RSS

Monthly Archives: Ιανουαρίου 2014

Άντε αυτοαξιολογηθείτε και αφήστε μας ήσυχους (Παλιό αλλά επίκαιρο)

Άντε αυτοαξιολογηθείτε και αφήστε μας ήσυχους

                                                          Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Αυτό δεν ήταν συνέντευξη υπουργού παιδείας προς δημοσιογράφο (αναφέρομαι στην παρουσία της κυρίας Διαμαντοπούλου στην εκπομπή «Στα άκρα» της κυρίας Φλέσσα).

Ήταν θεατρική παράσταση με δύο μονολόγους, ήταν συναγωνισμός στο ποια κυρία θα συμφωνήσει περισσότερο με την άλλη.

Ήταν μια «εποικοδομητική συζήτηση» ανάμεσα σε μία υπουργό παιδείας η οποία, όπως η ίδια ομολόγησε, μέχρι το 2007 δεν είχε ασχοληθεί καθόλου με την παιδεία και σε μία δημοσιογράφο η οποία πέρασε ανεπανάληπτες δημοσιογραφικές στιγμές, όπως θα θυμάστε αρκετοί, με το Λευτέρη Παπαδόπουλο και ξεδίπλωσε, επίσης, τις επιστημονικές της γνώσεις όταν είχε ως καλεσμένους τον κύριο Γραμματικάκη ή τον κύριο Νανόπουλο.

«Η επανάληψη μήτηρ μαθήσεως» σκέφτηκε η υπουργός απαγγέλλοντας για πολλοστή φορά τα γνωστά «ποιήματα» (κυριολεκτικά) με τίτλους, «Πρώτα ο μαθητής», «Αναδιάρθρωση», «Και(ε)νοτομίες», «Παιδαγωγικά κριτήρια» «Συγχωνευσέ με» και «Αξιολόγησέ με», με τα οποία κατάφερε να βραβευτεί στις συνειδήσεις μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων, ως μία από τις υπουργούς παιδείας που μόνο καλό δεν έχουν κάνει στο χώρο της εκπαίδευσης. Ευχόμαστε στην υπουργό να μην έχει την πολιτική κατάληξη στο συγκεκριμένο υπουργείο, που είχε και μία άλλη υπουργός παιδείας (βλ. Μαριέτα) λίγο καιρό μετά την παρουσία της στη συγκεκριμένη εκπομπή.

Τι κι αν οι πολίτες, στο ρεπορτάζ που συνόδευε τη συνέντευξη, έθεταν στην κυρία Διαμαντοπούλου ενοχλητικά ερωτήματα κάνοντας συγχρόνως ουσιαστικές παρατηρήσεις;

Η υπουργός, με υποδειγματικές προσποιήσεις (υποδειγματικό σπάσιμο μέσης που θα ζήλευε και ο … Μέσι) απέφευγε τους σκοπέλους και συνέχιζε να απαγγέλλει «ποιήματα» (κυριολεκτικά).

Υπέρμαχες και οι δύο συνομιλήτριες του θεσμού της αξιολόγησης προσδοκώντας στη βελτίωση των εκπαιδευτικών όχι μέσω κάποιας ενδεχόμενης βοήθειας και επιμόρφωσης αλλά μέσω του ελέγχου και της απειλής της απόλυσης.

Να αξιολογηθούν τα ΑΕΙ ακόμη και αν θεωρούνται πνευματικά ιδρύματα, υποστήριξε η κυρία Φλέσσα ενισχύοντας την άποψη της υπουργού, και να συνδεθεί η αξιολόγηση με τη χρηματοδότησή τους.

Θα περίμενε κανείς την επόμενη μέρα η κυρία Φλέσσα να είχε υποβάλλει την παραίτησή της γιατί, εφαρμόζοντας την αξιολόγηση για την εκπομπή της, τα νούμερα της τηλεθέασης που κάνει δεν δικαιολογούν τη συνέχισή της. Ως ένδειξη ελάχιστης συνέπειας των όσων υποστήριξε για την αξιολόγηση, των άλλων, θα έπρεπε να παραιτηθεί την επόμενη μέρα αφού δεν καλύπτει τα κριτήρια της αγοράς με τα οποία πρέπει όλα να λειτουργούν.

Δεν το έκανε την επόμενη μέρα. Λέτε να το κάνει τις επόμενες ή να βγει δημόσια και να ανακαλέσει τα όσα είπε για την αξιολόγηση. Τότε θα πρέπει να μπει σε αμφισβήτηση και η λειτουργία όλων των κρατικών ΜΜΕ. Τα τελευταία νέα λένε πως κάτι τέτοιο ζήτησε και η τρόικα.

Κυρία Φλέσσα μου, ευτυχώς δεν λειτουργούν και δεν πρέπει να λειτουργούν όλοι οι τομείς με όρους αγοράς. Τέτοιοι τομείς είναι η παιδεία και η υγεία. Προσέχετε λοιπόν όταν μιλάτε για αξιολόγηση με όρους αγοράς γιατί κινδυνεύετε πρώτη από όλους από την εφαρμογή της.

Καλές μου κυρίες. Γνωρίζετε ότι υπάρχουν παιδιά στην σημερινή ελληνική κοινωνία που το απόγευμα προσέχουν τα μικρότερα αδέρφια τους και το βράδυ δουλεύουν για να ενισχύσουν οικονομικά τις οικογένειές τους και που δεν έχουν, όχι δικό τους δωμάτιο, αλλά ούτε τραπέζι για να ακουμπήσουν τα βιβλία τους.

Ποιος διαγωνισμός του ΟΟΣΑ (Piza ή οποιοσδήποτε άλλος) θα βραβεύσει αυτά τα παιδιά για την προσπάθειά τους; Κανένας. Πάτο θα πιάσουν τα παιδιά στους διαγωνισμούς αυτούς και μαζί μ’ αυτά και οι δάσκαλοί τους οι οποίοι θα αξιολογηθούν ως ανεπαρκείς.

Δυστυχώς, η ανεπάρκεια της οργανωμένης κοινωνίας και του πολιτικού μας συστήματος δεν προκύπτει ως αποτέλεσμα κανενός επίσημου διαγωνισμού.

Όλα αυτά τα παιδιά η αξιολόγηση θα τα στείλει εκτός εκπαίδευσης αφού το σχολείο τους θα κλείσει καθώς δεν εκπληρώνει τα διεθνή πρότυπα και τις προϋποθέσεις.

Μιλάνε για αξιολόγηση την ίδια στιγμή που έχουν καταργήσει κάθε κοινωνική μέριμνα

που υπήρχε για ευπαθείς ομάδες εκπαιδευτικών, που έχουν αφήσει στο έλεος την ειδική αγωγή κοροϊδεύοντας τόσους μήνες εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς.

Άντε αυτοαξιολογηθείτε και αφήστε μας ήσυχους.

 

 

 

Advertisements
 

Το μεγαλείο της ψυχής δε χρειάζεται γερά πόδια

Το μεγαλείο της ψυχής δε χρειάζεται γερά πόδια

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Η ώρα είχε πάει 8 και σε λίγη ώρα θα χτυπούσε το κουδούνι. Τα περισσότερα παιδιά βρίσκονταν ήδη στο προαύλιο του μικρού τετραθέσιου δημοτικού σχολείου του χωριού.

Έξω από την πόρτα του σχολείου φτάνει και ο μικρός Γιώργος με τον πατέρα του. Εκείνος, του δίνει την τσάντα και του λέει: «Λοιπόν Γιωργάκη όπως είπαμε. Να προσέχεις τη δασκάλα σου, να μη μιλάς μέσα στην τάξη και στο διάλειμμα να κάνεις παρέα με όλα τα παιδάκια. Όχι μόνο με τον Τάσο. Είπαμε, ο Τάσος δεν μπορεί να τρέξει και να παίξει ποδόσφαιρο. Δεν χρειάζεται να χάνεις το παιχνίδι σου για τον Τάσο».

Ο μικρός, κούνησε το κεφάλι του και μπήκε μέσα στο προαύλιο. Οι συμμαθητές του έτρεξαν να τον συναντήσουν. Τον περικύκλωσαν και άρχισαν να μιλάνε φωναχτά για όσα πέρασαν το προηγούμενο απόγευμα.

Μόνο ένα παιδάκι, ξανθό, αδύνατο με μεγάλα καστανά μάτια και μακριά σγουρά μαλλιά δεν έτρεξε κοντά στο Γιωργάκη. Καθισμένο μονάχο του στο πεζούλι της αυλής κοιτούσε τα υπόλοιπα παιδιά χαμογελώντας λες και βρισκόταν εκεί μαζί τους.

Ο  Τάσος, αυτό ήταν το όνομα του μοναχικού παιδιού, ήθελε πολύ να τρέξει δίπλα στο συμμαθητή του. Μόνο η ψυχούλα του ήξερε πόσο πολύ το ήθελε.

Όμως, τα πόδια του δεν τον βοηθούσαν να ικανοποιήσει την ψυχή του. Ένα πρόβλημα κινητικό που είχε από τη γέννησή του τον υποχρέωνε να βαδίζει με δυσκολία. Για τρέξιμο, ούτε λόγος να γίνεται.

Το επίσημο χαρτί που έφερε η μητέρα του στη Διευθύντρια του σχολείου έκανε λόγο και για μία κινητική υστέρηση που ήταν η αιτία, ο Τάσος να κινείται με δυσκολία αλλά δεν τον εμπόδιζε σε τίποτα, να διαβάζει, να γράφει και να μιλάει με αρκετά μεγάλη ευχέρεια.

Καταλάβαινε τα πάντα από όλα όσα του έλεγαν μα κυρίως η καρδιά του ήταν γεμάτη από όμορφα συναισθήματα και απέραντη καλοσύνη.

Τι κι αν μερικά παιδιά κάποιες φορές τον κορόιδευαν που δεν μπορούσε να παίζει μαζί τους ποδόσφαιρο; Για κείνον, ήταν αρκετό να τους βλέπει και να χαίρεται βλέποντάς τους να παίζουν και να διασκεδάζουν. Πολλές φορές καθόταν στην άκρη και έκανε το διαιτητή.

Ούτε κράτησε κακία στη δασκάλα του όταν την άκουσε να συζητάει με κάποιους γονείς που της ζητούσαν να κάνει κάτι για να φύγει ο ίδιος από το σχολείο και να πάει σε κάποιο που είναι ειδικό για «καθυστερημένα» ώστε να μη μένουν πίσω τα υπόλοιπα «φυσιολογικά» παιδιά.

«Αν περνούσε από το χέρι μου θα το έκανα όμως δεν μπορώ να υποχρεώσω τους γονείς του αν δεν θέλουν να το στείλουν σε ειδικό σχολείο. Άλλωστε δεν υπάρχει στην πόλη μας τέτοιο σχολείο. Πρέπει να πάει στη διπλανή πόλη. Βέβαια δεν είναι από τις βαριές περιπτώσεις, αλλά όπως να το κάνεις φρενάρει όλη την τάξη. Ακόμη και στη γυμναστική και τη μουσική η παρουσία του δημιουργεί εμπόδια».

«Να φανταστείτε», συνέχισε η δασκάλα «οι γονείς του έχουν την απαίτηση να τον πάρουμε μαζί μας στην εκδρομή που θα πάμε στο ποτάμι. Εγώ προσωπικά, δεν αναλαμβάνω την ευθύνη να τον συνοδεύσω. Θα πρέπει να έχω την προσοχή μου μόνο σ’ εκείνον. Τα υπόλοιπα παιδιά τι θα γίνουν; Δεν ξέρω τελικά τι θα αποφασίσει ο σύλλογος , πάντως εγώ εξέφρασα την αντίθεσή μου».

Η αλήθεια είναι πως ο Τασούλης στεναχωρήθηκε με την ιδέα πως δεν θα πήγαινε εκδρομή στο ποτάμι μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά. Την περίμενε πως και πως αυτή την εκδρομή. Είχε ξαναπάει στο ποτάμι με τους γονείς του και του άρεσε.

Του άρεσε να βλέπει το νερό να κυλάει, να τρέχει, όπως εκείνος δεν μπορούσε να κάνει με τα πόδια του. Γι’ αυτό έτρεχε με τη φαντασία του. Το μυαλό του «κυλούσε» στις όχθες της ζωής που θα ήθελε να κάνει μεγαλώνοντας.

Ήθελε να γίνει γιατρός κι ας ήξερε πως ήταν πολύ δύσκολο, για να βοηθήσει παιδιά που θα έχουν το δικό του ή παρόμοιο πρόβλημα, αν όχι να γίνουν καλά, τουλάχιστον να ζουν ευτυχισμένα.

Το κουδούνι χτύπησε και ο μικρός Τάσος με μικρά και επίπονα βήματα έφτασε στην αίθουσα και κατευθύνθηκε στο θρανίο του. Η τσάντα που κουβαλούσε στην πλάτη του, δυσκόλευε την προσπάθειά του, μα πιο πολύ τον βάραινε το γεγονός ότι ο καλύτερός του φίλος, ο Γιώργος, δεν του είχε πει μέχρι τότε ούτε μία κουβέντα. Άλλες φορές, ήταν ο πρώτος που καλημέριζε και πάντα τον βοηθούσε κουβαλώντας την τσάντα του μέχρι την αίθουσα. Όχι πως είχε ανάγκη το κουβάλημα, αλλά, να, τον άφηνε να το κάνει γιατί έτσι τον αισθανόταν περισσότερο φίλο του.

«Όταν θα γίνω καλά και θα μπορώ να περπατάω όπως εσύ, δεν θα σ’ αφήσω να κουβαλήσεις ποτέ και καμία τσάντα στη ζωή σου» είπε ένα πρωινό στο φίλο του καθώς πήγαιναν μαζί προς την αίθουσα.

Ο Τάσος ανησύχησε ακόμη περισσότερο όταν είδε πως ο Γιώργος δεν τον πλησίασε σε κανένα από τα διαλείμματα και στο σχόλασμα ούτε καν τον χαιρέτισε.

Γυρνώντας στο σπίτι, δεν μπόρεσε να κρύψει τη θλίψη του. Η Μητέρα του τον πλησίασε και τον ρώτησε τι τον απασχολούσε. Όταν της εξήγησε, εκείνη του υποσχέθηκε πως θα φροντίσει να πάει στην εκδρομή. Στην ανάγκη θα τον συνόδευε η ίδια ή ο πατέρας του. Όσο για τη συμπεριφορά του φίλου του, απλά του είπε να μην βιάζεται να βγάζει συμπεράσματα και να μην περιμένει από τους άλλους περισσότερα από όσα μπορούν να δώσουν.

Το τελευταίο, δεν το κατάλαβε γιατί πίστευε πως οι φίλοι επιβάλλεται να δίνουν μεταξύ τους περισσότερα από όσα μπορούν, αλλιώς, δεν είναι φίλοι.

Την επόμενη μέρα, η μητέρα του Τάσου, επικοινώνησε με τη διευθύντρια του σχολείου και της δήλωσε πως είναι πρόθυμη να συνοδεύσει το γιο της στην εκδρομή, απαλλάσσοντας έτσι και τους δασκάλους από το άγχος του να έχουν συνεχώς το νου τους στον Τάσο.

Επιτέλους, η μέρα της εκδρομής έφτασε. Όλοι οι μαθητές επιβιβάστηκαν στο λεωφορείο και μετά από δύο ώρες έφτασαν στον προορισμό τους.

Τα παιδιά με τους δασκάλους κατευθύνθηκαν στον τελικό τους προορισμό. Το τοπίο ήταν κάτι παραπάνω από μαγευτικό, καθώς η Άνοιξη δεν κράτησε κανένα χρώμα στην παλέτα της. Τα σκόρπισε όλα σε τούτο το μέρος.

Ο Τάσος θα ήταν τρισευτυχισμένος αν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, ο φίλος του ο Γιώργος, του είχε πει έστω και μια κουβέντα. Όχι μόνο κουβέντα, αλλά ούτε μια ματιά δεν του έριξε.

Οι δάσκαλοι, άφησαν τα παιδιά να παίξουν στο γύρω χώρο αφού πρώτα τους απαγόρεψαν να πλησιάσουν στο ποτάμι, και κατευθύνθηκαν στο καφενεδάκι που βρισκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα. Από κει, θα μπορούσαν να βλέπουν και τα παιδιά και να τρέξουν, αν προέκυπτε κάτι. Τους δασκάλους, ακολούθησε και η μητέρα του Τάσου. Εκείνος, προτίμησε να κάτσει κάτω στα χόρτα σε ένα σημείο που μπορούσε να βλέπει το νερό να κυλάει στο ποτάμι.

Χάζευε με τις πεταλούδες και ζήλευε τις ιτιές που μπορούσαν, όποτε ήθελαν, να σκύβουν και να δροσίζονται με το νερό του ποταμού.

Μερικά παιδιά, ανάμεσά τους κι ο Γιώργος, κάνοντας έναν μικρό κύκλο, βρέθηκαν πίσω από μια συστάδα θάμνων που τους έκρυβε από τα μάτια των δασκάλων.

«Να κατεβούμε λίγο στο ποτάμι;», ρώτησε ένα παιδί.

«Εγώ δεν κατεβαίνω», είπε ο Γιώργος.

«Ας πάμε τουλάχιστον λίγο πιο κάτω», πρόσθεσε ένα άλλο.

Ο Γιώργος συμφώνησε και τα παιδιά, άρχισαν να κατεβαίνουν με προσοχή.

Ο Τασούλης, από το μέρος που καθόταν, τους έβλεπε και σηκώθηκε να πάει να τους συναντήσει.

Καθώς πλησίασε αρκετά, άκουσε φωνές και κατάλαβε ότι κάτι έτρεχε. Μόλις έφτασε στο μέρος των παιδιών τα είδε να προσπαθούν, πιασμένα χέρι-χέρι και δημιουργώντας αλυσίδα, να τραβήξουν το φίλο του το Γιώργο που βρισκόταν μέσα στο ποτάμι και προσπαθούσε, απεγνωσμένα να σκαρφαλώσει προς τα πάνω.

Ένα παιδί δεν άντεξε και το χέρι του ξέφυγε από την αλυσίδα. Ο Γιώργος βρέθηκε μέσα στο ποτάμι με το χέρι απλωμένο να ζητάει βοήθεια. Τα παιδιά τα έχασαν και μερικά έτρεξαν να φωνάξουν τους δασκάλους οι οποίοι ήδη είχαν αντιληφθεί ότι κάτι τρέχει και κατευθύνονταν προς το σημείο του ατυχήματος.

Ο Τασούλης, χωρίς να τον έχει προσέξει κανείς, έσυρε σιγά-σιγά το κορμί του και έφτασε στο νερό. Έπιασε με το ένα του χέρι, το χέρι του αγαπημένου του φίλου και βάζοντας το ένα του πόδι κόντρα στον κορμό μιας ιτιάς, άρχισε να τον τραβάει προς τα έξω. Είχε δύναμη στα χέρια ο Τασούλης, μα περισσότερη δύναμη είχε στην ψυχούλα του. Κατάφερε να τραβήξει το Γιώργο έξω. Το μόνο που πρόλαβε να δει ήταν τα μάτια του φίλου του να τον κοιτάζουν δακρυσμένα πριν τον αρπάξουν οι δάσκαλοι κι εκείνον η μητέρα του.

«Γιατί Τάσο δεν ζήτησες βοήθεια; Θα μπορούσατε να πνιγείτε και οι δύο. Αχ, βρε Τάσο. Δεν πειράζει. Φτάνει που είστε και οι δύο καλά. Μη μου το ξανακάνεις όμως αυτό, εντάξει;».

Ο Τάσος δεν είπε κουβέντα. Κούνησε μόνο καταφατικά το κεφάλι και με τη βοήθεια της μητέρας του έφτασε στο μικρό καφενεδάκι.

Όλοι έτρεξαν να τον αγκαλιάσουν και να του πουν ένα «μπράβο». Όλοι, εκτός από τη δασκάλα που δεν τον ήθελε μαζί της στην εκδρομή.

Εκείνος σηκώθηκε και πλησίασε προς τη δασκάλα που βρισκόταν πιο πέρα και προσπαθούσε με το μπουφάν της να ζεστάνει το Γιώργο που ήταν μούσκεμα.

«Βλέπετε κυρία; Κάποια πράγματα μπορούν να τα κάνουν κι εκείνοι που δεν έχουν και τόσο γερά πόδια», είπε στη δασκάλα και έστριψε για να φύγει.

«Σ’ ευχαριστώ και με συγχωρείς», άκουσε το Γιώργο να λέει με τρεμάμενη φωνή.

Κοντοστάθηκε για λίγο και γύρισε πίσω το κεφάλι του. Είδε τη δασκάλα, να στέκεται αμίλητη με χαμηλωμένο το κεφάλι και τον φίλο του να τον κοιτάζει στα μάτια.

«Κι εσύ το ίδιο θα έκανες για μένα. Το ξέρουμε και οι δύο αυτό. Έτσι δεν είναι; Πες στον μπαμπά σου να μην ανησυχεί. Όσο για μένα, θα περιμένω λίγα χρόνια μέχρι να μεγαλώσεις. Ελπίζω να μη με ξεχάσεις. Τα λέμε τότε», είπε ο Τάσος και γύρισε στη μητέρα του.

Με το Γιώργο δεν ξαναέκαναν παρέα όσο ήταν στο σχολείο. Μετά οι δρόμοι τους χώρισαν.

Κανείς δεν ξέρει το τι απέγιναν τα δύο παιδιά. Κάποιοι, μετά από χρόνια είπαν, πως ο πατέρας του Γιώργου, μετά από ένα τροχαίο, μπόρεσε και περπάτησε χάρη σε κάποιον γιατρό που τον χειρούργησε. Δεν ήξεραν το όνομά του. Το μόνο που έμαθαν ήταν πως δεν είχε και τόσο γερά πόδια…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Αριστοφάνης στις μέρες μας θα άλλαζε επάγγελμα

Ο Αριστοφάνης στις μέρες μας θα άλλαζε επάγγελμα

Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

 

Αν ζούσε στις μέρες μας ο Αριστοφάνης μάλλον θα άλλαζε σίγουρα επάγγελμα αφού δεν θα μπορούσε να συναγωνιστεί τη σάτιρα που κάνουν ορισμένοι από μόνοι τους με τα λεγόμενά τους που δεν μένει τίποτε άλλο να σατιρίσει κανείς.

Ας περάσουμε στο σατιρικό κουΐζ: «Βρείτε ποιος το είπε;».

 

1. Είμαστε σίγουροι ότι θα είμαστε κυβέρνηση. Εμείς, αμέσως θα δημιουργήσουμε (πρωτογενές πλεόνασμα). Θα πάρουμε άμεσα μέτρα πάταξης της διαφθοράς και δικαιοσύνης και λέμε για την έκθεση που έκανε ο γ.γ. Διαφάνειας, ο κ. Σούρλας. 

 

α. Ο Σαμαράς

β. Ο Στουρνάρας

γ. Ο Βενιζέλος

δ. Ο Μηλιός

 

2. Τα πράγματα είναι πολύπλοκα. Εμείς, αρχίζουμε από το οικονομικό επιχείρημα, το οποίο είναι το πιο σημαντικό: ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και από τη στιγμή που δεν είναι βιώσιμο, πρέπει να γίνει. 

 

α. Ο Βενιζέλος

β. Ο Σταϊκούρας

γ. Ο Σαμαράς

δ. Ο Μηλιός

 

3. Το επαχθές χρέος στην περίπτωση της Ελλάδας είναι περιορισμένο. Είναι τα εξοπλιστικά προγράμματα και ο εξηλεκτρισμός του ΟΣΕ, που δεν έγινε ποτέ. Είναι περίπου στο 5%. Η μεγάλη πλειοψηφία του χρέους, πάνω από το 90%, είναι παραδοσιακό, δημόσιο χρέος των αγορών, δηλαδή των ομολόγων. Εκεί δεν υπάρχει νομική διαδικασία για να αμφισβητηθεί.

 

α. Ο Σαμαράς

β. Ο Στουρνάρας

γ. Ο Σταϊκούρας

δ. Ο Σταθάκης

 

(.δ οτσ ετεράτνοπ)

 

Και η σάτιρα συνεχίζεται με αναδρομή στο παρελθόν…

 

Σε συνέντευξη του στο «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ», ο κ. Σαμαράς δηλώνει για το ενδεχόμενο να υπερψηφίσει τυχόν δεύτερο μνημόνιο ότι «δεν θα ψηφίσω καμία δέσμευση σε λανθασμένη και αδιέξοδη πολιτική». Δηλώνει επίσης ότι δεν θα ψηφίσει ούτε το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα «γιατί δεν περιλαμβάνει μέτρα ανάκαμψης» και προσθέτει ότι «περικοπές χωρίς ανάκαμψη προκαλούν χειρότερη ύφεση, περισσότερα λουκέτα και μεγαλύτερη ανεργία».

 

Ο κ. Σαμαράς δηλώνει αντίθετος και με το ενδεχόμενο απολύσεων στο Δημόσιο και υπογραμμίζει ότι «δεν πετάμε έξω 200.000  κόσμο και  λύνουμε το πρόβλημα». Η αντιστροφή ενός λάθους είναι καμιά φορά χειρότερο λάθος, σημειώνει ο πρόεδρος της ΝΔ και τονίζει στη συνέχεια πως είναι και οικονομικά επιζήμιο αφού «όταν το Δημόσιο απολύει έναν  εργαζόμενο τότε γλιτώνει βέβαια το μισθό του αλλά  πληρώνει επίδομα  ανεργίας, δεν εισπράττει φόρο εισοδήματος,  εισπράττει  λιγότερο  ΦΠΑ  λόγω μείωσης της κατανάλωσης κ.οκ. Προτείναμε απαγόρευση προσλήψεων για 3 χρόνια που σημαίνει ότι θα μειωθούν οι απασχολούμενοι στο Δημόσιο

κατά 75.000 λόγω συνταξιοδοτήσεων.

 

Ο υπουργός Υγείας διαβεβαίωνε δημόσια στις τοποθετήσεις του αλλά και στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν απολύσεις γιατρών. Μάλιστα από τα τέλη Αυγούστου υποσχέθηκε ότι θα παραιτηθεί εάν υπάρξει έστω και μία απόλυση. «Εάν υπάρχει έστω και μια απόλυση θα παραιτηθώ από την πολιτική… αλλά αν δεν υπάρχει θα παραιτηθεί εκείνος από το ΕΣΥ» είπε αναφερόμενος στον συνδικαλιστικό εκπρόσωπο του νοσοκομείου «Αγία Βαρβάρα» για τη διαθεσιμότητα.

 

«Αν υπάρξουν απολύσεις γιατρών στον ΕΟΠΥΥ, σας παρακαλώ αυτό δεν θέλω να το χρεωθεί η τρόικα, δεν θέλω να μου παίρνει τη δόξα ο Τόμσεν για τα αυτονόητα. Οι αποφάσεις είναι δικές μου» είπε ο Άδωνις Γεωργιάδης.

 

…και επιστροφή στο παρόν.

 

Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστογιάννης, αναφερόμενος στην χούντα των Συνταγματαρχών τόνισε:  «την εποχή εκείνη ήταν μια επανάσταση» επισημαίνοντας ότι «δεν είναι το ίδιο με την τρομοκρατία».

 

 

Επαναφορά στην κανονική ροή

 

– «Κρίμα» δήλωσε ο αρμόδιος υπουργός για την «απόδραση(;)» του δούλου του Χριστού Χλωρού. «Δεν είναι να εμπιστεύεσαι κανέναν στις μέρες μας» δήλωσε με δάκρυα στα μάτια.

– Η κυβέρνηση των ΗΠΑ εξέφρασε την ανησυχία της και την ενόχλησή της για την απόδραση Χλωρού. Γιατί άραγε; Θεωρούν ότι έγινε αργοπορημένα, ότι έγινε νωρίς ή ότι δεν έπρεπε να γίνει;

– Πάντως, δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας που να πιστεύει ότι τον άφησαν και δεν τους ξέφυγε. Ούτε υπάρχει κανένας Έλληνας που να πιστεύει ότι δεν θα τον «πιάσουν» πριν τις εκλογές.

– Κανένας Έλληνας δεν πιστεύει πως η απόδραση ήταν στημένη, ούτε μπορεί να φανταστεί πώς τα κατάφερε ο Χλωρός και το έσκασε ενώ τον παρακολουθούσαν 12 περιπολικά. Είναι γάτα ο τύπος. Φαίνεται άλλωστε.

– Πάντως ο ΤηλεΓιάννης δεν έχασε ευκαιρία να εξομοιώσει το Βελουχιώτη με την τρομοκρατία με αφορμή τη φωτογραφία-φόντο του Χλωρού. Ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης και ο Τσε Γκεβάρα τη γλύτωσαν.

– Προφανώς, αν ζούσε τότε ο ΤηλεΓιάννης δεν θα προέβαινε ποτέ σε «τρομοκρατικές ενέργειες» σαν αυτές του Άρη Βελουχιώτη. Θα προτιμούσε ίσως να ασκεί «σκληρή κριτική» από το ραδιόφωνο της εποχής;

– Δεν τον πάει με τίποτα τον Βελουχιώτη ο ΤηλεΓιάννης. Μάλλον δεν συμφωνεί στιλιστικά μαζί του και σίγουρα δεν του αρέσει το μούσι που είχε. Δεν βλέπω κανέναν άλλο λόγο!

 

Ετικέτες:

Δάσκαλε τα έμαθες τα νέα; Οι βιομήχανοι έχουν παράπονα. Μην αρνείσαι την αξιολόγηση

Δάσκαλε τα έμαθες τα νέα; Οι βιομήχανοι έχουν παράπονα.

Μην αρνείσαι την αξιολόγηση

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Δεν ξέρω αν μάθατε τα νέα.

Οι βιομήχανοι, παραπονιούνται γιατί δεν βρίσκουν, λέει, εξειδικευμένο προσωπικό για να προσλάβουν. Προφανώς εννοούν, εξειδικευμένο προσωπικό με 400 ευρώ το μήνα, όλα πληρωμένα.

Για το ύψος της αμοιβής, φρόντισε το μνημόνιο που ήρθε, τάχαμου, για να διορθώσει τα δημοσιονομικά της χώρας και όχι για να διατηρήσει τα υπερκέρδη του κεφαλαίου.

Τώρα, για το εξειδικευμένο προσωπικό, πάλι βρέθηκε η λύση.

Η μείωση της οικονομικής επιχορήγησης της ανώτατης εκπαίδευσης, πάλι λόγω μνημονίου, οδηγεί σε οικονομικό θάνατο τα πανεπιστήμια. Όμως, η καλή ιδιωτική πρωτοβουλία, δεν θα αφήσει να συμβεί κάτι τέτοιο. Και τι ζητάει δηλαδή; Να συνδεθούν τα πανεπιστήμια με την παραγωγή. Με λίγα λόγια, το πρόγραμμα σπουδών στα πανεπιστήμια να το καταρτίζουν οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές και οι τράπεζες και μετά να «παραγγέλνουν» πόσους πτυχιούχους θέλουν και σε ποιους τομείς, φυσικά για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Όσο θα τους έχουν ανάγκη. Μετά, η «παραγγελία» θα αλλάζει. Αυτό, απαιτεί «ευελιξία» των πανεπιστημίων και πλήρη υποταγή στους κανόνες της θεάς «αγοράς». Ένα τέτοιο πανεπιστήμιο, χρειάζεται ένα παρόμοιο λύκειο.

 

Μάθημα πρώτο: Δεν χρειάζεται ένα λύκειο με πολλούς μαθητές παρά μόνο με όσους μπορούν να ανταπεξέλθουν στις νέες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, που θα μπορούν οι γονείς τους να «τσοντάρουν» στα έξοδα της εκπαίδευσης των παιδιών τους χωρίς να επιβαρύνουν με περιττά έξοδα τον κρατικό προϋπολογισμό, για να περισσεύει κάτι παραπάνω για τους τοκογλύφους. Άλλωστε, και με λιγότερους μαθητές μπορεί να γίνει μια χαρά η επιλογή του μελλοντικού εξειδικευμένου προσωπικού.

 

Μάθημα δεύτερο: Δεν χρειάζονται πολλά λύκεια για να καλυφτούν οι ανάγκες «παραγωγής» του απαιτούμενου αριθμού των μαθητών που θα πάνε στα πανεπιστήμια. Και φυσικά δεν χρειάζεται, οι μαθητές αυτοί, οι μελλοντικοί πτυχιούχοι, να γνωρίζουν και πολλά-πολλά. Τι να τα κάνουν οι ειδικευμένοι στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τα αρχαία, ή την κοινωνιολογία, για παράδειγμα. Λες και θα χρειαστεί ποτέ να διαβάσουν από αρχαίο κείμενο; Και να θελήσουν, που θα τον βρουν τον ελεύθερο χρόνο στις νέες συνθήκες εργασίας; Όσον αφορά στα περί κοινωνιολογίας, ας είναι καλά η TV. Οι τηλεπαραθυράτοι θα φροντίζουν για την κοινωνική τους κατάρτιση και οι κουσκουσάτοι για τις σύγχρονες τάσεις και ρεύματα που εμφανίζονται στην κοινωνία.

 

Μάθημα τρίτο: Επομένως, δεν χρειάζονται τόσοι εκπαιδευτικοί όσοι υπάρχουν σήμερα. Γι’ αυτό, ας μην προσλάβουμε κανέναν για αρκετά χρόνια. Άλλωστε, δικαιολογείται και από το μνημόνιο. Και μ’ αυτούς που ήδη υπάρχουν; Για πόσο ακόμη θα τους πληρώνουμε χωρίς να χρειάζονται;

 

Για όλα τα παραπάνω υπάρχει λύση. Όμορφη, ουδέτερη, ελκυστική, «λογική», βασικό διεθνές αξεσουάρ σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες της αγοράς.

Υπάρχει λύση και έχει και όνομα: Αξιολόγηση! Τόσο απλά.

 

Στην αρχή ο καθένας θα αξιολογήσει τον εαυτό του. Τι πιο δίκαιο και πιο αθώο;

Σαν ένα αγριολούλουδο.

Μετά θα πρέπει να πει και να δικαιολογήσει ο καθένας γιατί αξιολόγησε τον εαυτό του όπως τον αξιολόγησε και τι έφταιξε, αν κάτι δεν πήγε καλά. Τι πιο λογικό και πιο χρήσιμο;

Σαν ένα χέρι που κρατάει το αγριολούλουδο.

Μετά θα πρέπει να μπουν τα πράγματα σε μία τάξη. Οι «καλύτεροι» εκπαιδευτικοί και τα «καλύτερα» σχολεία θα πρέπει να μπουν σε μία σειρά, σε μία διάταξη, όχι τίποτε άλλο αλλά για να μπορούν και οι «υστερούντες» να «βελτιωθούν».

Όμως, αυτοί που θα υστερούν, είτε σχολεία είτε εκπαιδευτικοί, οι ανεπαρκείς δηλαδή, δεν είναι κρίμα κι άδικο να πληρώνονται εις βάρος των «καλών» και των «αρίστων». Τέτοια αδικία δεν τη θέλει ούτε ο ΟΟΣΑ. Τα σχολεία που θα βρεθούν στον πάτο της κατάταξης πρέπει να λάβουν το μήνυμα. Ή θα προσαρμοστούν ή θα κλείσουν. Το ίδιο και οι εκπαιδευτικοί. Αν και εδώ, υπάρχουν πολλές «ευκαιρίες» γύρω μας. Αρκεί να ενισχυθεί  η σύνδεση του σχολείου με την τοπική κοινωνία. Ποιον θα ενοχλήσει μια χορηγία από ένα ψητοπωλείο της γειτονιάς; Το πολύ-πολύ να ζητήσει ως αντάλλαγμα να μπει ο τιμοκατάλογος του μαγαζιού, δίπλα στον μαυροπίνακα.

Και οι κακόμοιροι οι γονείς; Αυτοί που περνάνε τόσα και τόσα, δεν θα πρέπει να τους δίνεται η δυνατότητα να επιλέγουν το «καλύτερο» σχολείο για τα παιδιά τους; Ειδικά, αν τα παιδιά τους είναι καλοί μαθητές; Είναι σωστό να βρίσκονται σ΄ένα σχολείο με «χαμηλό μέσο όρο» που θα τους φρενάρει;

Αυτά που προέχουν στις μέρες μας είναι η τάξη, ο έλεγχος και η προσαρμοστικότητα. Το περιεχόμενο της εκπαίδευσης έρχεται δεύτερο.

Άλλωστε αυτό το καθορίζει η Θεά αγορά.

 

 

 

Η αξιολόγηση επί τουρκοκρατίας

Η αξιολόγηση επί τουρκοκρατίας

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Η παρακάτω ιστορία έφτασε σε μένα από τον συχωρεμένο τον παππού μου που κι εκείνος την είχε ακούσει από τον δικό του παππού και πάει λέγοντας. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή. Αυτό που ξέρω είναι πως τελικά «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν».

 

Επί τουρκοκρατίας, όταν Μεγάλος Σουλτάνος ήταν ο Σαμάρ Αντόν ο 1ος, στο μεγάλο δρόμο που ένωνε τα μικρά χωριά με τη μεγάλη πόλη, βρισκόταν ένα χάνι, το περίφημο Χάνι του Σχολειού επειδή βρισκόταν πάνω σ’ ένα μεγάλο ύψωμα που άμα ανέβαινε κανείς, λες και είχε όλον τον κόσμο στα πόδια του.

Το Χάνι του Σχολειού, εξυπηρετούσε όλους τους ταξιδιώτες που πηγαινοέρχονταν ανάμεσα στα μικρά χωριά και τη μεγάλη πόλη εντελώς δωρεάν γιατί είχε φτιαχτεί και συντηρούταν από τις εισφορές και τα χαράτσια των κατοίκων της γύρω περιοχής.

Στον ίδιο δρόμο, λίγο πιο μακριά, λειτουργούσε ένα ακόμη χάνι, το

Ιδιώτ-Χάνι, μόνο που αυτό, πρόσφερε τις υπηρεσίες του επί πληρωμή. Σ’ αυτό κατέφευγαν όσοι από τους ταξιδιώτες είχαν γεμάτο πουγκί και κάποιοι, ελάχιστοι, που ήθελαν να ζήσουν, έστω και για ένα βράδυ, σαν αγάδες.

Όμως, καθώς πλησίαζε ο γάμος της κόρης του, την Ελλαδαΐδας με τον Τρόικαν, το γιο του Βεζίρη της Ευρώπης, σκέφτηκε πως θα ήταν καλύτερο για την προίκα της, να κουτσουρέψει τις δαπάνες για το Χάνι του Σχολειού.

Ο Μεγάλος Σουλτάνος, είχε αναθέσει τη διοίκηση του Χανιού του Σχολειού στον Αρβανίτ Πασά, με την εντολή να κάνει όσες περισσότερες περικοπές μπορεί.

Το Χάνι το κρατούσαν δύο ντόπιοι από τα γύρω χωριά. Δούλευαν εκεί για πάρα πολλά χρόνια. Ο Δασκαλόπουλος και ο Καθηγητώνης.

Ο Αρβανίτ Πασάς δεν αργοπόρησε ούτε λεπτό να υλοποιήσει τις εντολές του Μεγάλου Σουλτάνου.

Το πρώτο που έκανε ήταν να κόψει την προμήθεια μοσχαρίσιου κρέατος προς το Χάνι με το σκεπτικό πως δεν ήταν δα και τόσο απαραίτητο οι ταξιδιώτες να τρώνε κρέας. Αν ήθελαν κάτι τέτοιο, ας πήγαιναν παραδίπλα, στο Ιδιώτ-Χάνι.

Διαμαρτυρήθηκαν λίγο οι δύο ντόπιοι, στραβομουτσούνιασαν λίγο οι ταξιδιώτες αλλά τι να έκαναν; Το δέχτηκαν. «Και το αρνί καλό είναι» σκέφτηκαν.

Πολύ σύντομα, ο Αρβανίτ Πασάς κατέστρωσε ένα σχέδιο, με σκοπό, να περικόψει κι άλλο τα έξοδα του Χανιού και, αν ήταν δυνατόν, στο τέλος να το έκλεινε. Αυτοί που κατείχαν το διπλανό Ιδιώτ-Χάνι, περίμεναν πως και πώς να το αγοράσουν.

Θα έστελνε, δυο φορέα την εβδομάδα, τον Συμβουλόμπεη να ελέγχει τον Δασκαλόπουλο και τον Καθηγητώνη και να τους ρωτάει διάφορα.

Έφτασε ο Συμβουλόμπεης στο Χάνι και άρχισε τις ερωτήσεις.

«Τα λεφτά που σας δίνει ο Αρβανίτ Πασάς, καλύπτουν τις ανάγκες του Χανιού;», ήταν η πρώτη του ερώτηση.

«Τις καλύπτουν και περισσεύουν, ζωή να έχει ο πολυχρονεμένος», απάντησαν οι δύο ντόπιοι με μια φωνή θέλοντας να κάνουν καλή εντύπωση.

«Τότε, φέρτε μου το περίσσευμα πίσω. Κάπου αλλού θα σκεφτεί να το διαθέσει ο Πασάς», είπε αμέσως μετά ο Συμβουλόμπεης.

Τι να έκαναν οι καψεροί. Έτσι όπως απάντησαν, δεν μπορούσαν παρά να του δώσουν λίγα γρόσια από τα δικά τους γιατί περίσσευμα, δυστυχώς, δεν υπήρχε. Μόλις και που έφταναν τα χρήματα του Πασά για καλυφθούν οι ανάγκες του Χανιού.

Την ίδια ερώτηση τους ξανάκανε ο Συμβουλόμπεης όταν πήγε πάλι να τους συναντήσει.

Τώρα όμως είχαν πάρει το μάθημά τους και πρόσεξαν πολύ καλά την απάντηση.

«Πώς να τις καλύψουν; Δεν φτάνουν τα λεφτά που στέλνει ο Πασάς» είπαν και περίμεναν την αντίδραση του Συμβουλόμπεη.

«Τότε να συμπληρώνετε από το μισθό σας και αν πάλι δε φτάνουν, να κάνετε πιο μικρές τις μερίδες. Όποιος θέλει κανονική μερίδα να πάει στο Ιδιώτ-Χάνι», ήταν η απάντηση του Συμβουλόμπεη ο οποίος συνέχισε:

«Και γιατί δεν πάτε στον Αμέτ που έχει το μποστάνι και τα πρόβατα, να του ζητήσετε βοήθεια;»

«Τι είδους βοήθεια δηλαδή;», αναρωτήθηκε ο Καθηγητώνης.

«Να σας στέλνει λίγα ζαρζαβατικά, κανένα αρνάκι που και που! Είναι καλός άνθρωπος, δεν θα αρνηθεί. Αν του πείτε, μάλιστα ότι μπορεί να στήσει και ένα πάγκο, έξω από το Χάνι, με τα προϊόντα του, νομίζω πως δεν θα αρνηθεί. Είναι καλός άνθρωπος, σας λέω».

Αυτά τους είπε ο Συμβουλόμπεης και έφυγε καβάλα στη φοράδα του.

Ξαναήρθε σε λίγες μέρες ο Συμβουλόμπεης και είδε έξω από το Χάνι τον πάγκο του Αμέτ. Λάχανα, κουνουπίδια, ζαρζαβατικά διάφορα και καμιά δεκαριά αρνάκια να βελάζουν, μακροσχοινισμένα καθώς ήταν, χαλώντας τον κόσμο.

Μπήκε μέσα και βρήκε τους δύο ντόπιους σκεπτικούς. Αμέσως έκανε την ερώτηση:

«Το Χάνι είναι σε καλή κατάσταση; Η κουζίνα, η σκεπή, τα κρεβάτια, όλα καλά;»

«Όλα μια χαρά» απάντησε ο Δασκαλόπουλος.

«Ωραία! Από τον άλλο μήνα, δεν χρειάζεται να σας στείλω τα γρόσια που παίρνετε για τη συντήρηση. Κι εγώ μια χαρά το βλέπω. Του χρόνου, αν χρειαστεί, το ξανασυζητάμε. Εντάξει;», ανακοίνωσε ο Συμβουλόμπεης κι έφυγε και πάλι βιαστικός, καβάλα στη φοράδα του.

Εν τω μεταξύ, ο Μεγάλος Σουλτάνος είχε σεκλέτια. Ο Βεζίρης της Ευρώπης του ζήτησε περισσότερη προίκα αν ήταν να παντρευτεί ο γιος του την Ελλαδαΐδα. Τότε ο Σουλτάνος, αποφάσισε να αυξήσει τους φόρους και τα χαράτσια και μήνυσε στον Αρβανίτ Πασά να μειώσει κι άλλο τις δαπάνες για το Χάνι του Σχολειού. Εκείνος, με τη σειρά του, κάλεσε τον Συμβουλόμπεη και του είπε να πάει στους δύο ντόπιους και να τους ανακοινώσει πως από δω και στο εξής το Χάνι θα φιλοξενούσε δωρεάν μόνο τους ταξιδιώτες που ήταν καλά ντυμένοι και ταξίδευαν με άλογα ή μουλάρια. Οι κουρελιάρηδες οι πεζοί και όσοι ταξίδευαν με γαϊδούρια, αποκλείονταν από το Χάνι.

Το φυσούσαν και δεν κρύωνε οι δύο ντόπιοι κι άρχισαν να σκέφτονται πως κάτι έπρεπε να κάνουν γιατί όπως πήγαινε το πράμα, πολύ σύντομα το Χάνι θα έκλεινε. Δεν μπορούσαν, όμως να βρουν τι ήταν αυτό που έπρεπε να γίνει.

Οι κάτοικοι των μικρών χωριών που αποκλείστηκαν από το Χάνι, άρχισαν κι εκείνοι να ανησυχούν και να εξοργίζονται. Έλεγαν πως θα σταματήσουν να πληρώνουν τους φόρους και τα χαράτσια και πως θα μπουν με το «έτσι θέλω» μέσα στο Χάνι. Το΄παν και το΄καναν.

Μόλις έμαθε ο Σουλτάνος για τις ταραχές στα μικρά χωριά, έστειλε γενίτσαρους καβαλάρηδες για να πάρουν κεφάλια και να σταματήσει η εξέγερση.

Έλα όμως που οι χωρικοί ήταν μαθημένοι από τέτοια. Έκλεισαν τους δρόμους που οδηγούσαν στα μικρά χωριά και σαν είδαν τους γενίτσαρους να πλησιάζουν, άναψαν παντού φωτιές με σβουνιές των ζώων και ξερόκλαδα. Γέμισε ο κάμπος πυκνό καπνό τόσο που οι γενίτσαροι δεν έβλεπαν κατά που να πάνε. Σαστισμένοι, δεν μπορούσαν να καταλάβουν από πού τους έρχονταν οι πέτρες με αποτέλεσμα να φύγουν πανικόβλητοι.

Αγρίεψε ο Σουλτάνος και αποφάσισε να κλείσει το Χάνι. Ούτε γρόσι δεν θα έδινε στο εξής. Όσο για τον Δασκαλόπουλο και τον Καθηγητώνη, απολύθηκαν και οι δύο και ο Σουλτάνος, έπαψε να ασχολείται με τους κατοίκους των μικρών χωριών. Είχε μεγαλύτερες σκοτούρες για να ασχοληθεί.

Η αλήθεια είναι πως το Χάνι έκλεισε για λίγο καιρό αλλά ξανάνοιξε. Αυτή τη φορά το συντηρούσαν οι χωρικοί μόνοι τους. Ότι είχε ο καθένας πρόσφερε. Άλλος τα λαχανικά, άλλος το λάδι, άλλος κανένα αρνί και όλα πήγαιναν ρολόι. Ο Δασκαλόπουλος με τον Καθηγητώνη ξανάπιασαν δουλειά για να εξυπηρετούν τους ταξιδιώτες και φυσικά γλύτωσαν από τις επισκέψεις του Συμβουλόμπεη και τις «ιδέες» του Αρβανίτ Πασά.

 

 

 

 

 

 

 

Η Αγία Τράπεζα Θεμάτων

Η Αγία Τράπεζα Θεμάτων

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Αν, τα όσα διαδραματίστηκαν τις τελευταίες μέρες, σχετικά με το θέμα της περιβόητης τράπεζας θεμάτων και της εφαρμογής, από τη φετινή σχολική χρονιά, του «Νέου Λυκείου», στο σύνολό του, δείχνουν το πόσο σοβαρά το υπουργείο παιδείας, αντιμετωπίζει τα θέματα της αρμοδιότητάς του, τότε μάλλον πρέπει να ανησυχήσουμε ακόμη περισσότερο.

Τη μία μέρα, υπήρξε δημοσίευμα που πληροφορούσε πως η τράπεζα θεμάτων «ανοίγει» το Φεβρουάριο, χωρίς να υπάρξει, εκ μέρους του υπουργείου καμία διευκρίνιση για το τι σημαίνει «ανοίγει». Θα αρχίσει να γεμίζει; Θα είναι έτοιμη και θα «ανοίξει» για κάθε ενδιαφερόμενο μαθητή ή εκπαιδευτικό;

Μετά, ακολούθησε δήλωση του υπουργού παιδείας με την οποία βεβαίωνε ότι το νέο σύστημα θα εφαρμοστεί κανονικά από φέτος και η επιλογή των θεμάτων των εξετάσεων για την Α’ Λυκείου θα γίνει, όπως προβλέπεται στο σχετικό νόμο, κατά 50% από την τράπεζα θεμάτων ενώ ξεκινάει σύντομα να λειτουργεί ο Εθνικός Οργανισμός Εξετάσεων.

Την επόμενη μέρα, ο υφυπουργός παιδείας, κύριος Κεδίκογλου, δήλωσε ότι το νέο σύστημα θα εφαρμοστεί φέτος, πιλοτικά, μόνο στα λεγόμενα Πρότυπα Σχολεία, για να βγουν τα κατάλληλα συμπεράσματα ώστε να εφαρμοστεί σωστά από τη νέα σχολική χρονιά.

Την επόμενη μέρα, ακολούθησε η διάψευση του υφυπουργού παιδείας, όχι από κάποιο άλλο υπουργείο, αλλά από το ίδιο το υπουργείο παιδείας. Στη σχετική ανακοίνωση αναφερόταν με έμφαση ότι το «Νέο Λύκειο» λειτουργεί ήδη και οι εξετάσεις θα γίνουν με θέματα από την τράπεζα θεμάτων.

Παρατήρηση 1η

Πώς είναι δυνατόν να ισχυρίζεται το υπουργείο παιδείας ότι το «Νέο Λύκειο» λειτουργεί ήδη όταν η τράπεζα θεμάτων, η οποία θα παίξει καθοριστικό ρόλο στις εξετάσεις, δεν είναι ακόμη έτοιμη;

Πώς είναι δυνατόν να θεωρεί το υπουργείο παιδείας ότι το νέο σύστημα λειτουργεί ήδη όταν δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη η εξεταστέα ύλη; Εκτός αν θεωρείται ότι η διδακτέα ύλη που ανακοινώθηκε στις αρχές του σχολικού έτους, θα αποτελεί και την εξεταστέα ύλη. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε υπάρχει πρόβλημα. Για παράδειγμα, το μάθημα της Φυσικής της Α’ Λυκείου, φέτος διδάσκεται 2 ώρες εβδομαδιαίως ενώ μέχρι πέρυσι διδασκόταν 3 ώρες. Ναι, μεν, αφαιρέθηκε ένα κεφάλαιο από την διδακτέα ύλη, αυτό που αναφέρεται στο ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά ήταν ένα κεφάλαιο το οποίο, σε πολλά σχολεία, δεν κατέστη δυνατόν να ολοκληρωθεί. Άρα, η μείωση της διδακτέας ύλης δεν ισοσκελίζει τη μείωση των ωρών διδασκαλίας.

Χωρίς να χρειαστεί να μπει κανείς στην ουσία του «Νέου Σχολείου» και στις επιπτώσεις που θα έχει σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, το γεγονός και μόνο ότι το ίδιο το υπουργείο με τις ενέργειές του, απαξιώνει το δημιούργημά του, θέτει σε αμφισβήτηση όσα το ίδιο υποστήριζε σχετικά με την αναγκαιότητα εφαρμογής του.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, μια σχετική δήλωση του υπουργού, στην αρχή της σχολικής χρονιάς στην οποία απαιτούσε από τους μαθητές τη μέγιστη προσπάθεια. Δεν είναι λίγο οξύμωρο, να ζητείται από τους μαθητές η μέγιστη προσπάθεια αλλά το ίδιο το υπουργείο, με βάση τις εξαγγελίες και τα πραγματικά αποτελέσματα, να έχει κάνει την ελάχιστη προσπάθεια;

Προσωπική μου άποψη είναι ότι το «Νέο Λύκειο» όχι μόνο δεν πρέπει να εφαρμοστεί από φέτος αλλά θα πρέπει, οι υπεύθυνοι, να το «ξαναδούν» από την αρχή και, αν χρειαστεί, να βρουν το θάρρος να μην το εφαρμόσουν ποτέ.

Αν τελικά επιμείνουν από φέτος στην εφαρμογή του, νομίζω πως αυτό θα εμπεριέχει και μία δόση αδικίας για τα παιδιά που φοιτούν φέτος στην Α’ Λυκείου, σε σχέση με τα παιδιά της φετινής Γ’ Γυμνασίου τα οποία θα ξεκινήσουν το Λύκειο με πολύ καλύτερες προϋποθέσεις καθώς δεν θα τους έρθει «κατακέφαλα» ένα νέο σύστημα με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ούτε θα περάσουν τη μισή σχολική χρονιά με την απορία «θα ισχύσει ή δεν θα ισχύσει;».

Άλλωστε, με βάση τα όσα δήλωσε και ο υφυπουργός, μπορούμε να συμπεράνουμε πως δεν θα χαθεί κι ο κόσμος αν η εφαρμογή του «Νέου Λυκείου» πάει πίσω ένα χρόνο.

 

 

Άρχισε ο εμφύλιος στην «υψηλή κοινωνία»

 

Άρχισε ο εμφύλιος στην υψηλή κοινωνία

Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο

 

– Σουτζούκ λουκούμ με γεύση τριαντάφυλλο προσέφεραν στον κύριο Φιλιππίδη οι υπεύθυνοι των φυλακών στις οποίες κρατείται προσωρινά. Εκείνος τους ευχαρίστησε φωνάζοντας με νοσταλγία «ΠΑΩ-ΠΑΩ».

– Το τελευταίο διάστημα, δεν προλαβαίνουμε να μετράμε ανακρίσεις, μίζες, ξέπλυμα, απιστίες, κακουργήματα, καταχρήσεις, από εκλεκτούς εκπροσώπους του ιδιωτικού κεφαλαίου και των φίλων τους πολιτικών.

Εκλεκτά μέλη της υψηλής κοινωνίας, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της πολιτικής κουλτούρας των τελευταίων 40 χρόνων, ξεφτιλίζονται καθημερινά στο σήριαλ «ο θάνατός σου, η ζωή μου».

– Φαίνεται πως ζούμε σε μια περίοδο που όλοι στρέφονται εναντίον όλων και αναφέρομαι σε όσους άσκησαν ή ασκούν εξουσία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

– Καραμανλικοί εναντίον αντικαραμανλικών, αμερικανόφιλοι εναντίον ρωσόφιλων, συμφέροντα εναντίον συμφερόντων, μέσα στο καινούριο εργασιακό τοπίο και εν όψει νέων ευκαιριών για υπερκέρδη.

– Πετρέλαιο, φυσικό αέριο, σκουπίδια, ήλιος, συγκοινωνίες, τουρισμός, προσφέρονται για νέα εκμετάλλευση από παλιά και νέα τζάκια, ντόπια και, κυρίως, ξένα όρνεα.

– Την ίδια στιγμή, έχουν βυθίσει τον κόσμο, στην απελπισία και στην εξαθλίωση, για να μπορούν να τον έχουν του χεριού τους, για ένα κομμάτι ψωμί.

– Ο κάθε Νιάρχος, ο κάθε Αλαφούζος και δεν ξέρω κι εγώ ποιος άλλος, μοιράζουν ελεημοσύνη είτε με δικά τους λεφτά είτε με τα λεφτά των πολιτών.

– Μικρογεύματα, φρούτα και χυμούς στα σχολεία του Μενιδίου και άλλων υποβαθμισμένων περιοχών. Να είναι καλά οι «Σωτήρες» που βοηθάνε τους φτωχούς και τους ανέργους.

– Να είναι καλά οι «Σωτήρες», αυτοί οι ίδιοι, που παράγουν καθημερινά φτωχούς και ανέργους και μετά ταΐζουν τα παιδιά τους είτε για να σώσουν την ψυχή τους είτε γιατί έχουν εταιρική, κοινωνική ευθύνη.

– Κι αυτό το κωλοκράτος, το μόνο που κάνει είναι να κάνει μπίζνες με όλους αυτούς τους «Σωτήρες» για να μπορούν, ανενόχλητοι και πιο εύκολα, να παράγουν κι άλλους φτωχούς και ανέργους.

– Κι αυτό το κωλοκράτος, φτιάχνει σκλάβους νέας κοπής με πεντάμηνες συμβάσεις των 490 ευρώ μηνιαίως, χωρίς καμία προοπτική, χωρίς καμία σιγουριά, δίχως στον ήλιο μοίρα.

– Γέμισε ο τόπος απελπισμένους, απογοητευμένους που το πήραν απόφαση πως γεννήθηκαν για να πεθαίνουν κάθε μέρα και να λιώνουν κοιτώντας τον εαυτό τους στον καθρέφτη.

– Κι όμως, δεν είναι δρόμος χωρίς επιστροφή. Μες στην απελπισία κρύβεται τόση οργή που μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω. Μπορεί να ξανακάνει ανθρώπους γελαστούς με αυτοπεποίθηση και αξιοπρέπεια.

– Φτάνει μόνο να το πιστέψουμε, να μην αφήσουμε την απελπισία να μας καταρρακώσει ψυχικά και σωματικά, να την κάνουμε αντίσταση, να τους πετάξουμε την ελεημοσύνη τους στα μούτρα, να αρχίσουν να φοβούνται.

– Από δημοσιεύματα στον ξένο τύπο, φαίνεται πως τα μεγάλα αφεντικά, όντως φοβούνται. Γι’ αυτό μιλούν για κοινωνικές αναταραχές καθώς βλέπουν πως ο κόμπος έφτασε στο χτένι.

– Φοβούνται το απρόοπτο, το ανεξέλεγκτο, το απατρονάριστο και στέλνουν έτσι το μήνυμα στους ντόπιους εντολοδόχους. Ίσως να βλέπουν πιο ξεκάθαρα ότι πλησιάζει το τέλος όλων αυτών των απάνθρωπων επιλογών.

– Το ίδιο, μάλλον, φοβόμαστε κι εμείς. Μόνο αν προετοιμαστούμε γι’ αυτό, ο καθένας μόνος του, και ταυτόχρονα όλοι μαζί, θα διώξουμε το φόβο. Αξίζει την προσπάθεια γιατί είναι ο μόνος δρόμος.

– Για ποιο λόγο να ανεχόμαστε να καθορίζουν τις τύχες μας όλοι αυτοί που δεν θα κάναμε ποτέ παρέα μαζί τους και που δεν θα μοιραζόμασταν ποτέ ένα ποτήρι κρασί στο ίδιο τραπέζι;

– Τόσο ψέμα, τόση υποκρισία, τόση ανικανότητα και τόσο μίσος για τον συνάνθρωπο, τον άγνωστο, τον διπλανό, τον περαστικό δεν έχει προηγούμενο, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια.

 
1 σχόλιο

Posted by στο Ιανουαρίου 14, 2014 in σΑτΥρΟπΡόΚοΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΑΤΙΡΑ

 
 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

e-βιβλια

... επειδή η μόρφωση είναι προνόμιο όλων!

Συνταγες

Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής

enter7.net

all about tech

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: