RSS

Daily Archives: 23 Μαΐου 2014

Τρώγοντας στις Κάνες με τους ισχυρούς το 1211 (Έγινε πάλι επίκαιρο)

Τρώγοντας στις Κάνες με τους ισχυρούς το 1211

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Την εποχή του Μεσαίωνα οι Κάνες ήταν φέουδο που ανήκε στο Μοναστήρι του Λερέν.

Στο καλύτερο πανδοχείο των Κανών από την προηγούμενη μέρα οι προετοιμασίες έδιναν και έπαιρναν γιατί εκείνο το βράδυ στις 2 Νοεμβρίου του 1211, ημέρα Τετάρτη, λίγο μετά τη δύση του ήλιου θα γινόταν συνάντηση των Μ20, δηλαδή, των αρχόντων των 20 μεγαλύτερων κρατιδίων-φέουδων του τότε γνωστού κόσμου. Θα συζητούσαν τις εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο, σχετικά με την αύξηση των τιμών στα σιτηρά, τις αναταραχές που ξέσπασαν σε όλα τα κρατίδια από την άρνηση των μικροκαλλιεργητών να πληρώσουν και άλλους φόρους καθώς επίσης και το τι θα γινόταν με κρατίδιο της Γραικίας το οποίο χρησιμοποιούσαν ως καλοκαιρινό θέρετρο για το οποίο μαθεύτηκε πως τελευταία κινδύνευε με χρεοκοπία.

Πρώτος στο πανδοχείο έφτασε καβάλα στο άλογό του, με την απαραίτητη συνοδεία, ο οικοδεσπότης Δούκας Νικολαλά Σαρκοπεθαινί, χαρούμενος και ευτυχισμένος καθώς πρόσφατα έγινε πατέρας.

Αφού χαιρέτησε τους ανθρώπους του πανδοχείου, κάθισε στην κορυφή του τραπεζιού περιμένοντας να του φέρουν το κόκκινο κρασί που πάντα έπινε σε τέτοιες περιπτώσεις.

Μετά από λίγο, έφτασε και η Βαρόνη Ντιάμπολο Κέλμερ με την άμαξά της που την έσερναν 27 άλογα. Φουριόζα και αλαφιασμένη με το γνωστό, στυλ πάπιας, περπάτημά της μπήκε στο πανδοχείο χωρίς να πει κουβέντα σε κανέναν.

Ο Νικολαλά σηκώθηκε να την υποδεχτεί ρωτώντας την γιατί ήταν τόσο εκνευρισμένη. Εκείνη του απάντησε πως την έκανε έξαλλη  ο Κόμης τους κρατιδίου της Γραικίας ο γνωστός Γκιώργκος παιντί Αντρέου επειδή αποφάσισε από μόνος του να βάλει όλους τους φτωχούς και τους δούλους του κρατιδίου του να ψηφίσουν. Ευτυχώς που δεν έκανε το λάθος να τους πει και για ποιο θέμα θα ψήφιζαν.

Ο Νικολαλά δεν της είπε τίποτα. Στην κατάσταση που ήταν, φοβήθηκε να της ανακοινώσει την έκπληξη που ετοίμασε για τη σημερινή βραδιά.

Ένας-ένας κατέφτασαν όλοι οι άρχοντες εκτός από τον γνωστό Μελαμψό Πρίγκιπα

Κλάμπακ Ε Μάμπα ο οποίος συνήθιζε να προσέρχεται πάντα τελευταίος για να κάνει εντύπωση.

Ενώ οι άρχοντες έτρωγαν και έπιναν ανοίγει η πόρτα του πανδοχείου και μπαίνει μέσα ένας ψηλόλιγνος άντρας φορώντας ένα μοντέρνο καπέλο. Δεν έγινε αντιληπτός ο ερχομός του γιατί δεν κατέφτασε στο πανδοχείο με άλογο ή άμαξα αλλά με ένα παράξενο μεταφορικό μέσο, άγνωστο στους υπόλοιπους άρχοντες που είχε μόνο δύο ρόδες.

Βλέποντάς τον ο Νικολαλά, τον αναγνώρισε αμέσως.

Ήταν ο Γκιώργκος παιντί Αντρέου. Τον είχε προσκαλέσει κρυφά ο Νικολαλά χωρίς να πει τίποτα στους υπόλοιπους. Ήταν η έκπληξη που ετοίμασε για την αποψινή βραδιά.

Η Βαρόνη Ντιάμπολο Κέλμερ, όταν κατάλαβε ποιος ήταν αυτός ο άντρας που μπήκε στο πανδοχείο, κόντεψε να της πέσει από τα χέρια το αγριογούρουνο που έτρωγε. Σε κάθε τέτοια συνάντηση στη Βαρόνη σέρβιραν το μεγαλύτερο αγριογούρουνο που είχαν αρπάξει οι εισπράκτορες από τους χωρικούς.

Ο Νικολαλά την καθησύχασε λέγοντάς της πως εκείνος τον κάλεσε και πως θα ήταν καλύτερα να περιμένουν και τον Μελαμψό Πρίγκιπα πριν κάνουν οτιδήποτε.

Πάνω στην ώρα, κατέφτασε και ο Πρίγκιπας Κλάμπακ Ε Μάμπα. Μπαίνοντας στο πανδοχείο, προς απογοήτευση των υπολοίπων, προχώρησε κατευθείαν προς τον Κόμη του κρατιδίου της Γραικίας. Αφού του έκλεισε το μάτι, του είπε, στη γλώσσα που και ο Γκιώργκος παιντί Αντρέου, καταλάβαινε καλύτερα από κάθε άλλη:

«Γκίβμι φάιβ Γκιώργκος, καλά τα καταφέραμε» (η απόδοση έγινε σε ελεύθερη μετάφραση) και τον αγκάλιασε με εγκαρδιότητα.

Οι υπόλοιποι άρχοντες σοκαρίστηκαν προς στιγμήν. Το τι ακολούθησε στη συνέχεια κατά τη διάρκεια της πολύωρης συνάντησης δεν το μάθαμε ποτέ.

Ίσως μετά από χρόνια βρεθεί κάποιος πάπυρος που να αναφέρεται στις αποφάσεις της συνάντησης εκείνης.

Αυτό που η Ιστορία κατέγραψε είναι πως οι αντιδράσεις των φτωχών και των δούλων του κρατιδίου της Γραικίας, συνεχίστηκαν πιο έντονες και μετά την συνάντηση των αρχόντων.

 

 

 

 

 

 

 

 

Θα είναι η πρώτη φορά…

Θα είναι η πρώτη φορά…

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Που θα στείλω τους νταβατζήδες της πολιτικής ζωής σε μόνιμη ανεργία. Όλους αυτούς που πνίγονται στις μεταξωτές τους γραβάτες, που αναβλύζουν από κυνισμό και αλαζονεία και που δεν μπορούν να ανασάνουν στα ακριβά τους κοστούμια και δεν χωράνε στα πανάκριβα αυτοκίνητά τους.

 

Που θα στείλω τους εμπόρους των ονείρων των παιδιών μου στις αραχνιασμένες αποθήκες των εμπορευμάτων τους.

Όλους αυτούς που βαφτίζουν νέο το παμπάλαιο, που ονομάζουν εκσυγχρονισμό τη φτώχια, που χαρακτηρίζουν πρόοδο την εξαθλίωση, που στηρίζουν τις τράπεζες και ξεσπιτώνουν τους φτωχούς δανειολήπτες και που διαγράφουν χρέη εκατομμυρίων των κομμάτων της συγκυβέρνησης και ξεπουλάνε για ένα κομμάτι ψωμί το Ελληνικό.

 

Που θα ξορκίσω τα ζόμπι του φασισμού και του μίσους.

Όλους αυτούς που μαζεύονται δέκα για να δείρουν έναν ανυπεράσπιστο, που δεν ξέρουν να μιλάνε παρά μόνο να βρίζουν, που νιώθουν κάποιοι μόνο σαν βρίσκονται σε αγέλη, που εξασκούν τους μύες και αφήνουν το μυαλό τους να το διαχειρίζονται οι αρχηγοί τους, που αποκαλούν όλους τους άλλους σκουπίδια χωρίς να αναρωτούνται τι είναι οι ίδιοι, που η ανθρώπινη ζωή δεν έχει γι’ αυτούς καμία αξία και που χαίρονται με τον ανθρώπινο πόνο.

 

Που θα ξεσκεπάσω τους προεκλογικούς υποκριτές.

Όλους αυτούς που εμφανίζονταν ως ανεξάρτητοι προεκλογικά και έσπευσαν να βαφτούν με μπλε και πράσινες αποχρώσεις, αμέσως μετά τα αποτελέσματα και που βλέπουν τις δημοτικές εκλογές ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να αναβαπτιστούν πολιτικά και να διαγράψουν το αμαρτωλό πολιτικό τους παρελθόν μαζί με τον εναγκαλισμό και τη στήριξη που παρείχαν στις καταστροφικές κυβερνήσεις των τελευταίων 40 χρόνων.

 

Που θα κλείσω τα μάτια στους σύγχρονους τηλεοπτικούς αχυράνθρωπους.

Όλους αυτούς που λανσάρουν την ελαφρότητα, με την καλή έννοια, που αντιπροσωπεύουν τη χαζοχαρούμενη στάση ζωής και που καλούν τους πεινασμένους να ξεχάσουν την πείνα τους μαθαίνοντας συνταγές μαγειρικής

 

 

 

Στους δήθεν ανυποψίαστους

Στους δήθεν ανυποψίαστους

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Στον κάδο των σκουπιδιών κάποιος γνωστός μου συμπολίτης βρήκε ένα πλαστικό μπουκάλι από αναψυκτικό. Ήπιε τις λίγες σταγόνες που είχε μέσα και το γέμισε με νερό από τη βρύση μιας διπλανής αυλής. Το θέαμα τραγικό. Ακόμη πιο τραγικός ο μονόλογός του καθώς αποχωρούσε: «Μωρέ πάλι χρυσή αυγή θα ψηφίσω».  Το μίσος που νιώθει για όσους τον έφεραν στην κατάσταση αυτή το καταθέτει στους εκφραστές του μίσους και της απανθρωπιάς.

Σ’ αυτούς που μαζεύονται είκοσι για να δείρουν έναν ανυπεράσπιστο.

Σ’ αυτούς που το παίζουν αντισυστημικοί και συνομιλούν παρασκηνιακά με τους εκπροσώπους του συστήματος.

Σ’ αυτούς που εξασφαλίζουν πάμφθηνα εργατικά ελληνικά χέρια σε ελληναράδες και πονόψυχους ιδιοκτήτες.

Σ’ αυτούς που γυμνάζουν τους μύες και το μυαλό τους φτάνει μέχρι να βρίζουν και να δέρνουν.

Σ’ αυτούς που απαίτησαν από τους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς να μην δέχονται τα παιδιά των μεταναστών λες και το παιδικό χαμόγελο είναι προνόμιο μόνο μιας φυλής ή ενός έθνους.

Σ’ αυτούς που έχουν την απαίτηση τα παιδιά που δεν είναι ελληνόπουλα, να στερούνται πρόσβασης σε νοσοκομεία και κέντρα υγείας λες και η ζωή ενός παιδιού «κοστολογείται» με βάση το χρώμα του ή τη θρησκεία του.

Σ’ αυτούς που, από τη μια, κυνηγάνε τους μετανάστες και τους πρόσφυγες και από την άλλη το παίζουν ελληναράδες, ξεχνώντας ότι η χώρα μας ήταν και εξακολουθεί να είναι μια μεγάλη δεξαμενή ελλήνων μεταναστών και προσφύγων προς όλες τις χώρες του κόσμου.

Σ’ αυτούς που το παίζουν πατριώτες αλλά πρόσφεραν με μεγάλη προθυμία την πατρίδα στον Χίτλερ όταν τους το ζήτησε. Τόσο πατριώτες ήταν και τόσο νταήδες που «χέστηκαν» όταν είδαν τον κατακτητή και έτρεξαν να συνεργαστούν μαζί του, να φορέσουν κουκούλα και να κατονομάζουν όσους αντιστέκονταν.

Σ’ αυτούς που κάθονται κότες στις εντολές των εφοπλιστών.

Σ’ αυτούς που το παίζουν αντιμνημονιακοί στα λόγια, αλλά τώρα ανακάλυψαν το απεχθές και το επαχθές χρέος ως γνήσια δεκανίκια του συστήματος.

Σ’ αυτούς που εκμεταλλεύονται ύπουλα τη φτώχια, την εξαθλίωση και την πείνα των ανθρώπων για να τους κάνουν δικούς τους, προσφέροντάς τους ένα πιάτο φαγητό και ένα χαρτζιλίκι.

Σ’ αυτούς που δολοφονούν ως χρυσαυγίτες και όταν τους πιάνουν αρνούνται κάθε σχέση με τη χρυσή αυγή.

Σ’ αυτούς που είναι υπέρμαχοι του καπιταλισμού, της υπεραξίας, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και προσφέρουν τις πολύτιμες υπηρεσίες τους στη λογική του «διαίρει και βασίλευε» χωρίζοντας τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους, σε εκλεκτούς και παρακατιανούς, σε άσπρους και μαύρους, σε υγιείς και αρρώστους.

Αλήθεια, πως θα υπερασπιστούν τους αρρώστους, τους χρόνια πάσχοντες, τους συνταξιούχους και τους ανήμπορους όταν τους θεωρούν, με βάση την ιδεολογία τους, βάρος για την κοινωνία που ονειρεύονται;

Πλέον, όσοι στηρίζουν τους εκφραστές του μίσους, τους ονειροπόλους του Χίτλερ που είναι οι πιο ακραίοι εκφραστές του συστήματος της εξαθλίωσης και της φτώχιας, δεν έχουν καμία δικαιολογία.

Αντί να αναθέτουν σε άλλους να «καθαρίσουν» για λογαριασμό τους, καλύτερα να πάρουν οι ίδιοι τις τύχες στα χέρια τους και όχι να τις αναθέτουν σε πεφωτισμένους αρχηγούς και αρχηγίσκους που θα μετατραπούν, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν, σε αιμοσταγείς τυράννους που αιματοκύλησαν την ανθρωπότητα.

 
 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: