RSS

Monthly Archives: Οκτώβριος 2014

Στη φτώχια ζει ένα στα τέσσερα παιδιά που ζει στην Ελλάδα

 Στη φτώχια ζει ένα στα τέσσερα παιδιά που ζει στην Ελλάδα

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Σε τούτη εδώ τη χώρα τα τελευταία πέντε χρόνια οι λέξεις έχασαν το νόημά τους και καινούργια νοήματα αναζητούν λέξεις για να τις εκφράσουν.

Πριν από χρόνια, λίγο καιρό μετά από την ανάδειξη του Γιωργάκη Παπανδρέου σε πρόεδρο του ΠαΣοΚ και επί πρωθυπουργίας του Κωστάκη Καραμανλή, είχα βρεθεί στο χωριό μου και βρέθηκα να ακούω τη συζήτηση μεταξύ δύο γερόντων.

«Ξεφτιλιστήκαμε. Μας κυβερνάει κάποιος που δεν έχει κολλήσει ούτε ένα ένσημο», είπε ο ένας γέροντας και ο άλλος του απάντησε:!

«Τη μεγαλύτερη ξεφτίλα θα την πάθουμε όταν θα μας κυβερνήσει ο Γιωργάκης! Τότε θα είναι να φύγουμε όλοι μετανάστες».

Ουδέν σχόλιον…

Και ήρθε ο καιρός που ο Γιωργάκης, σύμφωνα με τα ΜΜΕ της εποχής, έγινε Γιώργος.

Ο Γιώργος κέρδισε τις εκλογές με «λεφτά που υπήρχαν» και χωρίς να καθυστερήσει ούτε στιγμή «έπιασε δουλειά». Μέχρι το Καστελόριζο χρειάστηκε να ταξιδέψει το παλικάρι, μέσα στον αέρα και την αλμύρα για να μάθουμε με τι ακριβώς ασχολείται.

Κι ακολούθησε αυτό που είχε περιγράψει ο ένας γέροντας πιο πάνω. Οι υπουργοί πάθανε τενοντίτιδα με τόσες υπογραφές σε μνημόνια και νόμους. Μερικοί υπουργοί, το πόσοι ακόμη διερευνάται, δεν διάβαζαν καν. Απλώς ψήφιζαν. Σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή.

Κάποιοι άλλοι έβγαιναν κάθε βράδυ και έκλαιγαν σαν τον Σήφη. Οι περισσότεροι έπεσαν σε βαριά κατάθλιψη και συνέχιζαν να ψηφίζουν νόμους και μνημόνια λέγοντας πως κάνουν ψυχανάλυση. Βέβαια, κανένας μυς δεν εγκατέλειπε ακόμη το τρύπιο πλοίο (ίσως να ήταν και υποβρύχιο).

Για να καταπολεμήσουν τη θλίψη τους άρχισαν τη δράση.

Ο Λοβέρδος το βράδυ έκλεγε μπρος τις καλόψυχες τηλεοπτικές κάμερες και το πρωί έκλεινε κι ένα νοσοκομείο.

Η Διαμαντοπούλου έκλεινε σχολεία ενώ ο Παπακωνσταντίνου και ο Βενιζέλος έσωζαν τράπεζες.

Οι άνθρωποι άρχισαν να αυτοκτονούν ο ένας μετά τον άλλον αλλά ποιος νοιάζεται για το αν αυτοκτονούν τα μυρμήγκια;

Μόνο ο Παπανδρέου έδειχνε να τα έχει χαμένα μέσα σε τόση θλίψη. Του είχαν υποσχεθεί ότι θα πήγαινε σε παιδικό πάρτι που θα είχε και κλόουν.

Ακόμη ψάχνει να βρει ποιος ήταν ο κλόουν.

Και τότε επέστρεψε ο Αντώνιος, αυτός που ούτε ως αρχηγός δεν θα επέστρεφε στη ΝΔ. Επέστρεψε και άρπαξε την αντιμνημονιακή και αντιευρωπαϊκή παντιέρα σαν δεύτερος Ανδρέας Παπανδρέου. Αργότερα, αφού του τράβηξαν τα αυτιά, για να μην του πέφτουν τα γυαλιά και τον χτύπησαν φιλικά στον δεξιό του ώμο, αυτόν που γέρνει με χάρη όταν απαγγέλει λόγους, έβαλε νερό στο κρασί του. Τόσο πολύ που το κρασί του ήταν λες και έβγαινε από ορεινή πηγή.

Μετά, ζήσαμε την κατάργηση των πρωθυπουργών και την αντικατάστασή τους με τραπεζίτες. Η δουλειά πλέον θα γινόταν χωρίς μεσάζοντες. Έτσι ήταν πιο συμφέρουσα.

Ο κόσμος άρχισε να βγαίνει στους δρόμους και να διαμαρτύρεται. Εκατοντάδες χιλιάδες ζητούσαν το δίκιο τους και τα κλεμμένα από τις τράπεζες, την τρόικα και την κυβέρνηση. Μαζί τους βγήκαν στους δρόμους και οι βρικόλακες του φασισμού.

Όμως, το δρομολόγιο Ομόνοια-Σύνταγμα και επιστροφή στην Ομόνοια ή στροφή προς τις Στήλες του Ολυμπίου Διός, μάλλον ήταν κουραστικό και αναποτελεσματικό.

Μετά είδαμε κι άλλα «ωραία». Είδαμε μια Αριστερά Δημοκρατική, λες και μπορεί να υπάρξει και μη Δημοκρατική, να φέρεται «υπεύθυνα» και να βοηθάει στο πλιάτσικο χωρίς να την ενδιαφέρει το γεγονός ότι την ίδια στιγμή έκαναν σ’ εκείνη πλιάτσικο. Είχε αποδεχτεί, όπως και οι σύμμαχοί της στην κυβέρνηση, το ρόλο του αναλώσιμου.

Τότε οι μύες άρχισαν να εγκαταλείπουν το καράβι και να πηδάνε στο πλεούμενο που τους προσπερνούσε πλέοντας δίπλα τους «σύριζα».

Και τώρα που οι προσδοκίες του κόσμου βρίσκονται στο «μηδέν», τώρα που η διεκδίκηση, ακόμα και για «αριστερούς» δημάρχους και περιφερειάρχες, πνίγεται στη θάλασσα του εφικτού, μικρή εντύπωση προκαλεί μία είδηση σαν αυτή του τίτλου του κειμένου:

«Στη φτώχια ζει ένα στα τέσσερα παιδιά που ζει στην Ελλάδα».

Όλοι υποψιαζόμαστε ότι η αλήθεια είναι χειρότερη, όλοι γνωρίζουμε ότι η προσδοκία των εκλογών και της αλλαγής της κυβέρνησης, μας κοίμισε ακόμη περισσότερο, όλοι ξέρουμε ότι οι εκλογές δεν θα μας δώσουν πίσω τα χρήματα και τα δικαιώματα που μας έκλεψαν.

Ίσως ετούτη η περίοδος που διανύουμε να είναι χειρότερη ακόμα και από αυτή στην αρχή των μνημονίων αφού τότε, η πίστη για ανατροπή των μνημονίων ήταν πιο ισχυρή. Τουλάχιστον, έτσι φαίνεται να είναι.

Ίσως, όμως να πρόκειται και για την απίστευτη ηρεμία που επικρατεί πριν από μία καταιγίδα, μια καταιγίδα κοινωνική μια καταιγίδα διεκδίκησης και ανατροπής.

Άλλωστε, πριν από 41 χρόνια, ποιος θα περίμενε μέσα στην αποβλάκωση των ποδοσφαιρικών πανηγυρισμών του Γουέμπλεϋ, να γεννηθεί μετά από λίγους μήνες η εξέγερση του Πολυτεχνείου;

Advertisements
 
2 Σχόλια

Posted by στο Οκτώβριος 31, 2014 in ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΥΡΓΙΑΚΗΣ, κοινωνία

 

Ετικέτες: , , , ,

Το αυτογκόλ του Σαμαρά

 

Το αυτογκόλ του Σαμαρά

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Η ημερομηνία διεξαγωγής του αγώνα ήταν γνωστή. Είχε ανακοινωθεί από τους σχολιαστές των καναλιών που θα κάλυπταν την αναμέτρηση αρκετές μέρες πριν.

Οι δύο αντίπαλες ομάδες κατέβηκαν στο γήπεδο για την κρίσιμη αναμέτρηση.

Ομάδα της Κυβέρνησης ενάντια στην Ομάδα των Ναυτεργατών.

Οι θεατές που ήρθαν να παρακολουθήσουν την αναμέτρηση δεν ήταν και πάρα πολλοί. Οι περισσότεροι, υποστηριχτές της ομάδας Σαμαρά, που ήταν και το φαβορί, παρακινούμενοι από τους τηλεσχολιαστές του αγώνα, επευφημούσαν με συνθήματα και ζητωκραυγές την ομάδα τους.

Αρχηγός της Ομάδας της Κυβέρνησης ο Αντώνης Σαμαράς η οποία πρόσφατα απέκτησε τον Βαγγέλη Βενιζέλο για να καλύπτει την κεντροδεξιά πλευρά και τον Φώτη Κουβέλη για να καλύπτει την κεντροαριστερά πλευρά. Ο τελευταίος, σχεδόν μόνιμα μετατοπιζόταν στην κεντροδεξιά πλευρά και μάλιστα πιο προωθημένος από το Βαγγέλη το Βενιζέλο. Το αποτέλεσμα ήταν, η Ομάδα της Κυβέρνησης να εμφανίζει ένα τεράστιο κενό σε ολόκληρη την αριστερή πλευρά της, κάτι το οποίο είχαν κατά νου να εκμεταλλευτούν οι παίχτες της Ομάδας των Ναυτεργατών.

Στον πάγκο των αναπληρωματικών κάθονταν ανήσυχος και ο Νίκος Μιχαλολιάκος που, όταν χρειαζόταν, κάλυπτε την άκρα δεξιά πλευρά της ομάδας, παίζοντας, ακριβώς πάνω στην πλάγια γραμμή του γηπέδου.

Ο διαιτητής του αγώνα Κάρολος Παπούλιας, που υπέγραφε και τα «φύλλα του αγώνα» της κάθε αναμέτρησης, σφύριξε την έναρξη και η Ομάδα της Κυβέρνησης βγήκε στην επίθεση.

Οι Ναυτεργάτες αμύνονταν με σθένος και κάποιες φορές προσπαθούσαν με ξαφνικές αντεπιθέσεις να ανοίξουν ρήγματα στην αδύνατη, αριστερή, πλευρά της αντίπαλης ομάδας.

Όσο περνούσε η ώρα και με τη συμπαράσταση της εξέδρας, οι Κυβερνητικοί πλησίαζαν όλο και πιο επικίνδυνα στα καρέ των Ναυτεργατών.

Σε μία στημένη φάση, η Ομάδα της Κυβέρνησης, εφαρμόζοντας τη γνωστή «κομπίνα της επίταξης», κατάφερε, με καρφωτή κεφαλιά του Σαμαρά, μετά από σέντρα του Βενιζέλου και προσποίηση του Κουβέλη, να ανοίξει το σκορ.

Κυβερνητικοί-Λιμενεργάτες: 1-0.

Αυτό έμελλε να είναι και το αποτέλεσμα του αγώνα, δίνοντας τη δυνατότητα στην Ομάδα της Κυβέρνησης να περάσει στον επόμενο γύρο.

Οι τηλεσχολιαστές πανηγύριζαν για το, αναμενόμενο, όπως έλεγαν αποτέλεσμα, ενώ οι λιγοστοί υποστηρικτές των Ναυτεργατών έφευγαν σχεδόν απογοητευμένοι από το γήπεδο.

Ο επόμενος αγώνας, ήταν, πάλι, ανάμεσα στην Ομάδα της Κυβέρνησης και στην Ομάδα του Μετρό.

Το γήπεδο, αυτή τη φορά, ήταν γεμάτο με τους υποστηρικτές της Ομάδας του Μετρό, να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στις εξέδρες του γηπέδου.

Η παρουσία των δυνάμεων των ΜΑΤ, ήταν κάτι περισσότερο από εντυπωσιακή. Πολλές φορές, κατά τη διάρκεια του αγώνα, οι δυνάμεις των ΜΑΤ, έριχναν χημικά και δακρυγόνα προς την εστία της Ομάδας του Μετρό αλλά και προς τους θεατές που υποστήριζαν την ομάδα αυτή.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, η αμυντική γραμμή της ομάδας να μην μπορεί να λειτουργεί πάντα σωστά, απέναντι στις επιθέσεις των Κυβερνητικών.

Έτσι, σε μία, πάλι στημένη φάση και εφαρμόζοντας την «κομπίνα της επίταξης», ο Σαμαράς βρήκε την ευκαιρία να σκοράρει με κοντινό πλασέ μέσα από τη μικρή περιοχή.

Ο αγώνας έληξε με το κλασσικό 1-0, υπέρ της ομάδας των Κυβερνητικών η οποία πέρασε, αλώβητη και στην επόμενη φάση.

Ο επόμενος αγώνας ορίστηκε μετά από επιθυμία των Κυβερνητικών, ανάμεσα στην Ομάδα της Κυβέρνησης και στην Ομάδα των Καθηγητών, παραμονές των πανελληνίων εξετάσεων.

Το γήπεδο ήταν κατάμεστο και για πρώτη φορά οι θεατές που ήταν υπέρ των Εκπαιδευτικών ήταν περισσότεροι από αυτούς που υποστήριζαν τους Κυβερνητικούς, παρ’ όλες τις προσπάθειες που είχαν καταβάλει οι σχολιαστές των καναλιών που κάλυπταν την αναμέτρηση, για να πετύχουν το αντίθετο.

Ο αγώνας ήταν αμφίρροπος. Οι Κυβερνητικοί, παίζοντας το σύστημα «αγωνία των μαθητών πριν τις πανελλήνιες», προσπάθησαν από πολύ ναρίς να πάρουν το πάνω χέρι.

Οι εκπαιδευτικοί, εφαρμόζοντας το ίδιο σύστημα, έκαναν οργανωμένη επίθεση, από την αριστερή πλευρά των Κυβερνητικών, φτάνοντας με αξιώσεις στα καρέ του Βορίδη, που ήταν ο τερματοφύλακας της Ομάδας τους.

Ο Μιχαλολιάκος από τον πάγκο ζητούσε επίμονα, αλλά μάταια, να μπει μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Ο αρχηγός, Σαμαράς, ρίχνοντας λίγο νωρίτερα, μια πονηρή ματιά στο διαιτητή, κέρδισε φάουλ έξω από τη μεγάλη περιοχή των εκπαιδευτικών και έδωσε το σύνθημα σε Βενιζέλο και Κουβέλη να ετοιμαστούν για το σύστημα «κομπίνα της επίταξης», αλλά με μία παραλλαγή. Η κομπίνα, αυτή τη φορά θα εφαρμοζόταν «προληπτικά». Τελικός αποδέκτης της μπάλας, ήταν ο Αρβανιτόπουλος, ο οποίος με μια κεφαλιά «ψαράκι», έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι, στέλνοντας τις ομάδες ισόπαλες στα αποδυτήρια, με τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου.

Στην ανάπαυλα, οι δύο ομάδες, ξανακοίταξαν τα συστήματά τους.

Οι εκπαιδευτικοί δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν στο σύστημα για φουλ επίθεση από τη δεξιά μεριά της αντίπαλης ομάδας, γιατί στο δυναμικό της δεν υπήρχαν πολλοί παίχτες να χειρίζονται με ευχέρεια το αριστερό πόδι.

Τις θέσεις κάλυπταν κάποιοι δεξιοπόδαροι παίχτες που όταν ήταν να μεταφέρουν το παιχνίδι από αριστερά, συναντούσαν μεγάλη δυσκολία.

Τελικά, ο αγώνας κρίθηκε στις καθυστερήσεις μετά από ένα «πέτσινο» πέναλτι που σφύριξε ο διαιτητής του αγώνα σε μαρκάρισμα που έγινε πολύ έξω από τη μεγάλη περιοχή των εκπαιδευτικών.

Το σκορ έληξε τελικά με 1-0 υπέρ των Κυβερνητικών. Ήταν μία νίκη που έδειξε τις πολλές αδυναμίες της Κυβερνητικής Ομάδας αλλά και τις δυνατότητες που έχει μια μελλοντική αντίπαλη ομάδα, αν παίζει έξυπνα και επίμονα από την αριστερή πλευρά, να φτάσει τελικά στη νίκη.

Η επόμενη αναμέτρηση, δεν άργησε να οριστεί, πάλι με επιλογή των Κυβερνητικών. Αυτή τη φορά αντίπαλη θα ήταν η Ομάδα της ΕΡΤ.

Όμως, αυτή τη φορά, το γήπεδο της αναμέτρησης, κατακλύστηκε από υποστηρικτές της Ομάδας της ΕΡΤ, κάτι που προκάλεσε αμηχανία στους Κυβερνητικούς.

Η σκέψη για επέμβαση των δυνάμεων καταστολής, απομακρύνθηκε γρήγορα καθώς τα νέα από τη γειτονική Τουρκία δεν ευνοούσαν μια τέτοια απόφαση, καθώς στη γειτονική χώρα, η Ομάδα του Ερντογάν, που επέλεξε να κερδίζει το παιχνίδι με βίαιο παιχνίδι και αντιαθλητικά, μέχρι θανάτου, μαρκαρίσματα, έτρωγε το ένα γκολ μετά το άλλο, από την Ομάδα των Εξεγερμένων στο γήπεδο της Πλατείας Ταξίμ.

Η λήξη του πρώτου ημιχρόνου βρήκε την Ομάδα της ΕΡΤ να προηγείται με

1-0.

Σε μία από τις υπεροπτικές επιθέσεις των Κυβερνητικών, η άμυνά τους έμεινε ακάλυπτη με αποτέλεσμα, με μια ξαφνική αντεπίθεσή της, η Ομάδα της ΕΡΤ, έφτασε στην αντίπαλη περιοχή την οποία κάλυπτε μόνο ο Άδωνις-Σπυρίδωνας Γεωργιάδης. Επιστρέφοντας γρήγορα ο αρχηγός Σαμαράς, στην προσπάθειά του να προλάβει τα χειρότερα, αντί να διώξει τη μπάλα, προς τα δημοσιογραφικά θεωρεία, την έστειλε στο «γάμα». Της εστίας του τερματοφύλακα Βορίδη.

Ο Μιχαλολιάκος από τον πάγκο, έβριζε την αντίπαλη ομάδα λέγοντας πως θα προτιμούσε ως αντίπαλο κάποιο από τα «τσοντοκάναλα».

Ο αρχηγός Σαμαράς, με το αυτογκόλ που έβαλε, κατάφερε να χάσει ακόμη και αυτή την εύνοια των τηλεσχολιαστών, τόσο στον ελλαδικό όσο και στον ευρωπαϊκό χώρο, αφού ο αγώνας μεταδίδεται πλέον δορυφορικά σε όλη την Ευρώπη, και όχι μόνο.

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τους Κυβερνητικούς να μην μπορούν να αντιδράσουν, αφού δεν μπορούν να εφαρμόσουν την «κομπίνα της επίταξης» που τους έδινε κάθε φορά την πολυπόθητη νίκη.

Βλέπετε, οι παίχτες της Ομάδας της ΕΡΤ, θεωρούνται απολυμένοι, οπότε, δεν μπορούν να επιταχθούν.

Οι παίχτες της Ομάδας της ΕΡΤ, εφαρμόζοντας σε κάθε επίθεση και διαφορετικό σύστημα, καταφέρνουν να πλησιάζουν απειλητικά στην αντίπαλη εστία, τόσο που το δεύτερο γκολ να είναι θέμα χρόνου.

Η συμπαράσταση των θεατών είναι καθοριστική στη μέχρι τώρα εξέλιξη του αγώνα.

Βρισκόμαστε, γύρω στο 75ο λεπτό της αναμέτρησης και οι προπονητές των Κυβερνητικών, σκέφτονται σοβαρά, να αλλάξουν μερικούς από τους παίχτες της ομάδας. Ανάμεσα σ’ αυτούς, θα είναι σίγουρα και ο αρχηγός Σαμαράς.

Πρόκειται για μια μοναδική ευκαιρία, η Ομάδα της Κυβέρνησης, να αποκλειστεί από την επόμενη φάση των ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων.

Ο αγώνας συνεχίζεται!

 

 

 

ΣαΤυΡόΠρΟκΕς Νο 121-Τα κενά των σχολείων θα συμμετάσχουν στη μαθητική παρέλαση

Τα κενά των σχολείων θα συμμετάσχουν στη μαθητική παρέλαση

Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

 

 

– Για πρώτη φορά μια κυβέρνηση μέσω του υπουργού της, παραδέχεται ότι δεν θα καλυφθούν τα κενά στα σχολεία και οι μαθητές θα τελειώσουν τη χρονιά τους χωρίς καθηγητές.

– Για πρώτη φορά μια κυβέρνηση και ένας υπουργός παιδείας, αντί να παραιτηθούν επειδή καταργείται ουσιαστικά η δημόσια δωρεάν παιδεία, καμαρώνουν για το θράσος, τις πολιτικές επιλογές και την ανικανότητά τους.

– Μετά από αυτή την ευχάριστη, για μαθητές και γονείς, εξέλιξη η κυβέρνηση αποφάσισε να συμμετάσχουν όλα τα κενά στη μαθητική παρέλαση με σημαιοφόρο τον ίδιο τον υπουργό και παραστάτες τους υφυπουργούς.

– Υπάρχει επίσης η σκέψη δεξιά και αριστερά του χώρου της παρέλασης να προβάλλονται σε ηλεκτρονικές οθόνες λύσεις των θεμάτων της «τράπεζας θεμάτων», προσφορά γνωστής αλυσίδας φροντιστηρίων.

– Οι ανυποψίαστοι(;) γονείς, θα χειροκροτούν με υψηλό αίσθημα ευθύνης εθνικής υπερηφάνειας εκστασιασμένοι και ευτυχισμένοι μες στην απάθεια και την απραξία τους. Και του χρόνου με υγεία.

– Επιτέλους, η προσπάθεια των σωτήρων του λαού και του τόπου, μετά από 5 χρόνια, πιάνουν τόπο. Οι σωτήρες αποκτούν την πραγματική τους ιδιότητα και γίνονται νεκροθάφτες.

– Μας έσωσαν από τη φτώχια μετατρέποντας 3,5 εκατομμύρια Έλληνες σε φτωχού και οδηγώντας άλλους 15.000 στην αυτοκτονία.

– Έσωσαν τη Δημοκρατία, εκκολάπτοντας στον κόρφο του Μπαλτάκου, τον κολλητό του πρωθυπουργού, τους φασίστες του μπακιρένιου μεσημεριού.

– Διασφάλισαν την εργασία, ανεβάζοντας το ποσοστό της ανεργίας στο 30% και δημιουργώντας νέο κύμα μετανάστευσης.

– Εξασφάλισαν την υγεία και την παιδεία, μετατρέποντας και τη μία και την άλλη σε αγαθά μόνο για όσους διαθέτουν βαλάντια.

– Έσωσαν την οικονομία μας, σώζοντας τις τράπεζες και αυξάνοντας κι άλλο το δημόσιο χρέος, παρόλα τα μνημόνια και παρόλο το πολυδιαφημισμένο κούρεμα του Βενιζέλου.

– Μας κράτησαν μέσα στην ΕΕ και το ευρώ, για να μη χάσουμε όλα τα παραπάνω τα οποία τελικά χάσαμε μένοντας στην ΕΕ και το ευρώ. Ως πότε και με πόσες, ακόμα θυσίες;

– Διαβάσαμε ότι σε κάτοικο των Χανίων με «κόκκινο δάνειο», έφτασε το πρώτο εξώδικο από εταιρεία αγγλικών συμφερόντων που αγόρασε το δάνειο από την τράπεζα. Όταν τα λέγαμε κάποιοι μιλούσαν για υπερβολές!

– Μέσα σε 5 μέρες τον καλεί να αποπληρώσει το δάνειο. Κύριε Σαμαρά, πώς και σας διέφυγε μια τέτοια εξέλιξη; Μάλλον δεν φτάνουν οι 24 ώρες το 24ωρο δουλειάς στο γραφείο εκ μέρους σας. Βγείτε από το καβούκι σας, μη φοβάστε!

– Κύριε Βενιζέλο, κύριε Στουρνάρα αισθάνεστε ότι πετύχατε το στόχο σας; Αυτός ήταν ο στόχος; Να μας παίρνουν οι εταιρείες και οι τράπεζες τα σπίτια;

– Ξύπνησα το πρωί και βρήκα στον καναπέ του σπιτιού μου να κάθεται ο μικρός Τσοχατζόπουλος που έκρυβα τόσα χρόνια μέσα μου, σύμφωνα με τα λεγόμενα της κυρίας Κούρκουλα, πρώην υφυπουργού του ΠαΣοΚ.

– Ευτυχώς που δεν ισχυρίστηκε ότι έκρυβα έναν μικρό Πάγκαλο ή έναν μικρό Βενιζέλο. Ασφυξία θα πάθαινα. Αν, δε, έκρυβα έναν μικρό Άδωνι-Σπυρίδωνα θα είχα πάθει ήδη ψυχικό πέρα-δώθε.

– Οι κακές γλώσσες λένε ότι η αξιολόγηση των στελεχών της εκπαίδευσης, έγινε με πλήρη διαφάνεια, ρουσφετολογική και κομματική αξιοκρατία. Να δεις που μέσω της αξιολόγησης φτιάχνουν νέους κομματικές στρατιές.

– Πάντως τα λεγόμενα πρότυπα σχολεία όπου εφαρμόζεται η αξιολόγηση έχουν μετατραπεί σε ζούγκλες. Κανιβαλισμός, αλληλοκαρφώματα, δουλειά μέχρι αργά το απόγευμα με κομπάρσους τους μαθητές – άλογα κούρσας.

– Μαθαίνουμε ότι η ΠΑΣΚ κάνει πάλι την εμφάνισή της στις εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια των εκπαιδευτικών κρυμμένη μέσα σε «ανεξάρτητα» ψηφοδέλτια. Τα παλιά της στελέχη, δεν συμμετέχουν αλλά συντονίζουν.

– Λίγο η προεκλογική περίοδος, λίγο τα ανύπαρκτα ποσοστά των δημοσκοπήσεων ανάγκαζαν τους εραστές του καρεκλοκενταυρισμού και τους δολοφόνους του συνδικαλισμού να ξαναεμφανιστούν.

– Όμως, μάλλον δεν τους πολυβγαίνει γιατί οι εκπαιδευτικοί έχουν και κρίση και μνήμη και αξιοπρέπεια. Αυτά βλέπουν και στη ΔΑΚΕ και αρχίζουν να προβληματίζονται για το δικό τους μέλλον.

 

 

 

Ετικέτες: , , , , , , , ,

Κατά τη διάρκεια της πρώτης γερμανικής κατοχής…

Κατά τη διάρκεια της πρώτης γερμανικής κατοχής…

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Λέγεται πως το 1942, κατά τη διάρκεια της πρώτης γερμανικής κατοχής, τώρα διανύουμε τη δεύτερη, σε μια μικρή ελληνική επαρχιακή πόλη, ο Γερμανός ταγματάρχης, διοικητής του στρατού κατοχής, έκανε βόλτα στο μικρό πάρκο της πόλης το οποίο είχε μάθει πως φιλοξενούσε πάνω από πενήντα παγώνια. Σκέφτηκε πως θα μπορούσε να βάλει εισιτήριο σε είδος για όποιον ήθελε να μπει στο πάρκο και να κάνει τη βόλτα του, θαυμάζοντας τα παγώνια.

Προχωρώντας πεζός μέσα στο πάρκο, παρέα με τον λοχαγό του, είδε δίπλα σε κάτι θάμνους, ένα παγώνι νεκρό. Φιλόζωος όπως ήταν, μα και πλεονέκτης, κινήθηκε προς το νεκρό παγώνι για να διαπιστώσει πολύ σύντομα ότι πίσω από τους θάμνους υπήρχαν άλλα τρία παγώνια νεκρά. Αμέσως έδωσε εντολή στο λοχαγό του να διερευνήσει το θέμα και να βρει την αιτία που προκάλεσε το θάνατο των παγωνιών.

Ο λοχαγός, το επόμενο κιόλας πρωί, κάλεσε το δήμαρχο της πόλης και με τη βοήθεια ενός διερμηνέα τον ρώτησε αν γνωρίζει κάτι για την αιτία του θανάτου των παγωνιών. Ο δήμαρχος του απάντησε πως τα παγώνια πεθαίνουν από ασιτία, από έλλειψη τροφής. Το σιτάρι που τα τάιζαν σώθηκε εδώ και καιρό και κανένας δεν τους προμήθευσε ξανά, αφού όλο το σιτάρι πήγαινε για τις γερμανικές στρατιωτικές μονάδες.

Πήγε τα μαντάτα ο λοχαγός στον ταγματάρχη και ο δεύτερος αμέσως διέταξε να μεταφερθούν 30 σακιά με σιτάρι από τις στρατιωτικές αποθήκες στο σπίτι του δημάρχου κι εκείνος να φροντίσει ώστε να μη λείψει τροφή από τα παγώνια για το επόμενο χρονικό διάστημα.

Χάρηκε ο δήμαρχος όταν είδε τα 30 σακιά σιτάρι να αποθηκεύονται στο κατώι του αλλά δεν άφησε να φανεί η χαρά του στο διερμηνέα που του εξηγούσε τι έπρεπε να κάνει με το σιτάρι. Μόλις έφυγε ο διερμηνέας, έστειλε να φωνάξουν τον αντιδήμαρχο που ήταν το δεξί του χέρι και κατάλληλος για όλες τις δουλειές και του ανάθεσε, να πάρει 10 από τα 30 σακιά σιτάρι που ήταν στο κατώι και να τα πάει στον επιστάτη του πάρκου με την εντολή να δίνει το σιτάρι στα παγώνια για να μην πεθαίνουν από την ασιτία.

Αστραποβόλησε το μάτι του αντιδημάρχου ο οποίος μετέφερε τα 10 σακιά με σιτάρι στο σπίτι του και έστειλε κατόπιν το μικρό του γιο να μηνύσει στον επιστάτη να περάσει από το σπίτι του.

Σε λίγη ώρα ο επιστάτης περνούσε την πόρτα του σπιτιού του αντιδημάρχου ο οποίος, κοιτώντας τον με ύφος βλοσυρό του είπε να τσακιστεί να πάει έξω στην αυλή και να πάρει 4 από τα 10 σακιά με σιτάρι που θα βρει κάτω από τη μεγάλη αχλαδιά. Του εξήγησε λεπτομερώς τι θα κάνει το σιτάρι, υπενθυμίζοντάς του πολλές φορές ότι είναι διαταγή του Γερμανού ταγματάρχη.

Τσακίστηκε ο επιστάτης, σφούγγισε με το μανίκι τον ιδρώτα στο μέτωπό του και μετέφερε με το κάρο που έσερνε ο ίδιος τα 4 σακιά σιτάρι, από το σπίτι του αντιδημάρχου, στο δικό του σπίτι που ήταν κοντά στο πάρκο. Χωρίς να καθυστερήσει, άφησε τα 3 σακιά με το σιτάρι στο υπόστεγο του σπιτιού του και αφού τα σκέπασε με κάτι κουρέλια για να μη φαίνονται πήρε το ένα σακί στον ώμο και κατευθύνθηκε προς το πάρκο για να βρει τον μπάρμπα Νίκο που έμενε με τη γυναίκα του και τα δύο μικρά παιδιά του σε μια καλύβα δίπλα στο περιφραγμένο μέρος που μαζεύονταν και τα παγώνια για να περνάνε τη νύχτα τους και ο οποίος ήταν υπεύθυνος για το τάισμα των παγωνιών. Στο μέρος εκείνο ο μπάρμπα Νίκος είχε μαζέψει και τρεις κοτούλες με έναν πετεινό που του τις είχε δώσει ο ξάδερφός του από το διπλανό χωριό για να τρώνε τα μικρά κανένα αυγό που και που. Πέντε κότες του είχε δώσει αλλά οι δύο ψόφησαν από έλλειψη τροφής. Πόσα σκουλήκια θα μπορούσε να έχει εκείνο το περιφραγμένο μέρος για να θρέψει έξι πτηνά; Να τις σφάξει πάλι τις λυπόταν έτσι ανυπεράσπιστες που τις έβλεπε οπότε τις τελείωνε η αφαγία πριν προλάβει να το καταλάβει.

Σαν είδε τον επιστάτη να πλησιάζει με το σακί στον ώμο και άκουσε για πού προοριζόταν το σιτάρι, χάρηκε, είναι η αλήθεια, μα και λυπήθηκε λίγο.

Έφυγε ο επιστάτης φοβερίζοντάς τον να κάνει καλά τη δουλειά του γιατί τη διαταγή την έδωσε ο ίδιος ο Γερμανός διοικητής «αυτοπροσώπου».

Ο μπάρμπα Νίκος, γέμισε ένα παλιό μικρό τσουκάλι με σιτάρι για τις κότες του και το υπόλοιπο το πήρε στον ώμο και κίνησε στο πάρκο να βρει τα ξεθεωμένα από την ασιτία παγώνια. Έπρεπε να τους δίνει λίγο-λίγο το σιτάρι γιατί αν έτρωγαν απότομα μεγάλη ποσότητα θα έσκαγαν οι «γκούσιες» τους.

Τα βρήκε μαζεμένα κάτω από μία μεγάλη λεύκα και τους έριξε να φάνε. Εκείνα, μόνο τον μπάρμπα Νίκο δεν έφαγαν. Τόση πείνα είχαν.

Γύρισε στο σπίτι, τάισε και τις κότες με τον πετεινό του και μπήκε χαρούμενος στην καλύβα του για να ξεκουραστεί.

Μετά από μία εβδομάδα, ο Γερμανός διοικητής με τη συνοδεία πάλι του λοχαγού του, θέλησε να βολτάρει στο πάρκο για να θαυμάσει τα παγώνια. Αφού περπάτησε για κάμποση ώρα, κοντοστάθηκε όταν είδε κι άλλο παγώνι να βρίσκεται νεκρό στο χώμα.

Άναψε, κόρωσε, πρασίνισε , κιτρίνισε, κοκκίνισε και αφού έριξε μια βρισιά απευθύνθηκε στο λοχαγό του για να μάθει τι είχε συμβεί. Του εξήγησε ο λοχαγός, με φωνή που έτρεμε, πως παρέδωσε 30 σακιά στο δήμαρχο με την εντολή  να ταϊστούν τα παγώνια.

Την ίδια κιόλας μέρα ο δήμαρχος έδινε εξηγήσεις στον Γερμανό διοικητή οποίος ζήτησε να έρθουν αμέσως μπροστά του και ο αντιδήμαρχος με τον επιστάτη και φυσικά, ο μπάρμπα Νίκος, ο τελευταίος τροχός της άμαξας.

Το βράδυ, βρήκε τον μπάρμπα Νίκο στη φυλακή, απ’ όπου βγήκε μετά από ένα μήνα, και τους υπόλοιπους στα σπίτια τους να τα βάζουν με τον μπάρμπα Νίκο για το κακό που, παραλίγο, μπορούσαν να πάθουν.

Βγαίνοντας ο μπάρμπα Νίκος από τη φυλακή, πήγε και βρήκε το δήμαρχο ο οποίος του εξήγησε με πόση δυσκολία κατάφερε να τον γλυτώσει από το εκτελεστικό απόσπασμα. Τόσο μεγάλος ήταν ο θυμός του Γερμανού διοικητή!

Ο λοχαγός, απομακρύνθηκε τις επόμενες μέρες από το πόστο του και τη θέση του κατέλαβε ένας άλλος λοχαγός που η παράδοση λέει πως ονομαζόταν φον Ράινχεμπαχ.

Το ίδιο συνέβη και με το δήμαρχο.

Η παράδοση δεν λέει αν ο δήμαρχος αντικαταστάθηκε με κάποιον άλλον που ονομαζόταν Παπαδήμος.

Είπαμε η ιστορία κάποιες φορές επαναλαμβάνεται ως φάρσα αλλά έχει και αυτό τα όριά του!

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης

xrkyrgiakis@yahoo.gr

 

Ετικέτες: ,

Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται

Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

«Μην πας Λάμπρο. Τι θα απογίνω εγώ και τα παιδιά; Πώς να θρέψω πέντε στόματα; Αν σε σκοτώσουν τι θα κάνουμε;»

« Για τα παιδιά. Πρέπει να πάω για τα παιδιά. Να μην ζήσουν σκλαβωμένα και ντροπιασμένα. Τι θα λένε για τον πατέρα τους; Αν μείνω θα με σκοτώσουν σίγουρα οι Γερμανοί. Φεύγω. Καλό κουράγιο Σταυρούλα. Πάρε τούτα τα χαρτιά με τα ονόματα και κρύψε τα κάπου να μην τα βρουν ούτε οι Γερμανοί ούτε οι σπιούνοι. Να προτιμήσεις να πεθάνεις παρά να τους πεις που είναι. Αν βρουν τα ονόματα θα τους αφανίσουν όλους. Και να θυμάσαι. Αν έρθεις κανείς να σου ζητήσει αλεύρι, δώστου χωρίς αντάλλαγμα. Δεν θα πεθάνουμε για λίγο αλεύρι.»

Έτσι απλά, εκείνο το βράδυ σηκώθηκε ο Λάμπρος κι έφυγε. Με μία βίτσα στο χέρι, όπως το συνήθιζε, χάθηκε αθόρυβα μες στο σκοτάδι. Βγήκε στο βουνό. Καπετάν Καραφωτιά τον ήξεραν οι συναγωνιστές του.

Την άλλη μέρα κιόλας, στο σπίτι του στο χωριό, κατέφτασε ο σπιούνος.

Ρωτούσε τη Λάμπραινα να μάθει πληροφορίες. Πού ήταν ο άντρας της; Αν της έδωσε τίποτα χαρτιά με ονόματα; Αν της είπε τίποτε άλλο; Και διάφορα τέτοια.

Φεύγοντας της είπε πως θα ξαναέρθει για να πάρει και τα δέκα πρόβατα που είχαν στο σπίτι ίσα για να έχουν τα παιδιά λίγο γάλα και τυρί.

«Τα χρειάζονταν οι Γερμανοί στρατιώτες» της είπε.

«Αυτοί κάνουν κουμάντο τώρα σε όλο τον κόσμο», της είπε και «Είναι βλάκας όποιος τους πάει κόντρα.»

Την επόμενη φορά που ήρθε ο σπιούνος είχε και παρέα. Πήραν τα πρόβατα και μαζί και τη Λάμπραινα για να την ανακρίνουν οι Γερμανοί.

Την φόβισαν, τη χτύπησαν, την απείλησαν για τα παιδιά της με σκοπό να πει ότι ήξερε για τον άντρα της. Δεν της πήραν λέξη. Μόνο ένα φτύσιμο κράτησε στο τέλος για τον σπιούνο. Συγχωριανός να σου πετύχει.

Η ανάκριση επαναλήφθηκε αρκετές φορές μέχρι που βρέθηκε, λέει, κάποιος «δικός τους» και εγγυήθηκε πως πράγματι δεν ήξερε τίποτα. Αργότερα έμαθε πως ήταν κάποιος μακρινός συγγενής της από άλλο χωριό που είχε ανοίξει παρτίδες με τους κατακτητές.

Κάθε που γυρνούσε στο σπίτι έπαιρνε αγκαλιά τα πέντε παιδιά της και τους μίλαγε για τον πατέρα τους. Τους έλεγε πως πήγε μακρινό ταξίδι και πως σύντομα θα επέστρεφε γεμάτος δώρα και καλούδια για όλους.

Ο καπετάν Καραφωτιάς δεν γύρισε ποτέ στο σπίτι του να ξαναδεί τα παιδιά του. Περνούσε με τους συντρόφους του απέξω αλλά μέσα δεν έμπαινε μην τυχών και τον δει κανένα μάτι και βάλει την οικογένειά του σε κίνδυνο.

Μέχρι που σκοτώθηκε σε μια μάχη με τους Γερμανούς λίγο έξω από το χωριό.

Τα μικρότερα από τα παιδιά του δεν τον θυμούνταν. Δεν είδαν τη μορφή του ούτε σε φωτογραφία.

Τη μορφή του σπιούνου την έβλεπαν συχνά. Σχεδόν κάθε μέρα. Θέλοντας και μη αφού ζούσαν στο ίδιο χωριό τον συναντούσαν μέχρι το τέλος της ζωής του.

Μια φορά μετά από πολλά χρόνια, τόλμησε ο σπιούνος να ανταμώσει τη Λάμπραινα και να τη χαιρετήσει. Εκείνη ,κουβέντα δεν καταδέχτηκε να του πει. Μόνο γύρισε και τον έφτυσε, όπως τότε στην ανάκριση και συνέχισε το δρόμο της. Ούτε δυο δάκρυα δεν είχε για να κλάψει. Είχαν στερέψει εδώ και χρόνια. Είχε κλάψει τόσο πολύ στα χρόνια της κατοχής αλλά και αργότερα στα χρόνια της εξορίας που τα δάκρυα κατάντησαν για εκείνη είδος πολυτελείας.

Θυμήθηκα την ιστορία αυτή όπως την άκουσα πριν από πολλά χρόνια, δεν έχει σημασία από ποιον, επειδή στις μέρες μας οι Γερμανοί ξαναήρθαν αλλά και επειδή πλησιάζει η μέρα που πρέπει να πούμε ένα νέο μεγάλο «ΟΧΙ».

Λίγοι θυμούνται και τιμούν την προσφορά ανθρώπων σαν τον Λάμπρο και ακόμα λιγότεροι θυμούνται πως την περίοδο της κατοχής υπήρξαν και σπιούνοι συνεργάτες των κατακτητών.

Τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται, απλώς τη δεύτερη φορά η επανάληψη, λένε, μοιάζει με φάρσα.

 

Ποτέ πια φασισμός

Ποτέ πια φασισμός

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Γεννήθηκαν στην ίδια γειτονιά, σχεδόν ταυτόχρονα στις 15 Αυγούστου του 1924. Η μία, η Κλειώ, γεννήθηκε 2 ώρες μετά την άλλη, τη Δώρα.

Μαζί έκαναν τα πρώτα τους βήματα, τα πρώτα παιχνίδια, τις πρώτες σκανδαλιές. Οι γονείς τους ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν ήθελαν τα παιδιά τους να μείνουν αγράμματα. Ας ήταν κορίτσια, θα πήγαιναν στο σχολείο και θα μάθαιναν γράμματα. Το μυαλό σαν το αφήσεις αγράμματο και απαίδευτο δεν μπορεί να πετάξει. Μένει φοβισμένο και κουρνιασμένο. Ας ήταν φτωχοί που τα ‘φερναν δύσκολα βόλτα. Τα κορίτσια δεν θα μεγάλωναν ούτε εσώκλειστες σε κάποιο σπίτι ούτε ανάμεσα στις μηχανές του κοντινού υφαντουργείου.

Στις δύο φίλες άρεσε πολύ το σχολείο. «Τα παίρνουν τα γράμματα καλύτερα από τα’ αγόρια» έλεγε συχνά ο δάσκαλός τους. Όμως, πιο πολύ τους άρεσε να ξεφυλλίζουν εκείνο το μεγάλο βιβλίο που τους χάρισε ο θείος της Κλειώς.

Έγραφε για χώρες άγνωστες, μακρινές, για ανθρώπους με άλλες συνήθειες, ήθη και έθιμα. Είχαν υποσχεθεί η μία στην άλλη πως θα έκαναν ότι μπορούσαν για να ταξιδέψουν στις χώρες εκείνες. Πάνω απ’ όλα όμως είχαν δώσει όρκο να επισκεφτούν το Αϊβαλί, τον τόπο καταγωγής των γονιών τους και όλων των συγγενών τους.

Την ημέρα των γενεθλίων τους το 1940 καθώς έκλειναν τα 16, έφτασαν τα μαντάτα. Το ελληνικό καταδρομικό «Έλλη»,  βυθίστηκε από τορπίλη ιταλικού υποβρυχίου, του Delfino, όπως έγινε αργότερα γνωστό.

Βέβαια, τα τελευταία 3 χρόνια, είχαν γίνει ήδη γνωστές οι επεκτατικές προθέσεις της φασιστικής Ιταλίας του Μουσολίνι και της ναζιστικής Γερμανίας του Χίτλερ ο οποίος, βασιζόμενος στη βαθιά οικονομική κρίση που χτύπησε τη Γερμανία τη δεκαετία του 1930, κατάφερε να πείσει τους Γερμανούς για την αναγκαιότητα του λεγόμενου «ζωτικού χώρου», φορτώνοντας ταυτόχρονα την εξαθλίωση του γερμανικού λαού, στους λαούς άλλων εθνοτήτων.

Κ.   Να δεις που πάμε για πόλεμο!

Δ.   Γιατί το λες;

Κ.   Ακούω τους γονείς μας που το συζητάνε έντονα. Ο Χίτλερ ήδη προσάρτησε την Αυστρία τη δυτική Τσεχοσλοβακία και την Πολωνία. Οι ναζιστές του Χίτλερ σπέρνουν παντού το μίσος και κυνηγάνε κάθε ξένο προς την Άρια φυλή. Οι φασίστες του Μουσολίνι ακολουθούν.

Δ.   Κι εγώ τους άκουσα ένα βράδυ που συζητούσαν κι έλεγαν πως θα’ ρθουν δύσκολες μέρες. Περιμένουν πόλεμο, έλεγαν, με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς. Μαύρες μέρες μας περιμένουν, έλεγαν.

Κ.   Εγώ, αν γίνει πόλεμος θα πάω να πολεμήσω. Όπως κι ο Μάρκος. Μου το είπε χθες το βράδυ πριν πέσουμε για ύπνο.

Δ.   Ο αδερφός σου είναι 23 χρόνων. Εσύ πώς θα πας να πολεμήσεις; Δεν θα σ’ αφήσουν…Να σε ρωτήσω; Δεν φοβάσαι;

Κ.   Φυσικά και φοβάμαι. Αν δεν το κάνω όμως θα ντρέπομαι για μια ζωή. Δεν θέλω να γίνω σαν τον Παντελή το γείτονα που όποτε έρχεται στο σπίτι μας λέει πως όλη η Ευρώπη πρέπει να πάει με το Χίτλερ. Αυτός, λέει, είναι ο πιο δυνατός ετούτη τη στιγμή. Όποιος αντισταθεί, χάθηκε, λέει.

Δ.   Μήπως έχει δίκιο; Μήπως θα ήταν καλύτερο να είμαστε φίλοι του;

Κ.   Φιλίες με τα αρπακτικά δεν γίνονται! Ξέρεις πώς ονειρεύεται τους νέους ο Χίτλερ; Χωρίς συνείδηση. Η συνείδηση, λέει, πως είναι ελάττωμα και πως η νεολαία θα πρέπει να είναι σκληρή και αδίστακτη, να μην αισθάνεται τίποτα μπροστά στο θάνατο, να μην λυπάται τον άλλον που πεθαίνει. Δεν ξέρω για σένα, εγώ χωρίς συνείδηση δεν μπορώ να ζήσω. Άλλωστε, ξέρεις πολύ καλά πως θέλω να γίνω δασκάλα. Γίνεται δασκάλα χωρίς ευαισθησία, χωρίς ανθρωπιά και χωρίς συνείδηση;

Μόλις 2 μήνες χρειάστηκαν για να συμβεί αυτό που όλοι περίμεναν και απεύχονταν. Όμως η Ιστορία, δεν προχωράει με ευχές. Η Γερμανία είχε ανάγκη τα πετρέλαια της Ρουμανίας, το χάλυβα της Πολωνίας και τη θάλασσα της Ελλάδας. Στις 28 Οκτωβρίου του 1940, η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα και η, μέχρι τότε ουδέτερη Ελλάδα, αρνήθηκε την άνευ όρων συνθηκολόγηση που ζητούσε ο Μουσολίνι, παρόλη την ιδεολογική συγγένεια του δικτάτορα Μεταξά με το φασισμό και το ναζισμό.

Κ.   Μάνα σου λέω πως δεν μπορώ να κάθομαι στο σπίτι και να μην κάνω τίποτα. Θα πάω κι εγώ να πολεμήσω, όπως ο Μάρκος.

Μ.   Ο Μάρκος κόρη μου είναι άντρας. Νομίζεις πως θα σου δώσουν εσένα όπλο; Μια σταλιά κοριτσάκι είσαι. Το όπλο είναι βαρύτερο από σένα.

Κ.   Αν δεν μου δώσουν, θα πάω εθελόντρια στον Ερυθρό Σταυρό. Σε παρακαλώ μανούλα μου. Κατάλαβέ με. Πνίγομαι. Δεν μπορώ να νιώθω ότι ο αδερφός μου πολεμάει για μένα κι εγώ να μην κάνω τίποτα να βοηθήσω.

Άλλωστε τα νέα που φτάνουν από το μέτωπο είναι καλά. Οι Ιταλοί τα βρήκαν σκούρα, οι δικοί μας έκαναν αντεπίθεση κι εκείνοι άρχισαν να υποχωρούν.

Μ. Κλειώ μου αυτά αλλάζουν. Στον πόλεμο δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος. Σήμερα κερδίζεις και αύριο τρέχεις ηττημένος να κρυφτείς. Μη μου ανάβεις φωτιές παιδί μου.

Πράγματι, οι Έλληνες με γενικευμένη αντεπίθεση, υποχρέωσαν τους Ιταλούς να υποχωρήσουν στο έδαφος της Αλβανίας, κινούμενοι προς τη χώρα τους. Το έπος του 1940 είχε γραφτεί με κεφαλαία γράμματα στην Ιστορία. Ήταν η πρώτη πολεμική ήττα του γερμανοιταλικού άξονα η οποία ανάγκασε τη Γερμανία να σπεύσει προς βοήθεια των συμμάχων τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα από τις 12 Απριλίου του 1940 ο ελληνικός στρατός να αρχίσει να αποχωρεί από το έδαφος της Αλβανίας μέχρι που στις 20 Απριλίου υπογράφτηκε συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς και 3 μέρες αργότερα με τους Ιταλούς.

Οι Γερμανοί, μετά τη συνθηκολόγηση, εισήλθαν στην Αθήνα στις 27 Απριλίου και όρκισαν φιλογερμανική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον στρατηγό Γεώργιο Τσολάκογλου. Σχεδόν ταυτόχρονα, ο ελληνικός λαός, στην αρχή σποραδικά, αργότερα με μεγάλη μαζικότητα, οργάνωσε την αντίστασή του στους κατακτητές Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους, μέσα από τις γραμμές διάφορων αντιστασιακών οργανώσεων, από τις οποίες η μαζικότερη ήταν αυτή του ΕΑΜ. Βέβαια, υπήρχαν κι εκείνοι, πάντα θα υπάρχουν, που προτίμησαν όχι να αντισταθούν στους κατακτητές αλλά να συνεργαστούν μαζί τους προδίδοντας και καταδίδοντας Έλληνες πατριώτες που αντιστέκονταν, οδηγώντας τους στη φυλακή ή στο εκτελεστικό απόσπασμα. Για αντάλλαγμα είχαν την εύνοια των κατακτητών, που τους εξασφάλιζε τον πλουτισμό μέσω της μαύρης αγοράς τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης σε μια περίοδο που η πείνα και η ανέχεια θέριζε τις ζωές και τις ψυχές των ανθρώπων.

Μέσα στις συνθήκες αυτές συνεχίζεται η δική μας ιστορία με τις δύο φίλες, την Κλειώ και τη Δώρα, να έχουν φύγει από το σπίτι και να έχουν ενταχθεί από πολύ νωρίς στις γραμμές της εθνικής αντίστασης και τον γείτονά τους τον κυρ Παντελή να γίνεται συνεργάτης των Γερμανών, καταδότης και μαυραγορίτης.

Ήταν βράδυ, λίγες ώρες μετά την έναρξη της απαγόρευσης της κυκλοφορίας όταν στο δρόμο έξω από το σπίτι της Κλειώς το πέρασμα μιας γερμανικής περιπόλου 6 στρατιωτών, έσχιζε την απόλυτη ησυχία. Μπροστά πήγαινε ο Γερμανός λοχίας και δίπλα τους, σερνόμενος σα φίδι ο κυρ Παντελής. Η περίπολος στάθηκε λίγο πριν το σπίτι της Κλειώς. Ο κυρ Παντελής, έδειξε με το χέρι του το σπίτι στο λοχία, και αμέσως μετά, με το φιδίσιο σύρσιμό του χάθηκε στο σκοτάδι. Οι στρατιώτες, άνοιξαν με δύναμη την εξώπορτα της μικρής αυλής και φτάνοντας στην πόρτα του σπιτιού κοντοστάθηκαν. Ο λοχίας, άρχισε να χτυπά με δύναμη την πόρτα και μιλώντας σπαστά ελληνικά ζητούσε επίμονα να ανοίξουν την πόρτα.

Η μάνα της Κλειώς έτρεξε έντρομη και άνοιξε την πόρτα. Ο λοχίας και οι στρατιώτες, μπήκαν με ορμή και άρχισαν να ψάχνουν τα δωμάτια του σπιτιού.

Μ. Τι θέλετε; Ποιον ζητάτε τέτοια ώρα;

Ο λοχίας τη ρώτησε που είναι ο άντρας της και τα παιδιά της.

Μ. Ο άντρας μου, πήγε στον ξάδερφό του στο Παγκράτι να τον δει που αρρώστησε. Ο Μάρκος μου λείπει καιρό από το σπίτι. Δεν ξέρω που βρίσκεται το παλικάρι μου. Η Κλειώ μου πήγε με τον πατέρα της. Θα κοιμηθούν εκεί το βράδυ.

Ενώ οι στρατιώτες έκαναν άνω κάτω το σπίτι ψάχνοντας, ο λοχίας, ουρλιάζοντας της είπε: «Τα παιδιά σου ξέρουμε ότι είναι στην αντίσταση. Ξέρουμε ότι θέλουν το κακό της Γερμανίας και του Φύρερ. Ξέρουμε ότι η κόρη σου ήρθε σήμερα στο σπίτι. Μη μας λες ψέματα! Πες μας που την κρύβεις;

Μ. Όποιος σας είπε κάτι τέτοιο, σας είπε ψέματα. Ξέρω ποιος είναι. Αυτός ο σπιούνος ο Παντελής.

Ένα δυνατό χαστούκι του λοχία, έκοψε τη μιλιά της δύστυχης μάνας και την έριξε με δύναμη στο πάτωμα.

Μ. Εσύ δεν έχεις μάνα; Δεν είσαι γιος; Δεν ξέρω που είναι η Κλειώ, μα και να ήξερα δεν θα σου το έλεγα ακόμη κι αν με βασάνιζες, ακόμη κι αν με σκότωνες. Πήγαινε παιδί μου στη μάνα σου και πες της αυτό που έκανες πριν από λίγο για να νιώσει περήφανη…

Ο λοχίας αγρίεψε με την αντίδραση της ανήμπορης γυναίκας. Λύσσαξε από το κακό του. Με μία γρήγορη κίνηση, βγάζει το πιστόλι του και πυροβολεί. Ακόμη και οι στρατιώτες τρόμαξαν. Η μάνα της Κλειώς, με το βλέμμα της καρφωμένο πάνω του έπεσε στο ξύλινο πάτωμα αφήνοντας την τελευταία της πνοή. Πρόλαβε μόνο να πει:

Μ. Δεν είστε πια άνθρωποι… Αγρίμια γίνατε …που ξεδιψάτε με το αίμα αθώων. Αυτό το αίμα…σύντομα … θα σας πνίξει.

Έξω, στη μικρή αυλή του σπιτιού, σε μια κρυφή καταπακτή που είχε φτιάξει ο πατέρας της Κλειώς, όταν άρχισε ο πόλεμος, βρίσκονταν κουρνιασμένες η Κλειώ και η Δώρα. Άκουσαν όλα όσα είχαν προηγηθεί. Η Δώρα με το ζόρι κρατούσε την Κλειώ να μη βγει έξω.

Κ. Πρέπει να βγω έξω να πάω να βοηθήσω τη μάνα μου. Άσε με σε παρακαλώ, μη με κρατάς.

Δ. Δεν θα πας πουθενά. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, δεν το καταλαβαίνεις; Το μόνο που θα καταφέρεις αν εμφανιστείς τώρα είναι να πεθάνουμε και οι τρεις μας.

Στο άκουσμα του πυροβολισμού, η καρδιά της έσπασε σα γυαλί.

Κ. Μάνα μου! Μανούλα μου! Γλυκιά μου μανούλα. Θυσιάστηκες για μένα! Ακόμη και την τελευταία σου πνοή μου την έκανες δώρο.

Κακούργοιοιοι…

Δ. Σώπα. Σώπα καλή μου. Μην τους κάνεις δώρο τη θυσία της. Εκείνη έφυγε για να ζήσουμε εμείς. Μην την προδίδεις. Κλάψε! Κλάψε όσο μπορείς. Θα είναι μεγάλη η νύχτα. Κλάψε όσο μπορείς. Σου υπόσχομαι πως θα είναι για τελευταία φορά.

Οι ώρες μες στην καταπακτή μέχρι να ξημερώσει, ήταν ατελείωτες. Λίγο πριν φέξει, οι δύο φίλες βγήκαν με μεγάλη προσοχή στη μικρή αυλή και προχωρώντας τοίχο-τοίχο άρχισαν να απομακρύνονται από το σπίτι. Η μισή καρδιά της Κλειώς έμεινε για πάντα πίσω. Φτάνοντας σε μια διασταύρωση, στην απέναντι γωνία, έξω από ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι φάνηκε η φιγούρα του κυρ Παντελή. Εκεί είχε την αποθήκη του όπου συγκέντρωνε όλα τα πράγματα που πουλούσε στη μαύρη αγορά. Η Κλειώ δεν άντεξε και η φωνή της έσκισε σαν ξυράφι την πρωινή ησυχία.

Κ. Σκουλήκι! Δεν είσαι άνθρωπος εσύ. Κτήνος είσαι…

… κι έκανε να τρέξει προς το μέρος του. Εκείνος, ακούγοντας τη φωνή της Κλειώς, παράτησε τα κλειδιά πάνω στην πόρτα της αποθήκης και το έβαλε στα πόδια. Με τα χίλια ζόρια η Δώρα μπόρεσε και απομάκρυνε τη φίλη της για να χαθούν σε λίγο στο σκοτάδι που άρχισε να δίνει τη θέση του στο φως της ημέρας.

Οι μέρες περνούσαν με τους Έλληνες να αντιστέκονται καθολικά στους Γερμανούς κατακτητές και τους συμμάχους τους, μέσα από τις γραμμές των πολλών αντιστασιακών οργανώσεων που δημιουργήθηκαν. Ο λαός μας πλήρωσε με αγώνες, θυσίες και αίμα τη θέλησή του να ζει και να διαχειρίζεται τις τύχες του ελεύθερος. Περίπου 90.000 Έλληνες στρατιώτες και πάνω από 330.000 άμαχοι Έλληνες πολίτες έχασαν τη ζωή τους, στον αγώνα ενάντια στη φασιστική λαίλαπα. Οι εκτελέσεις πολιτών στην περίοδο της γερμανικής κατοχής μετά από σχεδιασμένα μπλόκα των κατοχικών δυνάμεων και των ταγμάτων ασφαλείας, βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη.

Καλογρέζα, Κοκκινιά, Καισαριανή, Ζωγράφου και πολλές ακόμη περιοχές της Αθήνας αλλά και της Ελλάδας ολόκληρης, υπήρξαν τόποι θυσίας άμαχων Ελλήνων κάθε ηλικίας, ακόμη και αναπήρων του πολέμου με τους Ιταλούς.

Οι δύο φίλες συμμετείχαν με όλες τους τις δυνάμεις στον ανυποχώρητο αντιστασιακό αγώνα. Έναν αγώνα που ήταν μονόδρομος για την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία.

Στις 12 Οκτωβρίου του 1944, οι Γερμανοί στρατιώτες, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την Αθήνα. Ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους  πανηγυρίζοντας και ζητωκραυγάζοντας. Η Δώρα με την Κλειώ, κρυμμένες στο υπόγειο του σπιτιού ενός αντιστασιακού συνδέσμου, ξυπνάνε από τις φωνές του κόσμου που περνάνε απ’ έξω.

Δ. Κλειώ ξύπνα. Ξύπνα γρήγορα. Σήκω. Οι Γερμανοί ξεκουμπίστηκαν. Γίνεται χαμός έξω.

Κ. Ήταν θέμα ημερών. Ο φασισμός εδώ και καιρό, ψυχομαχούσε σε όλο τον κόσμο. Γρήγορα να ετοιμαστούμε να βγούμε έξω.

Δ. Δεν ξέρω αν πρέπει να χαίρομαι ή να λυπάμαι. Τόσοι νεκροί, τόσοι τραυματίες. Πόλεμοι, βασανιστήρια, στρατόπεδα συγκέντρωσης, πείνα, αρρώστιες, εκτελέσεις. Κι όλα αυτά για έναν τρελό!

Κ. Πιστεύεις πως όλα έγιναν επειδή έτυχε να γεννηθεί ο Χίτλερ; Όλα έγιναν γιατί το επέβαλλαν συγκεκριμένες συνθήκες να γίνουν. Δες λίγο τον φυσικό πλούτο και τα ορυκτά στις χώρες που επιτέθηκε ο Χίτλερ. Πετρέλαιο, νικέλιο, χάλυβας, άνθρακας. Όλα ήταν απαραίτητα για την βιομηχανική ανάκαμψη της Γερμανίας. Μπροστά στην ανάγκη αυτή, οι ανθρώπινες ζωές δεν έχουν καμιά σημασία.

Δ. Όμως τελικά, δεν τους πέρασε. Το έχασαν μια και καλή το παιχνίδι. Οι λαοί, κατάλαβαν ποιο είναι το δικό τους συμφέρον.

Κ. Μόνο που το κατάλαβαν με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Άσε που έχω και μια αμφιβολία κατά πόσο το κατάλαβαν. Το μέλλον θα δείξει. Έλα, τέρμα οι κουβέντες. Πάμε να το γιορτάσουμε. Μόνο που…

Δ. Λέγε! Τι θέλεις;

Κ. Θέλω να περάσουμε πρώτα να αφήσουμε ένα λουλούδι στον τάφο της μάνας μου. Να της πω ότι οι φονιάδες της ξεκουμπίστηκαν. Να της πω ότι δεν θυσίασε χωρίς λόγο της ζωή της και ότι τα παιδιά της από δω και πέρα θα ζουν ελεύθερα και χωρίς φόβο…Και να της δώσω μια υπόσχεση.

Δ. Ποια υπόσχεση;

Κ. Πως θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου ώστε να μην ξαναζήσει η ανθρωπότητα τον πόλεμο, να μην ξαναζήσει ποτέ το φασισμό.

 

 

Ετικέτες: , , , ,

ΠΑΡΑΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

ΠΑΡΑΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Π: Πατέρας        Γ: Γιος

Γ: Τον πιστεύεις τον κύριο πρωθυπουργό όταν λέει πως δεν θα ησυχάσει αν δεν μας βγάλει από το μνημόνιο;

Π: Απόλυτα. Αν δεν μας βγάλει από αυτό το μνημόνιο, πώς θα μας βάλει στο επόμενο;

Γ: Τον πιστεύεις τον κύριο Τσίπρα που λέει ότι θα τηρήσει όλες τις προεκλογικές του δεσμεύσεις;

Π: Φυσικά παιδί μου. Οι προσδοκίες του κόσμου βρίσκονται στο μηδέν. Το μόνο που θέλουν όλοι πλέον είναι να μην χειροτερεύσουν πολύ τα πράγματα.

Γ: Πιστεύεις ότι θα φέρει το βασικό μισθό στα 751 ευρώ;

Π: Γιατί, αν τον φέρει στα 651 θα εμφανιστεί κανένας παραπονούμενος; Όλοι ευχαριστημένοι θα είναι γιατί θα μπορούσε να τον φέρει στα 551 ή στα 451 ή στα 351 ή στα 251 ή στα 151 ή στα 51!

Γ: Πατέρα, δεν εκτιμάς το ρεαλισμό και την ειλικρίνεια του κυρίου Λοβέρδου που λέει ότι δεν θα καλυφθούν όλα τα κενά στα σχολεία;

Π: Εκτιμώ το θράσος του παιδί μου. Με το ίδιο θράσος έλεγε πριν από χρόνια ότι η ανεργία θα ξεπεράσει το 25%. Το ίδιο θράσος είχε και η Διαμαντοπούλου όταν έλεγε πως δεν θα κάνει κανέναν διορισμό. Απορώ μόνο με το θράσος το δικό μου που αποδέχομαι το θράσος τους γνωρίζοντας ότι σε λίγα χρόνια θα μου ζητήσεις το λόγο για τη στάση μου αυτή.

Γ: Τι εννοεί ο κύριος Λοβέρδος όταν λέει ότι τα κενά στα σχολεία δεν θα καλυφθούν ικανοποιητικά αλλά η κάλυψή τους θα είναι επαρκής;

Π: Εννοεί ότι θα υπάρχουν κενά και θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτό. Όπως μάθαμε να ζούμε με μειωμένους μισθούς κατά 40%, χωρίς δώρα, χωρίς κοινωνική και ιατρική ασφάλιση, χωρίς δουλειά μες στο φόβο και την κατάθλιψη.

Γ: Το Νέο Λύκειο πώς το βρίσκεις;

Π: Το παραγγέλνεις ηλεκτρονικά και στο στέλνουν απευθείας από τα εργοστάσια παραγωγής του, τον ΟΟΣΑ και την ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ.

Γ: Συμφωνείς με την τράπεζα θεμάτων;

Π: Όλες οι τράπεζες, για το καλό μας, πρέπει να σωθούν και να αναπτυχθούν. Τα σπίτια των «κόκκινων δανείων» θα οδηγηθούν σε κατασχέσεις και οι μαθητές των «κόκκινων οικονομικά τάξεων» σε κατασχέσεις ονείρων και ζωών.

Γ: Νομίζεις ότι οι νέοι της εποχής μου είναι ώριμοι;

Π: Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι οι νέοι μέχρι να γίνουν 18 χρονών, είναι ανώριμοι όταν διεκδικούν και αγωνίζονται αλλά με το που κλείνουν τα 18 ωριμάζουν απότομα και μπορούν με ωριμότητα να ψηφίζουν και να εκλέγουν αυτούς που τους κατηγορούν για ανωριμότητα. Είναι, επίσης ώριμοι να τους αγοράζουν οι γονείς, οι παππούδες και λοιποί συγγενείς κινητά, τάμπλετς, άι φον, άι ποντ και άι μην πω τίποτε άλλο, αλλά τελείως ανώριμοι όταν τα χρησιμοποιούν.

Γ: Ποια είναι η γνώμη σου για τον κύριο Θεοδωράκη και το ποτάμι του;

Π: Νομίζω πως είναι αυτό που έλλειπε από την πολιτική ζωή του τόπου. Προεκλογικά λέει πως είναι ενάντια σε όλους τους άλλους και μετεκλογικά λέει πως θα συνεργαστεί, αν μπει στη Βουλή, με όλους τους άλλους. Σαφέστατος, ειλικρινής και με σταθερή πολιτική άποψη. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να μπει στην κυβέρνηση.

Γ: Χάρηκες που ήρθε η κυρία Αμάλ Αλαμουντίν – Κλούνεϋ για να υποστηρίξει την επιστροφή των μαρμάρων στην Ελλάδα;

Π: Πάρα πολύ χάρηκα. Περισσότερο όμως χάρηκαν τα 3,5 εκατομμύρια συμπολίτες μας που βρίσκονται στο όριο της φτώχιας.

Γ: Γιατί νομίζεις ότι η κυρία Μπακογιάννη είναι ενάντια στον ΕΝΦΙΑ;

Π: Δεν ξέρω αλλά σίγουρα όχι επειδή διαθέτει πάρα πολλά ακίνητα. Αυτό δεν μου περνάει από το μυαλό γιατί δεν ξέρω αν ισχύει κιόλας. Απλά, σκέφτεται τους ανθρώπους που δεν μπορούν να πληρώσουν τον ΕΝΦΙΑ. Τόσα χρόνια σε κυβερνητικές θέσεις, έκανε τίποτε άλλο από το να προασπίζεται τα συμφέροντα των φτωχών;

Γ: Τελικά, πότε θα βγούμε από το μνημόνιο;

Π: Όταν βγούμε από τα σπίτια μας και τα καβούκια μας.

Kyrgiakischristos.wordpress.com

 

 

 

Ετικέτες: , , , , , , , , ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

e-βιβλια

... επειδή η μόρφωση είναι προνόμιο όλων!

Συνταγες

Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής

enter7.net

all about tech

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: