RSS

Monthly Archives: Δεκέμβριος 2013

Πλησιάζει η μέρα…

Πλησιάζει η μέρα…

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Πλησιάζει η μέρα…

 

που οι άνθρωποι θα θέλουν να λένε αυτό που εννοούν

που οι άνθρωποι θα θέλουν να εννοούν αυτό που λένε

που οι υποκριτές θα είναι ελάχιστοι, θλιβερά απομεινάρια μιας εποχής που έφυγε

που τα όνειρα θα οδηγούν τους ανθρώπους προς την πραγματοποίησή τους

που η γνώση θα είναι κοινωνικό αγαθό, δώρο σε όλα τα παιδιά του κόσμου από όσους την κατέχουν πραγματικά

που οι ανθρώπινες ζωές δεν θα κοστολογούνται με το χρήμα γιατί θα είναι υπεράνω χρημάτων

που όσοι δεν κλέβουν δεν θα αισθάνονται μαλάκες αλλά περήφανοι

που η αξιοπρέπεια δεν θα συνθλίβεται από την καθημερινότητα

που η πρωτοχρονιά δεν θα ευαγγελίζεται το καλύτερο γιατί αυτό θα υπάρχει ήδη

που τα δώρα δεν θα είναι μια καταναγκαστική διαφημιστική παρότρυνση αλλά ένα κομμένο λουλούδι από την αυλή της ψυχής μας, πολύ μεγαλύτερης αξίας από τα καταναλωτικά πρότυπα

που οι καθρέφτες των πρωταγωνιστών της χαριτωμενιάς θα σπάνε μη μπορώντας να αντέξουν την ασχήμια

που δεν θα πεθαίνουν άνθρωποι από την πείνα, το κρύο και τη μοναξιά

που η σοφία των ανθρώπων θα είναι οδηγός για την απελευθέρωση και όχι για τη σκλαβιά

που δεν θα υπάρχουν ποιητές να γράφουν για τη θλίψη των ανθρώπων, ούτε τραγουδιστές που να τραγουδούν την αδικία

που η ηθική θα είναι νόμος άγραφος άρα δυνατός και ανίκητος

που οι μόνοι άνεργοι θα είναι οι κατ’ επάγγελμα ηγέτες και ηγετίσκοι

που οι άνθρωποι δεν θα διεκδικούν το αυτονόητο γιατί θα το έχουν ήδη κατακτήσει

που οι τράπεζες, οι οίκοι αξιολόγησης και όλα τα συναφή τερατουργήματα θα αποτελούν μουσειακά κτήρια που θα θυμίζουν την πιο σκοτεινή περίοδο στην ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης

που δεν θα υπάρχει ελεημοσύνη γιατί δεν θα υπάρχουν πλούσιοι να δημιουργούν τους φτωχούς που θα ελεημονούν

που τα μωρά θα γεννιούνται για να αφήσουν το στίγμα τους στην εξέλιξη της ανθρωπότητας και όχι για να ξεχρεώσουν το καταγεγραμμένο χρέος τους στα κιτάπια κάποιας τράπεζας

που τα παλιά και νέα τζάκια θα είναι μονίμως σβηστά με τους ιδιοκτήτες τους καταδικασμένους να καθαρίζουν τις καμινάδες τους από τη μαύρη και δηλητηριώδη κάπνα τους

που η κοινωνία μας θα γεμίσει με τσίπρηδες, λιάπηδες, βουλγαράκηδες, μητσοτάκηδες, γεωργιάδηδες, παπανδρέου, βενιζέλους, καραμανλήδες και παπακωνσταντίνου, καθώς το κεφαλαίο αρχικό γράμμα των επωνύμων μας θα είναι τίτλος τιμής και δεν θα αποδίδεται στον καθένα με τη γέννησή του

που οι άνθρωποι δεν θα ζουν ούτε με το φόβο ούτε με την ελπίδα γιατί θα είναι και θα αισθάνονται πραγματικά λεύτεροι

Advertisements
 

152 κατασκευαστές φτώχιας συνιστούν τρόικα. Αυτοί, κάνουν πως δεν ξέρουν

 

152 κατασκευαστές φτώχιας συνιστούν τρόικα. Αυτοί,

κάνουν πως δεν ξέρουν

Από τον Χρήστο Επαμ Κυργιάκη

 

152 βουλευτές, 152 εκπρόσωποι του λαού, 152 εκλεγμένοι, υπηρέτες του δημόσιου συμφέροντος, προστάτες της δημόσιας περιουσίας, εγγυητές των λαϊκών συμφερόντων, εραστές της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας, της ισότητας και της ευημερίας των πολιτών, οπαδοί της έκφρασης της λαϊκής πλειοψηφίας.

152 άνθρωποι, υπερήφανοι για τις επιλογές τους, ευαίσθητοι και συμπονετικοί, συμπάσχοντες των συμπολιτών τους και των ψηφοφόρων τους, ψύχραιμοι, λογικοί, γνώστες των όσων ψηφίζουν και υποστηρίζουν, χωρίς παχυλούς μισθούς, χωρίς προνόμια, με την ίδια πρόσβαση, όπως και όλοι οι συμπολίτες τους, στην υγεία, στην παιδεία, στην τροφή, στη στέγη, στη ζεστασιά, αποδεικνύουν καθημερινά ότι πάνω απ’ όλα έχουν οι ίδιοι ζεστή καρδιά και κατανόηση για αυτούς τους λίγους που περνάνε κάπως δύσκολα.

152 ήρωες, που φόρεσαν το μανδύα του πρωτογενούς πλεονάσματος και το ημίψηλο του ευρώ, 152 απόγονοι του Άκη, του Παπακωνσταντίνου, του Βουλγαράκη, του Μαντέλη, της Διαμαντοπούλου, του Γιωργάκη, του Λιάππη και όλων αυτών των σύγχρονων ηρώων που κράτησαν τα τελευταία χρόνια όρθιους τους πολίτες αυτής της χώρας, κρεμασμένους με το κεφάλι προς τα κάτω.

152 βουλευτές, κλεισμένοι στη γυάλα τους, που κλαψουρίζουν δεξιά και αριστερά δείχνοντας το πόσο πονάνε που είναι αναγκασμένοι να ψηφίζουν και να ξαναψηφίζουν τη μία καταδίκη του κόσμου μετά την άλλη.

152 άνθρωποι που κλίνουν την κοινωνική συνοχή σε όλες τις πτώσεις και με δημόσιες δηλώσεις ενισχύουν τον κοινωνικό κανιβαλισμό στρέφοντας τη μία ομάδα πολιτών απέναντι στην άλλη. Προβάλλουν την ανεργία ως επιχείρημα απέναντι στις απαιτήσεις των εργαζομένων ξεχνώντας ποιος τη δημιούργησε.

Έχουν για πρότυπο τον Άδωνι ο οποίος με την ίδια ευκολία που πουλάει βιβλία, διαλύει και τη δημόσια υγεία κομπάζοντας και φουσκώνοντας σαν κόκορας, σε κάθε τηλεοπτική ευκαιρία, πως αυτός είναι ο προϊστάμενος για τη δημόσια υγεία, ξεχνώντας ο δύσμοιρος πως είναι και προϊστάμενος για την κατάντια και τη διάλυσή της.

152 άνθρωποι «μικροί» για τις απαιτήσεις που έχουν καταφέρει να αναδείξουν  τον Ταμήλο σε ανερχόμενο αστέρι της πολιτικής και τον Βύρωνα Πολύδωρα σε αρματωμένο επαναστάτη.

Κοιτάζουν το Λιάππη και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Να τον κατακρίνουν ή να τον ζηλέψουν; Σπλάχνο από τα σπλάχνα της ΝΔ, αγαπημένος ανεψιός του Εθνάρχη μας που δεν έγινε πρωθυπουργός επειδή είχε την ατυχία να έχει λάθος επίθετο.

Κι από κοντά κάποιοι που δηλώνουν αριστεροί, όψιμοι ριζοσπάστες, μεγαλοστελέχη του ΣυΡιζΑ, αφού το ΠαΣοΚ μας τελείωσε, συνεχίζουν να κάνουν πως δεν γνωρίζουν μια μεγάλη αλήθεια: ο χορτάτος δεν καταλαβαίνει ποτέ τον νηστικό, ακόμη κι αν στο παρελθόν υπήρξε κι εκείνος πεινασμένος.

Πώς να καταλάβει ο εκατομμυριούχος τον άφραγκο; Μόνο την κατανόηση που δείχνει και ο Βενιζέλος μπορούν να πετύχουν.

Στο ΣυΡιζΑ έκαναν την κεντρική επιλογή να χρησιμοποιήσουν πρόσωπα και υλικά που κυριάρχησαν στην πολιτική σκηνή τις τελευταίες δεκαετίες, διαλέγοντας το μεσαίο χώρο χρησιμοποιώντας όμως αριστερή φρασεολογία, ανασταίνοντας έτσι τον Παπανδρεϊσμό και την ηθική του.

Τελευταία φαίνεται να υιοθετούν το δόγμα Βουλγαράκη (ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό) λησμονώντας επιδεικτικά το ποιος φτιάχνει τους νόμους και ποιον εξυπηρετούν αλλά και το ότι η ηθική με την εξουσία των λίγων έχουν τόση σχέση όση το γιασεμί με το κουνουπίδι που βράζει.

Αχ βρε λαέ! Τι σου ετοιμάζουν πάλι! Πόσο αδύναμος δείχνεις; Δείξε στους υποκριτές και στους εκμεταλλευτές σου το δρόμο της οριστικής εξόδου προς τα αποδυτήρια της πολιτικής ιστορίας. Αφού μπορείς, αφού μόνο εσύ μπορείς.

Μην τους αφήνεις να σε υποτιμούν κι άλλο. Βρες τον τρόπο, αφού μόνο εσύ ξέρεις τον τρόπο.

 

 

 

Όμορφα όνειρα σε λαβωμένες ψυχές

Όμορφα όνειρα σε λαβωμένες ψυχές

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Για μία ακόμη μέρα, το κουδούνι του Λυκείου στο μικρό νησί του Αιγαίου, χτύπησε στην ώρα του. Οχτώ και τέταρτο ακριβώς. Τα παιδιά κινήθηκαν σιγά-σιγά προς το χώρο της πρωινής προσευχής για το καθιερωμένο τελετουργικό.

Η Μαρία, μαθήτρια της Β’ Λυκείου, ετών 20, για μία ακόμη φορά, πέρασε την πόρτα του σχολείου αργοπορημένη. Η ώρα κόντευε 8:30, όταν η Μαρία χτύπησε την πόρτα της αίθουσας που είχε μάθημα την πρώτη ώρα.

«Εμπρός», ακούστηκε η φωνή του Μαθηματικού μέσα από την αίθουσα.

«Συγνώμη που άργησα! Μπορώ να περάσω;» ρώτησε ευγενικά και χαμηλόφωνα η Μαρία.

«Όχι Μαρία! Δεν μπορείς να περάσεις», της απάντησε ορθά-κοφτά ο καθηγητής ο οποίος συνέχισε λέγοντας:

«Φαίνεται το πας φιρί-φιρί να μείνεις για τρίτη χρονιά στην ίδια τάξη από απουσίες. Λίγο φιλότιμο βρε παιδί μου. Εκείνους τους γονείς σου δεν τους σκέφτεσαι; Το ξέρουν ότι συνεχίζεις και φέτος το ίδιο βιολί;»

Η Μαρία που έστεκε αμίλητη με το βλέμμα χαμηλωμένο, ακούγωντας τα τελευταία λόγια του καθηγητή της, η όψη του προσώπου της άλλαξε απότομα. Οι φλέβες στα μηνίγγια της άρχισαν να πάλλονται επικίνδυνα, τα δόντια της κόντευαν να σπάσουν από το σφίξιμο και τα δάκρυα, μόλις που στέκονταν στις άκρες των βλεφάρων της έτοιμα να αυλακώσουν τα μάγουλά της.

Έκλεισε με δύναμη την πόρτα και έφυγε τρέχοντας στο διάδρομο για να αποφύγει να απαντήσει στον καθηγητή της με τα λόγια που της σκάλιζαν το μυαλό και τη γλώσσα.

«Δεν θα σου κάνω τη χάρη» σκεφτόταν καθώς έτρεχε στο διάδρομο για να βγει στο προαύλιο και να πάει να λουφάξει στη «γωνία» της.

Ο Μαθηματικός πίσω της δεν έχασε την ευκαιρία να απαγγείλει προς το ακροατήριό του ένα μικρό λογίδριο.

«Ε, αυτό πάει πολύ. Τούτη τη φορά δεν θα της τη χαρίσω την αποβολή κι ας μείνει για τρίτη χρονιά. Εδώ δεν νοιάζεται εκείνη και οι γονείς της, θα νοιαστώ εγώ;», είπε πιάνοντας πάλι την κιμωλία και συνεχίζοντας να γράφει στον πίνακα τις τριγωνομετρικές σχέσεις που είχε αφήσει στη μέση, έχοντας την πλάτη γυρισμένη προς τους μαθητές.

Οι συμμαθητές της Μαρίας σταμάτησαν να γράφουν και άρχισαν να ανταλλάσσουν μεταξύ τους ματιές γεμάτες αμηχανία, απορία και οργή.

Κανείς δεν έδινε σημασία στο τι έλεγε ο καθηγητής τους και όλοι περίμεναν να ακούσουν τον ήχο του κουδουνιού για να βγουν διάλειμμα.

Η Μαρία, φτάνοντας στη «γωνιά» της, μια απόμερη γωνία πίσω από τις αίθουσες , κάθισε στο μικρό πεζούλι κι έβγαλε από την τσάντα της, όπως έκανε πολύ συχνά, το μπλοκ της ζωγραφικής με ένα μολύβι.

Άρχισε κάτι να σχεδιάζει στο χαρτί και απορροφημένη καθώς ήταν στο σχέδιό της, δεν πρόσεξε τον «Σβούρα» που έφτασε δίπλα της κουνώντας την ουρά του.

Ο Σβούρας ήταν ένα αδέσποτο σκυλί που έμενε στο χώρο του σχολείου. Αγαπητός στους περισσότερους μαθητές και καθηγητές.

Η Μαρία ζωγράφιζε πολύ ωραία. Είχε ταλέντο, έλεγαν εκείνοι που έτυχε να δουν τα σχέδιά της.

Το χτύπημα του κουδουνιού βρήκε τη Μαρία να παίζει με το Σβούρα μέχρι που έφτασαν δίπλα της οι συμμαθητές της.

«Γιατί δε μίλησες; Γιατί δεν του εξήγησες;», τη ρώτησε ένας συμμαθητής της.

«Γιατί δεν ήθελα. Δε μου αρέσει ούτε να παρακαλάω ούτε να κλαίγομαι. Τη δουλειά του κάνει. Άλλωστε ο συγκεκριμένος δεν θα καταλάβαινε τίποτα», του απάντησε η Μαρία.

Εν τω μεταξύ, μέσα στο γραφείο των καθηγητών, είχε εισβάλλει σαν μαινόμενος ταύρος, ο μαθηματικός φωνάζοντας και απειλώντας.

«Να συγκληθεί αμέσως ο Σύλλογος. Η κατάσταση έχει ξεφύγει. Όχι και να μας ανέβουν καβάλα. Θέτω θέμα διήμερης αποβολής της Μαρίας Σάντου του Β2, για ανάρμοστη συμπεριφορά και αργοπορία προσέλευσης στην τάξη, κατ’ επανάληψη».

Για λίγο, μέσα στο γραφείο επικράτησε σιγή αμηχανίας και ξαφνιάσματος μέχρι που πήρε το λόγο η φιλόλογος του τμήματος.

«Θα συμφωνήσω με το συνάδελφο. Δεν θα το κάνουμε ξέφραγο αμπέλι. Αν δεν μπορεί να ξυπνάει το πρωί να σταματήσει το σχολείο. Τι φταίνε οι υπόλοιποι συμμαθητές της να διακόπτουν το μάθημα; Πρέπει να προστατέψουμε τους καλούς μαθητές».

Ένα εκκωφαντικό μουρμουρητό επικράτησε για κάμποσα λεπτά της ώρας μέσα στο γραφείο, μέχρι τη στιγμή που πήρε το λόγο ο Χημικός του τμήματος.

Νεοδιόριστος ο ίδιος από εκείνους τους εκπαιδευτικούς που κάθε χρόνο γυρνούσε από πόλη σε πόλη και από σχολείο σε σχολείο μέχρι που φέτος διορίστηκε μόνιμα στο νησί.

Φαινόταν άυπνος και ταλαιπωρημένος. Έδειχνε να έχει περάσει ένα άσχημο βράδυ και πράγματι έτσι ήταν.

Γυρνώντας με το αυτοκίνητό του από μία βόλτα που είχε κάνει μέχρι την αγαπημένη του παραλία, περνώντας από τη μεγάλη ευθεία που οδηγούσε στο Κέντρο Υγείας του νησιού, κοντά στα δύο χιλιόμετρα από τη Χώρα, είδε στην άκρη του δρόμου μια κοπέλα να περπατάει βιαστικά, σχεδόν τρέχοντας, κρατώντας στην αγκαλιά της ένα μωρό. Πλησιάζοντας, σταμάτησε δίπλα τους και ανοίγοντας το παράθυρο του αυτοκινήτου, ρώτησε την κοπέλα αν μπορεί να βοηθήσει.

Πριν πάρει απάντηση διαπίστωσε πως η κοπέλα δεν ήταν άλλη από τη Μαρία τη Σάντου.

«Μαρία πού πας έτσι τρέχοντας; Ποιο είναι το μικρό που έχεις αγκαλιά;»

«Αχ, κύριε Αντωνίου. Τρόμαξα! Πάω στο Κέντρο Υγείας γιατί η αδερφή μου ψήνεται στον πυρετό. Της έχω δώσει αντιπυρετικό αλλά δεν να της πέσει ο πυρετός. Φοβάμαι μην πάθει τίποτα».

«Έλα. Μπείτε μέσα να σας πάω».

«Δεν πειράζει, μη σας βάζω σε κόπο νυχτιάτικα».

«Μπες μέσα παιδί μου που θα το συζητήσουμε τώρα».

Η Μαρία με την αδερφούλα της μπήκαν στο αυτοκίνητο και πολύ σύντομα έφτασαν και οι τρεις έξω από το Κέντρο Υγείας.

Ο Χημικός με τη Μαρία και τη μικρή της αδερφή στην αγκαλιά, κατευθύνθηκαν γρήγορα στο εσωτερικό του Κέντρου Υγείας. Η γιατρός που εξέτασε τη μικρή διέγνωσε «πνευμονία», που θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί με ενδοφλέβια αντιβίωση και παραμονή στο Κέντρο για παρακολούθηση.

«Μαρία, να σε ρωτήσω κάτι; Οι γονείς σου πού βρίσκονται τώρα;»

«Ο μπαμπάς μου δε ζει πια. Πριν δύο χρόνια χάθηκε σε ναυάγιο. Ήταν ναυτικός», απάντησε η Μαρία με φωνή που πάσχιζε να μην πνιγεί στο κλάμα.

Με δυσκολία συνέχισε λέγοντας:

«Η μαμά μου δουλεύει από το απόγευμα μέχρι το βράδυ, πλύστρα στο ξενοδοχείο και το βράδυ σ’ ένα μαγαζί μέσα στη λάντζα. Γυρνάει στο σπίτι το πρωί αλλά πολλές φορές αργεί και δεν μπορώ να φύγω από το σπίτι. Αυτός είναι ο λόγος που αργώ αρκετές φορές στο σχολείο την πρώτη ώρα».

Περιμένοντας δίπλα στο κρεβάτι της μικρούλας ο Χημικός είχε την ευκαιρία να μιλήσει με τη Μαρία και να μάθει πολλά πράγματα για κείνη που ούτε καν μπορούσε να τα φανταστεί.

Έμαθε για το πώς μεγάλωσε, πως περνά τις ώρες της, ποια είναι τα όνειρά της.

Έμαθε πως στη Μαρία αρέσει πολύ να ζωγραφίζει και πως θα ήθελε μια μέρα να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη ζωγραφική.

Κάποια στιγμή η Μαρία είπε στον καθηγητή της πως δεν χρειαζόταν να περιμένει άλλο στο Κέντρο Υγείας. Κόντευαν ξημερώματα.

«Όπου να’ ναι, θα’ ρθει και η μαμά μου. Θα την ειδοποιούσε η κυρία Ντίνα η γειτόνισσά μας. Σας ευχαριστώ για όλα. Πηγαίνετε κι εσείς να ξεκουραστείτε, έχετε να ξυπνήσετε αύριο».

Ο Χημικός αποχώρησε, λέγοντάς της πως δεν πρέπει να ανησυχεί και πως όλα θα πάνε καλά.

«Είμαι σίγουρος ότι μια μέρα θα γίνεις μεγάλη ζωγράφος. Μην αφήσεις το όνειρό σου να μαραθεί», της είπε φεύγοντας.

Κατά τις εφτά το πρωί κατέφθασε τρέχοντας στο Κέντρο Υγείας και η μητέρα της Μαρίας. Είχε ειδοποιηθεί από τη γειτόνισσα αλλά το αφεντικό της δεν την άφησε να φύγει πιο νωρίς. Είχε πολύ δουλειά της είπε και δεν γινόταν να λείψει.

Παίρνοντας, λοιπόν, το λόγο ο κύριος Αντωνίου απευθύνθηκε στον Μαθηματικό.

«Συνάδελφε, όταν ρώτησες τη Μαρία γιατί άργησε, τι σου απάντησε;»

«Σιγά μην έχανα το χρόνο μου να της κάνω ερωτήσεις. Προφανώς η κουβέρτα της Μαρίας το πρωί είναι βαριά και το κρεβάτι πιο αναπαυτικό από την καρέκλα του σχολείου», απάντησε με απαξίωση ο Μαθηματικός.

«Αν έμπαινες στον κόπο να τη ρωτήσεις, ίσως να άλλαζες γνώμη για εκείνη γιατί θα μάθαινες ότι η Μαρία, εκτός από μαθήτρια του σχολείου μας είναι μαζί μάνα και πατέρας για τη μικρότερη αδερφή της».

«Δεν φταίω εγώ γι’ αυτό. Έχει μάνα και πατέρα να το σκεφτούν».

«Δεν έχει πατέρα συνάδελφε. Ήταν ναυτικός και χάθηκε σε ναυάγιο. Και η μάνα της λείπει τα βράδια από το σπίτι γιατί δουλεύει. Χθες το βράδυ η Μαρία ξενύχτησε στο Κέντρο Υγείας δίπλα στη μικρή της αδερφή που έκαιγε από τον πυρετό».

«Δεν ξέρω τι μου λέτε κύριε Αντωνίου, αλλά το σχολείο δεν είναι ξέφραγο αμπέλι. Εγώ πληρώνομαι για να κάνω μάθημα όχι για να λύνω τα προσωπικά προβλήματα του κάθε μαθητή»

«Πληρώνεσαι για να κάνεις μάθημα σε μαθητές. Πώς γίνεται να μη σε νοιάζουν οι συνθήκες στις οποίες μεγαλώνουν οι μαθητές σου; Πώς γίνεται να μη σε νοιάζει η συναισθηματική τους κατάσταση και η ψυχολογία τους. Πώς γίνεται, συνάδελφε, να αγαπάς το μάθημά σου περισσότερο από τους μαθητές σου;»

«Δεν σας επιτρέπω κύριε Αντωνίου. Τόση ώρα σας μιλάω στον πληθυντικό και σεις μου απευθύνεται το λόγο στον ενικό. Δεν σας έμαθε κανένας τρόπους;»

«Ο ενικός είναι της αμεσότητας και της συναδελφικότητας».

«Είστε αναιδής κύριε Αντωνίου. Θα έπρεπε, ως νέος συνάδελφος, να δείχνετε περισσότερο σεβασμό σε έναν παλιότερο συνάδελφο. Αλλά, τι περιμένει κανείς από ένα άνθρωπο που θέλει να λέγεται εκπαιδευτικός και αναπτύσσει φιλίες με τους μαθητές του»;

«Τελικά, είσαι πολύ μαλάκας, κύριε Παπαδόπουλε».

«Θα σας κάνω αναφορά κύριε. Θα σας στείλω από κει που ήρθατε».

Μέσα στην ένταση του διαλόγου, κανείς δεν πρόσεξε το Διευθυντή του Λυκείου που, ακούγοντας τις φωνές, μπήκε στο γραφείο των καθηγητών και παρακολούθησε τη συζήτηση που πραγματοποιήθηκε, καθισμένος σε μια καρέκλα στο πίσω μέρος της αίθουσας. Μετά τις τελευταίες φράσεις των δύο καθηγητών, σηκώθηκε απότομα και με πολύ θυμωμένο ύφος φώναξε:

«Αντωνίου και Παπαδόπουλος στο γραφείο μου. Οι υπόλοιποι στα μαθήματά σας».

Με το Διευθυντή μπροστά και τους δύο καθηγητές να ακολουθούν, μπήκαν στο γραφείο του πρώτου, ο οποίος έκλεισε την πόρτα και κάθισε στην καρέκλα του.

«Θα έπρεπε να ντρέπεστε κύριε Αντωνίου. Η φρασεολογία σας είναι για το πεζοδρόμιο και όχι για το σχολείο. Σήμερα κιόλας θα σας κάνω αναφορά για ανάρμοστη συμπεριφορά, εξύβριση συναδέλφου και διατάραξη της σχολικής γαλήνης και θα τη στείλω στη Διεύθυνση, ζητώντας να απομακρυνθείτε από το σχολείο αλλά και από το χώρο της εκπαίδευσης γενικότερα».

«Εννοείτε ότι θα εισηγηθείτε την απόλυσή μου;»

«Ακριβώς! Εσείς τι λέτε κύριε Παπαδόπουλε; Θα προχωρήσετε σε καταγγελία;»

«Νομίζω κύριε Διευθυντά πως ο νέος συνάδελφος ξεπέρασε τα όρια και έχουμε υποχρέωση να προστατεύσουμε τους μαθητές από καθηγητές όπως αυτός. Άλλωστε δεν φαίνεται να μετάνιωσε ο συνάδελφος για όσα είπε. Δεν ξέρω! Αν αναγνωρίσει το λάθος του και ζητήσει συγνώμη, ίσως και να αλλάξω γνώμη».

«Δε μετανιώνω για τίποτα. Είστε και οι δύο νεκροθάφτες των σχολείων και ειδικοί στο να καταστρέφετε παιδικά όνειρα και ψυχές. Κάντε ότι θέλετε. Πάντως από μένα, δήλωση μετανοίας δεν θα έχετε. Φεύγω τώρα και πάω στο μάθημά μου. Έχω μάθημα στο Β2. Οι μαθητές μου θα περιμένουν και δεν αξίζει για εσάς τους δύο να τους κλέβω το χρόνο».

Μπαίνοντας στην αίθουσα, αφού πήγε πρώτα και έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του, βρήκε τους μαθητές του να κάθονται αμίλητοι στις θέσεις τους με το βλέμμα τους καρφωμένο στο πρόσωπό του και ειδικότερα στα χείλη του. Κρυφακούγοντας τόσο έξω από το γραφείο των καθηγητών όσο και έξω από το γραφείο του Διευθυντή, ήξεραν τι είχε συμβεί. Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα: «Θέλουν να απολύσουν τον Αντωνίου γιατί υπερασπίστηκε τη Μαρία και είπε ¨μαλάκα¨ το μαλάκα».

Η Μαρία, μίλησε πρώτη.

«Κύριε, μάθαμε τι έγινε και αισθάνομαι άσχημα γιατί εγώ έγινα η αιτία να κινδυνεύετε να χάσετε τη δουλειά σας. Θα πάω να πω στο Διευθυντή να διώξουν εμένα από το σχολείο και όχι εσάς, γιατί φταίω και όχι εσείς».

Ο καθηγητής, ακούμπησε στην έδρα και χαμογέλασε με πίκρα.

«Δεν φταις εσύ Μαρία. Το συγκεκριμένο περιστατικό ήταν μόνο η αφορμή. Από την πρώτη στιγμή δεν με σήκωνε το κλίμα. Ίσως να είναι καλύτερα το να απολυθώ».

«Τι λέτε κύριε; Θα τους κάνετε τη χάρη να απολυθείτε χωρίς μάχη; Εγώ λέω πως πρέπει κι εμείς οι μαθητές να κάνουμε κάτι. Να μην τους αφήσουμε να προχωρήσουν», είπε ένας μαθητής από τα πίσω θρανία.

«Όχι παιδιά, εσείς δεν θέλω να ανακατευτείτε. Αυτή είναι μια προσωπική μου υπόθεση. Τέλος πάντων, θα δω τι θα κάνω».

Είχε ήδη περάσει η ώρα και το κουδούνι του διαλείμματος διέκοψε την κουβέντα.

Οι μέρες που ακολούθησαν μύριζαν μπαρούτι. Οι μαθητές κάτι σχεδίαζαν, οι υπόλοιποι καθηγητές είχαν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα και οι συζητήσεις έδιναν κι έπαιρναν, αλλά μόνο μέχρι εκεί.

Κάποιες φορές, ο Γυμναστής του Λυκείου, ένας ντόπιος που γνώριζε τα πράγματα, πλησίαζε το Χημικό και έπιανε κουβέντα μαζί του.

«Καλά, αν σε απολύσουν τι θα κάνεις; Μαθαίνω ότι από τη Διεύθυνση το προχωράνε γρήγορα το θέμα σου».

«Δεν θα τους δώσω την ευχαρίστηση να με απολύσουν. Θα παραιτηθώ και θα γυρίσω πίσω στο χωριό μου».

Πολύ σύντομα, πρωτοφανές για τη γραφειοκρατική διοίκηση της χώρας, η υπόθεση της απόλυσης του εκπαιδευτικού προχώρησε πολύ γρήγορα.

Ήταν Δευτέρα, όταν ο Διευθυντής με ύφος πρωθυπουργού και πάνω, μπήκε στο γραφείο των καθηγητών για να ανακοινώσει ότι από το υπουργείο ήρθε η απόφαση που έθετε σε διαθεσιμότητα τον Αντωνίου με το ερώτημα της οριστικής παύσης. Ο ίδιος ο Αντωνίου απουσίαζε. Μπήκε όταν ο Διευθυντής τελείωνε την ανακοίνωσή του.

«Ελάτε κύριε Αντωνίου. Για σας μιλούσα. Ήρθε η απόφαση του υπουργείου. Διάθεση με ερώτημα για οριστική παύση».

«Δεν με αφορά το θέμα κύριε. Έχω πάρει τις αποφάσεις μου. Φεύγω αύριο κιόλας από το νησί. Ήρθα μόνο να πάρω τα πράγματά μου και να αποχαιρετήσω τους συναδέλφους και τους μαθητές μου», είπε ο Χημικός και κινήθηκε προς το μέρος των συναδέλφων τους οποίους και χαιρέτησε έναν-έναν. Χαιρέτησε και τον Μαθηματικό ο οποίος με σκυμμένο το κεφάλι και μεγάλη δυσκολία του έδωσε το χέρι.

«Τώρα που παραιτήθηκα, αισθάνομαι την ανάγκη να σου ζητήσω συγνώμη για το ¨μαλάκας¨, αλλά δήλωση μετανοίας δεν θα έκανα ποτέ».

Βγήκε από το γραφείο και κατευθύνθηκε στο προαύλιο. Πήγε στη «γωνιά» της Μαρίας. Τη βρήκε να ζωγραφίζει παρέα με το Σβούρα. Της ανακοίνωσε με λίγα λόγια την απόφασή του και έφυγε με γρήγορο βηματισμό.

Την άλλη μέρα στο λιμάνι, από νωρίς οι μαθητές είχαν συγκεντρωθεί στην προβλήτα. Σε λίγο έφτασε και ο Χημικός κουβαλώντας δύο μικρές βαλίτσες.

Η Μαρία έτρεξε κοντά του και του έδωσε ένα σχέδιο με μια ζωγραφιά. Πρόλαβε να διαβάσει τον τίτλο: «Όμορφα όνειρα σε λαβωμένες ψυχές». Οι άνθρωποι τριγύρω άκουγαν απορημένοι τους μαθητές να φωνάζουν  δακρυσμένοι προς τον καθηγητή τους που έμπαινε στο πλοίο:

«Δάσκαλε, θα μας λείψεις. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ!»

Δακρυσμένος και ο ίδιος, έβαλε με γρήγορες κινήσεις το σχέδιο της Μαρίας στην τσέπη του και χάθηκε μέσα στο χώρο του πλοίου.

Πέρασαν αρκετά χρόνια. Ο Χημικός είχε επιστρέψει στο χωριό του και ασχολιόταν με τα χωράφια. Παράλληλα, σε ένα χώρο που διαμόρφωσε στο σπίτι του έκανε μαθήματα σε παιδιά του χωριού, χωρίς να παίρνει χρήματα.

Τηλεόραση, απέφευγε να βλέπει, όμως εκείνο το βράδυ την άνοιξε για να ακούσει την πρόγνωση του καιρού μετά το δελτίο ειδήσεων.

«Το βραβείο του πρωτοεμφανιζόμενου ζωγράφου το κέρδισε η Μαρία Σάντου για το έργο της με τίτλο ¨Όμορφα όνειρα σε λαβωμένες ψυχές¨. Το βραβείο συνοδεύεται από ολική υποτροφία για ανάλογες σπουδές στο Παρίσι».

Χωρίς να το καταλάβει, άνοιξε την πόρτα και κοιτάζοντας προς το νότο φώναξε σχίζοντας τη σιωπή της νύχτας.

«Μπράβο Μαρία! Μπράβο παιδί μου…»

Δεν μπόρεσε να συνεχίζει γιατί η φωνή του πνίγηκε στα δάκρυά του.

Δάκρυα χαράς και ελπίδας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Χαμένες είναι οι μάχες που δεν δόθηκαν…

Χαμένες είναι οι μάχες που δεν δόθηκαν…

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Είναι αλήθεια ότι το προηγούμενο διάστημα στο χώρο της εκπαίδευσης, ειδικά μετά την προληπτική επίταξη της κυβέρνησης, δημιουργήθηκαν αισθήματα ελπίδας σε συνδυασμό με μια αυξημένη οργή και αγανάκτηση.

Αυτά τα ίδια συναισθήματα δημιουργήθηκαν και σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που έβλεπαν στον αγώνα των εκπαιδευτικών την κρυμμένη σπίθα που θα μπορούσε να φέρει την πολυπόθητη πυρκαγιά.

Γιατί, αντικειμενικά, ο αγώνας των εκπαιδευτικών αφορούσε ολόκληρη την κοινωνία. Αφορούσε, τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές αλλά και  τους γονείς και τους υπόλοιπους συγγενείς τους. Αφορούσε την κυβέρνηση και όσους έχουν άμεση σχέση εξάρτησης από αυτήν αλλά και τους ταξιδιωτικούς πράκτορες, τους ξενοδόχους, τους μεσολαβητές για σπουδές σε ξένα πανεπιστήμια, τα ιδιωτικά εργαστήρια ελευθέρων σπουδών και όλους όσους εμπλέκονται με τη μεγάλη «μπίζνα» που λέγεται «πανελλαδικές εξετάσεις».

Η αντίδραση των εκπαιδευτικών, δεν είχε να κάνει μόνο με τη διεκδίκησή τους που πάνω σε στενά ζητήματα του κλάδου αλλά είχε πάρει και χαρακτηριστικά αντίδρασης ενάντια στο γενικευμένο αυταρχισμό που εκπορεύεται από την κυβέρνηση και ενάντια στον αντιδημοκρατικό κατήφορο της καταπάτησης στοιχειωδών ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων.

Η προληπτική επίταξή τους, ουσιαστικά μιλάμε για επίταξη της σκέψης και της πρόθεσης, ήρθε ως συνέχεια των προηγούμενων επιτάξεων, των αστυνομικών επιθέσεων ενάντια στις πορείες και τις κινητοποιήσεις, των μεταμεσονύκτιων, πάλι προληπτικών, εισβολών σε σπίτια ανυποψίαστων κατοίκων στις Σκουριές και των τρομοκρατικών εισβολών, ακόμη και σε σχολεία, των δυνάμεων των ΜΑΤ, στην ίδια περιοχή.

Η προληπτική επίταξη των εκπαιδευτικών, ήρθε επίσης, ως συνέχεια της παραπληροφόρησης, της λασπολογίας και της συκοφάντησης όλων των κομματιών της κοινωνίας που κατά καιρούς αντιστέκονται, η οποία ξεκίνησε από τον Σημίτη όταν δήλωνε απαξιωτικά στη Βουλή «τέτοια κοινωνία είμαστε», συνεχίστηκε με τον Γιωργάκη τον Παπανδρέου όταν δήλωνε στο εξωτερικό πως «είμαστε μια κοινωνία της διαφθοράς» για να καταλήξει στο περίφημο Πάγκαλου ρητό «μαζί τα φάγαμε». Και οι τρεις προαναφερθέντες κύριοι αγνόησαν επιδεικτικά να πουν πως οι δικές τους πρακτικές και πολιτικές δημιούργησαν το όλο κλίμα το οποίο, δήθεν, κατάγγελλαν με τόσο πάθος.

Το μεγαλύτερο κατόρθωμα όλων των κυβερνήσεων μετά τη μεταπολίτευση, είναι το ότι κατάφεραν να ριζώσουν βαθιά μέσα στην κοινωνία τη λογική του άκρατου ατομικισμού, του προσωπικού βολέματος, του ανταγωνισμού και του συναδελφικού κανιβαλισμού και να ξεριζώσουν τη λογική της συναδελφικότητας, της αλληλεγγύης, του φιλότιμου και της ντομπροσύνης.

Μοιράζοντας «προνόμια» δεξιά και αριστερά, έστησαν ένας συνδικαλισμό υποταγμένο στις επιλογές των εκάστοτε κυβερνόντων ο οποίος με τη σειρά του, χρησιμοποιώντας κυρίως το ρουσφέτι και το προσωπικό βόλεμα, δημιούργησε ολόκληρες στρατιές ψηφοφόρων άμεσα ή έμμεσα εξαρτώμενων από τις κυβερνητικές συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Δεν θα ήθελα να σταθώ σε απόδοση ευθυνών στις διάφορες συνδικαλιστικές παρατάξεις, αν και έχω συγκεκριμένη άποψη, μόνο και μόνο για να καταλήξω στο ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι «βολεμένες», «ξεπουλημένες» ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, γιατί όλοι έχουμε κρίση, εμπειρία και μυαλό για να μπορούμε να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Όλοι είδαμε τη στάση της κάθε μιας παράταξης από την αρχή μέχρι το τέλος στον πρόσφατο αγώνα των εκπαιδευτικών. Είδαμε επίσης και τη στάση που κράτησαν όλα τα κόμματα, ενδεικτική της αντίληψης που έχει το καθένα για τους εργαζόμενους και την κοινωνία.

Για το ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι «ξεπουλημένες» πρέπει να αναζητήσουμε και τις δικές μας ατομικές ευθύνες όχι μόνο σε σχέση με το ποιους ψηφίζουμε για εκπροσώπους αλλά κυρίως σε σχέση με τη συμμετοχή μας στις μαζικές διαδικασίες και την απαίτηση να διατυπώνεται και να ακούγεται η άποψη και ο προβληματισμός μας.

Το γεγονός ότι οι τελευταίες γενικές συνελεύσεις των ΕΛΜΕ ήταν μαζικές, ξεπερνώντας σε συμμετοχή τους 20.000 συναδέλφους, μπορεί να αποτελέσει το πρώτο ελπιδοφόρο μήνυμα της προετοιμασίας για μια μάχη που δεν δόθηκε ποτέ. Θα ήταν όμως εθελοτυφλία να αγνοήσουμε τους υπόλοιπους 60.000 συναδέλφους που απείχαν από τις διαδικασίες των συνελεύσεων.

Κανένας πλέον δεν μπορεί να χρησιμοποιεί ως άλλοθι το επιχείρημα των ξεπουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών για να δικαιολογήσει την αποχή του από τα ζητήματα που τον αφορούν γιατί έτσι, προσφέρει ο ίδιος άλλοθι και δίνει το δικαίωμα σ’ αυτούς που κατηγορεί, να εξακολουθούν να τον καπελώνουν και τελικά να τον «πουλάνε».

Επιβεβαιώθηκε επίσης ότι η αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων διαφόρων κλάδων είναι βασική προϋπόθεση για να είναι κερδοφόρα μια μάχη σε οποιοδήποτε κλάδο.

Δεν θα ήταν ίδια η κατάληξη των αγώνων αν, βγαίνοντας από το προσωπικό μας καβούκι, εκδηλώναμε έμπρακτα και όχι μόνο με ανακοινώσεις, τη συμπαράστασή μας στους αγρότες, στους ναυτεργάτες, στους φορτηγατζήδες, στους εργαζόμενους στο μετρό και σε όλους όσους αντιστάθηκαν παλιότερα ή συνεχίζουν σήμερα.

Φανταστείτε έξω από τις πόρτες των εξεταστικών κέντρων, εκτός από τους απεργούς εκπαιδευτικούς να βρίσκονταν ακινητοποιημένα, για παράδειγμα, τα απορριμματοφόρα των δήμων ή τα τρακτέρ των αγροτών, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα δεδομένα. Άλλη ψυχολογία, άλλη δυναμική και, κυρίως, φανερή διάθεση για σύγκρουση μέχρι τη νίκη, όχι από καπρίτσιο (ακούστηκε κι αυτό) αλλά από ανάγκη για επιβίωση.

Όμως, η έμπρακτη εκδήλωση αλληλεγγύης, δεν εξασφαλίζεται πάντα πριν από τη μάχη, ούτε χτίζεται πάντα βήμα-βήμα, αλλά κυρίως «επιβάλλεται» κατά τη διάρκεια της μάχης. Η ταξική συνείδηση του καθενός μας, δεν είναι αύξουσα γραμμική συνάρτηση του χρόνου. Έχει ελάχιστα, μέγιστα, οξείες κορυφές και πάει λέγοντας.

Άλλωστε, το σίδερο για να γίνει κοφτερό σπαθί, πρέπει να μπει στη φωτιά. Όσο τέλειος και αν είναι ο αρχικός σχεδιασμός του, αν δεν ανταμώσει τη φωτιά, δεν θα γίνει ποτέ σπαθί.

Και τώρα; Χάθηκαν όλα;

Κατά τη γνώμη μου τίποτα δεν χάθηκε.

Όσο η επίθεση θα συνεχίζεται με αμείωτη ένταση απέναντι σε όλους τους εργαζόμενους, όσο υπάρχουν «εφεδρείες» που θέλουν να εκφραστούν και να αγωνιστούν και όσο θα απομονώνονται όλες εκείνες οι δυνάμεις που δρουν, όχι στη βάση των συμφερόντων των εργαζομένων αλλά στη βάση κυβερνητικών ή «εν δυνάμει» κυβερνητικών λογικών, η ελπίδα όλο και θα μεγαλώνει και η σπίθα που άναψε όλο και θα θεριεύει.

Σκοτιστήκαμε για το άγχος που έχουν διάφορες παρατάξεις να προσφέρουν «καλές υπηρεσίες» σε κόμματα και κυβερνήσεις.

Όποιος, στις σημερινές συνθήκες, διαλέγει να παίξει ένα τέτοιο ρόλο, θα ξεβράζεται από τους ίδιους τους εργαζόμενους, καθώς οι αλλαγές είναι τόσο ραγδαίες που τα προσωπεία θα πέφτουν – έχουν ήδη αρχίσει – πολύ γρήγορα.

Το πολιτικό ξεβράκωμα που συντελείται σε κυβερνητικό επίπεδο εμφανίζεται και στο επίπεδο του συνδικαλισμού.

Η πραγματική ήττα δεν ήταν η απόφαση για αναστολή της απεργίας στη συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ, κατά παράβαση της εντολής που μετέφεραν από τις γενικές συνελεύσεις.

Κατά τη γνώμη μου, η πραγματική ήττα θα έρθει αν στις επόμενες συνελεύσεις που θα γίνουν για να εκτιμήσουμε την κατάσταση που δημιουργήθηκε, διαλέξουμε το δρόμο της αποχής και της απάθειας, αφήνοντας πάλι τους ίδιους να αποφασίζουν, μετά, τα αντίθετα από αυτά που εμείς είχαμε αποφασίσει πιο πριν.

Τα διάφορα ξεπουλήματα θα σταματήσουν όταν μέσα από τις συνελεύσεις και τις άλλες μαζικές διαδικασίες κρεμάσουμε την ταμπέλα «διάλυση» στο σάπιο «συνδικαλιστικό μαγαζί».

 

 

 

 

Έι παιδιά, εγκλωβιστήκαμε…

Παράσταση διαμαρτυρίας εκπαιδευτικών ΠΕ 08 στην Δ/νση Δ/θμιας  Εκπ/σης Λασιθίου    των οποίων δεν πραγματοποιείται η εγκεκριμένη αίτηση απόσπασης .
  Ενώ η κατάθεση των αιτήσεών μας για απόσπαση πραγματοποιήθηκε εμπρόθεσμα και  ενώ δεν είχαμε καμία ευθύνη για την πέραν κάθε λογικής, καθυστέρηση έκδοσης σχετικής απόφασης (ενώ ήδη είχε καταστρατηγηθεί η νομολογία περί μοριοδότησης με τις πλεονασματικές  περιοχές), όταν τελικά εκδόθηκε θετική απόφαση για τις αποσπάσεις μας, διαπιστώσαμε έκπληκτοι ότι η διεύθυνση του νομού μας έχει εξαιρεθεί από την κάλυψη αναπληρωτών.
  Θεωρήσαμε ότι το διοικητικό μέτρο της απόφασης περί μη πραγματοποίησης των αποσπάσεων πριν καλυφθούν οι λειτουργικές ανάγκες (σύμφωνα με την απόφαση αποσπάσεων με Αρ.Πρωτ. 174436/Δ2 της 18 – 11 -2013 και με την οδηγία του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Λασιθίου « να μην απομακρυνθεί κανείς αν δεν αντικατασταθεί» ), προϋπέθετε την άμεση κάλυψή μας από τον πίνακα αναπληρωτών και την ομαλή ολοκλήρωση της εγκεκριμένης μοριοδοτούμενης  διαδικασίας.
  Αντί αυτού εντός περιφέρειας Κρήτης διαπιστώσαμε ότι υπήρξε αναπλήρωση σε συναδέλφους με σαφώς μικρότερη μοριοδότηση. Στο νομό Λασιθίου ενώ όλοι  οι αποσπασθέντες καλύπτονται από αναπληρωτές, οι 5 εκπαιδευτικοί του κλάδου ΠΕ08 Καλλιτεχνικών που έχει εγκριθεί η απόσπασή τους παραμένουν σε ομηρία.
   Η ευθύνη για την πέραν του δέοντος καθυστέρηση αποφάσεως για την έγκριση της αποσπάσής μας βαραίνει την κεντρική διοίκηση που θα έπρεπε να έχει ολοκληρώσει τη διαδικασία πριν την έναρξη της σχολικής  χρονιάς. Αντί αυτού βρισκόμαστε σε κατάσταση εκκρεμότητας τρείς μήνες τώρα με σοβαρές συνέπειες στον εκπαιδευτικό μας ρόλο.
  Η ευθύνη γίνεται βαρύτερη με την καταστρατήγηση της μοριοδότησης των κοινωνικών κριτηρίων που είναι ο αποκλειστικός ιεραρχούμενος λόγος των αποσπάσεων.
  Και τέλος γίνεται βαρύτατη με τον εγκλωβισμό και την οικογενειακή , φυσική και οικονομική μας εξόντωση.
  Σε καμιά περίπτωση δε φέρουμε ευθύνη εμείς για τις λειτουργικές ανάγκες που καλύψαμε ως τώρα αδιαμαρτύρητα με συνέπεια απέναντι στο σχολείο, στους μαθητές και τις οικογένειές τους . Αναμένουμε τον άμεσο απεγκλωβισμό μας και διεκδικούμε την  έγκαιρη επίλυση  διοικητικών θεμάτων που προκύπτουν και στην προκειμένη περίπτωση οι αποσπάσεις.
                                                                                                       Άγιος Νικόλαος 09/12/2013
Οι εκπαιδευτικοί ΠΕ08 Καλλιτεχνικών
Αμπάτη Αλεξάνδρα, Ανδρεάδου Ελένη, Γιαρμενίτη Άννα,
Ηλιάκης Γιάννης, Φιορετζάκης Βασίλης
 

Επιτέλους, έρχεται η αξιολόγηση που όλοι περιμέναμε

 

Επιτέλους, έρχεται η αξιολόγηση που όλοι περιμέναμε

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

Επιτέλους!

Διαβάζοντας το Προεδρικό Διάταγμα το σχετικό με  την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, καταλάβαμε πόσο πολύ πασχίζει ετούτη εδώ η κυβέρνηση, όπως άλλωστε και οι προηγούμενες, να βελτιώσει την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου, προς όφελος των μαθητών και της κοινωνίας, αλλά και των ίδιων των εκπαιδευτικών, βεβαίως, βεβαίως.

Για να είμαστε αντικειμενικοί, δεν χρειαζόταν το συγκεκριμένο Προεδρικό Διάταγμα για να καταλάβουμε την αγωνία της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και των προηγούμενων, για βελτίωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

Οι μηδενικοί διορισμοί εκπαιδευτικών τα δύο τελευταία χρόνια, δεν δείχνουν κάτι τέτοιο; Με το να μην γίνουν διορισμοί, ενισχύθηκε η αυτοπεποίθηση των ήδη υπαρχόντων εκπαιδευτικών, αφού εύκολα μπορεί κάποιος να συμπεράνει πως εκτιμήθηκε η αξία τους τόσο πολύ που θεωρούνται αναντικατάστατοι.

Μαθαίνουμε από το σχετικό προεδρικό διάταγμα πως οι μεταπτυχιακοί τίτλοι σπουδών σε συνδυασμό με επιμορφώσεις και σεμινάρια, μπορούν να κατατάξουν έναν αξιολογούμενο εκπαιδευτικό στους «αρίστους» (μεγάλο αθάνατο πνεύμα Διαμαντοπουλέικο» και καταλαβαίνουμε πόσο το υπουργείο επιδιώκει την αριστοκρατία μαζί με την αξιοκρατία!

Διότι, όπως είναι γνωστό, όλα τα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, όλες οι επιμορφώσεις και τα σεμινάρια που διοργανώνουν οι διάφοροι σχετικοί φορείς (ΕΕΦ, Πάντειο και λοιπές επιστημονικές, και να βγάλουμε το κατιτίς μας, δυνάμεις) είναι τελείως μα τελείως δωρεάν και προσβάσιμες για όλους μα

όλους τους εκπαιδευτικούς (σε κάποια άλλη χώρα, ίσως).

Άλλωστε, τώρα που αυξήθηκε η διάρκεια και ο αριθμός των εκπαιδευτικών αδειών, όλο και περισσότεροι μπορούν, αρκεί να το θέλουν, να αποκτήσουν και δεύτερο και τρίτο μέχρι και τέταρτο πτυχίο.

Γιατί, οι ξένες γλώσσες δεν είναι απαραίτητες;

Πώς θα κάνει, για παράδειγμα, ο φιλόλογος τα Αρχαία αν δεν ξέρει Αγγλικά; Πώς θα κάνει ο γυμναστής τη γυμναστική, αν δεν ξέρει Γαλλικά;

Επίσης, όπως μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κανείς, διαβάζοντας το Προεδρικό

Διάταγμα, λαμβάνεται υπόψη του αξιολογητή, πρώτα και κύρια, η οικονομική και κοινωνική κατάσταση των μαθητών, στους οποίους διδάσκει ο εκπαιδευτικός. Έτσι, όσοι διδάσκουν σε σχολεία υποβαθμισμένων περιοχών, αξιολογούνται ευθύς εξαρχής ως «άριστοι», διότι ετούτο το υπουργείο κι ετούτη η κυβέρνηση έχει αποδείξει πως όπου, όποτε και όσο μπορεί, τσακίζει τους ταξικούς φραγμούς που υψώνει το σύστημα στο χώρο της εκπαίδευσης.

Το έχει αποδείξει περίτρανα. Δεν θυμάστε πέρυσι που ξεκίνησε τα προγράμματα ενισχυτικής διδασκαλίας, αμέσως μετά το Πάσχα; Ούτε μία μέρα δεν καθυστέρησε καθώς σε μια βδομάδα θα ξεκινούσαν οι εξετάσεις και τα παιδιά που χρειάζονταν υποστήριξη θα έπρεπε να την έχουν.

Δεν θυμάστε, επίσης, πόσα από τα ειδικά, πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα, διδάσκονταν στα σχολεία; Τι γραμμικά σχέδια, τι ελεύθερα σχέδια, τι Ιταλικά, τι Ισπανικά, τι μουσικές! Ατέλειωτες οι ώρες στα μαθήματα αυτά.

Ένα άλλο παράδειγμα που δείχνει πόσο πολύ ενδιαφέρεται η σημερινή κυβέρνηση και το σημερινό υπουργείο παιδείας για τη βελτίωση στην ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου είναι οι χιλιάδες προσλήψεις που θα γίνουν σε θέσεις γραμματειακής υποστήριξης στα σχολεία.

Τέρμα οι απουσίες, τέρμα τα έγγραφα, τέρμα τα πρωτόκολλα, τα δευτερόκολλα και τα τριτόκολλα. Τώρα, μόνο εκπαιδευτικό έργο. Μάθημα και προετοιμασία γι’ αυτό. Άλλωστε να μην ξεχνάμε ότι αυτός ήταν και ο λόγος που το υπουργείο προχώρησε στη μείωση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών και σχεδιάζει και περαιτέρω μείωσή του.

Θα ήταν, τέλος, αδικία και μεγάλη παράλειψη, να μην προσθέταμε τη γενναία αύξηση των αποδοχών των εκπαιδευτικών, για να μπορούν, σε τούτες τις δύσκολες εποχές να συγκεντρώνονται απερίσπαστοι στο έργο τους.

Επιτέλους!

Έρχεται η αξιολόγηση που περιμέναμε όλοι μας για να βελτιωθούμε, προς όφελος, της τρόικας, των τραπεζών και των απολύσεων!

 

Έτσι θέλουν οι κυβερνώντες τον εκπαιδευτικό του μέλλοντος

 

Έτσι θέλουν οι κυβερνώντες τον εκπαιδευτικό του μέλλοντος

Από τον Χρήστο Επαμ Κυργιάκη

 

 

 

Ο εκπαιδευτικός του μέλλοντος:

 

πρέπει να έχει τουλάχιστον τέσσερα πτυχία, σε όχι συναφή αντικείμενα, για να μπορεί να καλύπτει όσο το δυνατόν περισσότερα μαθήματα

 

πρέπει να είναι φυτοφάγος για να μπορεί να χορταίνει με καυκαλίθρες, ραδίκια του βουνού και κάθε είδους αγριόχορτα

 

θα πρέπει να αποφεύγει τα κοψίδια ακόμη και την τσικνοπέμπτη

 

πρέπει να συνηθίσει ώστε τα Χριστούγεννα να βολεύεται με κότα γεμιστή, το Πάσχα με κότα στη σούβλα και να μένει μακριά από Αη Βασίληδες και άλλα τέτοια μη χριστιανικά ήθη και έθιμα που συνοδεύονται με ανταλλαγές δώρων

 

πρέπει να διαθέτει συνταξιούχους γονείς για να μπορούν να συνδράμουν οικονομικά αν χρειαστεί (που θα χρειαστεί οπωσδήποτε)

 

να διαθέτει πατρικό σπίτι είτε στο βουνό είτε στη θάλασσα για να μπορεί να απολαμβάνει τις 10 μέρες των καλοκαιρινών διακοπών του, αφού τις υπόλοιπες ημέρες του καλοκαιριού θα προσφέρει κοινωνικό έργο στους δανειστές της χώρας

 

δεν πρέπει να κρυώνει εύκολα για να μπορεί να δίνει το καλό παράδειγμα και στους μαθητές του τις κρύες, λόγω έλλειψης πετρελαίου, μέρες του χειμώνα

 

να μην είναι σπάταλος και να αποταμιεύει χρήματα για να μπορεί να βοηθάει τους δανειστές της χώρας όταν αυτοί βρεθούν σε ώρα ανάγκης

 

επιβάλλεται να διαθέτει ατομικό σακίδιο εκστρατείας και στρατιωτικό αντίσκηνο θερινής διαβίωσης ώστε να μπορεί να μετακινείται εύκολα σε κάθε σημείο της χώρας

 

απαγορεύεται με νόμο να είναι παντρεμένος, εκτός αν έχει πάρει διαζύγιο

 

απαγορεύεται, εννοείται, να έχει δικά του παιδιά, γιατί αυτό δεν θα του επιτρέπει να αισθάνεται τους μαθητές του ως δικά του παιδιά

 

είναι ανάγκη να έχει εντρυφήσει τις αξίες της εθελοντικής εργασίας και τις βασικές αρχές του κανιβαλισμού

 

θα πρέπει ως μοναδικό και κύριο μέλημά του να έχει το πώς θα του βγάλει ο προγραμματιστής ένα βολικό και ευέλικτο εβδομαδιαίο πρόγραμμα και να μην ασχολείται με προβλήματα κοινά και συλλογικά

 

από τις λέξεις απεργία, αγώνας , ανεργία πρέπει να γνωρίζει μόνο την τελευταία και από τις λέξεις ανυπακοή, αλληλεγγύη , αξιοπρέπεια δεν πρέπει να γνωρίζει καμία

 

είναι απαραίτητο να γνωρίζει τουλάχιστον τρεις ξένες γλώσσες της αρεσκείας του εκ των οποίων υποχρεωτικά η μία να είναι τα γερμανικά, η άλλη τα αγγλικά και η τρίτη τα γαλλικά

 

δεν θα πρέπει να συμμετέχει σε συλλογικές διαδικασίες του κλάδου του γιατί όλοι οι συνδικαλιστές είναι βολεμένοι και θα πρέπει να τους επιτρέψει να συνεχίσουν να είναι

 

δεν πρέπει να έχει καλή ιστορική μνήμη

 

θα πρέπει να συνοδεύεται από τον αξιολογητή του που θα είναι συγχρόνως και ο «πνευματικός» του

 

πρέπει να έχει την ικανότητα να κλίνει συγχρόνως τόσο το ρήμα αξιολογώ όσο και το ρήμα αξιολογούμαι

 

πρέπει να του αρέσουν πάρα πολύ οι εξετάσεις του ΑΣΕΠ σε τέτοιο βαθμό που να θέλει να εξετάζεται, αν είναι δυνατόν, και δύο φορές το χρόνο

 

δεν πρέπει να έχει εμμονή με τη μονιμότητα διότι η μονιμότητα σκοτώνει τη δημιουργικότητα και τη φαντασία

 

επιβάλλεται να μπορεί να κάνει και διάφορα μαστορέματα, όπως βαψίματα, υδραυλικά, ηλεκτρολογικά, να κόβει ξύλα από το δάσος,  γιατί ενδέχεται το σχολείο του να έχει προβλήματα σε αυτούς τους τομείς λόγω οικονομικής «αναδιάρθρωσης»

 

φυσικά θα πρέπει να μπορεί να ασκεί το εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό του έργο σε τμήματα με τουλάχιστον 50 μαθητές γιατί μόνο τότε θα δείξει αν αξίζει η όχι

 

επιβάλλεται να βλέπει το συνάδελφό του ως εχθρό του και ως εν δυνάμει αντίπαλο που θέλει να του πάρει τη θέση

 

θα πρέπει να παρακολουθεί στην τηλεόραση όλες τις εκπομπές που αναφέρονται σε διαγωνισμούς, τραγουδιού, χορού, ηθοποιίας, ψηφίζοντας σε κάθε περίπτωση, τον αγαπημένο του παίχτη, στηρίζοντας έτσι τα κανάλια και τις εταιρείες τηλεφωνίας, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στην πολιτιστική αναβάθμιση του τόπου

 

πρέπει, τέλος, να μην ενοχλείται από το αν η αλυσίδα που θα έχει περασμένη στο πόδι του είναι της ίδιας εταιρείας με αυτή που θα έχει περασμένη στο λαιμό του

 

Κάπως έτσι ονειρεύονται οι κυβερνώντες τον εκπαιδευτικό του μέλλοντος.

Στο χέρι μας είναι να το όνειρό τους να γίνει εφιάλτης τους.

 

 

 

 

 

 

 
 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

e-βιβλια

... επειδή η μόρφωση είναι προνόμιο όλων!

Συνταγες

Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής

enter7.net

all about tech

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: