RSS

Monthly Archives: Δεκέμβριος 2012

ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΣΤΟ ΚΟΥΒΕΡΝΟ

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Το κουβέρνο έμοιαζε ανάστατο εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη. Είχε πάρει στην κυριολεξία φωτιά. Οι υπουργοί και οι λοιποί παρατρεχάμενοι σβούριζαν δεξιά κι αριστερά ιδρωμένοι μέσα στα μεταξωτά τους βρακιά ρωτώντας ο ένας τον άλλον «Τι συμβαίνει;»

Ο πρωθυπουργός, κλεισμένος μέσα στο γραφείο με τους μυστικοσυμβούλους συζητούσαν το πώς θα μπορούσαν να αποφύγουν τα χειρότερα.

Δεν πάνε πολλές ώρες που έφτασαν τα μαντάτα από το Μεγάλο Βασίλειο της Ευρώπης και δεν ήταν μαντάτα καλά.

Η Μεγάλη Βασίλισσα έδωσε διορία στο υπουργικό συμβούλιο να βρει τρόπο να της στείλει μέσα σε δύο μήνες τα διπλά και τρίδιπλα χρυσά νομίσματα από όσα έστελνε μέχρι τώρα κάθε χρόνο. Αν δεν το έκαναν, όλοι οι υπουργοί θα έχαναν τις θέσεις τους και θα περνούσαν το υπόλοιπο της ζωής τους δουλεύοντας στα χωράφια και κόβοντας πλίνθους δίπλα στο βάλτο. Τέρμα, δηλαδή, τα πλούσια φαγητά, τέρμα τα ακριβά ρούχα, οι ασημένιες άμαξες, οι ανέσεις, οι πολυτέλειες και οι διακοπές στο βουνό.

«Να το πούμε στους υπουργούς», πρότεινε ο ένας μυστικοσύμβουλος.

«Όχι. Πρέπει να ενημερώσω πρώτα με το Μεγάλο Δούκα της Αμερικής», τον έκοψε ο πρωθυπουργός.

«Το ξέρει ήδη», πετάχτηκε ένας άλλος μυστικοσύμβουλος.

«Και συ πώς το ξέρεις αυτό;» ρώτησε ο πρωθυπουργός

«…»

Η ατμόσφαιρα έγινε βαριά.

«Να βάλουμε τους ντελάληδες να βγούνε στα χωριά να ντελαλήσουν πρωθυπουργέ μου» πρόσθεσε ένα τρίτος μυστικοσύμβουλος.

«Τι να ντελαλήσουν;»

«Να πουν πως η Μεγάλη Βασίλισσα θύμωσε με τη συμπεριφορά τους. Αν δεν δώσουν όσα χρυσά νομίσματα τους έχουν απομείνει η χώρα μας θα βουλιάξει και οι ίδιοι θα πεινάσουν. Δεν το έχει σε τίποτα να μας διώξει από το μεγάλο Βασίλειο. Έτσι να τους πούμε. Η μόνη λύση είναι να καλοπιάσουμε τη Μεγάλη Βασίλισσα για να μας δώσει μετά λίγα χρυσά νομίσματα πίσω, με τόκο φυσικά και να μας κρατήσει υπό την προστασία της στο μεγάλο Βασίλειο»

Ένας άλλος μυστικοσύμβουλος που μέχρι τότε άκουγε χωρίς να μιλάει, ζήτησε το λόγο.

«Τόσα χρυσά νομίσματα δεν θα βρούμε από τους χωρικούς. Τους τα πήραμε τις προηγούμενες φορές. Πρέπει να πάρουν σειρά τα χωράφια. Όποιος δεν έχει χρυσά νομίσματα θα δίνει τα χωράφια του.»

«Τι να τα κάνει αγαπητέ μου τα χωράφια η Μεγάλη Βασίλισσα;», αναρωτήθηκε ο πρώτος μυστικοσύμβουλος.

«Δεν κατάλαβες πως όλα αυτά γίνονται για τα χωράφια;», τον αποπήρε ο πρωθυπουργός.

«Τι εννοείται; Θα έρθει η Μεγάλη Βασίλισσα να καλλιεργήσει κριθάρι και βρώμη για να βγάλει μπύρα;»

«Είσαι ανόητος ή παριστάνεις τον ανόητο; Θα έρθει να σκάψει για να βγάλει τα αρχαία και ότι άλλο κρύβεται θαμμένο χιλιάδες χρόνια τώρα κάτω από το χώμα. Γιατί νομίζεις ανησυχεί ο Μεγάλος Δούκας; Τα είχα τάξει σε κείνον.»

Η ατμόσφαιρα ξαναέγινε βαριά. Απ’ έξω οι υπουργοί πηγαινοέρχονταν στους διαδρόμους προσπαθώντας να μαντέψουν τι έχει συμβεί. Κανένας δεν είχε το θάρρος να χτυπήσει την πόρτα για να ρωτήσει τον πρωθυπουργό. Ήταν κανόνας. Όποτε συζητούσε με τους μυστικοσυμβούλους του απαγορευόταν ρητά να τον διακόψουν για οποιοδήποτε λόγο.

Ένας υπουργός δεν άντεξε. «Θα χτυπήσω την πόρτα να ρωτήσω», είπε στους υπόλοιπους και φτάνοντας μπροστά από τη μεγάλη ξύλινη πόρτα της αίθουσας μυστικών συνεδριάσεων κοντοστάθηκε και σήκωσε το χέρι, έτοιμος να πιάσει το ρόπτρο. Το ξανασκέφτηκε και κατέβασε το χέρι. Πήρε βαθιές ανάσες, βρήκε το κουράγιο και έπιασε το ρόπτρο χτυπώντας το τρεις φορές πάνω στη βάση του.

Η πόρτα άνοιξε σε λίγο και ο υπουργός, μπήκε στην αίθουσα.

«Τι θέλεις;», ρώτησε ένας μυστικοσύμβουλος.

«Θέλω τον πρωθυπουργό. Να τον ρωτήσω τι συμβαίνει; Είμαστε όλοι αναστατωμένοι. Κυκλοφορούν φήμες ότι η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη.»

«Όντως είναι δύσκολη», του είπε ο πρωθυπουργός. «Δεν είναι η πρώτη φορά. Στο τέλος θα τα καταφέρουμε.»

«Νομίζω πως δεν καταλάβατε τι σας είπα. Όλοι οι υπουργοί είμαστε ανήσυχοι. Ο λόγος της ανησυχίας μας δεν έχει να κάνει με αυτό που νομίζετε.»

«Δηλαδή;»

«Ήρθαν οι μαντατοφόροι από ολόκληρη τη χώρα. Τα μαντάτα που φέρνουν δεν είναι τα καλύτερα.»

«Αν έχεις κάτι να πεις, πες το καθαρά. Αλλιώς μη μας τρως το χρόνο τσάμπα», του είπε πάλι ο μυστικοσύμβουλος.

«Οι χωρικοί ετοιμάζουν εξέγερση. Ήδη στα περισσότερα χωριά μαζεύουν ότι μπορεί να χρησιμεύσει για όπλο. Τσεκούρια, θκούλια, τσαπιά, αξίνες και ότι άλλο βρουν.»

«Και γιατί ετοιμάζουν εξέγερση; Οι εκλογές δεν τους φτάνουν;», απόρησε ο πρωθυπουργός.

«Λένε πως δεν αντέχουν άλλο», συνέχισε ο υπουργός.

«Γιατί; Μήπως πεινάνε; Θα μπορούσαν να μην έχουν ούτε ψωμί να φάνε.»

«Δεν είναι μόνο η πείνα και η φτώχια, λένε. Δεν έχουν φάρμακα, δεν έχουν ρούχα για τα παιδιά τους, δεν έχουν ξύλα να ζεσταθούν, τα σχολεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο και τα παιδιά τους μένουν αγράμματα. Προτιμούν να πεθάνουν ελπίζοντας, παρά να βλέπουν τα παιδιά τους να πεθαίνουν από τις αρρώστιες και το κρύο. Δεν μπορούν να ζουν άλλο σαν δούλοι. Καλύτερα να πεθάνουν μια φορά παρά να πεθαίνουν κάθε μέρα. Αυτά λένε και ετοιμάζονται να έρθουν κατά δω. Καταλαβαίνετε τι θα συμβεί σε μια τέτοια περίπτωση».

«Να στείλουμε το ιππικό να τους κόψει το δρόμο, πριν πλησιάσουν», είπε σχεδόν τρομαγμένος ο πιο ομιλητικός από τους μυστικοσυμβούλους του πρωθυπουργού.

«Ψυχραιμία. Μην πανικοβάλλεστε. Αφού το θέλουν τόσο πολύ, αντί να πεθάνουν για αξιοπρέπεια θα τους βάλλουμε να πεθάνουν για την ¨πατρίδα¨. Ετοιμάστε τις άμαξες για κάθε ενδεχόμενο και στείλε αγγελιοφόρο στο Μεγάλο Δούκα» διέταξε ψύχραιμα ο πρωθυπουργός.

«Τι εννοείτε κύριε πρωθυπουργέ; Πώς θα γίνει αυτό;», ρώτησε ο υπουργός.

Ο πρωθυπουργός δεν απάντησε. Σηκώθηκε από την αναπαυτική του θέση και κατευθύνθηκε προς το προσωπικό του γραφείο.

Ήδη μέσα στην αίθουσα συνεδριάσεων είχαν εισβάλει και άλλοι υπουργοί για να μεταφέρουν τις δικές τους ανησυχίες για τις πληροφορίες που έφτασαν και στα δικά τους αυτιά σχετικά με την εξέγερση των χωρικών.

Κάποιος φώναξε δυνατά και με θυμό. «Ήταν αναμενόμενο. Το έλεγα πως δεν έπρεπε να τους πιέσουμε τόσο πολύ τους χωρικούς. Έπρεπε να σταματήσουμε πριν φτάσει ο κόμπος στο χτένι».

«Να στείλουμε το ιππικό», φώναξε κάποιος άλλος για να συνεχίσει λέγοντας:

«Αν φτάσουν μέχρι εδώ, πάνε τα σπίτια μας, θα τα ρημάξουν. Οι οικογένειές μας θα κινδυνεύσουν και οι περιουσίες μας θα καταστραφούν»

Όλη η νύχτα κύλησε μέσα στην ανησυχία και την αβεβαιότητα για το τι θα τους ξημέρωνε η επόμενη μέρα. Οι μαντατοφόροι πηγαινοέρχονταν ασταμάτητα καβάλα στα άλογά τους που είχαν ιδρώσει από τους καλπασμούς.

Τα μαντάτα ήταν πάντα τα ίδια: «Οι χωρικοί πλησιάζουν και καθώς περνούν από τα χωριά πληθαίνουν όλο και περισσότερο.»

Επιτέλους ξημέρωσε. Πρώτη φορά οι υπουργοί περίμεναν με τόση αγωνία την ανατολή του ήλιου. Βγήκαν στην αυλή περιμένοντας τον πρωθυπουργό.

Την γαλήνη της ανατολής τη διέκοψε η φωνή του ντελάλη.

«Ακούστε όλοι με προσοχή! Οι γείτονες μας κήρυξαν τον πόλεμο. Όλοι οι κάτοικοι της χώρας να συγκεντρωθούν έξω από τα χωριά τους για να συγκροτηθεί ο στρατός. Όλοι ενωμένοι δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα.

Η Μεγάλη Βασίλισσα της Ευρώπης και ο Μεγάλος Δούκας της Αμερικής είναι με το μέρος μας. Όλοι μαζί θα υπερασπιστούμε μέχρι θανάτου την ¨πατρίδα¨μας.»

Παγωμάρα έπεσε παντού. Σε λίγο κατέβηκε ο πρωθυπουργός από το προσωπικό του γραφείο και διέταξε τη σύγκληση έκτακτου στρατιωτικού συμβουλίου.

«Είμαστε σε πόλεμο», είπε. «Όλοι μαζί θα απαντήσουμε στον εχθρό. Η νίκη θα είναι δική μας. Μεταφέρετε το μήνυμα σε όλα τα χωριά.»

Οι μαντατοφόροι ξανάπιασαν δουλειά πηγαίνοντας τώρα να μεταφέρουν το μήνυμα του πρωθυπουργού στους εξεγερμένους χωρικούς.

Το τι απέγινε ίσως να μπορούμε να το φανταστούμε.

Ίσως να μπορούμε να γράψουμε κι εμείς οι ίδιοι τη συνέχεια…

Advertisements
 

Ετικέτες:

ΠΟΣΗ ΠΛΑΤΗ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΚΥΡΙΕ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΕ;

Είδατε κύριε υπουργέ που γίναμε εσχάτως ευαίσθητοι και μερακλήδες εμείς οι εκπαιδευτικοί;

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Να βάλουν πλάτη, παρακάλεσε ο υπουργός παιδείας κύριος Αρβανιτόπουλος τους εκπαιδευτικούς, μέσα από τη συνέντευξη που παραχώρησε σε κυριακάτικη εφημερίδα.

Μάλλον ο κύριος υπουργός απουσίαζε τα τελευταία τρία χρόνια από τη χώρα ή αν δεν απουσίαζε, προφανώς δεν άκουσε ούτε διάβασε τίποτα για το ποιος βάζει και τι, όλο το παραπάνω χρονικό διάστημα.

Από ποιους αφαίρεσαν, χωρίς δεύτερη κουβέντα, τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και τα μετέτρεψαν σε επιδόματα που θα κοπούν και αυτά τελείως, οι προηγούμενες κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις; Πάνω από 1.800 ευρώ ετησίως για τον κάθε εκπαιδευτικό, στοίχησε το πρώτο αυτό κύμα των μέτρων χωρίς να προσθέσουμε τις μειώσεις των μισθών που ακολούθησαν, το κόψιμο των επιδομάτων, τις μειώσεις στο αφορολόγητο, τις εισφορές αλληλεγγύης και τα εξοντωτικά χαράτσια. Μήπως να πούμε για το εφάπαξ; Καλύτερα όχι!

Από ποιους ζητάτε κύριε υπουργέ να βάλουν πλάτη;

Ξεχνάτε τα όμορφα, βαρύγδουπα συνθήματα της προκατόχου σας;

Και μετά;

Δεν προλαβαίναμε να μετράμε χτυπήματα.

Μισθούς πείνας για τους νεοδιόριστους, φωτοτυπίες αντί για βιβλία, συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων, καταργήσεις οργανικών θέσεων, περιπλανήσεις συναδέλφων, μηδενικοί διορισμοί, αμέτρητα κενά, χιλιάδες χαμένες ώρες διδασκαλίας.

Θυμάστε μήπως το «παιδαγωγικό περιτύλιγμα» της υποχρεωτικής τριετίας με το οποίο γέλασε κάθε πικραμένος;

Γιατί το καταργήσατε αφού ήταν σωστό; Αν τελικά αποδείχτηκε λάθος, γιατί δεν μας άκουγε κανένας τόσον καιρό που φωνάζαμε πως είναι άδικο;

Μήπως θυμάστε την επίθεση που δεχτήκαμε και συνεχίζουμε να δεχόμαστε;

Τεμπέληδες μας ανέβαζαν, βολεμένους μας κατέβαζαν.

Τώρα επικαλείστε την ευαισθησία μας, το μεράκι μας και την αίσθηση της δικαιοσύνης που μας διακρίνει; Εμείς οι τεμπέληδες, που δουλεύουμε μόνο τρεις ώρες τη μέρα, όπως παπαγάλιζαν οι τηλεοπτικοί παπαγάλοι με τα γυαλιστερά πρόσωπα, αποκτήσαμε τώρα μεράκι;

Δεν έχετε καταλάβει ότι οι πολιτικές σας εδώ και τρία χρόνια, μας έχουν ξεπλατήσει που λένε και στο χωριό μου; Πώς να βάλουμε πλάτη αφού μας έχετε γονατίσει; Για να βάλεις πλάτη πρέπει να είσαι όρθιος και να ξέρεις ότι είναι για καλό, ότι κάτι θα βγει.

Δεν σας πιστεύουμε κύριε υπουργέ. Δεν σας εμπιστευόμαστε.

Μην παρεξηγείστε. Δεν είναι προσωπικό το θέμα, αλλά πολιτικό.

Την ώρα που εμείς κάναμε θυσίες οι προκάτοχοί σας συναγωνίζονταν στις εσωτερικές διακοσμήσεις υπουργικών γραφείων. Ενδεχομένως, εσείς να μην χρειάστηκε να προσθέσετε κάτι. Είχαν φροντίσει πριν από σας. Κουρτίνες, χαλιά, γραφεία, όλα κομπλέ. Τα βλέπετε άλλωστε κάθε μέρα όταν πάτε στο υπουργείο, τι να σας τα λέω εγώ! Μη μου πείτε ότι δεν αισθάνεστε ανατολίτης;

Την ίδια ώρα που μας ζητάτε να βγάλουμε το αμάξι από τις λάσπες, καταργείτε ακόμη και αυτό το τεκμήριο της αθωότητας. Είστε έτοιμοι να θέσετε σε αργία, όχι επίορκους, αλλά συναδέλφους για τους οποίους έχει διαταχθεί ΕΔΕ, χωρίς να έχει βγει τελικό πόρισμα.

Μας ζητάτε να βάλουμε πλάτη και την ίδια ώρα μας κόβετε τα φάρμακα; Και μη μου πείτε ότι φταίνε οι φαρμακοποιοί, γιατί αν δεν τους χρωστούσατε ένα κάρο λεφτά, όχι εσείς προσωπικά αλλά το δημόσιο το οποίο εκπροσωπείτε,  δεν θα έκοβαν τις πιστώσεις στους ασφαλισμένους του ΕΟΠΥΥ. Είναι δυνατόν, την ίδια στιγμή που σχεδιάζονται επανδρωμένα ταξίδια στον Άρη οι εκπαιδευτικοί και όχι μόνο, στην Ελλάδα να στερούνται της φαρμακευτικής περίθαλψης;

Ποιος, αν όχι οι εκπαιδευτικοί καθώς και οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι, μαζί με τους συνταξιούχους, βάζουν τα τελευταία τρία χρόνια, όχι μόνο πλάτη αλλά την ίδια τους τη ζωή για να σωθούν…οι τράπεζες;

Γιατί κύριε υπουργέ δεν ζητάτε και από τις τράπεζες να βάλουν πλάτη; Γιατί τους δίνει η κυβέρνησή σας, όπως και οι προηγούμενες τις οποίες στηρίξατε, πάνω από το 80% των δόσεων; Το θεωρείτε σωστό και δίκαιο να ξεχρεώνουμε όλοι εμείς τα χρέη των τραπεζών;

Αναφερθήκατε και στους υπεράριθμους.

Ξέρετε κάτι; Αν καταργήσετε ή συγχωνεύσετε και άλλα σχολεία θα δημιουργήσετε κι άλλους υπεράριθμους και τότε θα μας πείτε πως πρέπει να αποδεχτούμε και τις απολύσεις γιατί μας διακρίνει το μεράκι και η ευαισθησία.

Πράγματι, έχουμε και μεράκι και ευαισθησία και αίσθημα δικαιοσύνης. Γι΄αυτό δεν σας πιστεύουμε. Γιατί με τις πολιτικές σας θέλετε να μας τα ξεριζώσετε και τα τρία όπως κάνατε με την αξιοπρέπειά μας.

Και τώρα μας υπόσχεστε, και δεσμεύεστε πάνω σ΄αυτό, πως η αξιολόγηση που έχετε αποφασίσει, δεν θα έχει τιμωρητικό χαρακτήρα.

Τότε γιατί την κάνετε; Για να αναβαθμίσετε την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου όπως υποστηρίζετε;

Γίνεται αναβάθμιση χωρίς χρηματοδότηση;

Γίνεται αναβάθμιση χωρίς τα στοιχειώδη;

Γίνεται αναβάθμιση με τη φτώχια να θερίζει μαθητές και εκπαιδευτικούς;

Γίνεται αναβάθμιση χωρίς συνεχή και ουσιαστική επιμόρφωση;

Μήπως ξέρετε πότε προγραμματίστηκε, πότε τελικά άρχισε και για ποιο λόγο καθυστέρησε η επιμόρφωση των νεοδιόριστων της φετινής σχολικής χρονιάς;

Ρωτήστε τους εκπαιδευτικούς που περνάνε κάθε χρόνο από αυτή την επιμόρφωση να σας πουν την άποψή τους. Αφού είναι ευαίσθητοι όπως λέτε, εμπιστευτείτε τους. Την αλήθεια θα σας πουν.

Σκεφτήκατε τι θα γίνει με τη θέρμανση στα σχολεία; Κάποια στιγμή θα μπει και ο Χειμώνας. Ήδη στην Κεντρική Μακεδονία αρχίζουν και κρυώνουν. Το φωτοτυπικό χαρτί, φτάνει στο τέλος του και είμαστε σε περίοδο διαγωνισμάτων.

Κύριε υπουργέ, όσον αφορά στην αξιολόγηση, ας μην κρυβόμαστε. Την αξιολόγηση την έχει επιβάλλει η τρόικα. Γιατί όμως; Νοιάζεται για το αν θα μορφωθούν οι μαθητές μας;

Όχι βέβαια, γιατί στην περίπτωση αυτή, δεν θα έδινε εντολή να γίνουν όλα όσα ανέφερα παραπάνω.

Αυτό για το οποίο καίγεται η τρόικα είναι να μειωθούν όσο το δυνατόν περισσότερο οι δαπάνες, για να γεμίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο οι τσέπες των δανειστών. Οπότε τι προστάζει; Να βρεθούν τρόποι ώστε να μην υπάρχει μισθολογική εξέλιξη, να υπάρχει ευελιξία στην αργία και την εφεδρεία με απώτερο στόχο την απόλυση και τη σύνδεση της «απόδοσης» των σχολικών μονάδων με τη χρηματοδότηση.

Για όλα τα υπόλοιπα υπάρχει ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας. Δεν χρειάζεται ένας ακόμη νόμος με τη δικαιολογία ότι ο υπάρχων δεν εφαρμόζεται. Αν εφαρμοστεί, για όλους όμως, χωρίς τις διαχρονικές και γνωστές εξαιρέσεις, τότε θα φανεί ποιοι και γιατί δεν ήθελαν και δεν θέλουν την εφαρμογή του.

Νομίζετε πως όσοι δεν θέλουμε την αξιολόγηση είναι επειδή έχουμε κάτι να φοβηθούμε ή επειδή νιώθουμε ανεπαρκείς;

Δεν τη θέλουμε γιατί αποτελεί το όχημα πάνω στο οποίο θα πατήσει η ένταση της διοικητικής αυθαιρεσίας και το πρόσχημα για να προχωρήσουν οι απολύσεις η μείωση της χρηματοδότησης των σχολείων και να αναχαιτιστεί κάθε δυνατότητα κοινής και οργανωμένης αντίστασης.

Τέλος, το ότι δεσμεύεστε πως η αξιολόγηση δεν θα οδηγεί σε απολύσεις δεν καθησυχάζει κανέναν.

Δεν ξεχνάμε πως για όλα όσα έγιναν τα τελευταία τρία χρόνια, προηγήθηκε κάποια υπουργική ή πρωθυπουργική δέσμευση ότι αυτά δεν θα γίνονταν ποτέ.

Κύριε υπουργέ, να με συγχωρείτε αλλά δεν μπορώ να σας πιστέψω. Όχι για προσωπικούς, αλλά για πολιτικούς λόγους.

 

 

 

Ετικέτες:

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Αξιολόγηση και αναξιολόγηση

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

Από τότε που άρχισε να συζητιέται όχι απλώς η πρόθεση αλλά η ειλημμένη απόφαση των υπεύθυνων για τα της παιδείας, να θεσπίσει τη διαδικασία της αξιολόγησης, έχουν ειπωθεί και ακουστεί χιλιάδες γνώμες, έχουν γραφτεί εκατοντάδες αναλύσεις, σε μια προσπάθεια να αποδειχτεί αν η αξιολόγηση είναι «καλή» ή «κακή» και αν τελικά πρέπει να γίνει ή όχι.

Λαμβάνοντας υπόψη μας τη συμμετοχή των άμεσα ενδιαφερόμενων στη δημόσια διαβούλευση που έγινε με πρωτοβουλία του υπουργείου παιδείας, θα μπορούσε να βγει σαν πρώτο συμπέρασμα ότι οι εκπαιδευτικοί δεν θέλουν την αξιολόγηση.

Τι σημαίνει όμως «αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου»;

Για να δώσει κάποιος την όποια απάντηση, θα πρέπει να ορίσει πρώτα τι πάει να πει «εκπαιδευτικό έργο».

Από τη δική μου μικρή εμπειρία, στο πώς αντιλαμβάνεται η εκπαιδευτική κοινότητα το εκπαιδευτικό έργο, δεν υπάρχει μία αλλά πολλές απαντήσεις.

Ήδη, με αφορμή την εξαγγελία της διενέργειας της διαδικασίας της αξιολόγησης, φούντωσε η συζήτηση, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της εκπαιδευτικής κοινότητας. Ερωτήσεις όπως, «γιατί να μην αξιολογηθεί ο εκπαιδευτικός που αργεί να μπει στην τάξη;» ή «γιατί να μην μείνουν στα σχολεία μόνο οι ικανοί και οι ανίκανοι να πάνε σπίτι τους;», είναι ενδεικτικές τόσο του κλίματος που επικρατεί όσο και του κλίματος που έχει καλλιεργηθεί.

Το πρώτο ερώτημα δημιουργεί εύλογα από μόνο του πολλά άλλα δευτερογενή ερωτήματα:

«Τον εκπαιδευτικό που, ενδεχομένως, αργεί συστηματικά να έρχεται στο σχολείο, δεν υπάρχει κάποιος που τον αφήνει να το κάνει;» Προφανώς!

«Γιατί τον αφήνει να το κάνει;» Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι από τη στιγμή που δεν κινδυνεύει ο εν λόγω εκπαιδευτικός με απόλυση, τους γράφει όλους στα παλιά του παπούτσια. Αυτό όμως είναι λάθος διότι ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας προβλέπει σε ανάλογες περιπτώσεις κυρώσεις και ποινές. Άρα, αυτός που τον αφήνει να έχει τη συγκεκριμένη συμπεριφορά, το κάνει για άλλο λόγο.

«Αυτός που επιτρέπει στον εκπαιδευτικό να αργεί συστηματικά, μήπως θα ανήκει στο σώμα των αξιολογητών;» Αν δεν θέλουμε να υποκρινόμαστε, πρέπει να απαντήσουμε ότι είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ανήκει.

«Επομένως, τι θα εμποδίσει τον μόνιμα αργοπορημένο εκπαιδευτικό, όχι μόνο να περάσει επιτυχώς την αξιολόγηση αλλά να εξακολουθήσει να έχει την ίδια συμπεριφορά;»

Έλα ντε!

Το δεύτερο ερώτημα, πάλι δημιουργεί επιπλέον ερωτήματα.

«Αυτοί που το προηγούμενο χρονικό διάστημα, έκριναν τους τωρινούς «ανίκανους» ως «ικανούς», θα είναι διαφορετικοί από αυτούς που θα αποφανθούν για την ικανότητά τους στα πλαίσια της αξιολόγησης που προωθείται;» Αν ρίξουμε μια ματιά γύρω μας δεν θα δούμε διαφορές ούτε στα πρόσωπα ούτε στις πρακτικές. Ήδη συζητιέται και ίσως να έχει παρθεί και τελική απόφαση, η εκπόνηση κάποιου εκπαιδευτικού προγράμματος θα μετράει στα «συν» για τον αξιολογούμενο εκπαιδευτικό, μόνο αν έγινε με δική του πρωτοβουλία και εκτός σχολικού ωραρίου. Αν έγινε στα πλαίσια της συμπλήρωσης ωραρίου δεν θα λαμβάνεται υπόψη. Λες και φταίει ο εκπαιδευτικός που δεν συμπληρώνει ωράριο ή λες και όσοι αναλαμβάνουν πρόγραμμα για να συμπληρώσουν ωράριο το κάνουν εκ του πονηρού και το θεωρούν αγγαρεία.

«Είναι σωστό να μετριέται η ικανότητα κάποιου εκπαιδευτικού με βάση το πόσα μεταπτυχιακά έχει κάνει και το πόσα σεμινάρια έχει παρακολουθήσει και μάλιστα σε άσχετο, πολλές φορές, προς το αντικείμενό του ή την παιδαγωγική του κατάρτιση;» Προσωπικά πιστεύω πως είναι λάθος.

Θα συμφωνούσα απόλυτα αν στα μεταπτυχιακά και τα σεμινάρια είχαν όλοι την ίδια δυνατότητα πρόσβασης και από κει και πέρα είχε να κάνει με την όρεξη και το μεράκι του καθενός, το αν θα προχωρούσε σε κάποιο μεταπτυχιακό ή όχι.

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα;

Για τη συντριπτική πλειοψηφία των μεταπτυχιακών, απαιτούνται δίδακτρα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ντε και καλά οι μεταπτυχιακοί τίτλοι «χαρίζονται» στους κατόχους τους, αλλά οπωσδήποτε δεν μπορώ να δεχτώ ότι δεν υπάρχουν και πολλοί άλλοι που θα κατάφερναν να ολοκληρώσουν το ίδιο μεταπτυχιακό πρόγραμμα, αλλά δεν τους δόθηκε ποτέ η δυνατότητα διότι δεν είχαν τα απαιτούμενα χρήματα.

Δεν θα ήθελα να σταθώ αυτή την ώρα και σε μια σειρά από άλλα ερωτήματα όπως: «Γιατί να γίνει η αξιολόγηση;» ή «Πώς θα γίνει η αξιολόγηση και με βάση ποιους δείκτες θα προκύπτει το όποιο αποτέλεσμα;» ή, τέλος «Ποιος θα κάνει την αξιολόγηση και ποια θα είναι η διαδικασία επιλογής της;».

Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να σχολιάσω ένα μικρό απόσπασμα από τις απόψεις ενός σχολικού συμβούλου που βρήκα στο διαδίκτυο, που αναφέρεται σε έναν από τους στόχους της αξιολόγησης, το οποίο και παραθέτω αυτούσιο:

 

«Γιατί πρέπει να γίνει Αξιολόγηση;

Γενικότερα στοχεύει στην αναβάθμιση του εκπαιδευτικού έργου.

Ειδικότερα η αξιολόγηση στην Εκπαίδευση δεν πρέπει να στοχεύει στην ανακάλυψη του τι δεν έμαθε ο εκπαιδευόμενος αλλά στο τι δεν κατάφερε ο εισηγητής/δάσκαλος και η συγκεκριμένη εισήγηση να του μάθει.»

 

Το τι δεν κατάφερε ο εισηγητής/δάσκαλος να μάθει στον εκπαιδευόμενο, σχετίζεται μόνο με τον ίδιο και τις ικανότητές του;

Μήπως οι εμπνευστές της αξιολόγησης θεωρούν ότι το σχολείο και όσοι αναπνέουν μέσα σ’ αυτό, μαθητές και εκπαιδευτικοί, αποτελούν ξεχωριστό κομμάτι της κοινωνίας το οποίο λειτουργεί αυτόβουλα και ανεπηρέαστα σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στη κοινωνία;

Έχουν προσπαθήσει να «μάθουν» σε εκπαιδευόμενους – μαθητές που τους λείπει η τροφή;

Έχουν προσπαθήσει να «μάθουν» σε εκπαιδευόμενους – μαθητές που τους λείπουν ρούχα και παπούτσια;

Έχουν προσπαθήσει να «μάθουν» σε εκπαιδευόμενους – μαθητές που βιώνουν την κατάθλιψη του οικογενειακού περιβάλλοντος;

Έχουν προσπαθήσει ποτέ να «δουν» τους μαθητές όχι μόνο ως «εκπαιδευόμενους» αλλά ως ψυχοσωματικές οντότητες;

Έχουν προσπαθήσει ποτέ να μπουν μέσα στο οπτικό πεδίο που καλύπτουν με τα απλανή βλέμματά τους αυτοί οι εκπαιδευόμενοι-μαθητές γιατί το μυαλό τους είναι στον άνεργο γονιό τους που βρίσκεται σε αδιέξοδο;

Έχουν προσπαθήσει να «μάθουν» σε εκπαιδευόμενο-μαθητή που θέλει να εγκαταλείψει το σχολείο για να ψάξει, ο αφελής, για μια οποιαδήποτε δουλειά ώστε να συνεισφέρει κι εκείνος οικονομικά;

Το παραπάνω απόσπασμα από μόνο του μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να αποτελέσει ισχυρό επιχείρημα ενάντια στην προωθούμενη αξιολόγηση.

Όταν ολόκληρη η κοινωνία υποφέρει, ασφυκτιά και πνίγεται στα αδιέξοδα, όταν για την πλειοψηφία, πλέον, των πολιτών τίθεται θέμα άμεσης επιβίωσης, δεν μπορείς να μιλάς σε μαθητές και εκπαιδευτικούς για το πώς γίνεται το παντεσπάνι και πόσο νόστιμο είναι.

Όποιος λοιπόν θέλει να προωθήσει την αξιολόγηση, ας φροντίσει πρώτα να προωθήσει την επίλυση άλλων πιο βασικών και προαπαιτούμενων ζητημάτων.

Αν δεν το κάνει, άλλο έχει στο βάθος του μυαλού του και όχι την αξιολόγηση για την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού έργου.

 

Ετικέτες:

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

e-βιβλια

... επειδή η μόρφωση είναι προνόμιο όλων!

Συνταγες

Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής

enter7.net

all about tech

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: