κανένας δεν έμαθε τι απέγιναν ο κύριος Χ και ο δικηγόρος της εταιρείας, αν και δεν είναι δύσκολο να το φανταστούμε. Μια προσεκτική ματιά μόνο να ρίξουμε γύρω μας και ίσως κάπου να τους διακρίνουμε. Ίσως τον κύριο Χ, ίσως τον δικηγόρο, ίσως τον εαυτό μας.

 

Ετικέτες: , ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: