RSS

Monthly Archives: Απρίλιος 2015

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 135-Υποκρισία είναι…

Υποκρισία είναι…

Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

 

 

Υποκρισία είναι…

– να λέω ότι αγαπάω τους Έλληνες και να μισώ όλους τους άλλους. Να λέω ότι αγαπάω τους Έλληνες και να μισώ τους αριστερούς και κάθε έναν που θεωρώ «διαφορετικό». Υποκρισία που αναδύει φασιστική μπόχα.

– να κλαίω το βράδυ για τους πνιγμένους πρόσφυγες και το πρωί να τους κατηγορώ ότι μου παίρνουν τη δουλειά ότι μου μεταδίδουν αρρώστιες και ότι αυξάνουν την εγκληματικότητα στη γειτονιά μου.

– να λέω ότι η φασιστική ιδεολογία δεν ευθύνεται για τη δολοφονία του Φύσσα και τις επιθέσεις σε μετανάστες όταν αυτή η ίδια ιδεολογία υπήρξε το βασικό κίνητρο των παραπάνω πράξεων.

– να θυμώνω, να βρίζω, να διαμαρτύρομαι, να μην αντέχω άλλο, να απειλώ Θεούς και δαίμονες, να νιώθω ότι έφτασε ο κόμπος στο χτένι, ότι δεν πάει άλλο και όλα αυτά καθισμένος στον καναπέ.

– να «εκπροσωπώ» τον Ύψιστο αλλά να με ενοχλούν οι μαύροι, οι μελαμψοί, οι κιτρινιάρηδες και οι σχιστομάτηδες λες και αυτοί δεν αποτελούν «τέκνα του Θεού».

– να παίρνω την «ελευθερία του λόγου» και να τη μετατρέπω σε «ελευθερία της ρουφιανιάς» υπηρετώντας σκοτεινά συμφέροντα και ενισχύοντας αισθήματα μίσους σε ανεγκέφαλους.

– να είμαι δημοσιογράφος που υπηρετώ την αλήθεια και να την αποκρύπτω από τον ελληνικό λαό επειδή δεν είναι προς το συμφέρον των αφεντικών μου που με χρυσοπληρώνουν.

– να προωθώ το αντιμπούλινγκ στα σχολεία και να συνεχίζω το οικονομικό μπούλινγκ των μαθητών στο σπίτι, στέλνοντας κατά εκατομμύρια τους ίδιους και τις οικογένειές τους κάτω από το όριο της φτώχειας.

– να λέω ότι έδιωξα την τρόικα αλλά εξακολουθώ να «διαπραγματεύομαι» με τους «θεσμούς». Να μιλάω τη γλώσσα της αλήθειας με τους δανειστές αλλά να μη λέω την αλήθεια στο λαό που με εξέλεξε.

– να κατηγορώ τους άλλους για ανικανότητα στη διακυβέρνηση της χώρας όταν για πολλά χρόνια έχω αποδείξει τη δική μου ανικανότητα στον ίδιο τομέα.

– να το παίζω άντρας στη Βουλή όταν για 2,5 χρόνια καθόμουνα σαν κότα στην κυρία τρόικα με σκυμμένο το κεφάλι λέγοντας «ναι» σε κάθε της απαίτηση.

– να έχω διαλύσει τα νοσοκομεία και τη δημόσια υγεία και να βγαίνω να πουλάω τρέλα και ταμπλέτες στην τηλεόραση σα να έχω κάνει το μεγαλύτερο

καλό στους πολίτες.

– να θέλω να αλλάξω τον κόσμο χωρίς να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους έχοντας την πεποίθηση ότι παντρεύτηκα με την απόλυτη αλήθεια.

– να εκστασιάζομαι στα κανάλια για την ερμηνεία του τραγουδιστή-μοντέλου-ηθοποιού στο Άξιον Εστί του Θεοδωράκη.

– να χρωστάω εκατομμύρια ευρώ στην εφορία επικαλούμενος οικονομική δυσχέρεια και μέσα σε λίγες ώρες να βρίσκω κοντά στα 2 εκατομμύρια για να μην μπω φυλακή.

– να εισπράττω 10 εκατομμύρια από τα διόδια μέσα σε δύο μέρες και η εθνική οδός να είναι προσπελάσιμη μόνο με τα πόδια.

– να διοικώ ολόκληρη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και να τρέμω σαν αδύναμο ανθρωπάκι μπρος στο υψωμένο ανάστημα μιας και μοναδικής κοπέλας που κρατάει φωτοτυπίες στα χέρια της.

– να έχουν πνιγεί χιλιάδες πρόσφυγες στη Μεσόγειο και η Ε.Ε να αποφασίζει, ως μέτρο αντιμετώπισης, το να παίρνει τα δακτυλικά αποτυπώματα όλων των προσφύγων που περνάνε τα σύνορά της.

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements
 

Ετικέτες: , , , , ,

Πότε επιτέλους το σχολείο θα επιβραβεύει την προσπάθεια;

Πότε επιτέλους το σχολείο θα επιβραβεύει την προσπάθεια;

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Το κουδούνι μόλις είχε χτυπήσει για διάλειμμα. Ο Αντώνης στο προτελευταίο θρανίο, συνέχισε να κάθετε στη θέση του στηρίζοντας το κεφάλι του στις δύο του παλάμες.

Λίγο πριν είχε παραδώσει το διαγώνισμα στον καθηγητή του. Φαινόταν στενοχωρημένος. Απογοητευμένος, θα μπορούσε να πει κάποιος. Περίμενε να τα πάει καλύτερα γιατί όλο το προηγούμενο διάστημα είχε προσπαθήσει πάρα πολύ. Δεν ήταν ψέματα. Είχε ξεπεράσει τις δυνάμεις του αλλά το αποτέλεσμα δεν το αποδείκνυε.

Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι προσπάθησε πάρα πολύ αλλά δεν τα κατάφερε; Ο καθηγητής του; Οι γονείς; Οι φίλοι του; Κανένας! Αφού, ακόμα κι ο ίδιος άρχισε να αμφιβάλει για τον εαυτό του στο κατά πόσο προσπαθούσε πραγματικά ή όχι. Όμως, από την άλλη, ήξερε ότι είχε βάλει τα δυνατά του στ’ αλήθεια, που να πάρει η ευχή.

Προσπάθησε, όλο το προηγούμενο διάστημα, να συγκεντρωθεί στο διάβασμά του. Απόφευγε, όταν ήταν στο σπίτι, να συναντιέται με τον πατέρα του. Δεν άντεχε να βλέπει εκείνη τη θλίψη που είχε κατασκηνώσει στα μάτια του από τότε που απέλυσαν τη μητέρα του από τη δουλειά της.

«Δε με πειράζει που θα σταματήσω τα μαθήματα κιθάρας. Μπορώ να μαθαίνω και από το ίντερνετ», του είχε πει όταν τον άκουσε να λέει στη μητέρα του ότι πλέον δεν «βγαίνουν» και θα πρέπει να κάνουν περικοπές.

«Ίσως χρειαστεί να διακόψουμε και το ίντερνετ», του απάντησε εκείνος με έναν αναστεναγμό που έβγαινε από τα βάθη της ψυχής του.

«Έλα Αντώνη. Δεν θα βγεις διάλειμμα;», του είπε ο καθηγητής του διακόπτοντας απότομα τις σκέψεις του.

Προχωρώντας στο διάδρομο και κατεβαίνοντας τα σκαλιά θυμήθηκε ένα απόγευμα πριν από μερικές βδομάδες.

Καθόταν στο γραφείο του και διάβαζε όταν κάποια στιγμή σηκώθηκε να ανάψει το φως. Διαπίστωσε ότι η λάμπα δεν άναβε.

«Κάηκε η λάμπα», σκέφτηκε και κατευθύνθηκε προς το ντουλάπι της κουζίνας για να βρει μια καινούργια και να την αλλάξει. Προσπάθησε να ανάψει το φως της κουζίνας αλλά και πάλι η λάμπα δεν άναβε. Δοκίμασε και στα υπόλοιπα δωμάτια και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Άνοιξε το ψυγείο και είδε πως δε λειτουργούσε. Βγήκε στο μπαλκόνι και βρήκε τη μητέρα του να καπνίζει σκεφτική.

«Μάνα, μάλλον έχουμε διακοπή ρεύματος», της είπε, «Πότε θα φτιάξουν άραγε τη βλάβη; Έχω πολύ διάβασμα για αύριο», συνέχισε.

«Δεν είναι βλάβη Αντώνη μου. Μας έκοψε η ΔΕΗ το ρεύμα επειδή δεν είχαμε να το πληρώσουμε», του απάντησε εκείνη.

Αυτά και πολλά άλλα σκεφτόταν εδώ και πολύ καιρό ο Αντώνης. Βαρύ φορτίο για τους μικρούς του ώμους. Δύσκολες σκέψεις για το άγουρο μυαλό του. Προσπαθούσε να τις διώχνει από το νου του αλλά εκείνες επέστρεφαν όπως οι μέλισσες στα λουλούδια. Έπειθε τον εαυτό του πως πρέπει να συγκεντρώνεται στα βιβλία του και τις υποχρεώσεις του. Περισσότερη ώρα του έπαιρνε, πολλές φορές, η προσπάθεια παρά η ενασχόληση με τα μαθήματα.

Οι σχολικές ώρες περνούσαν χωρίς χαρά. Τα διαλείμματα χωρίς ούτε μία καραμέλα.

«Το δεξί σου παπούτσι σχίστηκε», του είπε ο φίλος του ο Γιάννης που τον περίμενε στο προαύλιο. Ο Γιάννης ήταν ο κολλητός του Αντώνη. Περνούσαν πάνω-κάτω τον ίδιο οικονομικό γολγοθά.

«Έχει σχιστεί εδώ και δύο βδομάδες. Το κρατάω κρυφό από τους δικούς μου. Πώς να μου πάρουν καινούργια; Περιμένω να έρθουν τα γενέθλιά μου μήπως και μου πάρει ο νονός μου», του απάντησε ο Αντώνης.

Το κουδούνι χτύπησε για μέσα και διέκοψε τη συζήτηση των παιδιών.

Στο γραφείο των διδασκόντων, δύο καθηγητές στο κενό τους είχαν πιάσει κουβέντα. Ο ένας κρατούσε στα χέρια του το διαγώνισμα του Αντώνη.

«Δεν τα πήγε καλά ο Αντώνης στο διαγώνισμα αν και περίμενα το αντίθετο. Προσπαθεί πολύ από την αρχή της χρονιάς όμως κάποιες φορές βυθίζεται στις σκέψεις του. Σαν κάτι να τον τρώει!».

«Εφηβεία συνάδελφε μην το ψάχνεις. Δεν έχουν το μυαλό τους στα μαθήματα. Βλέπεις, τα παιδιά που θέλουν να προχωρήσουν στρώνονται και διαβάζουν».

«Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Δεν μπορείς να ξέρεις τι προβλήματα αντιμετωπίζουν στα σπίτια τους και πόσο τα επηρεάζουν. Το θέμα είναι ότι εγώ πρέπει να βάλω έναν βαθμό στο διαγώνισμα και στο τετράμηνο που ξέρω ότι δεν ανταποκρίνεται στην προσπάθεια του παιδιού αλλά στο αποτέλεσμα μιας εξέτασης».

«Ναι αλλά το αποτέλεσμα μετράει. Τι να την κάνεις την προσπάθεια αν δεν έχει αποτέλεσμα;»

«Τι να την κάνεις; Να την επιβραβεύσεις. Αυτό να την κάνεις. Αλλά βλέπεις ο νόμος δεν το προβλέπει».

«Και καλά κάνει. Στις πανελλήνιες, αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα και όχι η προσπάθεια μόνο».

«Το σχολείο όμως θα πρέπει να επιβραβεύει κυρίως την προσπάθεια γιατί έτσι αποκτούν τα παιδιά αυτοεκτίμηση, αυτοσεβασμό και αυτοπεποίθηση. Αν στέκεται μόνο στο αποτέλεσμα δημιουργεί στα παιδιά άγχος και ενοχές. Άσε που τα χωρίζει σε άριστους και άχρηστους».

«Μα οι κοινωνίες τους χρειάζονται τους άριστους. Αυτοί θα διοικήσουν, αυτοί θα κυβερνήσουν».

«Αν είναι έτσι συνάδελφε να μου λείπει, γιατί τότε για την κατάσταση που βιώνουμε ευθύνονται οι άριστοι που λες. Εγώ θέλω ένα σχολείο στο οποίο θα έρχονται οι μαθητές με χαρά και όχι με το φόβο να μην πάρουν απουσία και μείνουν στην ίδια τάξη. Να έρχονται για τη μαγεία της γνώσης και επειδή θα τους δίνεται η δυνατότητα να αναπτύξουν τα ταλέντα τους και τις ανησυχίες τους και όχι για να πάρουν ένα χαρτί αποφοίτησης».

«Πολύ ρομαντικός είσαι συνάδελφε. Τόσα χρόνια στο σχολείο, δεν κατάλαβες ότι αυτό που λες δεν μπορεί να γίνει;»

«Γιατί δεν μπορεί; Δεν μπορεί η κοινωνία μας να εξασφαλίσει τους ίδιους όρους μάθησης για όλα τα παιδιά;»

«Όχι δεν μπορεί».

«Ε τότε συνάδελφε να τη βράσω μια τέτοια κοινωνία. Αν η κοινωνία έχει πρόβλημα να την αλλάξουμε. Από αύριο κιόλας. Αυτό λέω εγώ».

Ο ερχομός ενός γονιού που ήρθε να δικαιολογήσει κάποιες απουσίες διέκοψε απότομα την κουβέντα…

 

Ετικέτες: , , , , ,

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 134-Ε ρε γλέντια! Γέμισε ο τόπος τσάμπα μάγκες

Ε ρε γλέντια! Γέμισε ο τόπος τσάμπα μάγκες

Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

 

 

– Άρχισε η Εβδομάδα Των Παθών. Η πενταετία των λαϊκών παθών συνεχίζεται. Τώρα όμως η ανάβαση του Γολγοθά γίνεται με την ελπίδα ότι πάνω στο σταυρό θα έχουμε θέα θάλασσα και κυρίως ελπίδα.

– Πάντως, εξακολουθούν και αυτοκτονούν-τελείως λανθασμένη αντιμετώπιση-άνθρωποι που βρίσκονται σε απόγνωση, εξακολουθούν και πεινάνε εκατομμύρια άνθρωποι. Περίεργο! Γιατί δεν χορταίνουν με ελπίδα;

– Αυτό με την επιτροπή λογιστικού ελέγχου της Βουλής για το χρέος σαν ξεκάρφωμα μου φαίνεται. Η κυβέρνηση εγγυάται ότι οι δόσεις για το χρέος θα πληρωθούν. Κι αν βγει παράνομο και απεχθές θα τα πάρουμε πίσω;

– Προσωπικά, συμφωνώ ότι αν κάποιος δανείζεται πρέπει να πληρώνει. Όμως, να πληρώνει αυτός που δανείστηκε, όχι ο γείτονας. Αφού τα χρήματα που δανειστήκαμε πήγαν στις τράπεζες, οι τράπεζες να τα ξεχρεώσουν.

– Όχι να βγαίνει ο κάθε Κύρτσος-ποιος τώρα ο Κύρτσος-και να λέει ότι αν ήταν αυτός στα πράγματα θα έκοβε τις επικουρικές. Σιγά ρε μεγάλε. Δώσε τον ευρωμισθό σου σε έναν συνταξιούχο και ζήσε με τη σύνταξή του.

– Τότε να δω πόσο μάγκας είσαι. Δώσε του και όσα πήρες για κρατικές διαφημίσεις και όσα χρωστάς στο δημόσιο και μετά έλα να πεις όσες κουβέντες θες. Γεμίσαμε τσάμπα μάγκες!

– Εμένα μου άρεσε η απορία του πολιτικού προϊστάμενου της ελληνικής αστυνομίας σχετικά με το τι αστυνομία θέλουμε. Γιατί χολοσκάς υπουργέ μου. Σαν αυτή που είχατε συνηθίσει τόσα χρόνια. Ποιος την αλλάζει τώρα!

– Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι από τις Σκουριές άρχισε και η κυβέρνηση να σκουριάζει. Το ερώτημα δεν είναι αν θα παραιτηθεί ο κύριος Πανούσης αλλά αν θα τον παραιτήσει ο Τσίπρας. Όπως να το κάνεις υπάρχει μια διαφορά.

– Παρακολούθησα λίγο τη συνεδρίαση της Βουλής για τη δημιουργία εξεταστικής επιτροπής για τα μνημόνια. Το ανιψάκι μου, έτυχε να ακούσει τον Αντώνη να απειλεί και είπε: Δεν το τλώω το φαΐ μου. Δεν τλομάζω!

– Αχ βρε Αντώνη που κατάντησες! Που είναι εκείνες οι εποχές που έγερνες απότομα το κεφάλι και ανατρίχιαζαν από το φόβο μέχρι και τα έδρανα της Βουλής; Που λοξοκοίταζες και τον Βενιζέλο τον έπιανε πείνα;

– Η στήλη προεκλογικά, προέβλεψε το όνειρο του Βενιζέλου να γίνει αντιπρόεδρος σε οικουμενική κυβέρνηση. Δεν προέβλεψε όμως τον καημό του Σαμαρά, να είναι ο πρόεδρός της. Υποκλίνομαι στον ΝΟΥ του ΑΝΔΡΟΣ.

– Σα να πήρε το αυτί μου και τον Θεοδωράκη να κατηγορεί τους μεγαλοεργολάβους. Δεν του βγήκε το ξεκάρφωμα γιατί έτρεμε η φωνή του. Θες από φόβο, θες από συγκίνηση, θες από σεβασμό. Ευαισθησίες!

– Καλά, τι τρέχει με τον Κυριάκο και τη Ζωή; Κάποιοι λένε ότι καβγαδίζουν για τα «μάτια» της Siemens. Εγώ αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω. Τι δουλειά έχει ο Κυριάκος με τη Siemens;

– Μιλάνε όλοι, μιλάει κι ο Γιακουμάτος. Άφησε κι ο Γιακουμάτος σεξιστικό υπονοούμενο αναφερόμενος στη Ζωή. «Δεν του κόβει, δε νογάει κιόλας», που έλεγαν και στο χωριό μου. Με τέτοια κριτική, στο 8% θα φτάσει η ΝΔ.

– Τρεις συνταξιούχοι του ΟΓΑ, συζητούσαν για τα όπλα που διαθέτει η Ελλάδα και η Τουρκία. Σαν ήπιαν τον καφέ τους, είπαν στον καφετζή να τα γράψει. Αυτό, δεν τους απασχόλησε διόλου.

– Είναι σαν εκείνο το επεισόδιο με κάποιες καθαρίστριες που ζητούσαν να μην επαναπροσληφθούν κάποιες άλλες καθαρίστριες. Να πάρει η ευχή. Τόσο δύσκολο είναι; Το λύκο τον βλέπουμε και ψάχνουμε για τον ντορό;

– Ο Δήμος της Νέας Ιωνίας Αττικής ενεργοποίησε παλιότερη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και προχώρησε σε κατασχέσεις ποσών-πάνω από 5.000 ευρώ – από τραπεζικούς λογαριασμούς για χρέη προς το Δήμο;

– Κύριε Γκότση! Τα είπατε αυτά στον κύριο Τσίπρα; Είναι φιλολαϊκή πολιτική αυτή; Την ώρα που αναμενόταν ρύθμιση για οφειλές; Τόση βιασύνη πια; Τα τροφεία στους παιδικούς σταθμούς τα διατηρείται όμως.

– Βέβαια, ο Δήμαρχος ισχυρίστηκε ότι δεν είχε προσέξει τι υπέγραψε. Αχ βρε Ηρακλή. Τόσα χρόνια δεν προσέχεις ποτέ τους συνεργάτες σου. Τόσο απρόσεχτος! Λες και το κάνεις επίτηδες για να έχεις δικαιολογία αν χρειαστεί!

 

Ετικέτες: , , , , ,

Διαφήμιση: Επιστήμη καθοδήγησης και διαμόρφωσης συνειδήσεων

Διαφήμιση: Επιστήμη καθοδήγησης και διαμόρφωσης συνειδήσεων

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Οι διαφημίσεις χρησιμοποιήθηκαν αρχικά από τις επιχειρήσεις για να ενημερώσουν και να κάνουν γνωστά στους υποψήφιους αγοραστές τα πλεονεκτήματα των προϊόντων τους.

Σιγά-σιγά η διαφήμιση μεταλλάχτηκε, κατά τη γνώμη μου, σε επιστήμη καθοδήγησης και διαμόρφωσης συνειδήσεων.

Πλέον οι επιχειρήσεις δεν αρκούνται στο να διαλαλούν απλώς τα πλεονεκτήματα των όσων παράγουν. Πατάνε σε πτυχές της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης και βλέπουν μακριά προσπαθώντας να διαμορφώσουν μια μόνιμη σχέση με τους αγοραστές που δεν μπορεί να κτιστεί αν δεν επέμβουν στις συνειδήσεις τους.

Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις και εταιρείες, βοηθούμενες από σχεδιασμένες πολιτικές, ιδεολογικές επιλογές των εκάστοτε κυβερνήσεων, εμφανίζουν ένα πρόσωπο προς τον κόσμο, τόσο ελκυστικό και ουδέτερο που καμία σχέση δεν έχει με το πώς λειτουργούν στην πραγματικότητα.

Την μία στιγμή μπορεί μια εταιρεία να απολύει εργαζόμενους και την επόμενη να διαφημίζει το κοινωνικό της πρόσωπο μοιράζοντας τετράδια και γραφική ύλη για τα παιδιά των ανέργων που η ίδια δημιούργησε.

Μπορεί τη μια μέρα οι τράπεζες να στέλνουν στον κόσμο της κατάθλιψης τους γονείς χρησιμοποιώντας τις γνωστές εταιρείες διακανονισμών των χρεών και την άλλη να διαφημίζουν σε κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες την κοινωνική τους ευαισθησία προσφέροντας, από καραμέλες για παιδιά πολυτέκνων, μέχρι κάποιο χρηματικό ποσό για «άριστους» μαθητές.

Σε μια εποχή που το κοινωνικό κράτος απουσιάζει και τα στοιχειώδη δικαιώματα καταστρατηγούνται όλο και περισσότερο, το ιδιωτικό κεφάλαιο ορκισμένο στο Θεό του κέρδους και της εκμετάλλευσης, υπεύθυνο για την εξαφάνιση της κοινωνικών αγαθών, έρχεται, από τη μια να καλύψει το κενό στις κοινωνικές παροχές, φυσικά με το αζημίωτο και από την άλλη, μέσω προσφορών και δώρων να αποδείξει στις συνειδήσεις του κόσμου ότι δεν χρειάζεται κοινωνικό κράτος και κράτος πρόνοιας. Υπάρχουν οι εταιρείες και οι επιχειρήσεις κι αυτό φτάνει και περισσεύει.

Προσπαθούν έτσι να εδραιωθούν στη συνείδηση του κόσμου ότι λειτουργούν ελέω Θεού. Έχουν το δικαίωμα να σπέρνουν τη φτώχεια, να κλέβουν νόμιμα μέσω της υπεραξίας-η μεγαλύτερη κλοπή και συγχρόνως το μεγαλύτερο κοινωνικό σκάνδαλο-να καταστρέφουν ζωές και ταυτόχρονα να φροντίζουν για την ψυχαγωγία των «υπηκόων» μοιράζοντας δωρεάν εισιτήρια για θέατρα για κινηματογράφους για συναυλίες για εστιατόρια για βιβλία και πάει λέγοντας.

Οι νέοι καλούνται να το πάρουν απόφαση ότι δεν θα έχουν χρήματα για κινηματογράφο ή θέατρο εκτός αν μια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας του χαρίσει ένα εισιτήριο στη μισή τιμή αλλά στο έργο που η εταιρεία θα επιλέξει.

Οι μαθητές στις υποβαθμισμένες περιοχές καλούνται να βάλουν καλά στο μυαλό τους ότι δεν θα έχουν χρήματα για τοστ από το κιλικίο εκτός αν ένα Ίδρυμα σε συνεργασία με μία ΜΚΟ τους προσφέρει ένα υγιεινό μικρογεύμα για την τρέχουσα σχολική χρονιά.

Τέρμα τα δικαιώματα, τέρμα τα αυτονόητα. Η μόνη ελπίδα είναι το απλωμένο χέρι σε στάση ελεημοσύνης προς αυτούς που προκάλεσαν την ανέχεια.

Παρανοϊκό αλλά έτσι λειτουργεί το σύστημα. Έτσι θα λειτουργεί μέχρι να το γκρεμίσουμε.

Όλα τα παραπάνω δεν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν ή δεν θα είχαν την ίδια απήχηση χωρίς τη συνδρομή των ΜΜΕ και κυρίως της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ιδιωτικά κανάλια θησαυρίζουν από τις διαφημίσεις, χωρίς να πληρώνουν στο κράτος, όπως μαθαίνουμε, αυτά που οφείλουν.

Διαβάστε λίγο τα παρακάτω ουδέτερα, ωραία και ακίνδυνα:

«Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να πιστέψεις σε ένα καλύτερο αύριο»

Ένας από αυτούς είναι σίγουρα το να σε απολύουν από τη δουλειά και το να ξέρεις ότι εγώ ο εργοδότης-εργοστασιάρχης γίνομαι ακόμα πιο πλούσιος. Άλλωστε, το κατάλληλο αναυψυκτικό θα εξακολουθεί να υπάρχει.

«Το σχολείο που θέλεις είναι στο χέρι σου».

Αρκεί να κάνεις τη σωστή κίνηση ζητώντας μου να γίνω χορηγός σου, ν’ αρχίσεις να πληρώνεις δίδακτρα και να μη ζητάς βιβλία, καθηγητές και τέτοια ξεπερασμένα. Απαραίτητη προϋπόθεση να συνεχίσεις να πίνεις το κατάλληλο αναψυκτικό.

«Μοιραζόμαστε όσα μας ενώνουν».

Εκτός από την ανεργία που εξασφαλίζω στους γονείς σας, την εκμετάλλευσή τους και την υπεραξία από την εργασία τους. Εσείς μοιραστείτε τη φτώχεια και τη μιζέρια και φυσικά το κατάλληλο αναψυκτικό.

«Μαζί είμαστε ένα»

Λέτε να εννοεί στα κέρδη; Μήπως εννοεί στη φτώχια; Μπα! Στο κοινό ταξικό συμφέρον αναφέρεται!

«Ο κόσμος μας εσύ»

Η μόνη αλήθεια. Μας βλέπουν σαν δεκάευρα με χέρια και πόδια.

 

Ετικέτες: , ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

e-βιβλια

... επειδή η μόρφωση είναι προνόμιο όλων!

Συνταγες

Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής

enter7.net

all about tech

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: