RSS

Monthly Archives: Ιανουαρίου 2015

Μήπως κι ο αγώνας δεν είναι ένα γλέντι;

Δεν γίνεται να ζήσεις χωρίς να αγωνίζεσαι με την ψυχή σου

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Ο μπάρμπα-Γιάννης δεν τα στρογγύλευε τα λόγια του. Άλλωστε δεν έλεγε και πολλά. Προτιμούσε να τραγουδάει. Αυτό έκανε πάντα. Τραγούδι και δουλειά. Δουλειά και τραγούδι. Και τώρα, στα ενενήντα τρία του που δεν δουλεύει πια, συνεχίζει να τραγουδάει.

Προτιμά τους αμανέδες που μιλούν για τη ζωή και για τα γλέντια κόντρα στα εμπόδια.

Καυχιέται πως δεν έχασε ούτε ένα μεροκάματο. Γλεντούσε και τραγουδούσε μέχρι το πρωί και μετά, κατευθείαν στην οικοδομή.

Καυχιέται πως δεν «έχασε» ούτε μία απεργία. Για το δίκιο του δεν έκανε πίσω. Σκυλί, όπως και στη δουλειά του.

Δούλευε για τρεις, αγωνιζόταν για δεκατρείς και στα γλέντια τραγουδούσε για όλο τον κόσμο.

«Η ζωή θέλει γλέντι και αγώνα», λέει πάντα.

«Μήπως και ο αγώνας δεν είναι ένα γλέντι; Όπως δεν ζεις χωρίς να διασκεδάζεις με την ψυχή σου έτσι δεν γίνεται και να ζήσεις, χωρίς να αγωνίζεσαι με την ψυχή σου. Ζωή χωρίς τραγούδι και χωρίς αγώνα για το δίκιο σου είναι το ίδιο πράγμα: άχρηστη ζωή, κακομοίρικη».

Γλέντα τη τώρα τη ζωή

Πριν φτάσει να γεράσεις

Γιατί δεν είναι ύφασμα

Να την ξαναγοράσεις

«Άκου να σου πω παλικάρι μου», μου είπε ένα βράδυ πίνοντας μια γουλιά ρακή αφού τέλειωσε τον παραπάνω αμανέ.

«Και στον πόλεμο και τσι εξορίες και τσι πορείες και τσι διαδηλώσεις πηγαίναμε τραγουδώντας. Ζουρλαίνονταν ο χάρος κι έφευγε. Όταν τραγουδάς για το δίκιο σου ο αγώνας γίνεται πιο εύκολος και σου φχαριστάει και την ψυχή. Γίνεσαι πιο δυνατός, ατρόμητος.

Σ’ ακούει ο άλλος από την άλλη μεριά και τα χάνει. Σκέφτεται πως έχει να κάνει με λωλούς που δεν χαμπαριάζουν τίποτα.

Τώρα τα πράγματα άλλαξαν. Μαζεύονται εκατό-διακόσιοι νοματέοι, καμιά φορά και παραπάνω, κάθονται κι ακούνε μια ομιλία, κάνουν μια βόλτα και μετά σκολάνε. Γι’ αυτό δεν μαζεύεται πολύς κόσμος τσι πορείες. Σου λέει, ετούτοι δεν έχουν σκοπό να τον γλεντήσουν τον αγώνα. Αγγαρεία κάνουν. Θα κάτσω στο σπίτι μου, θα απλώσω τσι αρίδες μου και θα ζήσω τη μιζέρια μου.

Θυμάμαι, σαν μαζευόμασταν στο νησί μπροστά στο λιμάνι για να ζητήσουμε κάτι, σείονταν ο τόπος από τα τραγούδια και τα σφυρίγματα των βαρκάρηδων.

Σκιάζονταν οι δημαρχέοι, οι νομαρχέοι και ο ενωμοτάρχης κρύβονταν. Και δως του τραγούδια και χοροί. Πανηγύρι σκέτο ήταν τότε οι αγώνες. Σκιάζονταν που λες οι «αρχές» και έκαμαν πίσω. Τούτοι εδώ είναι αποφασισμένοι, σκέφτονταν. Αγωνίζονται διασκεδάζοντας.

Βλέπω τώρα το μικρότερο τον εγγονό μου το Νικόλα. Τρακόσια ευρώ το μήνα για δέκα ώρες δουλειά σε ξενοδοχείο. Κι είναι και φχαριστημένος γιατί άλλοι στην ηλικία του κάθονται. Λέει και Δόξα τω Θεώ. Για μένα είναι καμένο χαρτί. Εικοσιπέντε χρονών παλικάρι και λέει Δόξα τω Θεώ για τα τρακόσια;

Ζήσε μωρέ, του λέω! Αγωνίσου!

Θα χάσω τη δουλειά μου, μου απαντάει. Ποια δουλειά; Είναι δουλειά αυτή; Ο πατέρας του τον συντηρεί. Ως πότε; Δεν μπορεί να βγάλει την κοπελιά του να την εκεράσει μια ρακή. Κάτσε να βρέξω το λαρύγγι μου γιατί στέγνωσε».

Κατεβάζει μονορούφι τη ρακή και συνεχίζει.

«Κάποτε, ήρθε ένας πονηρός, εδώ ντόπιος του νησιού που κατοικούσε στην Αθήνα και μας έπιανε έναν-έναν και μας έλεγε πως τάχα οι ψαράδες του νησιού μας πουλούν ακριβά τα ψάρια και πως θα έπρεπε να σταματήσουμε να αγοράζουμε ψάρια από αυτούς. Υποσχόταν πως θα μας έφερνε εκείνος ψάρια πολύ πιο φθηνά.

Ήθελε να φέρει τους ψαράδες σε απόγνωση για να τα αγοράζει μετά όλα εκείνος για ψίχουλα. Τον καταλάβαμε και τον στείλαμε από κει που ήρθε.

Κολυμπώντας έφυγε. Ήθελε να μας χωρίσει, να μην είμαστε μονιασμένοι. Μετά θα έλεγε για τους γεωργούς, μετά για τους κτηνοτρόφους και πάει λέγοντας.

Τι να σου κάνω, δεν με βαστούν τα πόδια μου. Το λέει η καρδιά μου αλλά τα πόδια μου δεν με ακολουθούν.

Τσι προάλλες στο ΙΚΑ, τους πήρε και τους σήκωσε. Με είδε ο διευθυντής με τη μαγκούρα έξω από την πόρτα και τάχασε.

Τέσσερις ώρες με ταλαιπωρούσαν από τον έναν στον άλλον.

Τρελάθηκες γέρο; Μου λέει ένα κοπέλι.

Δεν είδες τίποτα ακόμα, του λέω. Σύρε με στο διευθυντή να δεις για πότε θα τρελαθεί κι εκείνος. Δεν άνοιγε την πόρτα. Ήταν «απασχολημένος» στο τηλέφωνο. Σαν άκουσε το σαματά, βγήκε και μ’ εξυπηρέτησε. Τάβαλε με το κοπέλι πως τάχα του φέρνει όλους τους τρελαμένους στο γραφείο του. Αυτοί μας τρελαίνουν. Ε ρε και να ήμουν νιότερος!»

Η αφήγηση του μπάρμπα-Γιάννη έφτασε στο τέλος του. Η Ειρήνη, η σύντροφός του ήρθε και του υπενθύμισε πως η ώρα πέρασε και πρέπει να ξεκουραστεί. Χατίρι δεν της χαλούσε της Ρηνιώς.

«Να ξανάρθεις να τα πούμε», μου είπε φεύγοντας.

Τι να πούμε μπάρμπα-Γιάννη;

Τα είπες όλα…

 

Ετικέτες: , ,

Όταν ο μπάρμπα-Μήτσος δεν μασάει τα λόγια του

Όταν ο μπάρμπα-Μήτσος δεν μασάει τα λόγια του

                              Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Ο μπάρμπα-Μήτσος είχε ένα λόγο παραπάνω σήμερα να στηθεί μπροστά στην τηλεόραση. Με πατημένα τα 85, θα περίμενε κανείς ότι δεν έχουν και μεγάλη βαρύτητα τα όσα λέει. Μπορεί τα πόδια του να μην τον βαστούσαν και τόσο-ας είναι καλά εκείνα τα κρυοπαγήματα από τον πόλεμο του ’40-αλλά το μυαλό του, σκέτο ξουράφι.

Σήμερα, λοιπόν, φιλοξενούσε στο σπίτι του τον ανεψιό του το Νίκο. Παιδί της αδερφής του, και υψηλόβαθμο στέλεχος σε μεγάλη τράπεζα.

Κάθισαν, που λέτε, μαζί να δουν τις ειδήσεις και να κουβεντιάσουν.

Μέσα στην κουζίνα η κυρά-Κατίνα, στολίδι του σπιτιού την αποκαλούσε ο μπάρμπα-Μήτσος, ετοίμαζε τα σχετικά για το τσίπουρο που θα πρόσφερε στους δύο άντρες.

Έφτασε με το δίσκο καργαρισμένο, ακούμπησε τα πιόματα με τους μεζέδες στο τραπέζι, κένωσε τα ποτήρια-έβαλε κι εκείνη ένα, έτσι για το καλό-και κάθισε σε μια καρέκλα απέναντι από την οθόνη της τηλεόρασης.

Μ: Άι να δούμι τι ψέματα θα μας πουν απόψι. Μας ζούρλαναν στα ψέματα. Μέχρι κι για τουν κιρό, ψέματα λιεν. Βρέχι αβέρτα, έλιγε τα προυάλις, κι μεις σκάσαμι απ’ τον ήλιου. Βρε ζαγάρι, αφού τουν βλιέπου τουν ήλιο γιατί μι λιες ότι βρέχι;

Ν: Έλα μπάρμπα-Μήτσο, μη γίνεσαι υπερβολικός. Κάνουν κι αυτοί λάθη. Ο καιρός κάποιες φορές είναι απρόβλεπτος.

Μ: Καλά του’ πις. Είμαι βουλικός. Αφού Νίκου μ’ ου κιρός είνι απρόβλεπτους, γιατί λιεν ότι τουν προυβλιέπν;

Κ: Δε σταματάτι τώρα ν’ ακούσουμι. Νάτην η Όλγα, ξικίντσι. Αχ κουρίτσι μ ισί.

«Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας. Με βαρυσήμαντη δήλωσή του ο πρωθυπουργός της χώρας τονίζει ότι στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές κρίνεται το αν η Ελλάδα θα μπει με σιγουριά στην τροχιά της ανάπτυξης ή θα επιστρέψει στην πολιτική των δανεικών και της αλόγιστης σπατάλης κάτι που θα σήμαινε ότι όλες οι προηγούμενες θυσίες του ελληνικού λαού πάνε χαμένες».

Ν: Μάλλον το έχασε το παιχνίδι ο πρωθυπουργός. Δεν τον σώζει τίποτα. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Τέρμα, ο κόσμος θέλει αλλαγή, θέλει άλλη διακυβέρνηση.

Μ: Ισί τα λιες αυτά Νίκου μ; Καλά, ισί δεν ίσαν μι του Σαμαρά;

Ν: Ναι μπάρμπα, ήμουν.

Μ: Κι πιο πριν δεν ίσαν μι του Γιουργάκι;

Ν: Ναι μπάρμπα, ήμουν και με το Γιωργάκη όταν έλεγε ότι «λεφτά υπάρχουν».

Μ: Γιατί, ου Σαμαράς δεν έλιγι να καταργηθούν τα μνημόνια; Αλλά, δε μι λιες; Πιο πριν δεν ίσαν μι τουν Καραμαλή;

Ν: Ναι μπάρμπα, ήμουν και με τον Καραμανλή και πιο πριν με τον Σημίτη και πιο πριν με το Μητσοτάκη και πιο πριν με τον Ανδρέα.

Μ: Μπράβο σταθιρότητα Νίκου μ! Αυτό θα πει ξικάθαρη στάση.

Ν: Να σου πω και κάτι άλλο μπάρμπα;

Μ: Για πέσι μι!θα

Ν: Μέχρι και από την ΚΝΕ πέρασα στα νιάτα μου!

Μ: Μωρέ πέρασις αλλά δεν ακούμψις ντιπ. Άι, γεια μας.

Κ: Κι τώρα τι θα ψηφίσεις Νικόλα μ;

Ν: Τώρα θεία, θα ψηφίσω ΣυΡιζΑ. Είναι να το ρωτάς; Θα παίξουμε με το μέλλον των παιδιών μας και της χώρας;

Μ: Τόσα χρόνια μι ούλους αυτούς που ψήφσις τι έκανις Νίκο μ; Δεν έπιζις; Τώρα δηλαδή σοβάριψις;

Ν: Κάθε φορά είχε να κάνει με την πολιτική και οικονομική συγκυρία. Τι να σου εξηγώ τώρα μπάρμπα, δεν θα καταλάβις;

Κ: Καλά σι λέει του πιδί Μήτσου. Δεν ξέρει αυτό; Τόσα πτυχία έχει;

Μ: Άι μαρή χαζουμσόχαζη! Ου Αντρέας δεν είχι πτυχία;

Κ: Είχι.

Μ: Ου Μητσουτάκς; Ου Σημίτς; Ου άλλους ου Καραμαλής που ήθιλι δυο σούβλις σντ’ κατσιά δεν είχαν αυτοί πτυχία; Ακόμα κι ου Γιουργάκς, αυτό που το’ ληγις ισί χαμένου, είχι κι αυτό πτυχίου. Ιδώ τουν καλάν κι κάνει μαθήματα σι πανιπιστήμια στν’ Αμιρική. Άι, στίλι μιτά ισί του πιδί ς, να σπουδάσι στν’ Αμιρική. Να έχει δάσκαλου του Γιουργάκη.

Ν: Ελάτε, σταματήστε. Μιλάνε οι εκπρόσωποι του ΣυΡιζΑ.

«Θα προχωρήσουμε σε μονομερείς ενέργειες»-«Δεν θα προχωρήσουμε σε μονομερείς ενέργειες»

«Για μας το ευρώ δεν είναι ταμπού»-«Δεν είναι στις προθέσεις μας η έξοδος της χώρας από το ευρώ»

«Δεν θα διστάσουμε να προβούμε σε μονομερή διαγραφή του χρέους»-«Θα δώσουμε τη μάχη μέσα στην Ε.Ε διαπραγματευόμενοι σκληρά με τους δανειστές μας».

Μ: Καλά, απού ποια κόμματα ήταν αυτοί οι δυο;

Ν: Και οι δύο από το ΣυΡιζΑ ήταν μπάρμπα!

Μ: Κι γιατί έλιγαν τα αντίθιτα; Δεν απουφάσισαν ακόμα τι θα κάνουν;

Ν: Δεν πειράζει να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το ίδιο θέμα μπάρμπα-Μήτσο. Ας γίνει τελικά αυτό που θέλουν οι περισσότεροι.

Κ: Πάντους Μήτσου μ, ιγώ στουν Αυτιά άκσα ότι ου σύριζας δεν θα κάνει πουλλά πράματα, αλλά λίγα κι καλά. Όσα μπουρεί.

Μ: Κι τούτους που είχαμι, όσα μπουρούσι έκανι. Έτσι έλιγε. Κρίμα που δούλιυει 24 ώρις του 24ωρου. Τζιάμπα ου κόπους τ. Άμα μη λιες κι συ ότι ου Τσίπρας θα κάνει όσα μπορεί, τίποτα δε θα κάνει κι αυτός κι θα πει, όπους είπαν κι άλλοι ότι έκανι όσα μπουρούσι. Μαναχά, μην τουν ακούσου να πει κι αυτός ότι παρέλαβι χάους, όπους λιεν ούλοι όσοι βγαίνουν πρωθυπουργοί!

Ν: Μπάρμπα, δεν είναι εύκολα τα πράγματα. Οι αγορές δεν θα μας αφήσουν πολλά περιθώρια.

Μ: Ποιες αγουρές; Οι λαϊκές;

Ν: Οι αγορές μπάρμπα, τα χρηματιστήρια, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, όσοι έχουν το χρήμα.

Μ: Κι που του βρήκαν αρέ, αυτοί του χρήμα κι του έχουν; Θκο μας δεν είνι; Απού τουν κουσμάκη δεν το’ κλιψαν;

Ν: Μπάρμπα, δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Είναι πιο πολύπλοκα. Δεν μπορείς να τα καταλάβεις.

Μ: Μ’ εχς για χαζό ιμένα ε! Μην τσ δούμι κι τς δυο μαζί να κυβηρνάν κι τότε να σι που ιγώ τς ιξιπνάδις που μη λες ισί τώρα.

Κ: Κι τι; Κακό είνι αυτό Μήτσο; Γιατί να μη σμίξουν ούλοι μια φορά;

Μ: Αυτοί ας σμίξουν. Έτσι κι αλλιώς, σμιγμένοι είνι. Δεν είδις αυτού τι έγινι; Βινιζέλους, Σαμαράς, Καρατζαφέρς, Κουβέλτς. Ούλοι μαζί έβγαζαν τα μάτια τς.

Ιγώ πάντους, μ’ αυτούς ούλους δε σμίγου! Άντι βίβα!

 

Ετικέτες: , , , , ,

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 128-Για γέλια και για κλάματα (από τα γέλια)

Για γέλια και για κλάματα (από τα γέλια)

Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

 

 

– Η πολιτική(;) και γενικότερα δημόσια(;) ζωή(;) του τόπου, διανύει μία από τις πιο κωμικές και αστείες περιόδους μετά τη μεταπολίτευση. Το τι γέλιο πέφτει στα καφενεία δεν έχει προηγούμενο.

– «Μόνο με το Σαμαρά θα γινόταν ξανθιά τρομοκράτισσα ο Ξηρός», λέει ο ένας. «Δεν πρόλαβε να βγει ο ΣυΡιζΑ και παραδίνονται οι τρομοκράτες», λέει ο άλλος. «Δεν ωρίμασαν οι αντικειμενικές συνθήκες για γέλια», λέει ο τρίτος.

– «Με το Σαμαρά, μπορεί να μην χορτάσει το στομάχι μας, αλλά θα χορτάσει το μάτι μας», λέει ο ένας. «Οι μέρες του χιονιού είναι οι πρώτες από τις άσπρες μέρες που θα ακολουθήσουν με τον Αλέξη», λέει ο άλλος.

– Με Άντζελα και Νόνη ο Αντώνης όχι μόνο ευελπιστεί να κερδίσει τις εκλογές αλλά το λέει και στις προεκλογικές του συγκεντρώσεις. Έχει χάσει τη μπάλα από το πολύ σπάσιμο του κεφαλιού προς τα ακροδεξιά.

– Βέβαια, πρωταθλητής των μεταγραφών είναι ο Αλέξης. Παίρνει ότι κινείται στην εγχώρια πολιτική αγορά. Μόνο με τον Κοσκωτά θα μπορούσε να συγκριθεί.

– Όπως πάει ο Αλέξης, μετά τις εκλογές, ακόμα και ο ίδιος δεν θα αναγνωρίζει ποιοι βουλευτές ανήκουν στο κόμμα του. Αυτός δεν είναι ΣυΡιζΑ, αλλά Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Δήθεν Αριστεράς (ΣυναΡιΔΑ).

– Μέχρι και πρόταση στην ΑντΑρΣυΑ έκανε ο νεαρός. Ποια, «παρά τω πρωθυπουργώ», «μανούλα», του το δίδαξε; Στοχεύει, όπως και στις ευρωεκλογές, στη λεηλασία του. Για να δούμε! Θα το πετύχει αυτή τη φορά;

– Μάταια ψάχνει ο Βενιζέλος για να πάρει κανένα «παίχτη», είτε ελεύθερο είτε από άλλη ομάδα. Παντού τρώει πόρτα. Μέχρι που σκέφτεται να προτείνει τον Πάγκαλο.

– Μέχρι και τρίτο κόμμα βλέπει το ΚΚΕ ο γενικός γραμματέας του. Μακάρι! Υπάρχει κανένας που δεν θα ήθελε κάτι τέτοιο; Υπάρχει κανένας που να μην πάσχιζε όλο το προηγούμενο διάστημα για κάτι τέτοιο;

– Ο θείος Φώτης είπε κι αυτός ένα καλό. Ότι θα μπει, τάχα, η ΔημΑρ στη Βουλή κι εκείνος δεν θα χρειαστεί να παραιτηθεί. Εδώ ταιριάζει εκείνο που λέει: Κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα, είναι τυχαία.

– Πανελλήνια γεροντική συγκίνηση προκαλεί ο Γιωργάκης με το Κινήμά του. Σε κάθε συγκέντρωση έχει και τρεις λιποθυμίες. Η μέση ηλικία των οπαδών του είναι τα 93,4 χρόνια. Τα αποτελείωσε τα γερόντια.

– Ο Λοβέρδος, επιτέλους, έλαβε τα μηνύματα της εκπαιδευτικής κοινότητας και κουτσουρεύει, λέει, την τράπεζα θεμάτων. Και να σκεφτεί κανείς ότι δεν έγινε και καμιά σοβαρή απεργία για το θέμα. Είδες τι κάνουν οι εκλογές;

– Πάντως ο Σαμαράς, όπου εμφανίζεται στην επαρχία, χαλάει ο κόσμος. Λαοθάλασσες παντού. Για να του σούρουν τα εξ αμάξης. Τόσα παράπονα, δεν έχει ακούσει άλλη φορά από πολίτες, έλληνας πρωθυπουργός.

– Ενώ ο τσεκουράτος! Λουφάζει και περιμένει το κόμμα να πέσει στα χέρια του ως ώριμο φρούτο. Μέχρι τότε, εξακολουθεί να ταλαιπωρεί τους καρκινοπαθείς της επαρχίας με τις ελλείψεις στα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ.

– Πολύ πετυχημένο ήταν και αυτό που είπε ο Σταυράκης ο Θεοδωράκης, ότι ήρθε να μας κυβερνήσει. Αυτά, είναι. «Σακίδιο, σακίδιο». Ε, μα τι να πω κι εγώ με αυτά που ακούω. Άιντε, από το «γυαλί» στο υπουργείο;

 

– Καλά ο «τίγρης» θέλει το γήπεδό ΤΟΥ και βαφτίζει 100 μπράβους «Λαό της ΑΕΚ». Ο «Λαός της ΑΕΚ» όμως, πώς καταδέχεται αυτή τη βάφτιση; Γιατί ανέχεται να μιλάει ο καθένας στο όνομά του;

 

 

Ετικέτες: , , , , ,

Έλα μεγάλε, κατέβα από το καλάμι

Έλα μεγάλε κατέβα από το καλάμι

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Και τώρα τι γίνεται; Τι κάνεις τώρα που σου σώθηκαν οι απαντήσεις για όλα;

Πώς θα συνεχίσεις τώρα που έσπασε το καλάμι που καβαλούσες τόσα χρόνια;

Μια στιγμή, μια λέξη, ένα βλέμμα, ένα πράσινο δάκρυ, μια βρισιά, ήταν αρκετά για να σε κάνουν, επιτέλους, να κοιτάξεις κάτω και να δεις ότι δεν πατούσες στη γη. Έσερνες το καλάμι κάτω από τα πόδια σου και νόμιζες πως καβαλούσες τον Πήγασο.

Τρομάρα σου!

Κοίταξες δίπλα σου. Έριξες ματιές δεξιά κι αριστερά. Κανένας!

Καλά, πού πήγαν όλοι αυτοί που σε ακολουθούσαν;

Άργησες να καταλάβεις ότι δεν σε ακολουθούσε κανένας.

Μόνος ταξίδευες όλα αυτά τα χρόνια. Εσύ και το καλάμι. Ούτε παιδιά, ούτε σκυλιά, ούτε γατιά.

Και η ματιά της η πράσινη ίσα-ίσα που έφτανε πάνω σου σαν μισοπεθαμένη ηλιαχτίδα μετά το πέρασμά της μέσα από πυκνά σύννεφα.

Αναμενόμενο ήταν δικέ μου. Μόνο το πότε ακριβώς θα συνέβαινε ήταν άγνωστο. Αναμενόμενο και έπρεπε να το καταλάβεις.

Όταν ξυπνάς το πρωί και δεν χαίρεσαι γιατί δεν περιμένεις το αναπάντεχο, το απρόσμενο, τότε αυτό δεν θα έρθει ποτέ.

Γιατί, ξέρεις κάτι;

Το αναπάντεχο και το απρόσμενο εσύ το δημιουργείς. Την προσμονή του, εσύ την ετοιμάζεις. Φτάνει μόνο να μην τη διαγράφεις κάθε πρωί που ξυπνάς.

Εκστασιαζόσουν συγκινημένος και χαρούμενος κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα, αντί να πνίγεσαι στο κλάμα για τη μέρα που άφησες να φύγει και δεν την πρόλαβες.

Που δεν πρόλαβες να γελάσεις, που δεν μπήκες στον κόπο να νιώσεις τις ανάγκες όλων αυτών που «αγαπούσες», που βαρέθηκες να απλώσεις το χέρι για να αγγίξεις τον διπλανό σου που θα σου έδινε δύναμη και θα του επέστρεφες κουράγιο.

Κουρασμένος όλη τη μέρα περιέφερες το σαρκίο σου και ταλαιπωρούσες την ψυχή σου ανάμεσα στα «πρέπει» και στα «δήθεν».

Έκανες, τάχα, πως νοιάζεσαι για τους άλλους ευλογώντας τα γένια σου αλλά θύμωνες όταν οι άλλοι νοιάζονταν για σένα. Παντοδύναμος τη μια στιγμή και εντελώς ανήμπορος την άλλη, παγιδευόσουν ανάμεσα στις δύο δαγκάνες του «εγώ» σου.

Γι’ αυτό χαιρόσουν σαν βασίλευε ο ήλιος κι εσύ ήσουν παρών. Σιγούρευες έτσι ότι άλλη μια ακίνδυνη, για το «εγώ» σου, μέρα πέρασε και μια νέα θα τη διαδεχθεί.

Έτσι μπορούσες, καβάλα στο καλάμι, να διακηρύττεις με απύθμενη αυταρχικότητα το πόσο δημοκράτης είσαι στο ανυποψίαστο κοινό σου, το πόσο θέλεις να αλλάξεις, να γίνεις καλύτερος, κρύβοντας την πραγματική σου επιθυμία, απαίτηση μάλλον, να αλλάξουν όλοι οι υπόλοιποι κατά πώς βόλευε εσένα.

Έχοντας βαφτίσει τα ελαττώματά σου ως «προτερήματα», δεν μπήκες καν στον κόπο να ανακαλύψεις τα πραγματικά σου προτερήματα.

Πόσο μάλλον να βρεις τις αρετές και τα λουλούδια των ψυχών των γύρων σου!

«Έχτιζες» τις σχέσεις σου κάνοντας ένα θεμελιώδες λάθος: Οι σχέσεις δεν «χτίζονται» ούτε «οικοδομούνται».

Οι σχέσεις είναι ζητούμενο. Κατακτιούνται. Είναι το τρόπαιο για όποιον έχει ξοδέψει και την τελευταία σταγόνα από το «εγώ» του και την έχει κάνει «εμείς».

Ζούσες τόσα χρόνια με την ψευδαίσθηση πως είσαι «επαναστάτης» και σιγά-σιγά, στιγμή τη στιγμή σε μετέτρεψαν-έλα τώρα το άφησες κι εσύ να συμβεί-σε «πολιτικό υποστηρικτή».

Έτσι, έπαψες να πράττεις και το έριξες στην ανάθεση.

Το αποτέλεσμα ήταν να χάσεις την ανθρώπινη φύση σου. Βλέπεις, το θέλεις ή όχι, η φύση του ανθρώπου είναι επαναστατική. Όταν χάσεις την επαναστατικότητά σου, χάνεις τον «άνθρωπο».

Αυτό έπαθες δικέ μου.

Το έπαιζες «πρωτοπορία» ξεχνώντας ότι δεν υπάρχουν «πρωτοπορίες» στον κόσμο που ευαγγελιζόσουν, στον κόσμο που ο άνθρωπος θα είναι πραγματικά ελεύθερος. Τι σόι πρωτοπόρος μωρέ είναι αυτός που το διατυμπανίζει;

Όσο νωρίτερα το δεις και το αποδεχτείς, τόσο νωρίτερα θα ξαναγίνεις «άνθρωπος».

Για σένα τον ίδιο και μαζί για όσους βρίσκονται γύρω σου, δίπλα σου, μέσα σου.

Έλα, μεγάλε. Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις.

Εσένα που τα γράφεις όλα αυτά αφορούν πρώτα και κύρια!

 

Ετικέτες: , , ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

e-βιβλια

... επειδή η μόρφωση είναι προνόμιο όλων!

Συνταγες

Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής

enter7.net

all about tech

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: