RSS

Να ξαναβρούμε τη χαμένη μας ελπίδα

23 Νοέ.

Να ξαναβρούμε τη χαμένη μας ελπίδα

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Μια βόλτα στους δρόμους της μεγαλούπολης είναι αρκετή να σε γεμίσει νοσταλγία για τα παιδικά σου χρόνια και να σου δημιουργήσει ερωτήματα από τα οποία λείπουν όμως οι απαντήσεις.

Βουβοί άνθρωποι, ανέκφραστα πρόσωπα, βουβές σκέψεις, ανεκπλήρωτα όνειρα και πολλά «γιατί».

Τα πολλά λαμπιόνια απουσιάζουν, τα στολισμένα δέντρα είναι λιγοστά και μόνο οι καστανάδες στις γωνίες του πεζόδρομου θυμίζουν κάτι από γιορτινές μέρες. Κι αυτοί όμως σε αναδουλειές βρίσκονται.

Θυμάμαι στο χωριό μου, στο Σταυρό Καρδίτσας, πριν από χρόνια, υπήρχε φτώχια, υπήρχε ανέχεια, τα φέρναμε δύσκολα βόλτα αλλά ερχόμασταν από χρόνια που ήταν πιο δύσκολα. Είχαμε πιάσει τον πάτο και αρχίζαμε να ανεβαίνουμε. Ο κόσμος είχε να περιμένει κάτι καλύτερο, υπήρχε ελπίδα και ήταν «κόκκινη».

Στο δικό μου σπίτι ο Αη Βασίλης δεν έμπαινε ποτέ. Ήταν στενή η καμινάδα, έλεγε ο παππούς μου κι εγώ έμενα πάντα με την απορία: γιατί δεν χτυπάει την πόρτα να του ανοίξουμε; Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να μάθω την απάντηση.

Μπορεί Αη Βασίλη να μην είχαμε, είχαμε όμως τις ονομαστικές γιορτές των συγγενών και των συγχωριανών που ήταν υπέρ αρκετές για να καλύψουν την απουσία κάθε άλλης διασκέδασης.

Γλέντι, φαγοπότι, χαρά και χορός ήταν αυτά που συναντούσες σε κάθε σπίτι που γιόρταζε. Στις μέρες μας χρειάζεται μία ολόκληρη σελίδα στις τοπικές εφημερίδες για να χωρέσουμε όλοι εμείς που ανακοινώνουμε δια του τύπου ότι δεν θα γιορτάσουμε την ονομαστική μας γιορτή.

Και φυσικά, η μητέρα όλων των γιορτών, η πιο χαρούμενη από κάθε άλλη γιορτινή μέρα, ήταν η μέρα της γουρ(ου)νοχαράς.

Ήταν η μέρα που γινόταν η «θυσία» του γουρουνιού που κάθε σπίτι εξέτρεφε κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα με σκοπό να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειας σε κρέας, λουκάνικα και λίπος ( λίπα ονομαζόταν στα μέρη μου), το οποίο χρησίμευε στη μαγειρική (το ελαιόλαδο ήταν πολυτέλεια) αλλά και στη συντήρηση κομματιών κρέατος για μεγάλο χρονικό διάστημα, αφού τα ψυγεία ήταν σπάνιο είδος.

Εξαιρετικός μεζές ήταν χωρίς αμφιβολία οι λεγόμενες «τσιγαρίδες», το μπέϊκον (ας πούμε) της εποχής.

Τη μέρα της γουρ(ου)νοχαράς επικρατούσε στο σπίτι σωστό πανηγύρι. Άντρες, γυναίκες και παιδιά (όλοι φίλοι και συγγενείς) είχαν κάποια συγκεκριμένη εργασία να κάνουν.

Κάποιοι έκαναν το τεμάχισμα, άλλοι ετοίμαζαν τη γέμιση για τα λουκάνικα, οι γυναίκες είχαν βράσει τα πράσα που θα έμπαιναν στα λουκάνικα και συγχρόνως ετοίμαζαν τους απαραίτητους μεζέδες για τους άντρες που έπιναν τα τσιπουράκια τους για να αντέξουν και στο κρύο (πολλές φορές όλα αυτά γίνονταν με το χιόνι να έχει ύψος 30 με 40 πόντους) και εμείς οι μικρότεροι κάναμε όλα τα υπόλοιπα, νερό στον έναν, τσίπουρο στον άλλον, το μαχαίρι στον τρίτο και δεν συμμαζεύεται.

Κι όταν τελείωναν οι δουλειές και καθόμασταν όλοι γύρω από το τραπέζι ή την τάβλα (καρέκλες δεν υπήρχαν για όλους αλλά αυτό δεν ενοχλούσε κανέναν) αργά η γρήγορα κάποιος ξεκινούσε το τραγούδι και μετά ερχόταν και ο χορός μέχρι το βράδυ, μέχρι να βγει όλος ο νταλκάς, μέχρι να αδειάσει η ψυχή από τα «αχ» και να αρχίσει πάλι να χαμογελάει.

Και όταν ερχόταν η ώρα να πάει ο καθένας στο σπίτι του, μια ευχή έβγαινε από τα χείλη όλων: «Και του χρόνου ακόμη καλύτερα, αρκεί να είμαστε γεροί.»

Υπήρχε η σιγουριά ότι του χρόνου όλα θα είναι καλύτερα.

Στις μέρες μας τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά.

Βρισκόμαστε οι περισσότεροι σε ελεύθερη πτώση και όταν πέφτεις, δυστυχώς, δεν μπορείς να απολαύσεις την πτώση σου. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι κατά την πρόσκρουσή σου με το έδαφος, να έχεις τις λιγότερες απώλειες. Μας λείπει η ελπίδα, μας λείπει η προσμονή για κάτι καλύτερο που θα μας έδινε κουράγιο για να αντέξουμε. Τώρα όλοι, εκτός των γνωστών βολεμένων, νιώθουν μετέωροι.

Κοιτάζεις «δεξιά» σου και βλέπεις υποταγή, κοιτάζεις μπροστά σου και αντί για «μπροστάρηδες» βλέπεις συμβιβασμένους να πορεύονται το δρόμο που οδηγεί σε κάποιο βουλευτικό έδρανο, σε κάποιο διοικητικό θώκο η σε κάποιο άλλο υψηλό πόστο.

Κοιτάζεις «αριστερά» σου και βλέπεις κάποιους να σφυρίζουν αδιάφορα, κάποιους άλλους να κρατάνε τις «αποστάσεις» και κάποιους άλλους να έχουν κάνει μεταβολή και να μοιάζουν μ’αυτούς που βρίσκονται «δεξιά» σου. Βλέπεις και κάποιους που ψάχνουν, αναζητούν, φωνάζουν, κάνουν φασαρία είναι αλήθεια αλλά είναι ακόμη λίγοι.

Κοιτάζεις πίσω σου και βλέπεις χιλιάδες σαν και σένα να ψάχνουν ότι ψάχνεις κι εσύ.

Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω για λίγο σε μια μέρα γουρ(ου)νοχαράς, να κλέψω λίγη από την αισιοδοξία, λίγο από το κέφι και ολόκληρη την ελπίδα εκείνης της μέρας για να πω στον διπλανό μου, έστω και ψιθυριστά, ότι του χρόνου τα πράγματα θα είναι σίγουρα καλύτερα, αρκεί να είμαστε γεροί.

Στο χέρι μας είναι να αποτινάξουμε όποιον και ότι δεν μας αφήνει να χαρούμε, αρκεί να ξαναβρούμε το «μαζί» και να αφήσουμε στην άκρη το «μόνος μου».

 

 

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

e-βιβλια

... επειδή η μόρφωση είναι προνόμιο όλων!

Συνταγες

Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής

enter7.net

all about tech

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: