RSS

Monthly Archives: Οκτώβριος 2012

ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΦΟΒΑΜΑΙ…

Βαρέθηκα να φοβάμαι…

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

 

 

«Τρία χρόνια τώρα δεν κάνω τίποτε άλλο από το να φοβάμαι.

Στην αρχή φοβόμουν μη φτάσει η θύελλα και στη χώρα μας και δε μιλούσα, μέχρι που κάποια νύχτα άκουσα το βουητό της.

Μετά, φοβόμουν μη μας κόψουν τα δώρα και δεν έβγαζα άχνα, μέχρι που ήρθαν τα Χριστούγεννα και τα δώρα κόπηκαν.

Φοβόμουν μη μου μειώσουν το μισθό και δεν έλεγα κουβέντα σε κανέναν, μέχρι που κάποια πρωτομηνιά βρήκα το μισθό κουτσουρεμένο.

Άρχισα να φοβάμαι για τη δόση του στεγαστικού και σφράγιζα το στόμα μου, μέχρι που ήρθε η ειδοποίηση της τράπεζας ότι χρωστάω τρεις δόσεις.

Είχα το φόβο πώς θα τα καταφέρω αν η κόρη μου περνούσε στην επαρχία και κατάπινα την οργή μου αμάσητη μέχρι που της είπα πως δεν θα μπορέσει να πάει στην επαρχία στη σχολή που πέρασε.

Είχα το φόβο πού θα βρει δουλειά ο γιος μου τελειώνοντας τις σπουδές και έτρεχα στα βουλευτικά γραφεία, μέχρι που ένα μεσημέρι μου έδειξε την κάρτα ανεργίας.

Φοβόμουν μη χάσω τη δουλειά μου και ανεχόμουν πολλά, μέχρι που το αφεντικό μου έδωσε το χαρτί της απόλυσης.

Φοβόμουν για το μέλλον και είπα να βγω αμίλητος στη σύνταξη αλλά για δύο χρόνια ζούσα με δανεικά γιατί σύνταξη δεν έβλεπα και όταν τελικά την πήρα σκέφτηκα να τη χαρίσω στο Στουρνάρα για να νιώσει και αυτός τη χαρά του να έχει κάποιος ένα μισθό ή μια σύνταξη.

Φοβόμουν να μη χάσω το εξάπαξ και απέφευγα να μιλάω για την πολιτική, μέχρι που έμαθα πως τελικά θα πάρω το μισό μετά από, ποιος ξέρει, πόσα χρόνια.

Φοβόμουν μη φύγουμε από το ευρώ και πέσουμε στη χρεοκοπία και χειροκροτούσα τους ευρωπαϊστές, μέχρι που χρεοκόπησα μέσα στο ευρώ.

Φοβόμουν μη γυρίσουμε στη δραχμή και δεν έχουμε φάρμακα και έπνιγα το θυμό μου, μέχρι που κατάντησα να μην έχω φάρμακα γιατί δεν έχω τα ευρώ για να τα αγοράσω.

Φοβόμουν μη χάσω το γιατρό μου, την ασφάλισή μου και μούτζωνα οργισμένος τη Βουλή, μέχρι που κατέληξα να μην έχω ούτε γιατρό ούτε ασφάλιση και άρχισα να μουτζώνω τον εαυτό μου που πίστεψε πως με τις μούτζες θα έφερνα αποτέλεσμα.

Φοβόμουν για τη σύνταξη των 500 ευρώ της μάνας μου και το βούλωνα, δήθεν, με αξιοπρέπεια μέχρι που ένα μέρος της σύνταξης μου έγινε απαραίτητο μέσο επιβίωσης.

Φοβόμουν μην τυχόν και δεν έχω να δώσω χαρτζιλίκι στα παιδιά μου και δάκρυζα από θλίψη, μέχρι που τα είδα ένα πρωινό να φεύγουν για το σχολείο με σκυφτό το κεφάλι χωρίς χαρτζιλίκι.

Φοβόμουν να κοιτάξω τους μαθητές μου στα μάτια και έστρεφα από ντροπή, το βλέμμα μου αλλού, μέχρι που κατάλαβα πως ντρεπόμουν τους μαθητές μου επειδή ντρεπόμουν τον εαυτό μου για το μέλλον που τους παραδίδω.

Φοβόμουν να κάνω απεργία και δεν μιλούσα σε κανέναν απεργό, μέχρι που κατάλαβα πως δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι εγώ είχα το άδικο και όχι ο απεργός.

Φοβόμουν τους μετανάστες που ήθελαν να καθαρίσουν το παρμπρίζ του αυτοκινήτου και τους έδιωχνα βάζοντας σε λειτουργία τους υαλοκαθαριστήρες, μέχρι που μια μέρα διαπίστωσα πως τελικά ήθελε όντως καθάρισμα. Όχι το παρμπρίζ αλλά το μυαλό μου.

Άρχισα να φοβάμαι τα ξυρισμένα τάγματα εφόδου με τους επικεφαλής βουλευτές που κρύβονται πίσω από την ασυλία τους, μέχρι που κατάλαβα ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εμπροσθοφυλακή του ίδιου σάπιου συστήματος.

Φοβόμουν να ακούσω τους μακιγιαρισμένους τηλεπαρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων και έψαχνα να βρω σε ποιο κανάλι έχει αθλητικά, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι όλοι αυτοί, απλώς έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους.

Φοβόμουν μη χάσω το αυτοκίνητό μου και έκανα πως δεν καταλάβαινα τι γίνεται γύρω μου, μέχρι που αναγκάστηκα να παραδώσω τις πινακίδες γιατί δεν είχα να πληρώσω τα τέλη κυκλοφορίας και την ασφάλεια.

Φοβόμουν μη χάσω την οργανική μου θέση και έτρεχα σε Διευθύνσεις και αιρετούς, μέχρι που βρέθηκα κάποιον Οκτώβρη να συμπληρώνω ωράριο σε τρία σχολεία.

Τώρα πια δεν φοβάμαι γιατί δεν έχω τίποτα να χάσω.

Τώρα έπιασα πάτο. Δεν αντέχω άλλο να φοβάμαι.

Πλέον, το μόνο ενδεχόμενο είναι να αρχίσω να ανεβαίνω. Αρκεί να πατήσω γερά τα πόδια.

Όμως, μόνος μου είναι αδύνατον. Δε μπορεί, σίγουρα θα υπάρχει ένας ακόμα σαν και μένα να του δώσω το χέρι να με τραβήξει και να τον τραβήξω. Ένας μόνος του δεν μπορεί. Δύο όμως είναι πιο εύκολο. Τρεις μαζί μπορούν ακόμα καλύτερα. Τέσσερεις, πέντε έξι, εκατοντάδες, χιλιάδες, τραβώντας ο ένας τον άλλον θα βγούν σίγουρα στην επιφάνεια.

Μπορεί να έπιασα πάτο, μπορεί η απελπισία να βρίσκεται παντού όμως δεν θα τους κάνω τη χάρη να υποκύψω, ούτε να εγκαταλείψω ούτε να αυτοκτονήσω.

Το φως των ματιών μου δεν τους το κάνω θυσία. Το θέλω για να βλέπω τα παιδιά μου, τους φίλους μου, τους μαθητές μου, τους συντρόφους μου, τους δικούς μου ανθρώπους. Όλους αυτούς που αξίζει να τους βλέπω και όχι να τους φτύνω.

Δεν θα θυσιάσω ούτε μια τρίχα των μαλλιών μου γι’ αυτούς που με έσπρωχναν όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τον πάτο για να πατάνε πάνω μου και να μπορούν να έχουν τα καλοθρεμμένα κεφάλια τους στην επιφάνεια.

Όπου και αν βρεθώ θα τους πολεμάω. Θα πολεμάω να φύγουν, με όσες δυνάμεις διαθέτω.

Ξέρω πως ένας μόνος του αποκλείεται να τα καταφέρει. Δύο όμως είναι πιο εύκολο. Τρεις μαζί μπορούν ακόμα καλύτερα. Τέσσερεις, πέντε έξι, εκατοντάδες, χιλιάδες, πολεμώντας ο ένας δίπλα στον άλλον και ο ένας για τον άλλον σίγουρα μπορούν να φέρουν τα πάνω, κάτω.

Το «μαζί» είναι η δύναμή μας και το «καθένας μόνος του», η αδυναμία μας.

Μόνο τότε μπορούμε να τους πνίξουμε στη ίδια τη θλίψη με την οποία μας έχουν πλημμυρίσει.

Αρκετά πιάστηκε η μέση μας από το σκύψιμο. Είναι καιρός να αποκτήσουμε την όρθια κατακόρυφη στάση που ταιριάζει στα σώματα των ανθρώπων και όχι των υποζυγίων».

 

 

Advertisements
 

Ετικέτες: , ,

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΝΥΧΤΑ

Καλή μας νύχτα!

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Δύσκολη μέρα η προχθεσινή, γεμάτη εκπλήξεις και συγκινήσεις. Ότι πρέπει για διαλογισμό.

«Αν δεν πάρουμε τη δόση του δανείου θα πεινάσουμε», είπε ο συμπαθέστατος υπουργός οικονομικών κύριος Στουρνάρας.

Προς στιγμήν σκέφτηκα να ψάξω στο παντελόνι να βρω εκείνα τα πέντε ευρώ που είχα σε ψιλά και να κατηφορίσω προς το Υπουργείο Οικονομικών να του τα πάω.

Το ξαναζύγισα όμως και κατέληξα πως δεν θα ήταν πρέπον. Έτσι αποφάσισα να αγοράσω μια φρατζόλα ψωμί και μισό κιλό ελιές να του τις δώσω για το σπίτι του ώστε αν δεν πάρουμε τη δόση του δανείου, να έχει κάτι να φάει ο υπουργός. Τουλάχιστον να είναι εκείνος χορτάτος.

Πολύ ωραία γραμματική εφεύρεση αυτό το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο που χρησιμοποιούν ορισμένοι. «Να πάρουμε τη δόση, θα πεινάσουμε» και πολλά τέτοια παρόμοια.

Αργότερα είδα το Μιχαλολιάκο να χαιρετάει σηκώνοντας το χέρι του σε φασιστικό χαιρετισμό και η αλήθεια είναι πως ξαφνιάστηκα. Όταν όμως μας εξήγησε ο άνθρωπος πως δεν πειράζει ο χαιρετισμός γιατί το ανασηκωμένο χέρι είναι καθαρό, τότε ησύχασα. Είναι πλυμένο πρόσφατα με το αίμα των μεταναστών. Το αίμα αυτών των υπανθρώπων, των μεταναστών εννοώ, δεν είναι σαν των άλλων ανθρώπων. Έχει μέσα ιώδιο και απολυμαίνει το χέρι που θα το αγγίξει.

Το επόμενο βήμα ενδεχομένως θα είναι να βγει και να πει ο «αρχηγός», ότι ναι είμαστε φασίστες, αλλά είμαστε καθαροί. Κάνουμε μπάνιο τρεις φορές τη μέρα.

Η επόμενη έκπληξη προήλθε από το Βαγγέλη το Βενιζέλο. Ντόμπρο παιδί και ξύπνιο. Δεν κρύβει αλήθειες, δεν είναι του χαρακτήρα του. Μόνο κανένα cd μπορεί καμιά φορά να ξεχάσει καταχωνιασμένο στο συρτάρι του, αλλά στους πολίτες εμπνέει σιγουριά και εμπιστοσύνη. Λίγο τα μέλη του κόμματός του δεν τον θέλουν αλλά δεν πειράζει. Γι΄αυτό τον προτιμούν οι υπόλοιποι πολίτες. Είπε ότι αυτά τα μέτρα θα είναι τα τελευταία, αλλιώς η χώρα θα γίνει προτεκταράτο. Επειδή όμως είναι η 38η φορά που βαφτίζει κάποια μέτρα ως τελευταία, μήπως εννοούσε ότι θα είναι τα τελευταία που θα ψηφίσει ως βουλευτής ή ως πρόεδρος του ΠαΣοΚ;

Πάντως εμένα θα μου λείψει. Όπως μου λείπει ο Παπακωνσταντίνου. Τι καλό παιδί που ήταν! Λίγο ξεχασιάρης μόνο και άσχετος από υπολογιστές. Εφτά μήνες δεν μπορούσε να ανοίξει το cd με τις λίστες. Το τοποθετούσε ανάποδα και δεν άνοιγε.

Και ο Λοβέρδος μου λείπει. Και η Άννα. Πολύ μου λείπει αυτή η ψυχή. Τι ψυχή! Πρώτα ο μαθητής! Ποτέ δεν νοιάστηκε για τον εαυτό της. «Καθίστε» της έλεγαν στα σχολεία που γύριζε. «Όχι», απαντούσε εκείνη. «Πρώτα θα καθίσει ο μαθητής».

Κι ο Πάγκαλος μου έλλειψε κι ας μου τα χαλάει τώρα τελευταία με το να λέει ότι αγαπάει το Σαμαρά. Εγώ θα τον έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου. Μη ρωτάτε αν χωράει, έχω μεγάλη καρδιά.

Όμως, πιστεύω πως σε όλους μας, έλλειψε ο Κώστας Καραμανλής. Κατάλαβε ότι μας έλλειψε γι’ αυτό ετοιμάζεται να επιστρέψει. Πόσο play station να παίξει κι αυτός;

Κατάλαβε και ο Σαμαράς ότι ο Καραμανλής θα επιστρέψει και ετοιμάζεται να φύγει από τη ΝΔ για να φτιάξει άλλο κόμμα. Εκτός αν το κάνουν συνεταιρικό το μαγαζί.

Μετά, το μυαλό μου πήγε στο 1.500.000 ανέργους που υπάρχουν στη χώρα και αναρωτήθηκα γιατί απουσίαζαν οι περισσότεροι από τις τελευταίες συγκεντρώσεις και πορείες διαμαρτυρίας; Μάλλον εκείνες τις μέρες έψαχναν για δουλειά. Όσοι έχουμε δουλειά, απουσιάζαμε για να μην κινδυνέψουμε να χάσουμε τη δουλειά μας. Όλα έχουν την εξήγησή τους τελικά.

Το μυαλό μου ξαναπήγε στο υψωμένο χέρι του Μιχαλολιάκου και συνειδητοποίησα πως όλοι μας βοηθήσαμε για να βρει τη δύναμη ο «αρχηγός» να σηκώσει τελικά το χέρι. Λίγο τα ανέκδοτα με τους Αλβανούς, τους μαύρους, τις ξανθιές και τους ομοφυλόφιλους, λίγο που δεν ανοίγουμε ποτέ κανένα βιβλίο ιστορίας να μάθουμε ότι η ιστορία μπορεί εύκολα να επαναληφθεί, λίγο που κάνουμε χάζι με τις μπαρούφες του Νότη, βάλε και την οικονομική εξαθλίωση που προέκυψε, δεν θέλει και πολύ.

Γιατί να ψάξω να βρω την πραγματική αιτία της ανεργίας; Που να τον βρω τον εργοστασιάρχη, για να του τα ψάλλω, ο οποίος κλείνει το εργοστάσιο και το πάει στο Μπαγκλαντές; Αλλά τι να κάνει και αυτός; Δεν βγαίνει! Γι΄ατό τα βάζω με τον Πακιστανό που τον έχω δίπλα μου, με το Σενεγαλέζο που πουλάει λαθραία και τον βρίσκω συνεχώς μπροστά μου και έτσι εκτονώνομαι. Ρίχνω και καμιά μούτζα στη Βουλή όποτε περνάω απ’ έξω και όλα μέλι-γάλα.

Είπα «Νότης» και θυμήθηκα που δήλωσε ότι οι μετανάστες στα φανάρια τού προσβάλουν την αισθητική. Αν κρίνω από τις κατά καιρούς ενδυματολογικές του εμφανίσεις αλλά και από τα όσα λέει στις διάφορες συνεντεύξεις που έχει δώσει, μου φαίνεται αδύνατο να προσβλήθηκε η αισθητική του διότι ο ίδιος, έχω την εντύπωση, δεν διαθέτει ούτε τη στοιχειώδη.

Δεν άντεξα άλλο την πίεση και γύρισα τα κανάλια να βρω τίποτε αθλητικά. Ότι να είναι. Μπάλα, μπάσκετ, βόλεϋ, τένις. Έτσι να ξεχαστώ λίγο. Σκέφτηκα πως δεν αξίζει τον κόπο να στενοχωριέμαι. Μια ζωή την έχουμε. Εντάξει, όχι μία ολόκληρη αλλά μισή, αφού την άλλη μας την έκλεψαν. Εδώ από τα νέα παιδιά την έχουν κλέψει ολόκληρη κι εμείς που έχουμε και τη μισή;

Έτσι κατέληξα πως δεν χρειάζεται να στενοχωριέμαι.

Άλλωστε, ένας μόνος του δεν μπορεί να κάνει τίποτα, δεν μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.

Ίσως ήταν η μόνη αλήθεια που πέρασε από το μυαλό μου εκείνη τη μέρα «ένας μόνος του δεν μπορεί να κάνει τίποτα».

Έτσι, ήσυχος με τη συνείδησή μου και νηφάλιος, το έριξα στον ύπνο όπως και οι περισσότεροι συμπατριώτες μου.

Καλή μας νύχτα!

 

Ετικέτες: , ,

ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΡΥΒΟΜΑΣΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤH ΣΚΙΑ ΜΑΣ;

Ως πότε θα κρυβόμαστε πίσω από τη σκιά μας;

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Δεν είναι μόνο που μας έχουν διαλύσει οικονομικά, δεν φτάνει που μας θεωρούν αριθμούς, το κυριότερο είναι πως πιστέψαμε ότι είναι ανίκητοι.

Δεν φτάνει που μας έφτασαν στο σημείο να ντρεπόμαστε να κοιτάξουμε τα παιδιά μας, πρέπει να αισθανόμαστε και συνυπεύθυνοι για την κατάσταση που βιώνουμε για να βγαίνουν λάδι οι πραγματικοί υπαίτιοι;

Από το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου περάσαμε στο «όλοι φταίμε» του Πρετεντέρη. Εδώ που τα λέμε, το «όλοι φταίμε» κρύβει μια μεγάλη αλήθεια.

Φταίμε, γιατί εδώ και τρία χρόνια και άλλα 35 πιο πριν, πιστεύουμε τους ίδιους που ευθύνονται για όσα έχουν συμβεί, επειδή είναι πιο βολικό να μην αντιδράσει κάποιος από το να αντιδράσει όπως χρειάζεται.

Μπορεί τυπικά να έχουμε Δημοκρατία, όπου ο καθένας, πάλι τυπικά, έχει το δικαίωμα να εκφράζεται ελεύθερα. Όμως η ποιότητα της Δημοκρατίας δεν κρίνεται από αυτό αλλά από το κατά πόσο, η γνώμη κάποιου μπορεί να φτάσει στο ίδιο πλήθος ανθρώπων που φτάνει και η γνώμη κάποιου άλλου.

Διότι, ας μην κρυβόμαστε πίσω από τη σκιά μας. Δεν φτάνει στο ίδιο πλήθος ακροατών, το «χρειάζονται θυσίες» του τηλεπαραθυράτου αναλυτή με το «δεν αντέχω άλλο», του άνεργου που υποφέρει.

Η όποια Δημοκρατία, παρουσιάζει έλλειμμα λόγω της τεράστιας μεταδοτικής δύναμης που διαθέτει, κυρίως, η τηλεόραση. Ας δούμε λίγο τους ιδιοκτήτες των περισσότερων καναλιών; Το μόνο κοινό που έχουν είναι η ιδιότητα του κρατικοδίαιτου επιχειρηματία.

Μαθαίνουμε ότι θέλουν να μάθουμε, δηλαδή, ότι τους συμφέρει. Ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις όταν κρίνουν πως πρέπει να το κάνουν. Οι όποιες εξαιρέσεις, ενδεχομένως, υπάρχουν, απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Το επιχείρημα «άλλαξε κανάλι» ή «κλείσε την τηλεόραση» είναι και αστείο και αυταρχικό. Όταν όλα τα κανάλια δείχνουν «το ίδιο έργο» οι επιλογές είναι μηδαμινές. Και τέλος πάντων, δεν θέλω να κλείσω την τηλεόραση. Οι συχνότητες στις οποίες εκπέμπουν είναι δημόσιο αγαθό και όχι ιδιοκτησία τους. Όπως δεν έχει, όμως, το δικαίωμα η ΕΥΔΑΠ να ρίχνει δηλητήριο στο νερό έτσι δεν έχει το δικαίωμα και κανένα κανάλι να δηλητηριάζει τη σκέψη μας και να μην λαμβάνει υπόψη του το δημόσιο καλό.

Μα, θα πει κάποιος, υπάρχουν τόσοι θεσμοί και τόσες επιτροπές ελέγχου και διαφάνειας των τηλεοπτικών προγραμμάτων.

Τρίχες! Είδατε καμία να επεμβαίνει όταν κάποιο κανάλι τρομοκρατεί τον κόσμο λέγοντας πως δεν θα υπάρχουν χρήματα για μισθούς και συντάξεις αν δεν πάρουμε την, δεν ξέρω κι εγώ ποια, δόση για την οποία όμως χρειάζεται να παρθούν εκατοντάδες μέτρα εκ μέρους της εκάστοτε κυβέρνησης, όταν ξέρουν πως τα λεφτά τις δόσης πάνε στους δανειστές και στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών;

Δεν υπάρχει αντίλογος; Δεν υπάρχουν διαφορετικές φωνές;

Το επιχείρημα είναι ότι πρόκειται για μειοψηφίες. Μα αν οι μειοψηφίες, εξ ορισμού, έχουν άδικο και δεν μπορούν τίποτε να προσφέρουν στην επίλυση ενός προβλήματος τότε να καταργήσουμε και τις εκλογές αφού οι απόψεις μιας μειοψηφίας δεν πρόκειται ποτέ να πλειοψηφήσουν. Μα όσα κόμματα πλειοψήφησαν και κυβέρνησαν, πιο παλιά μειοψηφίες ήταν. Και τέλος πάντων, από πού προκύπτει ότι οι πλειοψηφίες έχουν (πάντα) δίκιο.

Είναι πιο βολικό σε όλους μας να μην απεργούμε με το επιχείρημα ότι οι περισσότεροι συνδικαλιστές είναι συμβιβασμένοι, λες και απεργούμε για τους συνδικαλιστές και όχι για τους εαυτούς μας, από το να απεργούμε και να χάνουμε τα μεροκάματα και την ησυχία μας.

Αν ευθύνονται για ένα πράγμα οι συνδικαλιστές, που δεν είναι μόνο ένα, είναι ότι με τις τακτικές και τις πρακτικές τους διέλυσαν την απαραίτητη αλληλεγγύη μεταξύ μας και μας οδήγησαν στο ατομικό βόλεμα και στη λογική της ανάθεσης.

Από τη στιγμή που ο συνδικαλισμός μετατράπηκε με πολύ ύπουλο τρόπο σε συνδιοίκηση άρχισε η αυτοαναίρεσή του. Η πυξίδα που τον προσανατόλιζε τρελάθηκε και έδειχνε άλλες φορές σε βουλευτικές έδρες, άλλες σε διοικητικές θέσεις και άλλες σε δρόμους συνδιαλλαγής και συνδιαχείρισης με την εξουσία.

Το μόνο που απομένει είναι να ξεπεράσουμε τις ανεπαρκείς συνδικαλιστικές ηγεσίες χτίζοντας μεταξύ μας αλληλεγγύη και ενότητα στη βάση των κοινών μας προβλημάτων και του κοινού αντιπάλου.

Γνωρίζουμε πως ο πραγματικός αντίπαλος έχει δύναμη, αλλά όχι μεγαλύτερη από τη δική μας. Δεν είναι λύση να βρίσκουμε το εύκολο «αντίπαλο δέος» μας στους μετανάστες ή στους συναδέλφους άλλων επαγγελματικών τομέων ή σε κοινωνικές ομάδες που θεωρούνται, από τους αστεράτους δημοσιογράφους, ως ευνοημένες.

Όταν άρχισε να συζητιέται η θέσπιση εισοδηματικών κριτηρίων στη χορήγηση διαφόρων επιδομάτων, είχα υποστηρίξει πως ανοίγει ο δρόμος για την κατάργησή τους, όπως και έγινε. Η λογική τού να τα κόψουν σε κάποιους μήπως και τα γλιτώσω εγώ, αποδείχτηκε για μία ακόμη αφορά λανθασμένη. Τα έκοψαν από όλους και ησυχάσαμε.

Όταν έκοψαν για πρώτη φορά το εφάπαξ, κάποιοι απαίτησαν να αρχίσουν οι περικοπές από τους επόμενους, ποντάροντας ότι θα τη γλυτώσουν οι ίδιοι και θα την πληρώσουν οι επόμενοι. Τα εφάπαξ μειώθηκαν, θα μειωθούν κι άλλο και άρχισε η συζήτηση για την πλήρη κατάργησή τους ή τη μετατροπή τους σε χαρτζιλίκι.

Που είναι τα δώρα; Οέο;

Ποιο είναι το δικό μου συμπέρασμα;

Αφού τους αφήνουμε, καλά μας κάνουν! Κι άλλα τόσα θα ζητήσουν. Κορόιδα είναι; Αφού τους τα προσφέρουμε και μάλιστα με τον πιο ευγενικό τρόπο είναι δυνατόν να αρνηθούν την «προσφορά» μας;

Όσο το κριάρι δεν αντιδρά, τόσο πιο πολύ το βαράει ο τσοπάνης. Ρωτήστε όμως κανέναν τσοπάνη που του έτυχε να αντιδράσει το κριάρι! Ακόμα τρέχει γιατί, όπως ξέρουμε, το κριάρι έχει κέρατα και μάλιστα πολύ δυνατά.

 

Ετικέτες: , , ,

 
απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

blog it

QUAERE VERUM:ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

aioroumenesskepseis

The greatest WordPress.com site in all the land!

dpa2007

Just another WordPress.com site

Blogs Of The Day

Just another WordPress.com weblog

e-βιβλια

... επειδή η μόρφωση είναι προνόμιο όλων!

Συνταγες

Μαγειρικής & Ζαχαροπλαστικής

enter7.net

all about tech

Kyrgiakischristos's Blog

πεζογραφία-σχολιασμός επικαιρότητας-σάτιρα και πολλά άλλα

Βιο...λογισμοί

Βιολογία | Εκπαίδευση | Υγεία

fysikhlykeiou

Ασκήσεις-Προβλήματα-Διαγωνίσματα-Μεθοδολογία φυσικής λυκείου και πανελληνίων εξετάσεων και ...πολλά άλλα

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: