RSS

Daily Archives: 20 Οκτωβρίου 2013

Φίλε! Απαγορεύεται να τους αφήνεις να σου καταστρέφουν τη ζωή

Φίλε! Απαγορεύεται να τους αφήνεις να σου καταστρέφουν τη ζωή

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

«Άκου λοιπόν. Είτε φταις είτε

όχι, αν δεν μπορείς άλλο να

παλέψεις θα πεθάνεις»

Μπ. Μπρεχτ

Είναι απλά τα πράγματα φίλε. Η αποικιοκρατία δεν τελείωσε ποτέ. Αν δεν γίνεις ο Κινέζος του 1900 δεν θα ησυχάσουν. Θα σε κάνουν παράδειγμα για τις επόμενες γενιές. Το 2100 θα λένε για τον Έλληνα του 2000.

Την απόφαση την έχουν πάρει και ισχύει και για σένα, κυρίως για σένα. Είτε το πιστεύεις είτε όχι είσαι και συ μέσα στα σχέδιά τους.

Απαγορεύεται να κάνεις τη δουλειά που θέλεις, απαγορεύεται ακόμη και να δουλεύεις συνέχεια έστω κι αν δεν σ’ αρέσει η δουλειά που κάνεις, απαγορεύεται ακόμη και να έχεις μια οποιαδήποτε δουλειά.

Απαγορεύεται να πληρώνεσαι ακόμη κι αν έχεις μια οποιαδήποτε δουλειά αλλά κι όταν πληρώνεσαι, απαγορεύεται να μπορείς να ζεις με τα λεφτά που παίρνεις.

Απαγορεύεται να αρρωστήσεις γιατί αν αρρωστήσεις, απαγορεύεται να ζήσεις. Πρέπει να πεθάνεις.

Απαγορεύεται να κρυώνεις γιατί άμα κρυώνεις απαγορεύεται να ζεσταθείς. Πρέπει να πεθάνεις ή από το κρύο ή από μονοξείδιο του άνθρακα ή από απελπισία.

Οι σύγχρονοι εισπράκτορες σου έχουν περάσει τη θηλιά στο λαιμό και όλο ζητάνε. Ζητάνε οι τραπεζίτες για να μην κλείσουν οι τράπεζές τους, ζητάνε οι Στουρναρέοι και οι Θεοχαρέοι για να ευχαριστήσουν τα αφεντικά της τρόικας.

Σε τρομοκρατούν κάθε μέρα πότε απειλώντας πως θα σε κλείσουν φυλακή αν δεν τους δώσεις αυτό που θέλουν και πότε πως θα σου κάνουν κατάσχεση στον μισθό σου.

Δεν τους νοιάζει φίλε πώς θα ζήσεις. Δεν τους νοιάζει πόσο θα ζήσεις. Δεν τους νοιάζει καν αν θα ζήσεις. Τόσοι και τόσοι συμπολίτες μας έδωσαν τέλος στη ζωή τους γιατί ντρέπονταν να βλέπουν τα παιδιά τους στα μάτια και τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Ναι, διάλεξαν το λανθασμένο δρόμο, κάνοντας ουσιαστικά τη χάρη σε όλους εκείνους που τους οδήγησαν στο αδιέξοδο. Όμως, αν μη τι άλλο, εκείνοι είχαν τσίπα, είχαν φιλότιμο. Μόνο χρήματα δεν είχαν. Όχι πλούτο. Χρήματα για τα απαραίτητα. Για σπίτι, για φαΐ, για φάρμακα, για τετράδια και για ένα ποτήρι κρασί κάποια Σαββατόβραδα.

Τους είδες τους «τρομοκράτες» που λήστεψαν μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ από το «Ναό-Τράπεζα»; Χρειάστηκε photoshop από το Δένδια για να αναγνωρίζονται. Παραδέχτηκε φόρα-παρτίδα ότι τους έκανε αγνώριστους ο υπουργάρας.

Τον είδες τον «φτερωτό γιατρό», τον προσωπικό φίλο του πρωθυπουργού μας, τον «έντιμο» δήμαρχο; Δεν υπήρξε photoshop, αν και θα χρειαζόταν ώστε να γίνει αγνώριστος και να μη θιγούν οι καθώς πρέπει φίλοι του. Τι κι αν έκλεψε 13 εκατομμύρια; Σοφός ο λαός μας: Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι.

Τα ‘μαθες για τον Άδωνι; Όσοι δεν προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες θα πεθαίνουν, τουιτάρισε ο άξιος ανήρ με αφορμή το θάνατο δύο φοιτητών στη Λάρισα από τις αναθυμιάσεις. Σκεφτόμενος τον εαυτό του, είπε αλήθεια. Ο ίδιος και οι όμοιοί τους επέδειξαν αξιοζήλευτη προσαρμοστικότητα. Έγλειψε εκεί που έφτυνε. Από το ΛαΟΣ στη ΝΔ για να γλυτώσει το πολιτικό του τομάρι. Να τον χαίρονται οι ψηφοφόροι του, που του έδωσαν το δικαίωμα να δηλητηριάζει τις μέρες μας.

Τα έμαθες για τη λίστα Λαγκάρντ και τις άλλες λίστες των ληστών; Δύο υπαλλήλους διέθεσε ο Στουρνάρας για να ελέγξουν τις λίστες παρόλο που του ζητήθηκαν εκατό.

Στην εποχή της πιο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, μας κυβερνούν πολιτικοί μιας χρήσης. Άνθρωποι που δέχτηκαν να κάνουν τη «βρώμικη δουλειά» για λογαριασμό αυτών που πλούτιζαν και εξακολουθούν να πλουτίζουν ρουφώντας το αίμα και τη ζωή σου. Τη δική σου και των παιδιών σου.

Φίλε! Μήπως γίναμε δούλοι και δεν το καταλάβαμε; Μόνο οι δούλοι περιμένουν από τους άλλους να τους σώσουν.

Κρέμεσαι από τα χείλη της Στάη, του Πρετεντέρη και του παντογνώστη Μπάμπη ελπίζοντας να ακούσεις «μια θετική εξέλιξη» και ξεχνιέσαι με κους-κους, μεσημεριανά ξεκατινιάσματα, βραδινές τηλεοπτικές γαστρονομίες και λαμπερούς διαγωνισμούς ξεγοφιάσματος εκστασιασμένος με τις ατάκες του Λιάτσου και τα ξενέρωτα του Φωκά.

Γεμίζεις τα πρακτορεία του ΟΠΑΠ προσπαθώντας να προβλέψεις τα «στημένα», πιστεύοντας αλήθεια πως η μπάλα γυρίζει. Έλα όμως που δεν γυρίζει. Ο Γαλιλαίος αναφέρθηκε στη Γη και όχι στη χρυσοφόρα στρογγυλή θεά.

Αφού το νιώθεις κι εσύ ο ίδιος. Το καταλαβαίνεις πως αυτό που ζεις δεν είναι ζωή. Άλλα ονειρευόσουν σαν ήσουν μικρός καθώς ακουμπούσες το παιδικό σου κεφάλι στο μαξιλάρι. Ονειρευόσουν όλα αυτά που τώρα στερούν από σένα και τα παιδιά σου. Όχι πολλά, γιατί εσύ δεν ξέρεις να κλέβεις και κυρίως δεν θέλεις να κλέβεις.

Μια δουλειά, ονειρευόσουν, ένα σπίτι, μια οικογένεια, ένα θέατρο το βράδυ, ένα βιβλίο το απόγευμα, μια βόλτα στη θάλασσα την Κυριακή και μόρφωση για τα παιδιά σου.

Όμως φίλε, αυτά απαγορεύονται για σένα.

Το χειρότερο όμως είναι πως απαγορεύονται τα όνειρα. Όχι μόνο τα δικά σου, αυτά στείλ’ τα στο διάολο. Των παιδιών σου όμως; Πώς το δέχεσαι.

Φίλε!

Απαγορεύεται να τους αφήνεις να σου καταστρέφουν τη ζωή. Κατάστρεψε εσύ πρώτος αυτά που σχεδιάζουν. Μη φοβάσαι. Δεν είσαι μόνος. Είμαστε πολλοί.

 

Το μεγαλείο της εργοδοσίας-Μέρος 2ο

Το μεγαλείο της εργοδοσίας-Μέρος 2ο

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

….

Το αφεντικό, αφού κάπνισε σκεφτικός το μεγάλο Κουβανέζικο πούρο του, σήκωσε πάλι το ακουστικό του τηλεφώνου και καθισμένος αναπαυτικά στην πολυθρόνα του, περίμενε την απάντηση από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής στην οποία βρισκόταν ο μεγαλοεφοπλιστής και επιχειρηματίας Τεό Βαρδίγιαννος.

– Έλα Τεό, Σβέρκος εδώ.

– Που΄σαι ρε φίλε; Καιρό έχω να σε ακούσω.

– Τρεχάματα μωρέ, μία το ένα μία το άλλο, δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Έχω και το παιδί σήμερα με πυρετό.

– Τι; Έχει πολύ πυρετό;

– 37,2 αλλά δεν αργεί αυτός ο άτιμος να γίνει 40. Τέλος πάντων, για άλλο σε πήρα. Σήμερα πρότεινα στους εργάτες μου να δεχτούν να δουλεύουν στο εξής με 650 το μήνα καθαρά.

– Είσαι τρελός; Πας γυρεύοντας; Θα μας ανάψεις καμιά φωτιά όλων μας και θα τρέχουμε. Γιατί το τραβάς τόσο το σχοινί; Αφού είπαμε να το χειριστούμε έξυπνα και με το μαλακό.

– Άκου φίλε. Στη βράση κολλάει το σίδερο. Ή θα τους πάρουμε τώρα και τα σώβρακα και θα καθαρίσουμε για τα επόμενα 50 χρόνια, ή θα το λιβανίζουμε μέχρι που κάποια στιγμή θα ξυπνήσουν και θα ζητήσουν πίσω όσα τους πήραμε. Εγώ έτσι το βλέπω. Και να σου πω και κάτι; Δεν τους είδα και πολύ αγριεμένους. Μάλλον θα το καταπιούν κι αυτό όπως και τα προηγούμενα. Σαν κότες θα κάτσουν πάλι και θα κλωσήσουν τα αυγά τους. Η ανεργία βλέπεις είναι τελικά πολύ μεγάλη εφεύρεση. Τους είπα. Ή 650 και μένετε ή παίρνω άλλους με 500.

– Και που θα τους βρεις με 500 και να ξέρουν και τη δουλειά;

– Δεν είναι σίγουρο ότι θα τους βρω. Εκείνοι όμως δεν το ξέρουν. Τεό, δεν έχεις καταλάβει ότι όλα είναι θέμα σωστής διαχείρισης της ψυχολογίας των ανθρώπων; Μπλοφάρω. Δεν έχω τίποτα να χάσω. Εκείνοι όμως παίζουν κορώνα-γράμματα τη δουλειά τους. Να δεις που θα πιάσει.

– Εγώ σου λέω να μην το τραβήξεις στα άκρα. Κουβέντιασε και με τους άλλους γιατί αλλιώς είπαμε να το χειριστούμε το θέμα. Είπαμε να περιμένουμε το σύνθημα από τους ξένους και να μην κάνουμε του κεφαλιού μας.

– Δε με χέζεις με τους ξένους; Αρκετά τους ανεχτήκαμε.

– Κοίτα. Αυτά δεν λέγονται από το τηλέφωνο. Καλύτερα να τα πούμε από κοντά.

– Καλά, εντάξει. Για άλλο σε πήρα κυρίως. Αύριο, θα βγουν στην εφημερίδα μερικά ονόματα μεγαλοοφειλετών. Θα είναι κάποιοι φτωχοποιημένοι που δεν έχουν ούτε να φάνε και θα έχει και τα ονόματα τα δικά μας.

– Και γιατί το αφήνεις να συμβεί; Καταλαβαίνεις τι προβλήματα μπορεί να δημιουργηθούν; Θα γίνουμε θέμα στα παράθυρα.

– Μα, αυτό ακριβώς θέλουμε.

– Τι; Να κουβεντιάζει για μας όλη η Ελλάδα; Να μας βρίζουν και να μας καταριούνται από τον μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο κάτοικο αυτής της χώρας;

– Ακριβώς! Δεν καταλαβαίνεις ποιο μήνυμα στέλνουμε έτσι; Τους λέμε φόρα-παρτίδα ότι κοιτάξτε να δείτε, εμείς είμαστε τα αφεντικά σ΄αυτόν τον τόπο και κάνουμε ότι μας γουστάρει. Και τα κονομάμε την ώρα που εσείς πεινάτε και εισφορές δεν πληρώνουμε και καμία επίπτωση δεν έχουμε. Εμείς είμαστε ο νόμος, εμείς και το κράτος εμείς τα πάντα.

– Νομίζω πως παίζεις με τη φωτιά. Μήπως ξεχνάς τι έγινε με τους μαύρους στην Αμερική που όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι άρχισαν να καίνε τις τράπεζες; Τελευταία στιγμή το πρόλαβαν και δεν έγινε γενική εξέγερση. Μήπως ξεχνάς τι έγινε στην Αργεντινή; Νομίζω ότι ρισκάρεις και θα την πληρώσουμε όλοι. Έτοιμοι να εκραγούν είναι, δεν το πήρες χαμπάρι. Μια σπίθα μπορεί να μας τινάξει όλους στον αέρα. Δεν ξέρω. Εγώ λέω να περιμένεις. Άσε να πιέσουν πρώτα οι ξένοι και μετά μπαίνουμε κι εμείς στο παιχνίδι.

– Καλά, θα δούμε. Άλλωστε, τους έδωσα ένα μήνα διορία να το σκεφτούν. Σ’ αφήνω τώρα γιατί πρέπει να πάω στο σπίτι να δω και τι έγινε με τον πυρετό του παιδιού.

Το αφεντικό, έκλεισε το τηλέφωνο και βυθίστηκε γεμάτος σκέψεις στην πολυθρόνα. Σε λίγο, μπήκε μέσα στο γραφείο η γραμματέας κρατώντας το ποτήρι με το ουίσκι και τον πάγο. Συνήθιζε αυτή την ώρα να πίνει ένα ποτό για να χαλαρώνει. Τον βοηθούσε να παίρνει πιο ήρεμος τις αποφάσεις του και τούτη την ώρα, ένα ποτό ήταν ακριβώς ότι του χρειαζόταν.

«Τι θα έκανα χωρίς εσένα;», είπε στη γραμματέα του η οποία απομακρύνθηκε χαμογελώντας. «Που θα μου πας;», μουρμούρισε. «Θέμα χρόνου είναι να μου κάτσεις. Κάνεις τη δύσκολη, αλλά θα το βρω κι εσένα το κουμπί σου».

Στη συνέχεια, ζήτησε από τη γραμματέα του να ειδοποιήσει τον οδηγό ότι σε 10 λεπτά θα φύγουν ενώ ο ίδιος συγκέντρωσε τα χαρτιά του και τα έβαλε στο δερμάτινο χαρτοφύλακα περιμένοντας την ειδοποίηση πως το αυτοκίνητο είναι έτοιμο και τον περιμένει.

………………………………………………………………………………………………………………

Ο Παναγόπουλος, βγαίνοντας από το γραφείο του αφεντικού ήταν έτοιμος να εκραγεί από θυμό και στενοχώρια. «Έπρεπε να του σπάσω τα μούτρα. Απορώ πώς κρατήθηκα και γιατί κρατήθηκα;» μονολογούσε ψιθυριστά.

Κατεβαίνοντας στην αυλή του εργοστασίου τον περίμεναν με αγωνία οι υπόλοιποι εργάτες. Είχε «φροντίσει» το αφεντικό να μαθευτούν οι προθέσεις του και γι’ αυτό όλοι είχαν την περιέργεια να μάθουν ποιες ήταν αυτές οι «νέες» προτάσεις που θα τους παρουσίαζε μέσω του Παναγόπουλου. Το λόγο πήρε ο Τουφεκάκης. Πάνω από είκοσι χρόνια δούλευε στο εργοστάσιο χωρίς να πάρει ούτε μια ώρα αναρρωτική, όπως συνήθιζε πολύ συχνά να λέει. Έξι μήνες ένσημα ήθελε ακόμη για να βγει στη σύνταξη.

– Λέγε γρήγορα, μη μας κρατάς σε αγωνία. Τι σου είπε; Αποφάσισε να το κλείσει το γ&μ@μ^ν#; Μας έφαγε την ψυχούλα! Θα το κλείσω και θα το κλείσω. Άι σιχτίρι πια. Βάλε λουκέτο να το πάρουμε εμείς να το δουλέψουμε να ησυχάσουμε.

– Προτείνει μείωση μισθού πάλι. Εμένα από τα 780 θέλει να με πάει στα 650, αλλιώς έρχεται απόλυση και προσλαμβάνει ανέργους με 500. Έτοιμους, λέει, τους έχει. Περιμένουν σήμα για να πιάσουν δουλειά. Μας δίνει ένα μήνα διορία να το σκεφτούμε.

– Μπλοφάρει πάλι όπως και τις προηγούμενες φορές. «Δε βγαίνω» και «Καλύτερα να το κλείσω», «Για σας το κρατάω, για να μην πεινάσετε» και την ίδια στιγμή παραγγέλνει κι άλλα καράβια στην Κορέα. Να πεις ότι τα έχτιζε και στα δικά μας τα ναυπηγεία. Χώρια το εργοστάσιο στο Αζερμπαϊτζάν για να έχει κι εκεί να στέλνει εκατομμύρια. Εγώ λέω να μη δεχτούμε πάλι τους όρους του.

«Και τι να κάνουμε μαστρο-Τουφεκάκη; Αν απολυθούμε είναι καλύτερα; Τρία παιδιά έχω να θρέψω», ακούστηκε να λέει ένας εργάτης.

«Γιατί ρε Παναγιώτη; Εμείς τι έχουμε να θρέψουμε; Σαλιγκάρια; Παιδιά έχουμε κι εμείς, αλλά, δεν ξέρω για σένα, εγώ ούτε τώρα μπορώ να τα θρέψω. Κάθε μέρα που περνάει πεθαίνω κι από λίγο και μαζί με μένα αργοπεθαίνουν κι εκείνα».

«Έχει δίκιο ο Λευτέρης. Εμένα η κόρη μου ετοιμαζόταν για γάμο. Δυο μήνες πριν το γάμο την απέλυσαν από τη δουλειά μαζί με τον αρραβωνιαστικό της. Από τότε, την τρέχω σε ψυχολόγους και ψυχοθεραπευτές και δεν ξέρω αν και πότε θα συνέρθει. Αν μας κόψει κι άλλο τους μισθούς μας οδηγεί σε αργό θάνατο. Εγώ είμαι αποφασισμένος για όλα. Δεν την αντέχω άλλο τέτοια ζωή γιατί ζωή δεν τη λες. Εγώ είμαι μέσα στο να αντιδράσουμε όλοι μαζί».

«Πώς να αντιδράσουμε βρε παιδιά; Τι να κάνουμε δηλαδή; Μπορούμε να τα βάλουμε με το θηρίο; Σαν ποντίκια μας βλέπει».

«Στο χωριό μου, σαν ήμουν μικρός, θυμάμαι που τα ποντίκια έφαγαν ένα ολόκληρο βόδι και μάλιστα ζωντανό. Ήταν όμως πολλά μαζί. Ένα ποντίκι μόνο του δεν θα μπορούσε. Αν είμαστε ενωμένοι στο δίκιο μας μάλλον το θηρίο πρέπει να φοβάται και όχι εμείς. Κι εγώ είμαι μέσα στα να αντισταθούμε όλοι μαζί και να μη δεχτούμε κι άλλο πετσόκομμα στο μισθό».

Σιγή επικράτησε για λίγο και όλοι έστρεψαν το κεφάλι τους προς τη μεριά του Μάνθου. Δε μιλούσε πολύ αλλά πάντα η γνώμη του ήταν καθοριστική και υπολογίσιμη από όλους. Ακόμη και όσοι διαφωνούσαν μαζί του, τον άκουγαν με προσοχή και περισυλλογή.

«Τι λες εσύ Μάνθο;», τον ρώτησε ο Παναγόπουλος.

Εκείνος έκανε δυο βήματα πιο μπροστά, άναψε τσιγάρο και αφού τράβηξε μια βαθειά ρουφηξιά, πήρε το λόγο.

«Όλοι μας έχουμε τους λόγους μας να κάνουμε ή να μην κάνουμε κάτι. Πάντα έτσι είναι όταν πρέπει να παρθούν δύσκολες αποφάσεις. Το τελευταίο διάστημα βλέπω όλο και πιο συχνά στον ύπνο μου τον παππού μου το Μάνθο. Χάθηκε στο πρώτο το αντάρτικο. Στο σημείωμα που άφησε πίσω του έγραφε πως αν δεν πολεμήσουμε για τα παιδιά μας θα έρθει η μέρα που αυτά τα ίδια θα ντρέπονται για μας. Ζωή χωρίς πλούτη αντέχεται, ζωή μες στη ντροπή, δεν είναι ζωή. Αν είναι να ντρεπόμαστε κάθε μέρα που ξημερώνει καλύτερα να μην ξημερώσει ποτέ. Αυτά μας άφησε παρακαταθήκη ο παππούς μου. Μπορεί να μην έχουμε πόλεμο με όπλα, όπως το ’40. Έχουμε όμως έναν άλλο πόλεμο, ύπουλο, σκοτεινό με τον εχθρό να είναι αόρατος. Πώς να πολεμήσεις κάποιον που δεν τον ξέρεις; Άντε και ξεκινάμε αγώνα και κάνουμε και κατάληψη, άντε και παίρνουμε το εργοστάσιο στα χέρια μας. Πώς θα το δουλέψουμε; Μπορούμε; Εγώ λέω ναι! Θα μπορέσουμε να πουλήσουμε τα προϊόντα; Και πάλι ναι λέω! Αλλά θα είναι δύσκολο. Δεν θα μας αφήσουν. Μπορεί να χυθεί και αίμα. Θα γεμίσει ο τόπος με μπράβους και αστυνομικούς. Οι δημοσιογράφοι θα πέσουν να μας φάνε. Μόνοι μας δεν θα αντέξουμε. Αν μπουν στη μάχη και τα άλλα εργοστάσια ίσως να τα καταφέρουμε. Στο κάτω-κάτω, όλον αυτόν τον πλούτο που έχει ο Σβέρκος και οι όμοιοί του, με τον ιδρώτα μας τον απέκτησαν. Αλλιώς, ας βάλουμε την ουρά κάτω από τα σκέλια σαν τα ζαγάρια και να περιμένουμε πότε θα μας πετάξει ο αφέντης κανένα ξεροκόμματο για να ζήσουμε. Αυτά, είχα εγώ να πω. Θέλει σχέδιο, οργάνωση, ψυχραιμία και θέληση αν αποφασίσουμε να συγκρουστούμε».

Τα λόγια του Μάνθου έπεσαν σαν πέτρα στα στήθια των εργατών. Είχε δίκιο ο Μάνθος, αλλά πάλι, θα μπορούσαν ποτέ να νικήσουν σε μια τέτοια μάχη;

Γύρισαν στα πόστα τους προβληματισμένοι και θυμωμένοι με έναν κόμπο στο λαιμό να αρνείται να κατέβει προς τα κάτω.

Είχαν ένα μήνα περιθώριο να το σκεφτούν και να αποφασίσουν. Πριν διαλυθούν, συμφώνησαν να συναντηθούν όλοι το ερχόμενο Σάββατο, στα γραφεία του σωματείου για να ξανασυζητήσουν το θέμα.

 

Συνεχίζεται…

 

 

 

Το μεγαλείο της εργοδοσίας (Νο 1)

 

Το μεγαλείο της εργοδοσίας (Νο 1)

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Το αφεντικό ήταν πάντα βλοσυρό όταν έφτανε η μέρα της πληρωμής. Δεν μιλούσε σε κανέναν, ούτε στα παιδιά του ούτε και στη γυναίκα του.

Ο μόνος που άκουγε τη φωνή του τις μέρες των πληρωμών, ήταν ο πιστός, εδώ και χρόνια, οδηγός του.

– Μην πας από το γνωστό δρόμο σήμερα, Θανάση. Πιστεύω να το θυμάσαι. Σήμερα πληρώνω τους εργάτες.

– Το θυμάμαι αφεντικό. Τριάντα χρόνια, κοντά σου, το ξέχασα ποτέ;

Ο οδηγός ακολούθησε «τη διαδρομή για τις μέρες των πληρωμών». Έπιασε την παραλιακή οδό και κατευθύνθηκε προς το μεγάλο λιμάνι. Μετά τη δυτική αποβάθρα του λιμανιού, το αφεντικό είχε αγκυροβολημένα τα τρία καράβια του. Περίμεναν να φορτώσουν για να ξεκινήσουν το ταξίδι για την Λατινική Αμερική.

Αφού τα καμάρωσε και τα κανάκεψε με τα μικρά τους ονόματα, έκανε νόημα στον οδηγό του να ξεκινήσει για το γραφείο.

Εκείνος έβαλε μπρος τη Μερσεντές και ακολουθώντας τη γνωστή, λόγω ημέρας, διαδρομή μετέφερε μέσα σε είκοσι λεπτά, το αφεντικό στο γραφείο του.

– Να μη με ενοχλήσει κανείς παρά μόνο αν είναι ο ίδιος ο Θεός, είπε με απότομο ύφος στη γραμματέα του.

– Σας ψάχνει ο υπουργός από πολύ πρωί, τον ενημέρωσε η γραμματέας.

– Στον ύπνο με είδε. Πες του ότι λείπω, ότι πήγα ταξίδι στο εξωτερικό. Πες του ότι πέθανα. Ότι θέλεις πες του, αρκεί να μη ενοχλήσει κανείς. Και που’ σαι; Σε μία ώρα, φώναξε τον πρώτο εργάτη για να ξεκινήσει η πληρωμή.

– Μάλιστα κύριε! Σε μία ώρα θα έχετε τον πρώτο εργάτη.

Το αφεντικό, άνοιξε με δύναμη την πόρτα του γραφείου του και έπεσε φαρδύς-πλατύς στην πολυθρόνα του, προσπαθώντας να ηρεμήσει.

Έπιασε το τηλέφωνο και σχημάτισε στα γρήγορα έναν αριθμό.

– Έλα, εγώ είμαι. Το παιδί τι κάνει;

Αυτό που άκουσε από τον συνομιλητή του, τον έκανε να ταραχτεί.

– Σου είπα να καλέσεις το γιατρό άμεσα. Το 37,2 δεν αργεί να γίνει 38 ή 40. Δεν παίζουμε με τον πυρετό. Πάρε να μου πεις αργότερα τι έγινε.

Σηκώθηκε από την πολυθρόνα και κατευθύνθηκε προς το χρηματοκιβώτιο.

Έβγαλε από το συρτάρι που ήταν ακριβώς δίπλα μια αρμαθιά με κλειδιά και ξεκλειδώνοντας μια σειρά από μικρές κλειδαριές, άνοιξε την πόρτα του χρηματοκιβωτίου και έβγαλε από μέσα μια στοίβα με χαρτιά.

Ξανακάθισε στο γραφείο του και βάλθηκε να μελετάει με μεγάλη προσοχή ένα- ένα τα χαρτιά.

Δεν πέρασε πολύ ώρα όταν η γραμματέας τον ειδοποίησε ότι έφτασε ο πρώτος εργαζόμενος του εργοστασίου. Η πόρτα του γραφείου άνοιξε και εμφανίστηκε ο εργάτης.

Θα ήταν γύρω στα 40, ψηλός, γεροδεμένος. Προχώρησε με αργές κινήσεις και στάθηκε όρθιος μπροστά στο γραφείο.

– Τι στέκεσαι όρθιος; Κάθισε να ξεκινήσουμε.

– Δεν πειράζει. Καλά είμαι και όρθιος.

– Λοιπόν! Θα έχεις καταλάβει κύριε Παναγόπουλε ότι οι δουλειές το τελευταίο διάστημα δεν πάνε καλά. Οι πωλήσεις έχουν μειωθεί, ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και το κόστος εργασίας δυσβάσταχτο. Κάτι πρέπει να γίνει! Δεν βγαίνω οικονομικά. Κάθε μέρα μπαίνω μέσα. Αν δε γίνει κάτι, καλύτερα να το κλείσω.

– Σαν τι να γίνει κύριε Σβέρκε;

– Κάτι έχω στο νου μου αλλά θα ήθελα να ακούσω και τη δική σου γνώμη αλλά και των υπόλοιπων συναδέλφων σου.

– Εμείς, εδώ και τρία χρόνια, έχουμε κάνει ότι μας ζητήσατε ως προϋπόθεση για να μπορέσει να σωθεί το εργοστάσιο και να μη χάσουμε τη δουλειά μας.

Δεχτήκαμε να μην παίρνουμε δώρα. Μετά δεχτήκαμε να δουλεύουμε μία ώρα παραπάνω κάθε μέρα χωρίς να πληρωνόμαστε. Αποδεχτήκαμε την μείωση στο μισθό κατά 15% όπως μας είπατε πέρυσι, χώρια από το άλλο 10% που χάσαμε πρόπερσι. Μέχρι και τις καλοκαιρινές άδειες τις περιορίσαμε κατά 5 μέρες όπως απαιτήσατε. Τι άλλο να κάνουμε ακόμα.

– Κοίταξε να δεις. Τα λέω πρώτα σε σένα που ως πρόεδρος του σωματείου που είσαι γιατί μπορείς να εκτιμήσεις καλύτερα την κατάσταση σε σχέση με τους άλλους. Άλλωστε, τόσα χρόνια που σε ξέρω, δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα μεταξύ μας.

– Οι συνάδελφοι όμως είναι ανάστατοι. Παραπονιούνται πως δεν βγαίνουν οικονομικά και πως ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι.

– Έλα τώρα. Τριάντα χρόνια, τα ίδια ακούω. Δεν βγαίνουν και δεν βγαίνουν αλλά μια χαρά την περνούσαν. Τα ίδια έλεγαν και πριν τρία χρόνια όταν κόπηκαν τα δώρα. Πως τάχα θα πεινούσαν τα παιδιά τους και τέτοια μελοδραματικά. Δεν είδα όμως να κόβει κανένας τους το τσιγάρο.

Λοιπόν! Άκου. Πόσα παίρνεις το μήνα.

– Παίρνω 780 στο χέρι.

– Βλέπεις; Ξέρεις ότι μπορώ να βρω ανά πάσα στιγμή εργάτη στην ειδικότητά σου με 500; Το ξέρεις φαντάζομαι. Θεωρείς πως θα είναι καλύτερα να πάρω κάποιον άλλο με 500 ή να κρατήσω εσένα με 650; Εμένα δεν μου πάει η καρδιά να πάρω άλλον. Σε ξέρω τόσα χρόνια, ξέρω την οικογένειά σου, τα παιδιά σου. Μέχρι και στο γάμο σου ήμουν παρών.

– Μα, με τα 780 που παίρνω και δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα, πώς θα μπορέσω με τα 650; Ήδη δυσκολεύομαι να εξασφαλίσω το καθημερινό φαγητό στην οικογένειά μου. Θα πεινάσουμε στη κυριολεξία.

– Τώρα μιλάς παράλογα. Αν, δηλαδή, μείνεις άνεργος θα είσαι χορτάτος;

Δεκατρείς άνεργοι συνάδελφοί σου είναι πρόθυμοι να δουλέψουν με 500 ευρώ χωρίς να δυσανασχετούν, από αύριο κιόλας. Τι να πω δεν ξέρω…Εκτός αν έχεις βρει κάπου αλλού καλύτερα και δεν μου το λες, παρά κάθεσαι και παραπονιέσαι πως τάχα δεν θα σου φτάνουν τα 650 που σου προσφέρω.

Τέλος πάντων. Δεν θέλω να σου βάλω το μαχαίρι στο λαιμό. Έχεις περιθώριο έναν ολόκληρο μήνα για να το σκεφτείς. Να σου πληρώσω τώρα αυτό το μηνιάτικο και τα ξαναλέμε.

Λοιπόν! Έχουμε και λέμε. Παίρνεις 780 ευρώ. Θυμάσαι που για δυο μέρες, έφυγες δύο ώρες νωρίτερα;

– Ναι, ήταν τότε που αρρώστησε το παιδί.

– Μείον 20 ευρώ. Μείον και τα 100 ευρώ που ζήτησε τότε μπροστάντζα. Μην ανησυχείς, δε σου βάζω τόκους γι’ αυτά. Για να δεις πόσο λογικός είμαι. Μένουν 660 ευρώ. Τώρα, έχουμε και κάτι μικροζημιές που έκανες στη μηχανή από απροσεξία. Θυμάσαι, έτσι δεν είναι;

– Μα δεν ήταν δική μου ευθύνη. Οι μηχανές είναι παλιές. Έχουμε πέντε χρόνια να τις κάνουμε σωστό σέρβις. Δεν προκάλεσα εγώ τη ζημιά.

– Αυτά είναι δικαιολογίες. Μέχρι που τη χάλασες, μια χαρά λειτουργούσε και χωρίς σέρβις. Αν δεν την άνοιγες και δεν την ταλαιπωρούσες με τα κατσαβίδια σου, δεν θα πάθαινε τίποτα. Ξέρεις πόσο μου στοίχησε η επισκευή της; 150 ευρώ παρακαλώ. Δεν πιστεύω να έχεις την απαίτηση να τα βάλω από την τσέπη μου. Φτάσαμε αισίως στα 510 ευρώ. Βάλε και τα 10 ευρώ που σου δάνεισα για να πάρεις εκείνο το δωράκι στα γενέθλια του μικρού, φτάσαμε αισίως στα 500 ευρώ. Όσα θα παίρνει αυτός που θα σε αντικαταστήσει αν δεν δεχτείς τη νέα συμφωνία που σου πρότεινα.

Έλα, πάρτα και σε καλή μεριά. Και κοίτα να μειώσεις λίγο το κάπνισμα. Κόψτο τελείως. Τι το θέλεις; Έχεις παιδιά να μεγαλώσεις. Αν πάθεις τίποτα, σκέφτηκες τι θα απογίνουν;

Αυτά είπε το αφεντικό στον εργάτη του, δίνοντάς του τα 500 ευρώ με το ένα χέρι την ίδια στιγμή που με το άλλο έβγαζε από τη θήκη πάνω στο γραφείο του ένα τεράστιο Κουβανέζικο πούρο.

Κλείνοντας ο εργάτης την πόρτα του γραφείου καθώς αποχωρούσε, το αφεντικό άναψε το πούρο και καθισμένος στην πολυθρόνα σχημάτισε έναν αριθμό στο τηλέφωνο.

– Σβέρκος εδώ. Πήρα να μάθω τι γίνεται με το φορτίο. Καθυστερήσατε πολύ. Τα πλοία θα έπρεπε ήδη να έχουν φύγει από χτες. Για κάθε μέρα που καθυστερείτε χάνω πολλές χιλιάδες δολάρια. Ιδιώτης είμαι, όχι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Αν δεν έχουν σαλπάρει μέχρι αύριο, θα είναι η τελευταία φορά που συνεργαζόμαστε. Καλημέρα σας και με συγχωρείτε γιατί έχω πολύ δουλειά να κάνω.

Πήρε μια βαθιά ρουφηξιά καπνού και σχημάτισε στο τηλέφωνο έναν καινούριο αριθμό.

– Έλα. Εγώ είμαι. Ήρθε ο καθηγητής να δει το παιδί; Δεν ήρθε ακόμη; Άσε θα το τακτοποιήσω εγώ.

Γεμάτος θυμό, ζήτησε από τη γραμματέα του να βρει τον καθηγητή της παιδιατρικής στο τηλέφωνο και να περάσει τη γραμμή στο γραφείο του.

Σε λίγο, η γραμματέας το ειδοποίησε πως ο κύριος καθηγητής είναι στη γραμμή του τηλεφώνου.

– Ναι, κύριε καθηγητά. Σβέρκος εδώ. Έμαθα από τη σύζυγό μου πως ακόμη δεν πήγατε στο σπίτι για να εξετάσετε το γιο μου που ψήνεται στον πυρετό.

Μη μου λέτε πως δεν είναι πυρετός το 37. Είναι δύσκολο να γίνει 40; Αν δεν τον δείτε πώς είστε σίγουρος; Θέλω να πάτε, αυτή τη στιγμή στο σπίτι. Εγώ, όπως θα θυμάστε, δεν καθυστέρησα ούτε μία ώρα να ενεργήσω όταν ήταν να κριθείτε στο πανεπιστήμιο για τη θέση του καθηγητή. Η αντίδρασή μου ήταν άμεση και καθοριστική. Το ίδιο θέλω να κάνετε κι εσείς τώρα που σας χρειάζομαι. Και, τέλος πάντων, πρόκειται για ένα παιδί που χρειάζεται άμεση ιατρική παρακολούθηση. Είναι καθήκον σας να τρέξετε.

Αυτά είπε το αφεντικό και αμέσως μετά, πήρε στο τηλέφωνο τη γυναίκα του να την ενημερώσει.

– Εντάξει, το κανόνισα. Σε μισή ώρα θα είναι εκεί. Θα γυρίσω νωρίς σήμερα. Ήταν πολύ κουραστική η μέρα μου. Έχω και πρόβλημα με τους εργάτες μου. Δεν λένε να βάλουν λίγο νερό στο κρασί τους. Προτιμούν να δουν το εργοστάσιο να κλείνει, παρά να κάνουν λίγο πίσω. Μιλάμε για αχαριστία. Θα στα πω από κοντά, κλείνω τώρα. Εντάξει, μην ανησυχείς θα προσέχω…

 

Συνεχίζεται…

 

 

 

Το αυτογκόλ του Σαμαρά

Το αυτογκόλ του Σαμαρά

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Η ημερομηνία διεξαγωγής του αγώνα ήταν γνωστή. Είχε ανακοινωθεί από τους σχολιαστές των καναλιών που θα κάλυπταν την αναμέτρηση αρκετές μέρες πριν.

Οι δύο αντίπαλες ομάδες κατέβηκαν στο γήπεδο για την κρίσιμη αναμέτρηση.

Ομάδα της Κυβέρνησης ενάντια στην Ομάδα των Ναυτεργατών.

Οι θεατές που ήρθαν να παρακολουθήσουν την αναμέτρηση δεν ήταν και πάρα πολλοί. Οι περισσότεροι, υποστηριχτές της ομάδας Σαμαρά, που ήταν και το φαβορί, παρακινούμενοι από τους τηλεσχολιαστές του αγώνα, επευφημούσαν με συνθήματα και ζητωκραυγές την ομάδα τους.

Αρχηγός της Ομάδας της Κυβέρνησης ο Αντώνης Σαμαράς η οποία πρόσφατα απέκτησε τον Βαγγέλη Βενιζέλο για να καλύπτει την κεντροδεξιά πλευρά και τον Φώτη Κουβέλη για να καλύπτει την κεντροαριστερά πλευρά. Ο τελευταίος, σχεδόν μόνιμα μετατοπιζόταν στην κεντροδεξιά πλευρά και μάλιστα πιο προωθημένος από το Βαγγέλη το Βενιζέλο. Το αποτέλεσμα ήταν, η Ομάδα της Κυβέρνησης να εμφανίζει ένα τεράστιο κενό σε ολόκληρη την αριστερή πλευρά της, κάτι το οποίο είχαν κατά νου να εκμεταλλευτούν οι παίχτες της Ομάδας των Ναυτεργατών.

Στον πάγκο των αναπληρωματικών κάθονταν ανήσυχος και ο Νίκος Μιχαλολιάκος που, όταν χρειαζόταν, κάλυπτε την άκρα δεξιά πλευρά της ομάδας, παίζοντας, ακριβώς πάνω στην πλάγια γραμμή του γηπέδου.

Ο διαιτητής του αγώνα Κάρολος Παπούλιας, που υπέγραφε και τα «φύλλα του αγώνα» της κάθε αναμέτρησης, σφύριξε την έναρξη και η Ομάδα της Κυβέρνησης βγήκε στην επίθεση.

Οι Ναυτεργάτες αμύνονταν με σθένος και κάποιες φορές προσπαθούσαν με ξαφνικές αντεπιθέσεις να ανοίξουν ρήγματα στην αδύνατη, αριστερή, πλευρά της αντίπαλης ομάδας.

Όσο περνούσε η ώρα και με τη συμπαράσταση της εξέδρας, οι Κυβερνητικοί πλησίαζαν όλο και πιο επικίνδυνα στα καρέ των Ναυτεργατών.

Σε μία στημένη φάση, η Ομάδα της Κυβέρνησης, εφαρμόζοντας τη γνωστή «κομπίνα της επίταξης», κατάφερε, με καρφωτή κεφαλιά του Σαμαρά, μετά από σέντρα του Βενιζέλου και προσποίηση του Κουβέλη, να ανοίξει το σκορ.

Κυβερνητικοί-Λιμενεργάτες: 1-0.

Αυτό έμελλε να είναι και το αποτέλεσμα του αγώνα, δίνοντας τη δυνατότητα στην Ομάδα της Κυβέρνησης να περάσει στον επόμενο γύρο.

Οι τηλεσχολιαστές πανηγύριζαν για το, αναμενόμενο, όπως έλεγαν αποτέλεσμα, ενώ οι λιγοστοί υποστηρικτές των Ναυτεργατών έφευγαν σχεδόν απογοητευμένοι από το γήπεδο.

Ο επόμενος αγώνας, ήταν, πάλι, ανάμεσα στην Ομάδα της Κυβέρνησης και στην Ομάδα του Μετρό.

Το γήπεδο, αυτή τη φορά, ήταν γεμάτο με τους υποστηρικτές της Ομάδας του Μετρό, να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στις εξέδρες του γηπέδου.

Η παρουσία των δυνάμεων των ΜΑΤ, ήταν κάτι περισσότερο από εντυπωσιακή. Πολλές φορές, κατά τη διάρκεια του αγώνα, οι δυνάμεις των ΜΑΤ, έριχναν χημικά και δακρυγόνα προς την εστία της Ομάδας του Μετρό αλλά και προς τους θεατές που υποστήριζαν την ομάδα αυτή.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, η αμυντική γραμμή της ομάδας να μην μπορεί να λειτουργεί πάντα σωστά, απέναντι στις επιθέσεις των Κυβερνητικών.

Έτσι, σε μία, πάλι στημένη φάση και εφαρμόζοντας την «κομπίνα της επίταξης», ο Σαμαράς βρήκε την ευκαιρία να σκοράρει με κοντινό πλασέ μέσα από τη μικρή περιοχή.

Ο αγώνας έληξε με το κλασσικό 1-0, υπέρ της ομάδας των Κυβερνητικών η οποία πέρασε, αλώβητη και στην επόμενη φάση.

Ο επόμενος αγώνας ορίστηκε μετά από επιθυμία των Κυβερνητικών, ανάμεσα στην Ομάδα της Κυβέρνησης και στην Ομάδα των Καθηγητών, παραμονές των πανελληνίων εξετάσεων.

Το γήπεδο ήταν κατάμεστο και για πρώτη φορά οι θεατές που ήταν υπέρ των Εκπαιδευτικών ήταν περισσότεροι από αυτούς που υποστήριζαν τους Κυβερνητικούς, παρ’ όλες τις προσπάθειες που είχαν καταβάλει οι σχολιαστές των καναλιών που κάλυπταν την αναμέτρηση, για να πετύχουν το αντίθετο.

Ο αγώνας ήταν αμφίρροπος. Οι Κυβερνητικοί, παίζοντας το σύστημα «αγωνία των μαθητών πριν τις πανελλήνιες», προσπάθησαν από πολύ ναρίς να πάρουν το πάνω χέρι.

Οι εκπαιδευτικοί, εφαρμόζοντας το ίδιο σύστημα, έκαναν οργανωμένη επίθεση, από την αριστερή πλευρά των Κυβερνητικών, φτάνοντας με αξιώσεις στα καρέ του Βορίδη, που ήταν ο τερματοφύλακας της Ομάδας τους.

Ο Μιχαλολιάκος από τον πάγκο ζητούσε επίμονα, αλλά μάταια, να μπει μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Ο αρχηγός, Σαμαράς, ρίχνοντας λίγο νωρίτερα, μια πονηρή ματιά στο διαιτητή, κέρδισε φάουλ έξω από τη μεγάλη περιοχή των εκπαιδευτικών και έδωσε το σύνθημα σε Βενιζέλο και Κουβέλη να ετοιμαστούν για το σύστημα «κομπίνα της επίταξης», αλλά με μία παραλλαγή. Η κομπίνα, αυτή τη φορά θα εφαρμοζόταν «προληπτικά». Τελικός αποδέκτης της μπάλας, ήταν ο Αρβανιτόπουλος, ο οποίος με μια κεφαλιά «ψαράκι», έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι, στέλνοντας τις ομάδες ισόπαλες στα αποδυτήρια, με τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου.

Στην ανάπαυλα, οι δύο ομάδες, ξανακοίταξαν τα συστήματά τους.

Οι εκπαιδευτικοί δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν στο σύστημα για φουλ επίθεση από τη δεξιά μεριά της αντίπαλης ομάδας, γιατί στο δυναμικό της δεν υπήρχαν πολλοί παίχτες να χειρίζονται με ευχέρεια το αριστερό πόδι.

Τις θέσεις κάλυπταν κάποιοι δεξιοπόδαροι παίχτες που όταν ήταν να μεταφέρουν το παιχνίδι από αριστερά, συναντούσαν μεγάλη δυσκολία.

Τελικά, ο αγώνας κρίθηκε στις καθυστερήσεις μετά από ένα «πέτσινο» πέναλτι που σφύριξε ο διαιτητής του αγώνα σε μαρκάρισμα που έγινε πολύ έξω από τη μεγάλη περιοχή των εκπαιδευτικών.

Το σκορ έληξε τελικά με 1-0 υπέρ των Κυβερνητικών. Ήταν μία νίκη που έδειξε τις πολλές αδυναμίες της Κυβερνητικής Ομάδας αλλά και τις δυνατότητες που έχει μια μελλοντική αντίπαλη ομάδα, αν παίζει έξυπνα και επίμονα από την αριστερή πλευρά, να φτάσει τελικά στη νίκη.

Η επόμενη αναμέτρηση, δεν άργησε να οριστεί, πάλι με επιλογή των Κυβερνητικών. Αυτή τη φορά αντίπαλη θα ήταν η Ομάδα της ΕΡΤ.

Όμως, αυτή τη φορά, το γήπεδο της αναμέτρησης, κατακλύστηκε από υποστηρικτές της Ομάδας της ΕΡΤ, κάτι που προκάλεσε αμηχανία στους Κυβερνητικούς.

Η σκέψη για επέμβαση των δυνάμεων καταστολής, απομακρύνθηκε γρήγορα καθώς τα νέα από τη γειτονική Τουρκία δεν ευνοούσαν μια τέτοια απόφαση, καθώς στη γειτονική χώρα, η Ομάδα του Ερντογάν, που επέλεξε να κερδίζει το παιχνίδι με βίαιο παιχνίδι και αντιαθλητικά, μέχρι θανάτου, μαρκαρίσματα, έτρωγε το ένα γκολ μετά το άλλο, από την Ομάδα των Εξεγερμένων στο γήπεδο της Πλατείας Ταξίμ.

Η λήξη του πρώτου ημιχρόνου βρήκε την Ομάδα της ΕΡΤ να προηγείται με

1-0.

Σε μία από τις υπεροπτικές επιθέσεις των Κυβερνητικών, η άμυνά τους έμεινε ακάλυπτη με αποτέλεσμα, με μια ξαφνική αντεπίθεσή της, η Ομάδα της ΕΡΤ, έφτασε στην αντίπαλη περιοχή την οποία κάλυπτε μόνο ο Άδωνις-Σπυρίδωνας Γεωργιάδης. Επιστρέφοντας γρήγορα ο αρχηγός Σαμαράς, στην προσπάθειά του να προλάβει τα χειρότερα, αντί να διώξει τη μπάλα, προς τα δημοσιογραφικά θεωρεία, την έστειλε στο «γάμα». Της εστίας του τερματοφύλακα Βορίδη.

Ο Μιχαλολιάκος από τον πάγκο, έβριζε την αντίπαλη ομάδα λέγοντας πως θα προτιμούσε ως αντίπαλο κάποιο από τα «τσοντοκάναλα».

Ο αρχηγός Σαμαράς, με το αυτογκόλ που έβαλε, κατάφερε να χάσει ακόμη και αυτή την εύνοια των τηλεσχολιαστών, τόσο στον ελλαδικό όσο και στον ευρωπαϊκό χώρο, αφού ο αγώνας μεταδίδεται πλέον δορυφορικά σε όλη την Ευρώπη, και όχι μόνο.

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τους Κυβερνητικούς να μην μπορούν να αντιδράσουν, αφού δεν μπορούν να εφαρμόσουν την «κομπίνα της επίταξης» που τους έδινε κάθε φορά την πολυπόθητη νίκη.

Βλέπετε, οι παίχτες της Ομάδας της ΕΡΤ, θεωρούνται απολυμένοι, οπότε, δεν μπορούν να επιταχθούν.

Οι παίχτες της Ομάδας της ΕΡΤ, εφαρμόζοντας σε κάθε επίθεση και διαφορετικό σύστημα, καταφέρνουν να πλησιάζουν απειλητικά στην αντίπαλη εστία, τόσο που το δεύτερο γκολ να είναι θέμα χρόνου.

Η συμπαράσταση των θεατών είναι καθοριστική στη μέχρι τώρα εξέλιξη του αγώνα.

Βρισκόμαστε, γύρω στο 75ο λεπτό της αναμέτρησης και οι προπονητές των Κυβερνητικών, σκέφτονται σοβαρά, να αλλάξουν μερικούς από τους παίχτες της ομάδας. Ανάμεσα σ’ αυτούς, θα είναι σίγουρα και ο αρχηγός Σαμαράς.

Πρόκειται για μια μοναδική ευκαιρία, η Ομάδα της Κυβέρνησης, να αποκλειστεί από την επόμενη φάση των ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων.

Ο αγώνας συνεχίζεται!

 

 

 

Σκύψε το κεφάλι, γονάτισε, άπλωσε το χέρι και ικέτεψε

Σκύψε το κεφάλι, γονάτισε, άπλωσε το χέρι και ικέτεψε

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Σκύψε το κεφάλι και περπάτα κι όταν κουραστείς γονάτισε κι όταν γονατίσεις άπλωσε το χέρι και ικέτεψε. Πού ξέρεις; Μπορεί να κερδίσεις τον οίκτο τους και να γλυτώσεις το κεφάλι σου. Μόνο αυτό. Την ψυχή σου την έχεις χάσει προ πολλού. Στην έχουν κλέψει. Τους άφησες να στην κλέψουν χωρίς μάχη. Τους την παρέδωσες, είναι το πιο σωστό.

Και τώρα πού θα πας χωρίς ψυχή; Πώς θα ζήσεις χωρίς ψυχή; Πώς θα χαρείς; Πώς θα κλάψεις; Πώς θα πετάξεις;

Αποδέχτηκες τα λόγια τους πως τάχα είναι παράνομο να θέλεις, πως είναι παράνομο να έχεις ανάγκες, πως δεν επιτρέπεται να ονειρεύεσαι γιατί τα δικά σου όνειρα τους λιγοστεύουν τα κέρδη, τους ελαττώνουν τη χλιδή, τους θαμπώνουν τη λάμψη. Την έχουν ανάγκη αυτή τη λάμψη την εκτυφλωτική για να μη φαίνεται η ασχήμια τους για να μη φαίνεται το κενό τους για να κρύβουν από πίσω της τον πλούτο, για να σε κάνουν να τους ζηλεύεις και να θέλεις να γίνεις σαν κι αυτούς. Έτσι, δεν θα σκεφτείς ποτέ να τους ανατρέψεις.

Κοίταξε με προσοχή πως ζουν μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές. Δες πόσο ωραία περνάνε και νιώσε χαρά για τη ζωή τους αφού δεν μπορείς να χαρείς για τη δική σου τη ζωή.

Άνοιξε το «μαγικό κουτί» και μάθε τις υπέροχες συνταγές που σου δείχνουν από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί. Σημείωσε τα συστατικά και τις ποσότητες. Μη σου ξεφεύγουν τα γραμμάρια γιατί θα χαλάσει η συνταγή. Η συνταγή της αποχαύνωσης και του παραμυθιάσματος. Τι πειράζει που δεν έχεις να αγοράσεις τα υλικά; Τι πειράζει που δεν θα εκτελέσεις ποτέ τις συνταγές που βλέπεις; Σημασία έχει που μπορείς και βλέπεις όλα αυτά τα φαγητά και ξέρεις ότι υπάρχουν. Άρα, κάποιοι μπορούν και τα έχουν. Δεν πειράζει που δεν είσαι εσύ. Μην είσαι εγωιστής, δεν μπορείς να έχεις όλα όσα βλέπεις. Δεν μπορείς να έχεις τίποτα από όσα βλέπεις.

Στείλε τα παιδιά σου στο σχολείο χωρίς να σε νοιάζει αν μπορούν να αναπνεύσουν σ΄αυτό ελεύθερα. Έτσι κι αλλιώς, δεν έχει σημασία η γνώση ούτε η καλλιέργεια του πνεύματος και της ψυχής τους. Σημασία έχει να εκπαιδευτούν για να κόψουν πρώτοι το νήμα σε ένα αγώνα δρόμου που προκηρύχτηκε από άλλους με την προϋπόθεση να συμμετέχουν σ΄αυτόν μόνο όσοι τηρούν τις προδιαγραφές: γερά πόδια, ντελικάτο κορμί, γερό μυαλό χωρίς ανησυχίες και στα μάτια μεγάλες παρωπίδες. Όπως τα άλογα κούρσας.

Μη διεκδικείς γιατί δεν βγαίνει τίποτα με τις διεκδικήσεις. Αν είναι θέλημα Θεού, μπορεί να βελτιωθούν τα πράγματα. Άσε που είναι παράνομο να διεκδικείς και να απεργείς. Αντιβαίνει στο δημόσιο συμφέρον κι εσύ δεν ανήκεις ούτε στο «δημόσιο» ούτε στο «συμφέρον».

Άλλωστε τους νόμους πρέπει να τους τηρείς γιατί αποτελεί προϋπόθεση για την τάξη και την ομαλότητα.

Στις εθνικές επετείους τρέχεις πρώτος. Υμνείς τα κατορθώματα των προγόνων σου, κουνάς τη γαλανόλευκη κι ανατριχιάζεις αλλά ξεχνάς πως τα κατορθώματά τους ήταν, στην εποχή τους, πράξεις παράνομες, ενάντια στο τότε «δημόσιο συμφέρον», ενάντια στην «τάξη» και στην «ομαλότητα».

Θα ήθελες να είσαι στη θέση των προγόνων σου που αγωνίστηκαν παρόλο που ξέρεις πως αν ήσουν σύγχρονός τους πάλι θα επέλεγες την «τάξη» και την «νομιμότητα» εκείνης της εποχής.

Μη συμμετέχεις σε τίποτα κοινό γιατί αυτοί που έχουν το πάνω χέρι θα σε πουλήσουν. Μείνε στην άκρη, στη γωνία, σιωπηλός για να συνεχίσουν να έχουν οι ίδιοι το πάνω χέρι και να μπορούν, όχι πια με την ανοχή σου αλλά με την άμεση συναίνεσή σου, να σε ξαναπουλήσουν.

Μην τους χαρίζεις χρήματα από το μισθό σου, κάνοντας απεργία. Δεν χρειάζεται. Τους άφησες να σου αρπάξουν τόσα και τόσα. Σιγά μην τους δώσεις κι άλλα από μόνος σου. Δεν είσαι δα και κανένα κορόιδο. Αν θέλουν, ας σου τα αρπάξουν. Το κρίμα στο λαιμό τους. Θα το βρουν κάποια στιγμή από το Θεό που βλέπει την αδικία.

Κάπου-κάπου, να εξαγριώνεσαι και να τα βάζεις με όλους αυτούς που κάνουν αυτό που δεν μπορείς εσύ να κάνεις.

Βρίσε όταν δεν έχει λεωφορεία και μετρό, χάσε την ψυχραιμία σου όταν οι αγρότες κλείσουν τους δρόμους. Αλλιώς πώς θα αντέξεις όταν πας στο σπίτι σου και το φαγητό είναι λειψό; Πώς θα αντέξεις όταν αρρωστήσει το παιδί σου και δεν έχεις να το πας στο γιατρό ή να του δώσεις φάρμακο για τον πυρετό. Πώς θα μπορέσεις να δώσεις κουράγιο στον άρρωστο γονιό σου τώρα που του έκοψαν τα φάρμακα.

Πρέπει να είσαι ήρεμος γι’ αυτό, φτύσε και τον πρώτο μετανάστη που θα βρεις μπροστά σου αφού έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι εκείνος φταίει για τα δικά σου ζόρια.

Το βράδυ, πέσε να κοιμηθείς χωρίς τύψεις, χωρίς ερωτηματικά, χωρίς ανησυχίες και κυρίως χωρίς όνειρα.

Εσύ, ότι μπορούσες να κάνεις από μεριάς σου το έκανες. Έτσι δεν είναι;

Δεν φταις εσύ που δεν έκανες κάτι παραπάνω…

 

 
 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: